Translate

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΠΟΡΙΑ «ΠΕΡΙ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ»

ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=maBs3OaSIHI

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΠΟΡΙΑ «ΠΕΡΙ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ»
Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

ΕΡΩΤΗΣΗ: «Αδελφέ για τους Χριστιανούς Ορθόδοξους μουσικούς που τραγουδανε και σπουδάζουν Δυτική Θρησκευτική μουσική, και παιζουν σε συναυλίες και παραστασεις τι έχεις να πεις; Έχουν κι αυτοί Αιρετίζουσες Τάσεις;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ἐξ ἀρχῆς νά σᾶς εὐχαριστήσω γιά τό σημαντικόν σας ἐρώτημα ἐπί τό αὐτοβιογραφικό-ἀντιρρητικόν κείμενόν μας:  ΓΙΑΤΙ ΜΟΥΣΙΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ ΕΧΩΣΙΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΕΣ ΤΑΣΕΙΣ;
Ἔπειτα νά σᾶς ἀναφέρω, ὅτι ὑφίστατο κάποιο λογικόν ἄλμα στόν συλλογισμόν σας, διότι τό ἐπίθετον «ὀρθόδοξος», εἶναι προφανῶς το ΚΥΡΙΟΝ ζητούμενον στίς ἔσχατες ἡμέρες πού διανύουμεν ἀνάμεσα στόν σαρωτικό τυφώνα τοῦ Διαχριστιανικοῦ Συγκρητισμοῦ.
Συνεπῶς, δέν μπορῶ νά ἐκφράσω μίαν αὐστηρά ἐπιστημονικήν, θεολογικά ἐνοοῶ, ὑπεργενικευμένην ἄποψιν, διότι τοῦτο ἐξαρτάται, ἐπί προσωπικοῦ, ἄν στό κατά πόσον «ὀρθόδοξος» εἶναι ὁ ἐν λόγῳ Μουσικός. Μπορεῖ δηλ. ὁ ἴδιος, νά θεωρεῖ, ὡς δῆθεν «Ὀρθόδοξον» τόν ἐαυτόν του ἀλλά, ἀντικειμενικῶς, νά μή εἶναι τέτοιος, καί να εἶναι κατά φαντασίαν «Ο.Χ.». Δυστυχῶς μέσα στήν Ἐκκλησία, οἱ πλειοψηφία, τέτοιοι εἴμεθα. ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΟΙ! Εἴμεθα δηλ. κατά φαντασίαν Ὀρθόδοξοι καί ἀποτυχημένοι ὡς Χριστιανοί. Ἡ ἀλήθεια νά γράφεται εὐθυτενῶς ἀσχέτως καί ἄν πληγώνει μαζί καί τόν ὑποφαινόμενον. Ποῖον νά εἶναι ᾆραγέ, ἐκείνο τό ἀπλανές κριτήριον, τῆς προσωπικῆς ὀρθοδοξίας μας; Ὁ αὐτοκόλαξ λογισμός μας καί ἡ ἄκρως ὑποκειμενική ἀντίληψις μας διά τό ἄτομον μας; Ἀστεία πράγματα!... Τά ἐρωτήματα μας εἶναι, ῥητορικῆς φύσεως, μά κυρίως πρός τόν ἰδικόν μου ἑαυτόν.
Ἄν πραγματικά, ὁ «Α» Μουζικάντης εἶναι τῷ ὄντι «Ὀρθόδοξος», δηλαδή ζεῖ ἔντονα καί βαθειά τήν ὁλιστικήν δογματική θεοειδήν ἐμπειρία, Ἐκκλησιολογικά καί Μυστηριολογικά, καί προσέχει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ τό τί ἀκριβῶς μελετά ἤ  σπουδάζει, ὄχι μόνον στά περί τῆς «Δυτικῆς Θρησκευτικῆς Μουσικῆς», ἀλλά καί στά περί τινάς ἑτερόδοξης Δυτικῆς Θεολογίας νά σπουδάζει, ΔΕΝ δύναται εὔκολα, νά παρασυρθεί πρός τίς αἱρετίζουσες ἤ αἱρετικές τάσεις.
Διότι, προφανῶς, πρόκειται νά διαθέτει ὀρθάνοικτα καί ἐν ἐνεργείᾳ τά πνευματικά του αἰσθητήρια, καί νά ἔχει νήφουσες τίς πνευματικές του ἀντιστάσεις.
Τί γίνεται ὅμως, ἄν κανεῖς, δέν διαθέτει ἐν ἐνεργείᾳ την ὀρθόδοξον γρηγορούσα συνείδησιν και τά ὀντολογικά πανίσχυρα πνευματικά ἀντανακλαστικά; Προφανῶς, μᾶλλον θά ἐπηρεασθεῖ κανεῖς ἀδιόρατα καί ἐν καιρῳ ὀρατά, δηλαδή θά δηλητηριασθεῖ ἀμαχητί ἡ ψυχοσωματική ὑπόστασις του. Γιά ποῖον λόγον;
Διότι, ὡς γνωστόν, κάθε Πολιτισμική Μουσική, πολλῷ μᾶλλον ἡ ἐν λόγῳ Δυτική Θρησκευτική Μουσική, φέρει μία συγκεκριμένην στάσιν ζωῆς, μία κουλτούρα καί βαθειά φιλοσοφική καί θεολογική περι-οὐσίαν.
Προσωπικά ὅμως καί ἐφ΄ ὅσον μᾶς ἐρωτήσατε, ἔχω τον λογισμόν: ὅτι εἶναι ἐντελῶς διαφορετικόν νά ἐρευνά κανεῖς, ἀντικειμενικά καί ἐπιστημονικά, τόν Δυτικόν Πολιτισμό, καί ἔνα ἄλλον πράγμα, διαφορετικόν ζήτημα, νά ἀφομειωθεῖ ἤ ἄν θέλεις, καί νά ἀλλοτριωθεῖ ὡς προσωπικότητα, κατά τήν διαδικασία τῆς σπουδῆς του, ἐξωτερικά καί ἐσωτερικά (=ὑπαρξιακά) καί νά ἀπωλέσει ἔτσι, σταδιακῶς βέβαια, τήν ἐκ γενετῆς παραδοσιακήν καί Χριστιανικήν Ὀρθόδοξον Ταυτότητά του.
Δηλαδή, εἶναιδέν εἶναι, σημαίνων ὑπαρξιακόν ζήτημα, ὅταν ἕνα πρόσωπον, ἀπωλέσειἀλλοίωσει, τήν Θρησκευτικήν του Ταυτότητα;
Διότι λόγου χάριν, γνωρίζουμεν ἐμπειρικά, ὅτι ἄν κανεῖς σπουδάζει π.χ. μία συγκεκριμένη αἱρετική θεολογία, ἄν δέν προσέξει πνευματικά, δύναται ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ νά ἐπηρεασθεῖ, κάπως πολύ αἰσθητά, ὅσον ἰσχυρά προσωπικότητα κι ἄν νομίζει ὅτι εἶναι.
Ἐσεῖς ὅμως, μᾶς γράφετε, συγκεκριμένα πράγματα, περί τινάς «Δυτικῆς Θρησκευτικῆς Μουσικῆς», καί θεωρῶ, ὅτι εἶναι ζήτημα, μεταξύ τοῦ ἐν λόγῳ προσώπου, δηλ. τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ Μουσικοῦ μετά τοῦ προσωπικοῦ φωτισμένου Πνευματικοῦ ὁδηγοῦ του. Συνεπῶς εἶναι ΑΚΡΩΣ Ποιμαντικό τό ζήτημα καί δέν δύναμαι νά διατυπώσω ἐπιστημονική ἄποψιν χωρίς νά ἔχω ἀντικειμενικά δεδομένα.
Συνεπῶς, γιά νά σπουδάσει κανεῖς, ὁλιστικά, την «Δυτική Θρησκευτική Μουσική», ἐκ παραλλήλου, ἔχω τήν ἄποψιν, ὅτι μᾶλλον θά πρέπει νά σπουδάσει ἤ νά μελετήσει σοβαρά καί τήν Θεολογική Ταυτότητα τῶν Δυτικῶν ἑτεροδόξων Ῥωμαιοκαθολικῶν ἤ Προτεσταντῶν. Διότι τοῦτον εἶναι καί τό θεολογικόν ἤ ἄν θέλετε τό θρησκευτικόν ὑπόβαθρον τῆς Θρησκευτικῆς Μουσικῆς ἤ και Θρησκευτικῆς Ζωγραφικῆς τους. Ποιά ὅμως εἶναι ἡ Θεολογική Ταυτότητα τῶν Φραγκολατίνων καί Λουθηροκαλβίνων, δηλ. τῶν ἑτεροδόξων Δυτικῶν; Τοῦτο μᾶς το ξεδιαλύνει με πᾶσαν σαφήνεια, ἐπιστημονικῶς, και ἐξ ὀρθοδόξου Θεολογικῆς ἀπόψεως, ὁ Ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καί ὁ Δογματολόγος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης στό περίφημον βιβλίον του, περί Συγκριτικῆς Θεολογίας, «ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ».

Ἄν πράγματι θέλουμεν νά εἴμεθα, πέραν ἀπό Μουζικάντηδες, καί ὀρθόδοξοι χριστιανοί, θά πρέπει καί νά προβληματίζουμεν συνάμα καί τίς θεολογικές ἤ ἄν θέλετε θεοδίδακτες τοποθετήσεις-ἀπόψεις καί γνῶμες τῶν Θεοφόρων Ἁγίων Πατέρων μας.
«Τάς κατ' ἀγοράν ἐμπορίας ἤ τάς ἐκ τῶν τεχνῶν πρός τό ζῆν ἐπινοίας καταλιπόντες, διά ῥαθυμίας πάσης καί ἡδονῆς τόν τεταγμένον ἑαυτοῖς τῆς ζωῆς χρόνον διαπερῶσιν, οὐκ εἰδότες,  ὅτι ὀρχήστρα εὐθυνουμένη θεάμασιν ἀκολάστοις, κοινόν καί δημόσιον διδασκαλεῖον ἀσελγείας τοῖς συγκαθημένοις ἐστί, καί τά παναρμόνια τῶν αὐλῶν μέλη καί ἄσματα πορνικά, ἐγκαθεζόμενα ταῖς τῶν ἀκουσάντων ψυχαῖς, οὐδέν ἕτερον ἤ πάντας ἀσχημονεῖν ἀναπείθει, τά τῶν κιθαριστῶν ἤ τά τῶν αὐλητῶν κρούματα μιμουμένους». (Μεγάλου Βασιλείου, Εἰς Ἑξαήμερον ὁμιλ. Δ΄, P.G. 29, 80).

Μή πᾶμε ὅμως μακρυά (στούς ἑτερόδοξους Δυτικούς), ἄς παραμείνουμεν στήν γειτονιά μας (στούς ὁμοδόξους «Ὀρθοδόξους»), μέ ἕνα ἀκόμη ῥητορικόν ἐρώτημα:
Π.χ.:  Ἔνας ἀμειγῶς Ὀρθόδοξος Χριστιανός (μή τά φορτώνουμε ὅλα πρός τόν ταλαίπωρο «ὀρθόδοξον» Πατριάρχην Κων/Πόλεως), καί δή Ἄρχων Πρωτοψάλτης ἤ καί Μέγας Μουσικοδιδάσκαλος τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, θεωρεῖται ὡς ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξος χριστιανός Μουζικάντης, ὅταν ψέλνει, ὑμνολογεῖ καί ἐγκωμίαζει, σέ κάθε ἐπίσημον Θρονικήν Ἑορτήν ἤ κ.ἄ. ἐπίσημον στιγμή, με πᾶσαν Βυζαντινή Σημειολογίαν καί Ἐκκλησιαστικήν Ὀρθόδοξην Μουσικήν, «τό Ἅγιο Πολυχρόνιον», τοῦ ἀντιχριστοειδοῦς καί Μέγα Ἀρχιαιρεσιάρχου τῶν Συμπάντων τοῦ Πάπα τῆς Ῥώμης;
Συναφῶς: ἔχωσιν ἤ ὄχι, φοβεράν ἐκκλησιαστικήν εὐθύνην, πέραν τῶν Κληρικῶν-Μοναχῶν καί Λαϊκῶν θεολόγων, καί οἱ βολεψάκηδες ὀρθόδοξοι Μουζικάντηδες Ἱεροψάλτες-Πρωτοωάλτες διά τήν σφοδρήν λαίλαπα τοῦ μυρμιγκολέοντα Οἰκουμενισμοῦ;
·        Ἀκοῦστε καί δεῖτε παρακαλῶ καί αὐτόν τό Ποιμαντικό προβληματισμόν, περί Μουσικῆς: «Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ», http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/11/01.html
·        Δεῖτε ἐπίσης καί μελετῆστε ἕνα πλούσιον ἀνθολόγιον Πατερικῶν Κειμένων  περί τῆς Μουσικῆς.

Ἐλπίζω μόνον νά σᾶς ἐπροβληματίσα λίαν βαθέως καί ἔτι περαιτέρω ἀπό τό αὐστηρόν πλαίσιον πού μᾶς ἐθέσατε  στήν συγκεκριμένη πολύ εὔστοχη ἀπορία σας. Θεολογικῶς καί Μουσικολογικῶς, δέν ἐξαντλείται μέχρι ἐδῶ τό ὑψηλόν τοῦτο ζήτημα μέ μίαν ἁπλήν ἀνταπάντησιν ἀπό μέρους μας. Ἐξαρτάται ὅμως ἀπό τον καθέναν μας προσωπικά, καί τί σόϊ «θεολογικήν» ἀπάντησιν ἐπιζητεῖ; Ἀπάντηση πού να εἶναι «μαξαλαράκι συνειδήσεως» ἤ μήπως, ἀπλανήν ἀπάντησιν καί ἀπό Θεοῦ πού θα ἀπομπαζώσει ὁριστικῶς, τήν ἀμαυρωμένη συνείδησίν μας ἀπό τά σωρηδόν ψυχόλεθρα Μουζικάντηκα ἀκούσματα;
Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη
Ὀρθόδοξος Θεολογῶν
  • Δεῖτε τό κείμενο καί κατεβάστε το ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σε μορφῆ Docs, PDF Google Drive.