Translate

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΖΩΝ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΣΟΒΑΡΩΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ




ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΖΩΝ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΣΟΒΑΡΩΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


Α΄.  Ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος εἶναι ὁ Ἐκκλησιαστικός ἡγήτορας ἐκείνης τῆς φαιδρῆς πλειοψηφίας, τῆς νέοἙλλαδικῆς Ἱεραρχίας, πού συμφωνοῦσι, ὅτι ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πρέπει νά κρατηθεῖ αἰχμάλωτη καί  ἐντός τῆς μή Κυβερνητικῆς ἀλλά Πολιτικο-θρησκευτικῆς Σιωνιστικῆς Ὀργανώσεως τοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησίων» ὅπου ἀποτελείται κυρίως ἀπό σωρηδόν Προτεσταντικές αἱρετικές παρασυναγωγές. Τί δουλειά ἔχει ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία ἀνάμεσα στίς Ἑτερόδοξες ἐκκλησίες;

Β΄. Ἡ Θεολογική Σχολή τῆς Θεσσαλονίκης, καί δή τό Τμήμα Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ., ὅπου σύσσωμη ἐμπίπτει στήν κυρίαρχη Ἐκκλησιαστική ἐπαρχία καί ἐποπτεία τοῦ Θεσσαλονίκης, ἔχει ἀλωθεῖ σέ εὐρεία ἔκταση, ἀπό τήν παναίρεσιν τοῦ Οἱκουμενισμοῦ. Δηλαδή, παρατηρεῖται, ὑπό τοῦ σεβασμιωτάτου κ. Ἄνθιμου, μία ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ παγερῇ ἀδιαφορία ἐπί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. ὅπου τήν ἄφησεν κυριολεκτικά στό ἕλεος τοῦ Καισαροπαπισμοῦ καί τῆς Πολιτειοκρατείας. Ἡ ἵδρυσις τῶν Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν εἶναι ἕνα ἀκόμη στοιχείον τῆς ποιμαντικῆς ἀποτυχίας τοῦ Θεσσαλονίκης. Ἡ ἱερά Ἐπιστήμη τῶν Ἐπιστημῶν, ἡ Πατερική Θεολογία, δέν εἶναι (ἐξω)γαλαξιακή ἀστερόσκονη, ἤ γέννημα θρέμμα τῶν ἀκαδημαϊκῶν ἐδρῶν ἤ καί ἐδράνων, ἀλλά Ἐμπειρική Θεωρητική βιωτῇ ἐκ τῶν σημαντικῶν ἤ ἄσημων Καθηγητῶν τῆς Ἐρήμου. Ὁ κ. Ἄνθιμος ᾆραγέ ποῖον ἀκολουθεῖ; Εἶναι ἐπόμενος τοῖς ἁγίοις Πατρᾶσιν ἤ μήπως ἐπόμενος τοῖς ἀχρείοις αἱρετικοῖς;

Γ΄. Τά τελευταία δώδεκα (12) χρόνια ὅπου ὁ μητροπολίτης κ. Ἄνθιμος ἀντιΚανονικῶς μετατέθηκεν (παρά τάς ῥητάς ὁδηγείας τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 ὅπου ἀπαγορεύει αὐστηρῶς τό Μεταθετόν τῶν «Νεωχωριτῶν» Ἐπισκόπων) ἀπό την ἱερά Μητρόπολη Ἀλεξανδρουπόλεως πρός τήν ἱερά Μητρόπολην Θεσσαλονίκης, δέν ἔχει ἀκουστεῖ  ἐπ ἄμβωνος συστηματικόν καί Προδρομικόν ἀντιΟἰκουμενιστικόν κήρυγμα, ὥστε ἀφέθην παντελῶς ἀκατήχητον τόν Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν Θεσσαλονικέων καί ἔρμαιον τῆς πολύ-αἱρέσεως τοῦ Συγκρητισμοῦ. Ἐξάπαντος ὡς κυρίαρχος Μητροπολίτης, ὁ ἴδιος, δέν κηρύττει ἀλλ΄ οὔτε κἄν ἀσχολήθην -καθῶς ἐδήλωσεν δημόσια- περί τοῦτης τῆς Πανθρησκειακῆς Παναιρέσεως. Πολλῷ δέ μᾶλλον, ἀπαγορεύει (!) ἤ ὑποσκάπτει, τούς ὑφιστάμενους Κληρικοῦς καί Λαϊκούς Θεολόγους, ὅπως ἐξασκήσωσι στό ἀκέραιον, τό σημαίνον ἀντιαιρετικόν ἔργον τους, κατά τοῦ ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Δ΄. Σύμφωνα πλέον καί μέ τήν ἐπίσημον στηλιτευτικήν καταγγελίαν ὑπό τοῦ Μεγάλου Πρωτοπρεσβυτέρου τῶν Θεσσαλονικέων π. Θεοδώρου Ζήση, ὁ μητροπολίτης κ. Ἄνθιμος, εἶναι τῷ ὄντι φιλοΠαπικός, φιλοΟἰκουμενιστής καί Ἀρχιοἰκουμενιστής. Ἐξάπαντος στά περί τοῦ κατεγνωσμένου πολύ-αἱρετικοῦ Παπισμοῦ, ὁ ἴδιος καί πᾶλιν μητροπολίτης ἐξέφρασε δημόσια τήν γνῶμη, ὅτι δέν παίρνει θέση. Τί σόϊ Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τοῦτος, ὅπου ἀποφεύγει συστηματικῶς τόν ἀντιΑἱρετικόν ἀγώνα;

Ε΄. Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἑκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τόν Μάϊον, ἀποφάνθηκε, βέβαια καθόλου αὐθαίρετα, ὅτι ὁ Παπισμός πράγματι δέν εἶναι Ἐκκλησία, ἀλλά μία αἱρετική Πολιτικοθρησκευτική Κοινότητα, καί ὥς ἐκ τοῦτης τῆς σημαίνουσας ἱστορικῆς νέοἙλληνικῆς ἀποφάσεως, ἐπρότεινεν ὅπως γίνουσι σημαντικές Δογματολογικές διορθώσεις στά Κείμενα περί τῆς «Πανορθόδοξης Συνόδου». (Δεῖτε ΕΔΩ). Ὅλως παραδόξως ἡ προειρημένη ἀντιΠαπική καί ἀντιΟἰκουμενιστική Συνοδική ἀπόφανσις, ἀπερίφθην στήν πράξη (ἀντιΣυνοδικόν πραξικόπημα), ὑπό τούς 23 Ἑλλαδῖτες πού μετέβησαν στό Κολυμπάριον (πλύ ἑνός) ἀλλά βέβαια, ἀπερίφθην σιωπηλῶς καί δυσσεβῶς ὑπό πάμπολλων  ἀκόμη Ἱεραρχῶν πού δέν διεμαρτυρήθησαν για ἐτοῦτην την πρωτοφανή ἐνέργειαν. Ὁ κ. Ἄνθιμος (σέ ἀγαστῆ συνεργασία μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἱερώνυμον) ὅμως, φαίνεται νά εἶναι εἷς ἐκ τῶν ἡγητόρων σιγονταροΟἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν, πού ἐβραχυκύκλωσαν στυγνῶς, τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἱεραρχείας, τόσον στό Κολυμπάριον ὅσον καί στήν μόλις πρόσφατην (μεταΚολυμπάριον) Σύνοδον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἱεραρχίας ἵνα μή λάβει μίαν ὀρθόδοξον τελεσίδικη καί καταδικαστικήν ΣΥΝΟΔΙΚΗΝ ἀπόφανση κατά τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης μέσα στά ὀρθόδοξα πλαίσια καί ἀρχέτυπα τῆς Συνοδικῆς ἀντιΟἰκουμενιστικῆς ἀποφάνσεως τοῦ Πατριαρχείου τῆς Βουλγαρίας.

Στ΄. Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος καί παραδοσιακός Φαναριώτης π. Θεόδωρος Ζήσης, συνδέει τά πιό πάνω, ἀντικειμενικῶς καί οὐχί ἀδίκως, δηλ. τά ἐν λόγῳ πρωτοφανή σύγχρονα Ἐκκλησιαστικά Δρώμενα μέ τήν μόλις πρόσφατην καί ἀντιΚανονική Πατριαρχικήν Ἐπιστολήν τοῦ Αἱρεσιάρχου πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου πού εἰσπήδησεν, ἀδιακρίτως καί ἀναρμοδίως, στά ἐσωτερικά ἐκκλησιαστικά ζητήματα τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Νεορθόδοξος Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης μάλιστα, θρασυδειλαίως, ἐκζητοῦσεν καί ἐκζητεῖ μανικῶς καθότι ἀπειλεῖ καί φοβερίζει τινάς Ἱεράρχας καί Κληρικοῦς (τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) χωρίς νά βρεθεῖ οὔτε καί εἷς Ἕλλην Ἱεράρχης γιά νά τοῦ ἀντιταχθεῖ ῥωμαλέως. Βέβαια ὁ πεπλανημένος πατριάρχης τῆς Νέας Ῥώμης, διαθέτει ἐνδοἙλλαδικῶς τινά πανάθλια νεοΦαναριώτικα κοπέλια καί πρωτοπαλίκαρα, ὅπου τοῦ κάνουσι πλάτες. Ποῖα εἶναι αὐτά;

Ζ΄. Ἕνας «καλοθελητής» σημαντικόν φερέφωνον, πού ἄδραξε τῆς προαναφερθῆσας ἀφορμῆς, ἐκ τῆς φατριαστικῆς Ἐπιστολῆς τοῦ πατριάρχου, εἶναι καί ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος, διότι ἄμεσα καί ἀντικειμενικά ἔδρασεν αἰφνιδιαστικῶς, καθότι προσπαθεῖ νά ἐφαρμώσει ἐμπράκτως τίς ἀντιΚανονικές ἀπειλητικές διαθέσεις τοῦ νεοΣουλτάνου τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Φατριαρχείου κατά τινῶν Ὁμολογητῶν Κληρικῶν.

Η΄. Ὁ Μητροπολίτης κ. Ἄνθιμος, ἀποδέχεται τίς ληστρικές ἀποφάσεις τῆς Σύνοδου τῶν Ἀποστατῶν-Ἀρχιοικουμενιστῶν, συνεπῶς, αἱρετίζει ασύστολα ὡς ψευδοΠροφήτης καί λυκοΠοιμένας. Τοῦτο ἀποδεικνύεται ἀντικειμενικῶς καί γραπτῶς διά μέσῳ τῶν ἀπειλητικῶν ἐπιστολῶν-τελεσίγραφων πού ἀπέστειλεν σέ δύο παραδοσιακούς ἀντιΟἰκουμενιστάς Κληρικούς του. Ὁ  μητροπολίτης κ. Ἄνθιμος, θεωρεῖ, καί φαίνεται τοῦτο ξεκάθαρα διότι κατεγράφην μέ ειδικήν ὑπογεγγραμμένην ἔμφαση, καί ἀναγνωρίζει ὡς δῆθεν «Μεγάλην» καί «Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» μία ψευδοΣύνοδον πού ἀπεφάνθηκε ἐν παμπόνηρῳ καί μή ἁγίῳ πνεύματι, ὅτι οἱ σωρηδόν κατεγνωσμένες αἱρέσεις εἶναι «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» καί ὡς ἐκ τούτου, ἀντί ὡς γνήσιος Ἐπίσκοπος νά ἐλέγχει τούς Οἰκουμενιστάς συλλειτουργούς του καί Προκαθημένους, ἐλέγχει ἄκουσον-ἄκουσον τούς ὑφισταμένους τοῦ ἀντιΟἰκουμενιστάς Κληρικούς. ᾎραγέ, ποῖας «Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας», εἶναι ἡ προαπελθούσα καί μακαρίτισσα σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου; Τοῦ ἄΦιλου Συγκρητιστικοῦ Ὀρθοδοξισμοῦ τῶν Νεορθοδόξων ταγῶν μας; Ἄς μᾶς τό ξεκαθαρίσει ὁ «παναγιώτατος» τοῦ Θερμαϊκοῦ. Δύναται, ναίοὔ;

Θ΄. Συναφῶς, σύμφωνα μέ τά πιό πάνω, μέ τά περίφημα ἀποδεικτικά λεχθέντα τοῦ ἔγκριτου Πατρολόγου καί Νέου Ὁμολογητοῦ-Στουδίτου π. Θεόδωρου Ζήση, ὅσοι Ἱεράρχες ἀναγνωρίζουσι τίς ληστρικές ἀποφάσεις τῆς Κρήτης, θά πρέπει σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξον Πατερικήν Θεολογίαν, Κληρικοί Μοναχοί καί Λαϊκοί, νά διακόψωμεν ΑΡΔΗΝ ἐπαφές, τό Μνημόσυνον, καί τήν (ἐπι)κοινωνία μετ΄ αὐτῶν τῶν αἱρετιζόντων Ἱεραρχῶν!...



Ι΄. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, ὅσοι ἔχουσι λόγου χάριν ὡς Ἐκκλησιαστικήν Ἀρχήν μας: π.χ. τόν Μητροπολίτην Θεσ/νίκης κ. Ἄνθιμον, τόν Μητροπολίτην Σερρῶν κ. Θεολόγον, τόν Μητροπολίτην Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιον, τόν Μητροπολίτην Μεσσηνείας κ. Χρυσόστομον, τόν Μητροπολίτην Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμον, τόν Μητροπολίτην Σισανίου κ. Παῦλον, τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμον, τόν Μητροπολίτην Ἀρκαλοχωρίου κ. Ἀνδρέα, τόν Ἀρχιεπίσκοπον Κρήτης κ. Εἰρηναίον, τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιον, τόν πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλον, τον πατριάρχην Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρον, τόν Μητροπολίτην Ἀμμοχώστου κ. Βασίλειον, τόν Μητροπολίτην Πάφου κ. Γεώργιον, τόν Μητροπολίτην Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐαν Κυκκκώτην, τόν Μητροπολίτην Μεσσαορίας κ. Γρηγόριον, τόν Χωρεπίσκοπον Καρπασίας κ. Χριστοφόρον Τσιάκκα,  τόν Χωρεπίσκοπον Νεαπόλεως Πορφύριον Μαχαιριώτην, τόν Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον κ.ἄ. πολλούς, πού δυνάμεθα εὐκόλως νά ἐντοπίσουμεν τίς κακόδοξες ὑπογραφές των ΚΑΤΟΘΕΝ τῶν Ἐπίσημων Κειμένων ὅπου ὑποστηρίζωσι καί συνυπογράφωσιν τά δυσσεβῆ Ληστρικά Κείμενα τοῦ Κολυμπαρίου, ΔΥΝΑΜΕΘΑ ὑποχρεωτικῶς βάσει τῆς Εὐαγγελικῆς Παραδόσεως, τῆς Πατερικῆς Θεολογίας καί ἐπί τῇ βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὅπως διακόψουμεν κάθε (ἐπι)κοινωνία, μαζί τους. Οἱ δέ Κληρικοί, ἔχωσι την δυνητικήν ὑποχρέωσιν, αὐτεξούσια, ὅπως διενεργήσωσι την Διακοπήν τοῦ Μνημοσύνου κατά τῶν προειρημένων κ.ἄ. τόσων ὁμοφρόνων τους καί κακοδόξων λυκοΠοιμένων.

Ια΄. Τό ἔχομεν ξαναπεῖ, καί θά τό ξαναγράψουμε γιά νά προβληματιστεῖ ὑπό πάντων καί πασῶν βαθέως: ὅτι ἰδιαίτερα οἱ Κληρικοί οἱ Μοναχοί καί οἱ Λαϊκοί τῆς Βορείου Ἑλλάδος, τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τῆς Κρήτης, τῶν Δωδεκανήσου, τῆς Ἡπείρου, τῆς Θεσσαλίας κ.ο.κ. οἱ λεγάμενοι καί ὡς Ποίμνιον τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» ἔχωσι ΔΥΟ ἱσχυρώτατους λόγους ὅπως διακόψουσι, δυνητικῶς ἤ καί ὑποχρεωτικῶς, τό Μνημόσυνον τοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, διά τῆς Ἱεροκανονικῆς Ἀποτειχίσεως.

Ιβ΄. Ὁ πρῶτος λόγος, εἶναι: τό μείζον Κανονικόν ἔλλειμα στήν Πατριαρχικήν Πρᾶξιν τοῦ 1928. Ὁ δεύτερος λόγος, ὅπου εἶναι καί ὁ πλέον ἰσχυρώτερος: εἶναι τό Ἐκκλησιολογικόν καί Δογματολογικόν ἔλλειμα στά λεχθέντα, τά γραφθέντα καί στά πραχθέντα τοῦ Ἀρχι-οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχη τῆς Ῥωμῃοσύνης μας κ. Βαρθολομαίου.

Ιγ΄. Σύμπασα ὅμως, ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, διά τῶν ἐπί μέρους Τοπικῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, ἐφ΄ὅσων τό Φανάριον (συγκεκριμένα ὁ πατριάρχης) διεκδικεῖ τινά ἀντιΚανονικόν ῥόλον ὅπως λ.χ. ἕνας πατριάρχης «Πρῶτος ἄνευ ἴσων», ἤ  «Πρωτεῖον Ἐξουσίας», ἤ καί τοῦ «πάπα τῆς Ὀρθοδοξίας», καθότι συνάμα, προπαγανδίζει ἤ καί προσπαθεῖ νά ἐπιβληθεῖ, σέ τινά «Οἰκουμενικόν» -παγκόσμιον ῥόλον  θρησκευτικοῦ πλανητάρχη τῶν Ὀρθοδόξων- ἐντός τῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν,  ὑφίστατο ἡ δυνατότητα (καί ἡ ἀδήριτη ὑποχρέωσις) τῆς κανονικῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου του διότι γίνεται μία πανούργα καί ἄνομη προσπάθεια, ἔμμεσης ἤ ἄμεσης ἐπιβολῆς, τινάς ἑτερόδοξης Φραγκολατινικῆς Ἐκκλησιολογίας.

Ιδ΄. Διά ταύτα καί παρά ταύτα, ὅστις διαφωνεῖ ἀπόλυτα μέ τά πιό ἐπάνω κριτήρια, ὑφίστατο ὅμως πλέον καί ἕνας ἐπιπρόσθετος ΤΡΙΤΟΣ λόγος· ἐκεῖνος τῆς μόλις πρόσφατης διεξαγωγῆς τινάς Ληστρικῆς Συνόδου στήν Κρήτη, ὅπου καί ἔλαβεν ὑπό τῆς προμελετημένης καί αὐστηρᾶς καθοδήγησις τοῦ ἐν ἀποστασίᾳ Φαναρίου, τινές κακόδοξες καί ἀποκλίνουσες ληστρικές ἀποφάσεις σύμφωνα, συγκριτικῶς, μέ τήν γραπτήν καί ἄγραφον Καθολικήν καί Ἱεράν Παράδοση τῶν Ὀρθοδόξων.

Ιε΄. Ὁ Γέρων π. Θεόδωρος Ζήσης, πολύ ὀρθῶς, μᾶς ἀποσαφηνίζει ἅπαξ καί διαπαντῶς, ὅτι ὁ «Οἰκουμενικός» Πατριάρχης δέν ἔχει ΚΑΜΜΙΑ Ἐκκλησιαστικήν δικαιοδοσία ἀλλ΄οὔτε κἄν δικαιούται, νά παρεμβαίνει, στά ἐσωτερικά Ζητήματα τῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Οἱ παράνομες εἰσπηδήσεις τοῦ «οἰκουμενικοῦ» πατριάρχου προκαλῶσι σχίσματα καί διαιρέσεις ἐντός τῶν ἐπί μέρους Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Πρόκειται διά τό ἄκρως σατανικόν Ἀγγλοσαξονικόν Δόγμα τοῦ «διαίρει καί βασίλευε». Συνεπῶς, μόνον τινές ἀνόητοι ῥασοφόροι, ἤ μικρόνοες διάβολοι, ἀκόμη ἄν θέλετε καί στυγνοί διαβολεῖς, συμφωνοῦσι, μέ τέτοιες ληστρικές ἐνέργειες τοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Ιζ΄. Ὡστόσον ὁ π. Θεόδωρος Ζ., ἐπιβεβαιώνει, τό μόλις πρόσφατον Ἐκκλησιαστικόν Ῥεπορτάζ μας, ὅτι δηλαδή ἡ συνὉδική ἱερά Σύναξις Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν βαίνει σέ τινά φυσιολογικόν-ἐξελικτικόν στάδιον, ἐξάπαντος Ἐκκλησιολογικόν μετασχηματισμόν πρός δύο ἀντιΟἰκουμενιστικές θεολογικές τάσεις. Τοῦτος ὁ Ἐκκλησιολογικός ἐπαμφοτερισμός εἶναι ἀπόλυτα δικαιολογημένος. Ἡ μία θεολογική τάσις προχωρεῖ, λίαν συντόμως, στήν καταδρομική ἐνέργεια τῆς ὑποχρεωτικῆς καί Ἱεροκανονικῆς Ποιμαντικῆς Ἀκρίβειας τῆς Ἀποτειχίσεως, καί τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου, τῶν αἱρετικῶν Προκαθημένων. Και ἡ ἄλλη τάσις, π.χ. τό ἐφεδρικόν, πού συνεχίζει εἰς τά μετόπισθεν τόν ἀντιρρητικόν ἀντιΟἰκουμενιστικόν ἀγώνα, διά τῆς Ἱεροκανονικῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας, ἵνα προετοιμάζει συστηματικῶς, τό ὑπόλοιπον ἀκατήχητον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας σέ ἐπιπρόσθετες ἑτεροχρονισμένες Κανονικές Ἀποτειχίσεις.

Ιη΄. Ἐφ΄ ὅσον ἅπαντες οἱ Πατέρες τῆς Συνάξεως, συμφωνοῦσι, ὅτι ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης ἦτο καί εἶναι Ληστρική Σύνοδος, τοῦτο ἐπειδή εἶναι σημαίνων ἁπλανῆς Ἐκκλησιολογικός καί ἑνωτικός παράγων, ἄς ἀποδεικνύεται ἤ καί ὑποδεικνύεται, συστηματικῶς-κατηχητικῶς, οἱ κάθε λογῆς ἱεροΚανονικές ἐπιλογές τῶν Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, διά κάθε ἕκαστην Ἐκκλησιαστικήν Ἐπαρχίαν.

Ιθ΄. Ἐπίσης, ὁ μητροπολίτης κ. Ἄνθιμος, ψευδολογεῖ, κατηγορεῖ ἤ καί συκοφαντεῖ, Κληρικούς τῆς ἐπαρχίας του. Τοῦτες οἱ ἐνέργειες εἶναι ἀντικανονικές, ἐφ΄ ὅσον ἀποδεικνύονται. Τοῦτος ὁ ἄδικος καί ἀνελέητος διωγμός, ἐπισυμβαίνει, λίγο ἤ πολύ, καί σέ ἄλλες Τοπικές Ἐκκλησίες.

Κ΄. Ἐπιβεβαιώνεται ἐπίσης, ἡ ἄκρως σημαντική πληροφορία, ὅτι στήν ἐπικείμενη Διακοπή τοῦ Μνημοσύνου τῆς πολυδύναμης Ἐνορίας τῶν Ἁγιαντωνιτῶν ἀδελφῶν καί πατέρων, θά ἔχωσι τήν κάλυψιν καί ὑπό τινός ἱεροῦ Μοναστηρίου. Θά ἔχωσιν ἐπίσης, τήν κάλυψη καί δύο ἤ τριῶν ἤ τεσσάρων ἐπιπρόσθετων Ἐνοριῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Ὁ παπαΝικόλαος Μανώλης καί ἄλλοι Κληρικοί, ἦδη δικαίως προετοιμάζωσι, ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, τίς ἐνορίες των διά τήν Μεγάλην Ἔξοδον. Πολύ πιθανόν, νά ἀκολουθήσωσι, δύο, τρία, ἤ καί τέσσερα, ἀκόμη γνωστά Μοναστήρια-Ἡσυχαστήρια. Πληροφορίες μᾶς λένε, ὅτι ὁ π. Θ. Ζήσης, θά ἐνισχυθεῖ σημαντικά, καί ὑπό τριακόσων (300) καί βάλε Ἁγιορειτῶν, Ἱερομονάχων, Μοναχῶν, Κελλιωτῶν, Ἡσυχαστῶν καί Γερόντων.

Κα΄. Ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος, χωρίς νά ἔχει παρθεῖ τινά Συνοδική Διαγνώμη, ἐπί τῆς ἀπειλητικῆς ἐπιστολῆς τοῦ πατριάρχου, σπεύδει ὁ ἴδιος μέ ἰδικήν του πρωτοβουλίαν ἤ καί λειτουργεῖ ὡς ἐντολοδόχος, ὡς τρανώτατον φερέφωνον τοῦ πατριάρχου, καί δή ἀντιΣυνοδικῶς, γιά νά προειδοποιήσει, νά ἀπειλήσει,  νά φοβερίσει, τελεσίδικα, ἐπ  ἀπειλῆς τινάς καθαιρέσεως τῶν λογίων Θεσσαλονικέων Κληρικῶν, τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καί τοῦ π. Νικολάου Μανώλη. Τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα θά πρέπει, νά προφυλάξει, μέ πᾶν εἰρηνικόν μέσον τούς πανάξιους Κληρικούς του ἀπό τόν τύραννο Δεσπότη.

Κβ΄. Ὁ σεβ. κ. Ἄνθιμος, γνήσιος φιλοΠαπικός καί βέρος λυκοΠοιμήν, ὅταν ἦτο μοιχεπιβάτης Μητροπολίτης τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως, ἀπέστειλεν τινά ἐπιτιμητικόν γράμμα, ἐξ αἰτίας τῶν ἀντιΠαπικῶν καί ἀντιΟὐνιτικῶν ἐνεργειῶν τοῦ τότε Φαναριώτη Κληρικοῦ παπαΘόδωρου Ζήση, πού ἐσυμμετείχεν (ὁ Ζήσης) ὡς δυναμικός ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου στούς Διαχριστιανικούς Διαλόγους. Μᾶλλον ὁ π. Θ. Ζήσης ἔχει χρέος ὅπως δημοσιεύσει ἄμεσα τοῦτο τό περιβόητον παρελθοντικόν γράμμα, οὔτως ὥστε νά ἀποδειχθεῖ, βροντερῶς, ἡ ἐν λόγῳ σημαντική κατηγορία του.

Κγ΄. Ἐν τέλει, ὁ π. Θ. Ζήσης κάνει ἰδιαίτερη ἀντιρρητική ἀναφορά στήν γνωστή Κανονική ἄποψιν πολλῶν, διά τό εἰς διπλοῦν ἀντιΚανονικόν καί θεοστυγές Μεταθετόν τοῦ σεβ. κ. Ἄνθιμου. Τό ἔχομεν γράψει καί ἐμεῖς μερικές φορές, κυρίως ἀποδεικτικῶς, ὅτι πλέον πρόκειται διά εἰς τριπλοῦν μοιχεπιβασίαν. Δύο Θρονικές μοιχεπιβασίες, καί μία ἀκόμη μοιχεπιβασία κατά τῆς Πίστεως. Ὄντως ποτέ του ὁ π. Θ. δέν ἔθιξε τέτοιον ζήτημα, ἐνῷ ἀρκετοί τό θίγωσι. Τήν ἴδια ἀντιρρητική στάσι γιά τό ζήτημα τῆς ἀνίερης μοιχεπιβασίας τοῦ κ. Ἀνθίμου, τήν διετύπωσε, ἐμμέσως πλύν σαφῶς, σέ μίαν ὁμιλίαν του καί ὁ παπαΝικόλαος Μανώλης. Ὁ Μητροπολίτης κ. Ἄνθιμος ἦτο καί εἶναι δεινός παραβάτης τῶν Ἱερῶν Κανόνων, καί προμαγείρευεν τήν μεθοδικήν καταπάτησιν αὐτῶν, προτοῦ κἄν ἀκόμη γίνει Μητροπολίτης. Μάλιστα σώζεται μία σπάνια ἀντιρρητική ἐπιστολή (1965) τοῦ ὁσίου Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, πού ἐλέγχει αὐστηρῶς, τόν τότε Ἀρχιμανδρίτην Ἄνθιμον διά τίς ἀντιΚανονικές καί ἐκκολαπτώμενες αἱρετίζουσες ἰδεοληψίες-φιλοδοξίες του.

Τέλος, ὁ π. Θ. Ζήσης, μᾶς ὑπενθυμίζει, μία μόλις πρόσφατη ἀντιΚανονική ἐνέργεια τοῦ Θεσσαλονίκης, ὅταν ὁδήγησεν τόν ψευδοΠατριάρχην τοῦ Ἀρμενικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, γιά νά προσκυνήσει τήν Ἁγία Τράπεζα στόν Μητροπολιτικόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Αὐτό πού δέν μπορῶ νά καταλάβω εἶναι: γιατί ᾆραγέ τό Οἰκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον τῆς Ρουμανίας, τό Πατριαρχεῖον Κων/Πόλεως, καί ὁ κ. Ἄνθιμος, στοχοποιῶσι ἐπί ἐντεταλμένου σκοποῦ δύο ἔγκριτους καί Ὁμότιμους Καθηγητές τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ.; Τόσον ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὅσον και ὁ κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, διαθέτουν ἀμφότεροι τινά σημαίνουσα ἐπιστημονικήν συγκρότησιν, ἀλλά κυρίως, τινά ἀποδεικτικήν μεθοδολογίαν διά τά ὅσα θεολογικά διακηρύττουσι. Οἱ συκοφάντες αὐτῶν τῶν δύο Ὁμολογητῶν Καθηγητῶν, ποῖα ἀκριβῶς εἶναι τά ἀντεπιχειρήματά τους; Τά ἄκουσε ἤ τά διάβασε κανεῖς σας;  Οἱ Ἀρχιοικουμενιστές Ῥουμάνοι ὅμως, ἐτήρησαν, τινά παράδοξον καί πανοῦργον σιωπήν διά τά ὅσα φοβερά μᾶς ἀποδεικνύει ἡ Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας κατά τῶν Ληστρικῶν Κειμένων. Γιατί ᾆραγε (ἐκ τῆς Ῥουμανίας) τέτοια μεροληπτική καί Χριστεμπορική στάσις; Γιά νά διασφαλισθεῖ, ὅτι θά σφαγιασθῶσι λίαν συντόμως οἱ ἐν λόγῳ Καθηγητές;

Καμαρῶστε (sic) τήν ἀντίχριστον φατριά τῶν πανάθλιων Οἰκουμενιστῶν.

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν