Translate

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, ΓΙΑΤΙ ΜΟΥΣΙΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ ΕΧΩΣΙΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΕΣ ΤΑΣΕΙΣ;





ΓΙΑΤΙ ΜΟΥΣΙΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ ΕΧΩΣΙΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΕΣ ΤΑΣΕΙΣ;

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη



Στό διάβα τῆς ζωῆς μου ἔχω συναναστραφεῖ καί γνωρίσει γιά τά καλά μερικούς Μουσικοδιδασκάλους, ἀρίστους διδασκάλους καί καλούς Ἱεροψάλτες τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆ, καθότι σέ μερικούς ὑπήρξα εἴτε ὡς μαθητής εἴτε ὡς στενός καρδιακός τους φίλος. Εἴχα ξεκινήσει (κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1990) νά παρακαλουθῶ σέ Λειτουργικόν χρόνον ἀπό μικρός τόν περίφημον Πρωτοψάλτην τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Νάπας κ. Νίκον Παπασάββαν καί τόν Ἀρχιμανδρίτην π. Ἀνδρέα Κωνσταντινίδην, ὅπερ ἀμφότερους τούς ἐθαύμαζα, λίαν ὑπερβολικῶς, διά τήν τέλειαν ἀριστοτεχνικήν  Ψαλτικήν μελωδοσύνην τους. Τότε ἦτον πού ἄρχισα νά γνωρίζω καί νά ἀποκτῶ τά πρώτα βυζαντινά καί μουζικάντικα ἀκούσματά μου ἀπό διάφορες κασέττες τῶν: κ. Χαρίλαου Ταλιαδώρου, μακ. Θρασύβουλου Στανίτσα, κ. Φώτιου Κεντσετζίδη, Ἁγιορείτικα κ.ο.κ.

Ἐκεῖ στόν ἱερόν Ναόν τῆς Ἁγίας Νάπας, θυμάμαι πού ὡς παιδάκι συχνάζαμε τότε, μέ τόν πολυ-ἀγαπημένον μου συμμαθητήν καί καρδιακόν μου φίλον κ. Λεύκιον Δημοσθένους. Ἐκεῖ ἐγνώρισα καί τό αἠδόνι τῆς Κύπρου μας τόν ἄριστο Πρωτοψάλτη καί περίφημον τραγουδοποιόν κ. Μάριον Χαραλάμπους. Σήμερα ὅμως ὁ φίλος Λεύκιος εἶναι ὁ καί πλέον ἄριστος τῶν ἀρίστων Μουσικοδιδάσκαλος τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς ἐν τῇ νῆσῳ Κύπρῳ. Ἀλλά ἐπίσης, καί ὁ πρώην Ἄρχων Πρωτοψάλτης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ!...

Ἕνας ἐκ τῶν πολλῶν ἀρίστων μαθητῶν τοῦ κ. Ν. Παπασάββα κατά τήν ἄποψίν μας, ἦτο καί εἶναι, ὁ ἐκπαιδευτικός καί Πρωτοψάλτης κ. Μάριος Χαραλάμπους. Μέ τόν ὁποῖον μας συνδέει βαθειά φιλία καί ἀδελφική ἐκτίμησις, τόσον μέ τόν ἐξίσου κορυφαίον Πρωτοψάλτην καί κατά σάρκα ἀδελφόν του κ. Πάμπον Χ. ὅσον καί μέ τόν ἴδιον. Ὁ περίφημος μελωδός κ. Μάριος Χ. ἐρμήνευσε μάλιστα σημαίνοντα θεολογικά ποιήματα τοῦ Μακαριστοῦ ὁσίου Γέροντος Γερμανοῦ Σταυρουβουνιώτου στο γνωστόν CD  «Προς Κύριον-Μελωδίες Εὐλαβίας», μουσική παραγωγή τῶν ἐκδόσεων «Ἁγία Ταϊσία». Δεῖτε παρακαλῶ πολύ ἐδῶ μερικές ἀπό τίς ἐκπληκτικές τραγουδιστικές, θεατρικές καί κλασικές ἑρμηνείες του.

Ὁ καλός μας φίλος κ. Μάριος Χαραλάμπους, στις ἀρχές τοῦ 2016 ἐνήργησεν ὅμως μία προκλητικά καί δημόσια κοινοποίηση-φωτογραφία στό προφίλ του, ὅπου ἐφαίνετο ὅτι ἐτραγούδησεν στήν Μεγάλη καί Ἁγία Ῥωσία παρέα μέ ἡμίγυμνες (!) Ῥωσιδοῦλες. Στεναχωρήθηκα καί ἐθύμωσα βέβαια ἀμέσως πού ἐλαβα τέτοιαν ἀνήθικον δημοσίευσιν στόν διαδικτυακόν λογαριασμόν μου ἐκ μέρους τοῦ Ἱεροψάλτου Μάριου. Μόλις τό ἐντόπισα δημόσια, τοῦ ἄσκησα καί ἀνάλογον (δημόσια) φιλικόν ἔλεγχον καί κριτικήν, πρόλαβα μάλιστα καί ἔγραψα ἕνα ἐκτενές ἀντιῤῥητικόν κείμενον καί τό ἐδημοσίευσα. Ὁ φίλτατος Μουζικάντης Μάριος ὅμως, μόλις ἀντελήφθην τήν πλάνην τῆς μεγίστης προκλητικῆς ἐνεργείας του πού ἔκθετεν, ἀνεπανόρθωτα, τόσον τόν ἑαυτόν του ὅσον καί τήν ἰερά Μητρόπολιν Λεμεσοῦ, ὅπου ἐκπροσωπεῖ ἐνίοτε ὡς Πρωτοψάλτης, ἐμετανοήσεν ἀμέσως, αὐθημερόν καί ἀπέσυρεν μάλιστα τήν ἐν λόγῳ σκανδαλιστικήν καί προκλητικήν φωτογραφίαν, καί διά πρῶτη φορά ἐξαναγκάσθην προσωπικῶς, ἀπό τέτοιον ὅμορφον καί ταπεινόν τρόπον, νά ἀποσύρω εὐχάριστα καί ἀμέσως μέ τήν σειρά μου τό ἀντιῤῥητικόν μας κείμενον, κατά τῆς συγκεκριμένης καί ἄστοχης ἐνεργείας του. Μποροῦσε κάλλιστα νά ἔρθει σέ κόντρα ἤ καί ἀντιδικίαν μαζί μου, ὅμως τό ἐδιεχειρήσθην, μέ πραγματική ἀρχοντικήν λεβεντιά.

Τό παράδοξον τώρα, τῆς περίπτωσις τοῦ καρδιακοῦ καί παιδικοῦ μας φίλου Λευκίου, ἦτο (ἀλλά καί εἶναι), ὅτι ἀπό τήν μέρα πού ἀνέλαβε ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ ὁ κ. Ἀθανάσιος Μαχαιριώτης μέχρι καί ὁλίγον πρό τοῦ 2012 ὑφίστατο, ἀποκλειστικόν, Μητροπολιτικόν ἀπαγορευτικόν, εἴτε νά ψάλλει εἴτε καί νά κηρύττει (ὁ Λεύκιος), στούς ἱερούς Ναοῦς τῆς ἐπαρχίας μας. Τώρα τό πῶς καί τό γιατί, ὅλως ξαφνικά, μετά τό 2013-14, ἔγινεν ἡ μητροπολιτική ἄρσις τοῦ ἐν λόγῳ ἀπαγορευτικοῦ καί ἐμετεβλήθει ἐν μία νυκτί σε Ἄρχοντα Πρωτοψάλτην τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, μόνον ὁ ἀνώτατος Ἐκκλησιαστικός Ἄρχων καί Μητροπολίτης μας μετά τῆς αὐλικῆς κουστωδίας αὐτοῦ, δύναται νά σᾶς ἐπιλύσωσι τήν σχιζοειδήν σπαζοκεφαλιάν!...

Φαίνεται, ὅτι τό μητροπολιτικόν πείραμα τῆς φιλικῆς ἐπαναπροσέγγισις, Μητροπόλεως καί θεολογο-Μουζικοδιδασκάλου Λευκίου, ἀπέτυχεν παταγωδός, διότι μόλις ἔλαβον, μία νέα πληροφόρησιν, ὅτι ἐπανῆλθεν ἐκ νέου τό παλαιόν Νεομαχαιριώτικον καί Μητροπολιτικόν φιρμάνι, ἵνα μή ξαναψάλλει ἄχρι καιροῦ, σέ ἱεροῦς Ναοῦς τῆς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ.

 -Καί γιατί ᾆραγέ, θά ἀπορεῖ λογικῶς, καί τό παρδαλόν κατσίκιν τῶν Ἰμαλαΐων;

Και πᾶλιν ἐκ νέου, ὁ μητροπολιτικός νεοΜαχαιριώτικος αὐλόγυρος μετά τοῦ ἁγίου Δεσπότου μας, δέν νοιώθουν φαίνεται τήν ἐπιτακτικήν καί ποιμαντικήν ἀνάγκη ὅπως πληροφορήσωσι ΕΠΙΣΗΜΑ τῷ ἐν Λεμεσῷ Χριστεπώνυμον πλήρωμᾳ, τά περί τοῦ «νεοφώτιστου» Παγανιστοῦ θεολόγου και πρώην Πρωτοψάλτη κ. Λευκίου Δημοσθένους. Μάλιστα, μερικά πανάθλια, ΑΝΑΞΙΑ καί μίσθαρνα φερέφωνα τῆς Μητροπόλεώς μας (Ψάλτες, Κληρικοί καί Θεολόγοι φίλα προσκείμενοι πρός τόν Λεύκιον), ὑποστηρίζωσι, μἐ ἀπροκάλυπτον φανατισμόν τόν νεοΠαραβάτην φίλον Λεύκιον. Καί ὅλοι αὐτοί φωλιάζωσι γιά διάφορους λόγους καί τρόπους στάς μητροπολιτικάς αὐλάς. Ἡ τραγελαφική ὁπαδοποίησις οὐδέποτε ἔ[κ]λειψεν καί ἀπό τά Ἐκκλησιαστικά πράγματα. Βέβαια καί ἐμεῖς ὑποστηρίζομεν τόν καρδιακόν ἀδελφόν μας κ. Λεύκιον Δ. γιά πᾶν ὅτι καλόν καί θεάρεστον, ἔπραξε καί πιθανόν νά δύναται νά πράξει, ὄχι ὅμως καί νά τόν ὑποστηρίζομεν ἤ πατρωνάρουμεν, ἀδιακρίτως, στίς ὅποιες ἑτερόθρησκες καί αἱρετικές ἐπιλογές, ἀποκλίσεις, τάσεις καί πλάνες του, διότι τοῦτον, ἐκ θεολογικῆς ἐπόψεως, εἶναι πονηρά Συγκρητιστική ἀδιακρισία, μή πῶ κραυγαλέα Χριστεμπορία. Φίλος μέν Λευκίου, φιλτάτη δέ ἡ Ἀλήθεια!

Ὡς συνήθως, καί ἀπό μία ἄλλη κριτική ἄποψιν, τό ἱερόν ἀλλά καί ἄκρως στενώτατον περιβάλλον τοῦ Σεβασμιώτατου κ. Ἀθανασίου ἀκολουθῶσι προφανῶς τά κακορίζικα ἀρχέτυπα, τοῦ νοσηροῦ Βυζαντινισμοῦ, ὅπως νά διαδίδωσιν ἀνεπίσημα καί ψιθυρηδόν δηλαδή, αὐθαίρετες ἤ ἀναπόδεικτες φημολογίες, συκοφαντίες, ἀνίερες σπερμολογίες, θεοστυγεῖς κατακρίσεις, ὑπάνθρωπες κατηγορίες, χωρίς νά ἔχωσι τό ἀντιῤῥητικόν καί ῥωμαλέον σθένος ἤ θάρρος ἤ τό Ἐκκλησιολογικόν φρόνημα τῆς ΕΠΙΣΗΜΗΣ Ἐκκλησιαστικῆς ἄποψις, ὅπως λ.χ. νά συντάξωσι μίαν ἐπίσημον Μητροπολιτικήν Ἐγκύκλιον πρός τό θεοφώτιστον Ποίμνιον π.χ. «Κατά τοῦ Δωδεκαθεϊστοῦ Λευκίου» διά νά προστατέψωσι τό ἅπαν Λογικόν ποίμνιον μέ ὑγιήν Ἐκκλησιαστικόν καί ἀποτελεσματικόν τρόπον μιᾶς καί ἀρκετοί Χριστιανοί, μαθητεύωσι, εἰς τάς αὐλᾶς τοῦ Λευκίου διά τήν ἐκμάθηνσι τῆς Βυζαντινῆς κ.ἄ. λογῆς Μουσικῆς. Ἡ ἀνόνητη φημολογία ὅμως τους βγαίνει μᾶλλον πιό ἀνέξοδα.

Ἐξ ὅσων μέ ἐπληροφόρησεν, ὁ ἴδιος πεπλανηθῆς ἀδελφός μας, σέ ἡλεκτρονικό μήνυμά του, μόλις πρόσφατα, ἔδωσε λέει παραίτησιν πρό μερικῶν ἐβδομάδων. Ἄλλες ὅμως πληροφορίες, μᾶς λένε, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος καί ἡ αὐλή του, τόν ἐξανάγκασαν μεθοδικῶς γιά νά παραιτηθεῖ, ἐξ αἰτίας τῶν ἄκρως πεπλανημένων καί ἑτερόθρησκων κακοδοξιῶν του. Ποῖον ἀπό τους δύο νά πρωτοπιστέψει κανεῖς; Ἄν δέν εἰδῶ ἐπίσημα καί γραπτά ντοκουμέντα οὐ μη πιστέψω στόν αἰῶνα τόν ἅπαντα. Βλέπετε ὅτι, ὁ Ἄρχων Μουζικάντης Λεύκιος Δημοσθένους, εἶναι παράλληλα καί θεολόγος, καί ἄν δέν ἀπατώμαι βρίσκεται μάλιστα, καί ὡς ἀντικαταστάτης Καθηγητής τῶν Θρησκευτικῶν. Τώρα, μά τά χίλια ἀστροπελέκια τοῦ Διός, γιά τό τί ἀκριβῶς διδάσκει στά καϋμένα παιδάκια μας, προφανῶς μόνον ὁ ἴδιος «πατέρας τῶν Θεῶν» ὁ Ξένιος Ζεύς θά γνωρίζει νά σᾶς εἰπεῖ!

Θά ἦτο καί εἶναι (ἀκόμη) βέβαια, μέγα σκάνδαλον, ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης, Μουσικοδιδάσκαλος καί θεολόγος, καθηγητής Θρησκευτικῶν τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, νά ἔψελνεν ἀπό τήν μία στόν Τριαδικόν Θεό, ἐνῷ ἀπό τήν ἄλλη νά ψέλνει στά Θερινά ἤ Χειμερινά Ἡλιοστάσια καί Παγανιστικά Γυμνάσια ἤ Ἀρχαιολατρικά Συμπόσια τό ὑμνολογικόν καί λατρευτικόν ῥεπερτόριον τοῦ ἀνίερου Δωδεκαθέου. Ἐξάπαντος ὁ ἴδιος ὁ Λεύκιος ἐκθέτει τήν τιμία προσωπικότητά του, διά τῆς προσωπικῆς σελίδας του στό FACEBOOK καθότι καταγράφει καί κοινοποιεῖ νεοπαγανιστικές ψαλμωδίες καί ὕμνους πρός τόν ψευδοθεό Ἀπόλλωνα, Ἄρτεμις, Δία κ.ο.κ. Μάλιστα διαφημίζει καί τόν γνωστόν ἐκκλησιομάχον «φωταδιστήν» Κακόπουλον.

Ἐκεῖ στήν περίφημον ἐκκλησιά τῆς Ἁγίας Νάπας βέβαια, πολύ μικρός ἐγνώρισα καί τόν τότε φοιτητήν τῆς Ποιμαντικῆς Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ., σκέτον ἀηδονάκι (Λαϊκός τότε) τόν Πρωτοπρεσβύτερον π. Νικόλαον Λυμπουρίδην. Σπουδαία, χαρισματική, ταλαντούχα καί θαυμάσια μελωδική προσωπικότης. Ἐκεῖ τότε, διετέλεσεν μάλιστα καί ὡς ὁ Διάκονος τοῦ Ἀρχιμανδρίτη π. Ἀνδρέα Κωνσταντινίδη…

Τά πρώτα συστηματικά μαθησιακά βήματά μου στήν Βυζαντινή Μουσικήν, τά ἄρχισα μετά δυσκολίας στήν ἐφηβεία μου μέ τόν π. Θεωνά Π., ἔπειτα εἰς τόν παπαΝικόλαν Λ. καί στήν συνέχεια ὡς ἐνήλικας πλέον στον φίλον μου τόν Λεύκιον Δημοσθένους. Δυστυχῶς, τό στενόν οἰκογενειακόν μου περιβάλλον ἦτο ἄκρως ἀντιχριστιανικόν καί ἐκκλησιομάχον καί μέ ἐπολεμοῦσεν μέ ἀδυσώπητον μανία νά μή μαθητεύσω ἀπό μικρός τήν Βυζαντινήν Μουσικήν κ.ἄ. πολλά και διάφορα… γι΄αὐτό καί ἐδυσκολεύθην τά μέγιστα νά διδαχθῶ την Βυζαντινή Μουσικήν καλά.

Παράλληλα ὅμως, κατά τήν ἐφηβικήν μου ὁλικήν πνευματικήν ἐπανάσταση, τήν ἡρωϊκήν ἔξοδον και τήν ἀπόλυτον ξενιτίαν μου (σχεδόν 15 χρονῶν) ἀπό τό Ἐκκλησιομάχον οἰκογενειακόν μου περιβάλλον, ἀπέκτησα τινά μανικήν  ἐρωτικο-ἀγαπητικήν ἐπαφήν καί ἐγκάρδιον οἰκογενιακήν σχέσιν μέ τήν Θεοκρέμαστον Ἱερά Μονήν τοῦ Σταυροβουνίου, καί ἐδιδάχθην ἐκ τότε, τήν ἁπλήν μοναστικήν Ὡρολογιακῆν Ἀκολουθίαν καί τήν Σταυροβουνιώτικην ἁπλήν Λειτουργικήν καί Ψαλτικήν Παράδοση, εἴτε ὑπό τοῦ ἰδίου ἁγίου Γέροντος καί Καθηγουμένου Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἀθανασίου εἴτε ἀπό τόν λόγιον Θεολόγον καί Βιβλιοθηκάριον Μοναχόν π. Χαρίτων Σταυροβουνιῶτη (νῦν Ἀρχιμανδρίτης/Πνευματικός καί φλογερός Ἱεροκήρυξ τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως τῆς Μόρφου, ὁ π. Φώτιος).

Ἐδιδάχθην ἐπίσης, τήν Βυζαντινήν Μουσικῆ, ὡς στενός συνεργάτης καί βοηθός, τοῦ ἀγαπητοῦ φίλου μου καί Πρωτοψάλτου κ. Δημήτριου Παπαϊωάννου. Ὡς βοηθός τοῦ τότε Πρωτοψάλτου τῆς Ἁγίας Βαρβάρας Ζακακίου κ. Δημητρίου Παπαϊωάννου ἀλλά καί ὡς πρώην μαθητής τοῦ πατρός Νικολάου Λυμπουρίδη, εἰσήχθην, περίπου κατά τό 1999 μέ 2000, ὡς μαθητευόμενος στό Ἰσοκράτημα στήν περίφημον καί νεοσύστατον Βυζαντινή χορωδίαν «ὁ Ῥωμανός ὁ Μελωδός». Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι: δέν ἦτο ποτέ ἀλλά οὔτε καί εἶναι τό προσωπικόν τάλαντόν μου ἡ Βυζαντινή Ψαλτική Τέχνη, οὐδέποτε εἶχα μία ποιοτικά καλήν μουσική φωνήν, ἔτσι περιορίστικα στήν ἐρασιτεχνικήν ἐξάσκησιν καί ἐκμάνθησιν μόνον τοῦ πολυσήμαντου Ἰσοκρατήματος.

Ἔπειτα γιά προσωπικούς λόγους, ἐπαραιτήθην ὁλοσχερῶς ἀπό τήν χορωδίαν καί σέ κάποιαν ἑτεροχρονισμένη φάση, γύρω στό 2008, γέγονα μαθητής καί βοηθός στά Ψαλτήρια τοῦ καρδιακοῦ καί παιδικοῦ μου φίλου κ. Λεύκιου Δ. Ὅπου καί ἐξ αἰτίας τῶν πολυποίκιλων αἱρετικῶν πλανῶν του, σέ κάποια φάση, ἀπομακρύνθηκα ἄρδην ἀπό κοντά του ὅπου καί ἐγκατέλειψα ὁριστικῶς τό ἀγαπημένον μου Ἴσον. Ταυτόχρονα, τήν ἴδια ἀκριβῶς περίοδον ἔκανα ἰδιαίτερην φιλολογικήν προετοιμασία μέ τήν ἀδελφήν τοῦ Λεύκιου, Φιλόλογον κ. Ἐλισάβετ Δημοσθένους ὅπου και στό ἴδιο ἔτος, ἔδωσα  πανελλαδικές ἐξετάσεις μέ τους Ἕλληνες Ὁμογενεῖς γιά τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Α.Π.Θ. Ἔτσι ἐκ τοτε ἀφιερώθην ἔτι περαιτέρω στήν Πατερική ἀλλά καί ἀκαδημαϊκήν Θεολογία.

Ἔχω ἀντιληφθῆ, ἀπό τήν πολύχρονη μουζικάντικην ἐμπειρία μου, ὅτι το Ἀναλόγιον-Ψαλτήριον εἶναι ΜΕΓΑΣ πειρασμός, καί ὅτι ἄν δέν γίνει συνετά μία σημαίνουσα ταπεινή καί πνευματική διαχείρισις τῆς ἐλάχιστης ἐκκλησιαστικῆς αἴγλης καί ἐξουσίας, ἡ μουσική γνῶσις (καί ὄχι μόνον) παραφουσκώνει τά μυαλά εἴτε τῶν Ἱεροψαλτῶν εἴτε καί τῶν βοηθῶν Ἰσοκρατών. Τό ἴδιον πράγμα ἐπισυμβαίνει σαφῶς καί μέ τήν Θεολογικήν ἀλλά κ.ἄ. εἶδους γνώσιν.

Κατά τήν φοιτητικήν (2008-2012) ζωήν μου, εἴχα ἐπίσης ὡς Καθηγητήν τῆς Δογματικῆς καί Συμβολικῆς Θεολογίας τόν περίφημο Μαέστρον καί Μουσικοδιδάσκαλον κ. Χρυσόστομον Σταμούλην. Πρόκειται διά τόν «Μονοφυσίτην ἀντιΧαλκηδώνιον» Καθηγητήν πού εἰσήγαγεν μέ τό καισαροπαπικόν στανιόν τίς Μωαμεθανικές Σπουδές ἐντός τῆς Χριστιανικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς μας. Ἄν καί δέν τόν ἀκολούθησα στά μουζικάντικα μονοπάτια του, δυστυχῶς, τόν ἀκολούθησα ἐλάχιστα στήν πεπλανημένη ἀκαδημαϊκήν «Μεταπτερικήν Θεολογίαν» του, πού ἀποπειράται ἀνεπιτυχῶς, νά ἀπενοχοποιήσει, τόν Αἱρεσιάρχην Πρωτοπρεσβύτερον ἤ καί Φιλόσοφον Ὠριγένην καί τόν διαβολόπνευστον μυθομανῆ καί ψευδοΛογοτέχνη Νίκο Καζαντζάκη. Τό δέ ἀκαδημαϊκόν βιβλίον του «Ἔρως καί Θάνατος» μᾶς μυεῖ κάπως ἀδιόρατα στά ὁλισθηρά σατανικά δίκτυα τοῦ Γνωστικοῦ Νικολαϊτισμοῦ ἤ καί Νεοβαρλααμισμοῦ.

Ὡστόσον, κάπου ἐδῶ να σᾶς ἀναφέρουμεν, ὅτι τό σοβαρώτατον λάθος τοῦ ἡμέτερου Μαέστρου «Ῥωμανός ὁ Μελωδός» καί Πρωτοπρεσβυτέρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ π. Νικολάου Λυμπουρίδη δέν ἦτο πού μόλις προχθές, ἐδημοσίευσε «ἁπλᾶ», στήν προσωπικήν σελίδα του στο FACEBOOK τó πρόγραμμα τῆς Νεοφαναριώτικης Θρονικῆς Ἑορτῆς στó Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλά ἦτον, κατά την γνώμη μας, μέγα ποιμαντικόν σφάλμα, πού ἐδημοσίευσεν ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ τοῦτο τό πατριαρχικόν πρόγραμμα διά τοῦ  βοθροϊστολογίου τοῦ καί ἐξίσου Μουζικάντη κ. Παναγιώτη Ἀνδριόπουλου, ἀντί, ἀπό τήν ἐπίσημον Ἱστοσελίδα τοῦ Πατριαρχείου μας.

Πολλῷ μᾶλλον ἦτο μέγα τό ποιμαντικό ὁλίσθημα ἀπό μέρους τοῦ παπαΝικόλα, διότι, τό ἐν λόγῳ Φαναριώτικον πρόγραμμα ἐπαρουσίαζεν τόν ἐωσφορικόν πολυαἱρετικόν Παπισμό, ὡς «Ἐκκλησία τῆς Ῥώμης». Ἐπαρουσίαζεν τήν πάγια συγκρητιστικήν Φαναριώτικην καί πολύ-αἱρετικήν φιέστα μετά τῆς «Ἑτερόδοξης Ῥωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας», ὅπερ διοχετεύεται τινά ἀδιόρατον κατηχητικόν τοξικόν δηλητήριον στούς ἀφελεῖς ἀναγνῶστες τοῦ μουσικάντη Κληρικοῦ τῆς Λεμεσοῦ μας.

Τοῦτος ὁ κ. Θρασυδειλόπουλος Μουζικάντης ὅπως καί ὁ Ῥῶσσος Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ἱλαρίων πρόκειται γιά κακόδοξους θεολογο-Μουζικάντηδες, πού ἀμφότεροι ὑπηρετῶσι, ὡς φανατικοί ὁπαδοί, τά  ἀλλότρια Συγκρητιστικά καί Ἐθνοφυλετικά Πολιτικο-ἐκκλησιαστικά παίγνεια τῶν πατριαρχεῖων ὅπου ὑπηρετῶσι.

Ὅμως, ὁ καλός Ποιμένας π. Νικόλαος Λ. φαίνεται ἐκ παραδρομῆς νά μή ἔδωσε σημασία στήν ἐν λόγῳ «Νεοεκκλησιολογικήν» λεπτομέριαν. Δέν νομίζω νά ἤθελε νά μᾶς ἐμπεδώσει προσηλυτιστικά τά Ληστρικά ἀποφασισθέντα τοῦ Κολυμπαρίου. Τοῦτες εἶναι πρωταρχικές δουλειές τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Χρυσοστόμου σύν τῶν ἐλεϊνῶν φερεφώνων αὐτοῦ. Προσοχή ὅμως, οὔτε κἄν ἐπιθυμῶ νά ἀδικήσω εἰς τό παραμικρόν τόν Μουσικολογιώτατον διδάσκαλόν μας π. Νικόλαον. Γι΄ αὐτόν τόν λόγον τοῦ θέσαμε, κάτω ἀπό τήν δημόσιον κοινοποίησιν του δύο-τρία λογικά  ἐρωτήματα, πού δυστυχῶς γιά ἐκείνον, ἀπέφυγεν νά μᾶς ἀπαντήσει, ἀλλά μάλιστα, ἔσπευσεν καί νά μᾶς διεγράψει καί μπλοκάρει.

 Προφανῶς, τοῦτη δέν εἶναι σοβαρή ποιμαντική πρακτική. Γιατί ἐφοβήθην τό δημόσιον διάλογον; Γιατί δέν καθησύχασεν τίς φοβίες μας; Γιατί δέν ἀπήντησεν σέ ὅτι τόν ἐρωτήσαμε; Γιατί μᾶς ἐδιέγραψεν καί ἐμπλόκαρεν; Ἄν δέν δύναται νά διαχειριστεῖ κάποιος, λογικά, τά Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσις τότε ὡς πρός τί τά χρησιμοποιεῖ; Ἄν προσωπικῶς, διατηρούσα κάποια ἀρνητικήν ἤ καί κακοπροαίρετον διάθεσην ἐναντίον του ἐν λόγῳ Κληρικοῦ, γιατί νά τόν διατηρῶ φίλον μου στό facebook; Γιατί νά ἐπιθυμῶ τόν διάλογον μαζί του; Γιατί νά τοῦ θέσω δημοσίως λογικά ἐρωτήματα, ἐπί τῆς προκλητικῆς ἀναρτήσεώς του; Δέν θά ἡμπορούσα ἐπίσης νά τόν διαγράψω καί μπλοκάρω; Εἶναι μήπως, Κληρικός ὑπέρ ἄνω κριτικῆς; Ἀπό ποῦ καί ὡς ποῦ; Τί εἶναι τοῦτη ἡ βλακώδη νοοτροπεία τοῦ μπλόκ; Δύναται ἕνας σοβαρός Κληρικός, νά ἀπορίπτει ἔτσι ἁπλά, μέ τό πάτημα ἑνός κουμπιοῦ, ἕναν γνωστόν του ἄνθρωπον;  Ἔλαβεν μήπως τινά Δεσποτικόν ἤ νεοΜαχαιρώτικον ἀλάθητον; Ἄν ὅμως γιά μερικούς μητροπολιτικούς, εἶμαι πράγματι ἐχθρός, ἐλέω τῆς ἀντισυμβατικῆς κριτικῆς πού ἀσκῶ στά Ἐκκλησιαστικά πράγματα, ποῦ εἶναι ἡ ἀγάπη τους, ἔστω καί γιά τόν ὀρατόν ἐχθρόν τους; Ἐξάπαντος μετά τήν Κολυμπάριον ἐποχήν, ἅπαντες, Κλήρος και Λαός πρέπει νά εἴμεθα ἀρκετά προσεκτικοί μέ τίς διαδικτυακές κ.ἄ. δημοσιεύσεις μας, διότι, ἀρκετά παίζωσιν ἤ καί ἔπαιξαν με τά νεύρα μας.

Προσκαλῶ τότε καί παρακαλῶ θερμά λοιπόν, ὅλους ἀνεξαιρέτως τους ἀξιότιμους Χριστιανούς ἀναγνῶστες μας, φίλους και ἐχθροῦς, ὅπως κοσκινίζωσι καί ΑΝΑΚΡΙΝΩΣΙ συστηματικῶς, μέ κριτικά-λογικά-θεολογικά ἐρωτήματα τόν κάθε γνωστόν ἤ ἄγνωστον διαδικτυακόν (και ὄχι μόνον) Κληρικόν, Θεολόγον καί Ἱεροψάλτην διότι ἡ Κληρικολαϊκή θρασυδειλόπουλος μεγίστη ἀποστασία ἔφθασεν πλέον στό ἀπροχώρητον ἐλέῳ τοῦ Νεφαναριώτικου Νεοεκκλησιολογισμοῦ.

Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, ὅτι δέν ἔχω ΟΥΔΕΜΙΑ παρελθοντική κόντρα, καθῶς συκοφαντικά λέγεται, ὑπό τινῶν ἀνοήτων συμπατριωτῶν μου, μέ τόν πολυσέβαστον μου διδάσκαλον π. Νικόλαον. Τί ἀκριβῶς ἔχουμεν νά χωρίσουμεν; Τήν μαέστρικην μπαγκέτα του; Ἡ βαθειά ἐκτίμησις καί ἡ ἄκρα συμπάθειά μου προς τό πεφιλημένον καί ἀξιότιμον λίαν ἀγαπητόν πρόσωπόν του οὐδέποτε ἐμοιώθην στό παραμικρόν. Οὔτε ἐδιανοήθηκα ποτέ μου νά τόν κατηγορήσω γιά κάτι. Μᾶλλον, ὅμως, ἡ πρεσβυτέρα του κ. Παναγιώτα Λυμπουρίδη, ἐδιενοήθην νά μᾶς κατηγορήσει κάποτε, δημόσια καί γραπτῶς, μέ εἰδικόν σχόλιόν της στó «FB», ἀλλ΄ἀνταπαντήσαμε μέ σωρηδόν κριτικά ἐρωτήματα πού ὅμως ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐλάβαμεν (καί πᾶλιν) ΔΗΜΟΣΙΑ ἀνάλογες διευκρινήσεις περί τῶν γυναικουλίστικων ἀναπόδεικτων κατηγοριῶν ἤ καί μομφῶν της. Πέραν τοῦτο τό γνωστόν διαδικτυακόν καί τραγελαφικόν περιστατικόν, τρέφομεν ἀκόμη ἰδιαίτερην συμπάθεια καί ἀπεριόριστον μᾶλλον θαυμασμόν στό ἀντρόγυνον Λυμπουρίδην. Κανεῖς μας ὅμως, δέν εἶναι ὑπέρ ἄνω κριτικῆς.

Ἐμεῖς, γράφουμε δημόσια ἀντιρρητικές κριτικές, ἵνα πρώτιστα διδαχθοῦμεν νά λαμβάνουμε, πανταχόθεν, τινά ἀνελέητον ἔλεγχον, κριτικές, κατηγορίες, συκοφαντίες κ.ο.κ. καί κατά δεύτερον ἵνα ἐξελιχθόμεν καλῶς στήν θεολογικήν συγγραφήν.  Ἡ ἀλήθεια νά λέγεται, εἶναι ἐξαιρετικά δύσκολον τό θεολογικῶς ἀκροβατεῖν, γι΄ αὐτό ἄς μάθωμεν ἤ ἄς ἐξασκηθῶμεν, τουλάχιστον, νά δεχώμεθα τόν λογικόν ἔλεγχον ἤ καί τήν καλοπροαίρετον κριτικήν.

Συνεπῶς, τινά παρελθοντική ἀλλά καί παροντική κόντρα, ἔχω προφανῶς, μέ τόν κάθε κομπογιαννίτην θεολόγον ἤ ἀσυνείδητον κληρικόν ὅπως τήν ψυχοπαθολογικήν περίπτωσιν τοῦ Πατρινοῦ κοπροδημοσιογράφου κ. Παναγιώτη Ἀνδριόπουλου πού ἀφορίζει, καθαιρεῖ, ἱεροκατακρίνει, συκοφαντεῖ ἤ καί λοιδωρεῖ, συστηματικῶς, ὀρθοδόξους Ἱεράρχες, Κληρικούς, Καθηγητές, Μοναχούς καί Λαϊκούς.

Συνειρμικῶς, θυμώνει τό ὅλον νευρικόν μου σύστημα, καί μέ ὅποιον ἀχάπαρον τόν διαφημίζει.

-Γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον θυμώνω;

-Διά τους ἑξῆς συγκεκριμένους λόγους:

·        Ὁ κ. Λεύκιος Δημοσθένους, εἶναι ἄριστος Μουζικάντης, ἀλλά ὡς θεολόγος προσηλυτίζει στόν Νεοπαγανιστικόν Ἐθνοφυλετισμόν τοῦ Δωδεκαθέου. Γιατί ᾆραγέ;

·        Ὁ Βολοκολάμσκ Ἱλαρίων, εἶναι ἄριστος Μουζικάντης, ἀλλά προπαγανδίζει τόν Ῥωσσικόν Ἐθνοφυλετισμόν. Γιατί ᾆραγέ;

·        Ὁ Θρασυδειλόπουλος ἐκ Πάτρας, εἶναι Μουζικάντης, ἀλλά ἀγνοῶ μουσικά ποῦ καί πῶς ἀκριβῶς νά τόν ἀξιολόγησω, ἀλλά ὅμως ὡς θεολόγος προσηλυτίζει καί προπαγανδίζει ἀρίστως, στόν Λατινόφρωνα καί πολυ-αἱρετικόν ἐξάπαντος Οἰκουμενιστικόν Νεοφαναριώτικον ἀμερικανοποίητον Ἐθνοφυλετισμόν. Καί προπαγανδίζει ἀνεπαίσθητα, ἐμμέσως πλήν σαφῶς, τόν Σοδομισμόν καί Νεονικολαϊτισμόν. Γιατί ᾆραγέ;

·        Ὁ Καζαντζακικομανῆς καί Μαέστρος κ. Χρυσόστομος Σταμούλης ὁ «Ἀλεπουδέλης», εἶναι ἄριστος Μουζικάντης, ἀλλά ὡς αἱρετίζων Καθηγητής τῆς Θεολογίας προπαγανδίζει τήν «Μεταπατερικήν Αἵρεσιν» τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου. Γιατί ᾆραγέ;

·        Ὁ κ. Χριστόφορος Καλοζώης, εἶναι ἄριστος Μουζικάντης, ἀλλά καί θεολόγος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, μᾶς ἔκανε δύο φορές προσωπικήν ἐπίσκεψη στήν οἰκία μας, κατά το πρόσφατο παρελθόν (μεταξύ 2013-2014) καί μᾶς ἐκατηγοροῦσεν τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην μας κ. Ἀθανάσιον· ὅτι ἐνήργησεν ΔΥΟ συγκεκριμένες χειροτονίες Κληρικῶν («γιά ἕναν Διδάκτωρ τῆς Θεολογίας καί γιά ἕναν ἄλλον πρώην Ποδοσφαιριστή») ἐνῷ ἦτο ἀνάξιοι τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης, διότι, κατά την διάρκεια τῆς ζωῆς των ἐδιέπραξαν σοβαρώτατα ἀντιΚανονικά καί θανάσιμα κωλύματα ἱερωσύνης. Γιατί ᾆραγέ;

·        Ὁ κ. Σάββας Παφίτης ἐκ τῆς Καλαβασοῦ, εἶναι πράγματι ἄριστος Μουζικάντης, ἀλλά δυστυχῶς γέγονεν καί καλός Μεταπτυχιακός μαθητής, φερέφωνον δηλαδή τοῦ «Μονοφυσίτη ἀντιΧαλκηδωνίου»  Νεορθόδοξου Δογματολόγου καί Καθηγητοῦ μας κ. Γεώργιου Μαρτζέλου. Μάλιστα ἐξ ὅσων καλῶς ἐπληροφορήθην, ἔγινε καί ἄριστον ἀνδρείκελον, τινός πεπλανημένου καί κομπογιαννίτου ψευδο-πνευματικοῦ Ἱερομονάχου τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσά τῶν Μετεώρων, π. Δημητρίου Τσιφιντάρη. Πέραν ὅμως τούτων, ὁ θεολόγος καί μουζικάντης κ. Σάββας Π. ἐπιθυμεῖ μᾶλλον νά γίνει  «διάδοχος Κληρικός» τοῦ πολυσέβαστου κατά σάρκαν πατέρα του π. Βαρνάβα Παφίτη. Παρ΄ὅλα αὐτά και δι΄αὐτά, συμμαθητές του στο Λύκειον, συμφοιτητές του στό Πανεπιστήμειον, καί (συν)στρατιῶτες δηλ. σειρές του ἀπό τόν στρατόν, συμμαρτυρῶσιν, διό καί μᾶς ἀπεκάλυψαν, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον ἄξιος τῆς εἰδικῆς Μυστηριακῆς Ἱερωσύνης· καθότι μάλιστα ὁ ἴδιος μᾶς ὡμολογοῦσεν καί ἐδιαλαλοῦσεν τά φοβερά καί θανάσιμα κωλύματα τῆς Ἱερωσύνης πού διενήργησεν. Μάλιστα, μέ προτροπήν τοῦ Κληρικοῦ πατέρα του, ἔγινεν καί περιστασιακός Ἱεροκήρυξ τοῦ χωριοῦ του, μᾶλλον χωρίς τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρυμιθοῦντος κ. Βαρνάβα. Γιατί ᾆραγέ;

·        Ἡ Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Βόλου, προσηλυτίζει ἀρίστως, εἰς τά βορβορώδη νάματα τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας». Γιατί ᾆραγέ;

·        Ἡ Ἱερά Μητρόπολη τῆς Λεμεσοῦ, ἀδελφοποιήθην διαδικτυακῶς, μέ τήν ἀνίερον, ψηφιακήν Βιβλιοθήκην, τῆς ἐν λόγῳ πολύ-αἱρετικῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου. Γιατί ᾆραγέ;

·        Τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατηχεῖ ἀρίστως, τά Ληστρικά ἀμερικανοποίητα ἀποφασισθέντα τοῦ Πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γιατί ᾆραγέ;

·        Ἐνῷ ὁ μουζικάντης π. Νικόλαος Λυμπουρίδης, ἄριστος μελωδός, ἔχει συμπλεγματικούς μᾶλλον, ἐνδόμυχους καί ἐξωστρεφεῖς ἐνδιασμοῦς-προβληματισμοῦς, φημολογεῖται, γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον τοῦ ἀσκεῖται δημόσια κριτική καί ἔλεγχος, ἐνῷ την ἴδια ὥρα διαφημίζει «κατά λάθος» τόν ἕτερον μουζικάντην ἀλλά καί Νεορθόδοξον Θρασυδειλόπουλον, τίς Οἰκουμενιστικές Θρονικές φιέστες τοῦ Ληστρικοῦ Φαναρίου, τήν «Ἑτερόδοξον Ἐκκλησία» τῆς Ῥώμης κ.ο.κ.· ἐνῷ μέχρι πρόσφατα συνέψαλλεν πολλάκις, μέ τόν Νεοπαγανιστήν κ. Λεύκιον, στήν ἱερά Μητρόπολην Λεμεσοῦ· μερικοί βεβλαμένοι αὐλοκώλακες τοῦ Μητροπολίτου μας, ἠλίθιοι χάννοι καί ἐνίοτε ἀρλεκίνοι γελωτοποιοί τοῦ «Μεγαλειωτάτου σακκοφόρου Βασιλέως», θεωροῦσι, ὅτι τό μείζον πρόβλημα τῆς ἰδικῆς μας κριτικῆς κατά τινῶν παράλογων ἐνεργειῶν εἶναι… δῆθεν προσωπικόν ἤ ὅτι εἴμεθα καθῶς ψιθυρίζεται «ἀθκιασεροί»! Μήπως τελικῶς, κρίνωσι ἐξ ἰδίων τά ἀλλότρια; Καί γιατί ᾆραγέ;

Προφανῶς προβληματίζομαι ἔμπονα καί ἐξομολογητικά, δειγματολειπτικῶς, σέ προσωπικόν ἡμερολογιακόν ἱστοχῶρον, καί ὄχι σαφῶς διά τῶν Μ.Μ.Ε. ἐνῷ ἐπιθυμῶ ΜΟΝΟΝ σοβαρόν διάλογον ἤ καί συμπροβληματισμόν, ἀπό τίς ἀρμόδιες Ἐκκλησιαστικές Ἀρχές· ᾆραγέ γιατί τέτοιον τραγελαφικόν κατάντημα καί μαῦρο χᾶλιν στά περί τῶν περίφημων χαρισματικῶν Ἱεροψαλτῶν μας; Εἶναι δυνατόν Μουσικοδιδάσκαλοι, Ἱεροψάλτες, Ἱεροκήρυκες, Ἀναγνῶστες, κ.ο.κ.. νά (δια)πράττωσιν ἤ νά (δι)ἐπράξαν τινά θανάσιμα ἤ ἄλλα ἀντιΚανονικά ἁμαρτήματα καί νά παραμένωσι ἀμετακίνητοι στό λειτουργικόν ἀξίωμά τους;

-Γιατί δέν ἐφαρμόζεται τό Ἱεροκανονικόν Δίκαιον τῆς Χάριτος;

-Γιατί ᾆραγέ;

Ἐννοεῖται, ὅτι πᾶς ὅστις ἔχει σοβαρήν κριτικήν διαφωνία διά τά ὅσα καταγράφομεν περιληπτικῶς πιό πάνω, δύναται ἐλεύθερα, νά μᾶς ἀποστείλει, τήν ἔνστασίν του, τήν ἀποδεικτικήν ἐπιχειρηματολογίαν του, εἴτε διά τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου εἴτε διά ἐγγράφου ἀλληλογραφίας στό προσωπικόν ταχυδρομεῖον μας ὅπου εἶναι γεγραμμένον στό βιογραφικόν ἤ κάτω χαμηλά στόν ἱστολόγιον μας. Μόνο νά σημειωθεῖ, στίς κριτικές ἀντιρρήσεις σας, ἡ ἔνδειξις, ἄν ὑφίστατο ἐπιθυμία ἤ ὄχι πρός δημοσίευσιν.



Πολλοί βέβαια κακοπροαίρετοι ῥασοφόροι καί θεολόγοι κ.ἄ. ὁπαδοί «τοῦ Γέροντος» θά προτρέξωσι βιαστικά καί κυνικά, ὅπως πάντα, νά μέ λοιδωρίσωσι ἤ καί συκοφαντήσωσι, γιά τήν ἐλεγκτική ἤ μεθοδολογική, ἐξάπαντος διά τήν ἀξιωματικήν Εὐαγγελική Ὀνοματοφάνεια, πού ἐφαρμόζομεν συστηματικῶς στά ἀντιρρητικά γραπτά μας· τους εὐγνωμονοῦμεν ἐγκάρδεια ὅμως, γιά νά συνεχίσωσι στό ἴδιον ἀκριβῶς μοτίβον, διότι μοῦ εἶναι πραγματικά ἐν Χριστῷ εὐεργέτες καί ἐξ Ἀ[α]ντιδίκου καλοί παιδαγωγοί·  διό καί ἐν ἀπουσίᾳ λογικῶν (ὄχι θεολογικῶν) ἐπιχειρημάτων, φληναφῶσι, σπερμολογῶσι ἤ φημολογῶσι, ἀκατάσχετα, διά τοῦ κατάλαλου «Νεομαχαιριώτικου Βυζαντισμοῦ» σωρηδόν ἀπό ἀλλόκοτες μέχρι καί παράλογες ἀσυναρτησίες γιά νά συγκαλύψωσι μᾶλλον, τήν προσωπικήν, ἐνίοτε πνευματική καί ψυχολογικήν ἀνεπάρκειάν τους. Ἅπαντες, ὅμως, εἴμεθα πολυεπίπεδα ἀνεπαρκεῖς καί σαφῶς ἔχουμεν τήν ἀνάγκην ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου. Προφανῶς ἀρκετοί «βεβολευμένοι ῥασοφόροι», ἱεροψάλτες, θεολόγοι, εἶναι πλήρεις τοῦ ἑαυτοῦ των,  καί μᾶλλον δέν ἔχωσι κανέναν ἀπολύτως ἀνάγκην πλήν τοῦ πάγιου μισθοῦ των καί τοῦ Γέροντά τους.  Προσωπικῶς θεωρῶ, ὅτι γιά μερικά συγκεκριμένα ὀνόματα πού προανεφέρθησαν, φέρω προσωπικῶς μαζί τους, τεράστια πνευματική εὐθύνη, διότι (προ)ὑπήρξαν προσωπικοί γνωστοί καί καρδιακοί μου φίλοι.

Ἀπώτερος στόχος μου, δέν εἶναι νά θίξω ἤ νά πληγώσω, τίς πιό πάνω γνωστές καί χαρισματικές -πλήν ἀξιότιμες- προσωπικότητες, ἀλλά νά ἀποδείξω ἀπό τίς εἰδικές περιπτώσεις, τό γενικόν «Μουσικολογιοτατιστικόν Ἀλαλοῦμ» καί κραυγαλέον κατάντημα  τοῦ «Ἱεροψαλτικοῦ Βυζαντινισμοῦ», ἤ, καί «Βυζαντινοῦ Μουζικαντισμοῦ» χωρίς βέβαια νά μή συνυπολογίζω τίς πολύ σπάνιες ἐξαιρέσεις, πού ὑφίσταντο ἀσφαλῶς, στόν χῶρον τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς. Παρατηρῶ βέβαια, ὡς ἀποτυχημένος μουσικός, και ἄλλα κοσμικά μουσικά γεγονότα, καί διαπιστώνω δυστυχῶς, ὅτι τέτοια φαιδρά δέν ἐπισυμβαίνωσι στό κοσμικόν πλαίσιον.

Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει, τότε!

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν

  •  Δεῖτε παρακαλῶ πολύ καí κατεβάστε τό κείμενον ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σε μορφή PDF, Docs Google Drive.