Translate

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΙΜΟΤΗΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»




ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΙΜΟΤΗΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη



Ἔχει ἀπό τό 2013 περίπου πού ἐδημιουργήσαμεν Χάριτι Θεοῦ καί δι΄εὐχῶν τῆς συνὉδικῆς Συνάξεως Ἱεραρχῶν, Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν ἀδελφῶν καί Πνευματικῶν πατέρων μας, τοῦτο τό ἁπλόν Ἡμερολογιακόν Ἱστολόγιον τά «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» οὔτως ὥστε, νά καταγράφουμεν, τίς πολυποίκιλες προσωπικές ἀνησυχίες, κριτικές σκέψεις μας, «ἀριστερούς ἤ δεξιούς» λογισμούς μας, καρδιακές ἐξομολογήσεις, καί σωρηδόν ἄλλες θεολογικές ἀντιρρήσεις καί ἀντιαιρετικούς στοχασμούς μας.  

Σημειώνουμεν με ἀπόλυτον ἀκρίβεια τόν Διαδικτυακόν ὅρο «Ἡμερολογιακόν Ἱστολόγιον» διότι ὅλα σχεδόν τά Ἱστολόγια (Blogs) ἤ οἱ μπλόκερς, εἶναι ἁπλοί Ἡμερολογιογράφοι. Γράφωσι λόγου χάριν «ὄν λάϊν» τά καθημερινά, σκέψεις, ἀπόψεις καί τά ἀπομνημονεύματά τους καί εἰς την πορεία ἐπιλέγωσιν βάσιν τῶν εἰδικῶν ρυθμίσεων ἄν θά τό διαθέσουν στό ἰδιωτικόν ἤ τό διαδικτυακόν («δημόσιον») κανάλι. Γιά τοῦτο ἀπορῶ, με ὅσους θίγουνται, ὅταν λαλοῦσι ἀπό ἄγνοια, ὅτι τους κρίνουμε δημόσια. ᾎραγέ εἶναι λογικόν, νά κατηγορεῖται κανεῖς ὅταν γράφει σέ προσωπικόν ἡμερολόγιον; Προφανῶς ὄχι!

Κάποιοι ἀδελφοί μας, δέν δύνανται φαίνεται, νά αντιληφθῶσι ἤ νά διακρίνωσι σοβαρά, τήν σημαίνουσα διαφορά, τοῦ ὄντως δημόσιου λόγου ἀπό τά τηλεοπτικά ἤ ραδιοφωνικά Μ.Μ.Ε. Τόν Δημόσιον Γραπτό Τύπο τῶν λογιῶν Ἐφημερίδων καί Περιοδικῶν, ἀπό τήν περιορισμένη χρήση καί «δημοσιότητα» ἀπό διάφορα ἄλλα «Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσις» (μιᾶς καί μία σημαντική συντριπτική πλειοψηφία συνἀνθρώπων μας δέν ἀσχολεῖτε κἄν μέ αὐτά). Πολλῷ μᾶλλον εἶναι κρίμα νά ἰσοπεδώνουν τά πάντα, κυρίως ἀπό «Πληροφορικόν αὐτισμόν», ἤ ἡμιμάθεια, καί ἐξισώνουν οἱ ταλαίπωροι, τό δημόσιον μέ τήν ἰδιωτικήν σφαίρα, τον ἐλάχιστα «κοινοποιημένο» διαδικτυακόν λόγον πού ἐκπορεύεται κυρίως ἀπό τά προσωποπαγῆ ἰδιόκτητα ἱστολόγια τῶν διαχειριστῶν τους.

Σημειώνω μάλιστα, ὅτι ὑφίστατο σημαίνουσα Νομική διάκρισις: Ἱστοσελίδων ἀπό τά Ἱστολόγια. Τά Ἱστολόγια εἶναι κάτι σάν τά ταχυδρομικά περιστέρια τῆς μεσσαιωνικῆς ἐποχῆς. Στην Νεομεσσαιωνική ἐποχή μας χρησιμοποιοῦμεν τά τουΐτερς, τά φέϊσμπουκς, τά μπλόκς κ.ο.κ.

Οἱ Μπλόκερς, ἤ ἄν θέλετε συγκεκριμένα, ὁ Ἱστολόγος γράφων, ὡς «θεολογοἀκτιβιστής» ἤ «theologianactivismus» (δικῆς μας ἐπινοήσεως ὁ ἐν λόγῳ νεολογισμός) (μέ τό «νίκ ναίημ» ὁ «Ῥομπέν τῶν Ἱστῶν»), ἀνταλάσσωμεν διεθνῶς προσωπικές ἀπόψεις, διά τῶν Blogs μας, καί χρησιμοποιοῦμε τά Ἱστολόγια μας, ὡς Διαδραστικά Μέσα (π.χ. ὡς «Δαβιδικήν Σφενδόνη») κυρίως γιά ἔναρθρη  γραπτή ἐπικοινωνία, κατά τῶν γνωστῶν γιγάντων «Γολιάθ», ἀλλά καί μετά τινῶν στενῶν ἤ καί μακρυνῶν Συγγενῶν μας, παλαιῶν ἤ καί νέων Συμμαθητῶν, Φίλων, Γνωστών ἤ ἀγνώστων καί Συμφοιτητῶν μας κ.ο.κ. ᾎραγέ πόσον μικρόψυχοι γινώμεθα ὅταν λοιδωροῦμεν καί ἐνίοτε συκοφαντοῦμεν τους μπλόκερς;

Τοῦτη ἡ διαδραστική καί διαδικτυακή ἐνέργεια, φαίνεται, ὅτι καλύπτεται μέχρι στιγμῆς, ἀπό ὅλα τά ἐν δυνάμει «Δημοκρατικά Πολιτεύματα» καί ἔννομα λογικά Συντάγματα. Λόγου χάριν, ὡς Ἕλλην τῆς Ὁμογένειας, γνωρίζω ὅτι τό Ἑλλαδικόν μας Σύνταγμα (9ης Ἰουλίου 1975) προνοεῖ κάποιες συνταγματικές διατάξεις, ὅπως τό Ἄρθρον 14, 1-3, πού δύναται ὁ κάθεῖς ἐλεύθερα νά ἐκφράζει ἤ νά διατυπώνει, προφορικά, γραπτά, διά τοῦ τύπου κ.ο.κ. τούς προσωπικούς στοχασμούς του. Προφανῶς, τοῦτη ἡ Συνταγματική ῥητρα ἰσχύει σε ὅλα τά Εὐρωπαϊκά Ἔθνη-κράτη. Δέν εἶμαι Νομικός, ἀλλά ἔψαξα ὁλίγον τό ζήτημα, μιᾶς και πάμπολλοι φίλοι ὅλως ἀνεξήγητα ἐνοχλούνται ἀπό τους προσωπικούς στοχασμούς μας. Ἴσως νά εἶναι κρυφοί νοσταλγοί καί φανατικοί λάτρεις ἄλλων τινῶν Πολιτευμάτων, π.χ. τοῦ Δεσποτισμοῦ, τοῦ Ὁλοκληρωτισμοῦ, τῆς Τυρρανίας, τοῦ Ναζισμοῦ ἤ Φασισμοῦ κ.ο.κ. Ἴσως οἱ ταλαίπωροι «μικροί τρομοκράτες» νά μή ἔχωσι ἰδικούς τους στοχασμούς, ἴσως νά εἶναι ἄνευ χειρῶν καί νά μή δύνανται μάλιστα να πληκτρολογῶσι ἤ νά γράφωσι, ἴσως νά εἶναι πολυάσχολοι ἄνθρωποι καί σκέφονται ὁλημερίς τό ἤμεϊτζ τους, ποῖος ᾆραγέ νά ξέρει (;)!... Κύριος οἶδεν!

Τοῦτο ὅμως πού γνωρίζω καθαρά καί ξάστερα, εἶναι, πᾶν ὅτι γραπτόν κείμενο σέ/μᾶς ἐνοχλεῖ, δύνασε/μεθα καί γραπτῶς νά ἀπευθυνθεῖς/ῶμεν εἰς τήν πηγή καί νά ζητήσεις/ωμεν λογικές ἐξηγήσεις. Μερικοί θρασύδειλοι τύποι, γατάκια τοῦ Ἀντίδικου, ἀρέσκονται συστηματικῶς νά ἐτικεττοποιῶσι ΑΝΑΠΟΔΕΙΚΤΑ τούς πλησίων τους, εἴτε ἀπό ζηλοφθονία εἴτε ἀπό μικρόνοη κακότητα, ὅτι ὁ «Α» δεῖνα «εἶναι συκοφάντης» ἤ ὁ «Β» «εἶναι ἱεροκατακρίνων» γιά να παρηγορήσωσι ἑαυτούς καί ἀλήλλους.

Καί τοῦτο ὅλο το πιο πάνω «διακριτικόν ζήτημα», δέν εἶναι καθόλου ἰδικῆς μας κοιλιόπνευστος ἐπινόησις, ἀλλά μία πλέον σημαντική τέως δεδικασμένη ἀπόφασις τινός Δικαστηρίου (Τριμελές Ἑφετίον Θράκης, Ἀριθμός Ἀπόφασις 91/2012) περί τῶν Διαδικτυακῶν Ἡμερολογίων ἤ ἄν θέλετε τά «Μπλόκς». Τό ἀτομικόν Blog ΔΕΝ εἶναι Μ.Μ.Ε., οὔτε Δημόσιον Ἔντυπον ὅπως τήν Ἐφημερίδα ἤ τό Περιοδικόν καθῶς πολλοί ἐσφαλμένα θεωροῦν. Διότι, οὔτε διαθέτει ὀργανωμένον ἡμερομίσθιον προσωπικόν, οὔτε Δημοσιογράφους, οὔτε Συντάκτες, οὔτε Ἀρθρογράφους, οὔτε Ἀναλυτές, οὔτε Μάρκετινγκ, οὔτε Ἀρχισυνταξία, οὔτε Διευθυντές, οὔτε Λογιστήριον, οὔτε Νομικούς Συμβόλους, οὔτε Ὑποδιευθυντές, οὔτε καφετζῆδες, κ.ο.κ.



Ἡ ἀντιρρητική καί ἀντιαιρετική συγγραφική μας δραστηριότητα, ἔχει ὡς ἀπαρασάλευτα θεμέλια μία τριάδα ἀπό διακριτές μεθοδολογικές ἀξιωματικές ἀρχές.

Σᾶς ἀποκαλύπτουμεν λοιπόν τά μυστικά χαρτιά μας:

1ον. Νά ἀσκοῦμεν, ἐνίοτε αὐστηρά καί ἀμείλικτον, καυστικήν κριτική, κατά τινῶν πλανημένων, κακόδοξων καί ἀντικανονικῶν ἀτομικῶν ἐνεργειῶν (γραφθέντων-λεχθέντων-πραχθέντων-παραλείψεων κ.λπ.) διαφόρων δημοσίων Ἐκκλησιαστικῶν καί μή προσωπικοτήτων. Ὅσον ὑψηλά, ἤ καί χαμηλά, ἱστάμενοι καί νά βρίσκονται στήν Ἐκκλησιαστικήν Ἱεραρχίαν, διακονοῦντες βέβαια τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας· ἐκ παραλλήλου ὅμως, χωρίς βέβαια νά παραθεωρεῖται στό ἐλάχιστον, ὁ λίαν ἀγαπητικός σεβασμός πρός τά καθόλα ἱερά καί τίμια πρόσωπά των. Δηλαδή θέτουμεν ὡς πυρηνικόν ἀξιακόν ἄξονα τό θεόπνευστο Ὑμνολογικόν ῥηθέν: «Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος· οὗτος Κριτής ἐστιν ἐνθυμήσεων καί ἐννοιῶν καρδίας· μηδείς εἰσέλθῃ πειράζων τήν πίστιν τήν ἀμώμητον, ἀλλ' ἐν πραότητι καί φόβῳ Χριστῷ προσέλθωμεν, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καί χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν».

1α. Μπορεῖ βέβαια, μερικές φορές ἀδίκως καί κακῶς νά ξεφεύγουμε, καί νά ἀστοχοῦμεν πλειστάκις, ἀπό τοῦτον τόν εἰδικόν κανόνα μας, γι΄αὐτό ὅπου τυχόν θίξαμε ἀδίκως, τά πρόσωπα, φίλων καί ἐχθρῶν μας, καί ὄχι τίς προσωπικές ἐνέργειές των, τῶν ὑπό κρίση Προσώπων, ζητοῦμεν δημόσια μίαν ἐκ βάθους πραγματικήν συγνώμη καί συγχώρησιν. Τά πρόσωπα προσπαθοῦμεν νά τά ἀγαποῦμεν, ἐνῶ ὀφείλουμεν, νά μή ἀγαποῦμεν ἀλλά καί νά κρίνουμεν μάλιστα, ἐν δυνάμει δικαίως, μόνον, τίς κακόδοξες ἐνέργειες, νοσηρούς στοχασμοῦς καί ἰδεολογίες ἐξ αὐτῶν. Καί ἐπειδή λαθεύουμεν καί ἁμαρτάνουμεν, δυστυχῶς ἀδιαλείπτως, ἔχουμεν δώσει στήν διαδικτυακήν δημοσιότητα, τό ἡλεκτρονικόν μας ταχυδρομεῖον, τό τηλέφωνον μας, τό σκάϊπ μας, τό φέϊζμπουκ μας, ἀνοίξαμεν μάλιστα ὁλοσχερῶς τά σχόλια κάτοθεν τῶν κειμένων μας, οὔτως ὥστε να λαμβάνουμεν, καταφατική ἤ ἀποφατική, κριτική ἀπό του ἀξιότιμους ἀναγνῶστες μας.

1β. Λάβαρον τοῦ ἱεροπολεμικοῦ ἀγώνος μας, εἶναι: τά θεόπνευστα Συγγράμματα τῶν Θεοφόρων Πατέρων, καί ἡ πάγια διαχρονική Στρατηγική τακτική καί Πατερική Συμφωνία: "κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος, εἰρήνης χωριζούσης Θεῷ"!...

2ον. Να ἐνεργοῦμεν, συστηματικήν ἀποδεικτικήν μεθοδολογίαν, ἐξάπαντος ἔλλογον κριτικήν, διά τῆς Λογικῆς κριτικῆς σκέψεως καί διά τῆς Συγκριτικῆς Πατερικῆς Θεολογίας, κατά τῶν κατεγνωσμένων Λατινόφρονων Ἀρχιοἰκουμενιστῶν,  Οἰκουμενιστῶν, σιγονταροοικουμενιστῶν, καί κατά τινῶν διάφορων ἄλλων Σχισματικῶν Παραταξιακῶν «Ζηλωτῶν», ψευδοἈποτειχισμένων, πού ἐμπίπτωσι, στήν αἵρεσιν τοῦ «Ζηλωτισμοῦ». Κριτικήν ἀνελέητον, μάλλιστα, γιά κάθε γνωστό ἤ ἄγνωστο, Αἱρετικόν, Ἀποκρυφιστικόν, ἄΘεον ἤ καί Θρησκευτικόν Φιλοσοφικόν Σύστημα.

2α. Κριτικήν, κατά τῶν Προκαθημένων τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας, μαζί μετά τῶν τινῶν σκάρτων καί ἀφορισμένων τηλεθεολόγων, φελλῶν πλύν ἀρίστων Μουζικάντηδων, μετρίων, ἀθλίων, ἀχρείων, ἀρλεκίνων, νάνων,  κουτοπόνηρων χαζοβιόληδων καί ἀχαπάρων αὐλικῶν τους, ἁγίων καί μή ἐνίοτε Συμβουλάτορων.

2β . Διότι, οὔκ ὁλίγοι ἐξ αὐτῶν, πειθήνια καί δουλικά ἀνδρείκελα, συμπορεύονται ἀνόνητα καί ὡς σιδηροδέσμια αἰχμάλωτοι μετά τῆς πεπλανημένης  πολύ-αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (σύν τοῦ «Μεταπατερισμοῦ») μαζί καί τοῦ ἀχαλίνωτου ἀσεβοῦς νεοΝικολαϊτισμοῦ· διότι δυστυχῶς, ὅλοι αὐτοί οἱ ἀδελφοί καί πατέρες μας, ἐταύτισαν τήν θεσμική ἰδιότητα τοῦ ἑκάστοτε Προκαθημένου μέ τό ἰδικόν του πρόσωπον!... Νά ποῦμεν π.χ. κάτι σάν ἕνα ἀκόμη, νεολογικόν «μπλάκ χιούμορ» μας, διά τήν «Ἐκκλησιολογία τῆς Ταυτοπροσωπίας», τήν «Ἐκκλησιολογία τῆς Διπλοπροσωπίας», ἤ καί τήν ἄλλη ἰσχυράν Ῥωμανίδειον θέση τῆς «Εὐχαριστιακῆς Εἰδωλολατρίας».

2γ. Τοῦτη ἡ θρησκόληπτη ἐθιστική προσωπολατρεία, ἤ καί ἡ ἐξιδανίκευσις τινῶν ἰσχυρῶν Ἐκκλησιαστικῶν προσωπικοτήτων (π.χ. πατριάρχου Βαρθολομαίου, Γέρων Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα κ.ἄ.), συνήθως, πρόκειται διά σημαίνουσα ὀντολογικήν ἤ και ψυχολογικήν ἐξάρτησιν, ὅπερ θεωροῦμεν ὅτι βραχυκυκλώνει, τήν ὁλιστικήν Ψυχοσωματικήν θεραπεία τῆς Προσωπικότητος ἡμῶν τῶν πιστῶν Χριστιανῶν.

2δ. Πρόκειται συναφῶς διά τινά σημαίνουσα νηπιακήν ἐξαρτησιακήν (σ)τάσιν καί τρόπον ζωῆς, στά Ἐκκλησιολογικά καί Πνευματικά πράγματα, ὅπως π.χ. στα Ψυχολογικά πράγματα: ὅταν τό βρέφος δέν δύναται νά διακρίνει ἀκόμη τόν ἑαυτόν του ἀπό τους γονεῖς του, ταυτιζόμενον μέ αὐτοῦς. Ἔτσι καί ὁ ἐν ἀσθενείᾳ πιστός, ταυτίζεται κυρίως μέ τόν κάθε κομπογιαννίτη-ἀφώτιστον μεγαλόσχημον ἤ καί μικρόσχημον Κληρικόν-Γέροντα, διότι ἔχει παντελή ἔλλειψιν γεγυμνασμένων αἰσθητηρίων, ἔλλειμα ἀπλανῶν καί ὀρθόδοξων πνευματικῶν κριτηρίων-προϋποθέσεων, καθῶς και ἔλλειμα ἐλευθέρας θεολογικῆς κριτικῆς σκέψεως. Λόγῳ τοῦ ὅτι εἴμεθα και ὁλίγον ἐραστές τῆς Ἐπιστήμης τῆς Ψυχολογίας, τοῦτο τό ὅλον ζήτημα ἀποκαλεῖται, ἐπιστημολογικῶς, καί ὡς «Μηχανισμός πρωτογενοῦς Ταυτοποιήσεως» ἤ καί «Μηχανισμός διά τῆς Ἐξιδανικεύσεως» ἤ ὡς ψυχολογικοί «Μηχανισμοί ἀποκλίσεως και ὑποκαταστάσεως». Δηλαδή ὥς πιστοί, πάσχουμεν πέραν ἀπό τά ὀντολογικά μας πνευματικά νοσήματα, πάσχωμεν καί ἀπό σωρηδόν ἄλλα Ψυχολογικά ἤ καί Ψυχιατρικά. (Σταύρος Ι. Μπαλογιάνης, ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ἐκδόσεις: Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 396-398).

3ον. Οἱ ἅγιοι Προκαθήμενοι, ΔΕΝ ὑπέρκεινται τῶν πανάγιων θεσμῶν καί τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωμάτων τους, ἀλλά ὀφείλωσιν, νά ὑπόκεινται ταπεινά εἰς αὐτούς. Ὑπόκεινται μάλιστα, καί σαφῶς δέν ὑπερύπταντο καθῶς πολλοί ἀφελεῖς νομίζωσι, ὑπερἄνω (sic) τῶν θείων καί Ἱερῶν Κανόνων.  Ἡ φρικτή προσωποποίησις, ἤ και ἀνίερως εἰδωλοποίησις, τῶν Ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν, πρόκειται, κατά τήν ἰδικήν μας ταπεινήν ἄποψιν, λεπτεπίλεπτη καί στυγνή εἰδωλολατρία-προσωπολατρεία. Και ὥς ἐκ τούτων τῶν παγιωμένων νοσηρῶν καί θρησκόληπτων φαινομένων, ἔχομεν τήν ἀδήριτον Χριστιανικήν ὑποχρέωσιν πού ἀπορρέει, πρωτογενῶς, ἐκ τοῦ ἐνεργοποιημένου ἱεροῦ Βαπτίσματος καί Χρίσματός μας. Καί δευτερογενῶς, ἐκ τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεσμικῆς μας ἰδιότητος, ὡς αἰώνιων ἱεροσπουδαστῶν, ὀρκισμένων ἱεροκηρύκων καί θεολογούντων Κατηχητῶν τῆς Ἐκκλησίας. Προφανῶς, θεωρεῖται ὡς ἄκριτη καί μεγίστη ἀνοησία, μιᾶς καί λαγκοδέρνει διαφόρων Κληρικολαϊκῶν τά μυαλά, ὅσων δηλ. ἀποροῦν «με ποιανοῦ τήν ἐξουσία» ἀσκοῦμεν κριτικήν καί ἔλεγχον.

3α. Βάσιν ὅλων τῶν προαναφερομένων λογικῶν-θεολογικῶν και ψυχολογικῶν ἀξιωματικῶν συγγραφικῶν ἀρχῶν μας, ἐνεργοῦμεν ἀναντίρρητα, τήν ἱεροκρύφιον Εὐαγγελικήν Ὀνοματοφάνεια, φανερώνουμεν ἀποδεικτικά, δηλ. ὀνομαστικῶς καί φωτογραφικῶς, τούς κακοδοξοῦντες, καί πεπλανημένους ἀδελφούς και πατέρες μας, διά τήν καταπολέμησιν, κυρίως, τοῦ σαχλεπίσαχλου αἱρετικοῦ Ὀνοματοκρυπτισμοῦ. Τοῦτο ὅμως δέν μᾶς καθιστά αὐτόματα, ὑπερ ἄνω κριτικῆς, ἤ δῆθεν ἀπλανεῖς ὁδηγοῦς, γιά τοῦτο συνεχῶς, παραπέμπουμεν, ἄμεσα ἤ ἔμμεσα, διά τοῦ Ἱστολογίου μας, εἴτε σέ κορυφαίους Διακριτικούς Πνευματικούς Πατέρες, εἴτε σέ ἅγιους Χαρισματούχους Γέροντες, εἴτε σέ Φωτισμένους Ἱεράρχες, εἴτε σε χαρισματικούς Πρωτοπρεσβυτέρους Μοναχούς καί Λαϊκούς καταξιωμένους ἔγκριτους Καθηγητές τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας.

Συνεπῶς, μία ἀπειλητική Νομικίστικη μήνυσις, κατά τινός Ἡμερολογιακοῦ Ἱστολογίου καί τοῦ διαχειριστοῦ αὐτοῦ, θά εἶναι μία τρύπα στό νερό. Τό γράφουμεν τοῦτο, διότι τελευταία γίναμε καί πᾶλιν δέκτες τινῶν νέων ἀξιολύπητων ἐκβιασμῶν καί θεοστυγῶν ἀπειλῶν… γι΄ αὐτό νά σᾶς προτείνω ἀγαπημένοι μου κύριοι/ες, τήν ἑξῆς ἐπιλογήν: ἤ κάθεστε φρόνιμα μέρες πού εἶναι, καί κάνετε δεύτερες φρονιμώτερες σκέψεις, προτοῦ κἄν μᾶς ἀποστείλετε φαιδρές μηνύσεις, ἤ ἀποκαλύπτω «δημόσια» ἤ καί δημόσια, ὅλα σχεδόν τά ἀποδεικτικά στοιχεία πού διαθέτω στήν κατοχήν μου καί δυσχεραίνει ἔτσι εἰς τινά χειρώτερην μοίραν τήν κατάστασίν σας. Ἐξάπαντος τά προσωπικά σας δέν μᾶς ἐνδιαφέρωσιν, μιᾶς καί τά ζητήματα πού ἐνίοτε συστηματικῶς θίγουμεν εἶναι κατ΄ἐξοχήν Θεολογικά, Ψυχολογικά, Φιλοσοφικά, Κανονικά κ.ο.κ. Ζητήματα κυρίως Ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητος.

Ὅποιος ὅμως αἰσθάνεται πράγματι, ὡς συκοφαντημένος ἀπό μέρους μας, ἔχει τήν ἐλευθερία τῶν νομικῶν κινήσεων ὅπως προστρέξει εἰς τήν κοσμικήν δικαιοσύνη, γιά νά ἀποδείξει τήν κατηγορία πού ἐκτοξεύει κυρίως ἀναπόδεικτα ἐναντίον μας. Τό βάρος τῆς ἀποδείξεως, κανονικά βαραίνει τίς πλᾶτες τῶν πανούργων κατηγόρων μας. Γι΄ αὐτό το λόγο, ἄν καί γιά ἰδικόν μας καλόν, παραδεχώμεθα βέβαια, ὅτι τῷ ὄντι εἴμεθα στυγεροί συκοφάντες καί κατακρίνομενἱεροκατηγοροῦμεν ὄντως ἀσύστολα, ἄν δύνασθε, παραθέστε (ἄν ὕπάρχουν) παρακαλῶ πολύ σέ τρίτους καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά στοιχεία, ὥστε νά μή εἴστε ἀνεπανόρθωτα καί βαθειά ἐκτεθειμένοι. Το περίεργον ὅμως εἶναι: πῶς ἀνέχεστε τόν «πανάγιον» ἑαυτόν σας, καί συνεχίζετε νά μελετάτε ἕναν δεινόν συκοφάντη; Ἐπαφίεται μᾶλλον, στήν Ἐπιστήμη τῆς Ψυχιατρικῆς γιά νά ἐπιλύσει τό ὅλον ζήτημα.

Ἄν μερικοί ἀκόμη ἐπιμένετε, νά μεταβάλλεστε σέ ἀνιεροκρύφιους καί δείλαιους διαβολίσκους, μικρόνοες ῥαδιούργοι καί μικρόψυχοι ψιθυριστές, δέν μᾶς ἀπασχολεῖ ποσῶς, διότι ὡς ἐν δυνάμει Χριστιανός, σᾶς συγχωρῶ, ἵνα συγχωρεῖ τίς θανάσιμες ἁμαρτίες μου καί ὁ Πλάστης μου, καθότι εὔχομαι διακαῶς, περί τῆν ἰδικήν σας καί ἰδικήν μου ἐν Χριστῷ ὁλιστικήν Ψυχοθεραπείαν.

Τά λέγομεν ὅλα αὐτά, κυρίως, γιά στενοκέφαλους πρώην καρδιακούς μας φίλους. Ἀλλά καί ἐξ ἰδικῆς μας μόλις παρελθοντικῆς μέν, ἐξάπαντος ἀκόμη μετέωρης δέ, ἐναγώνιας ἐμπειρίας, διότι μέχρι στιγμῆς, ἔχουμεν ἀπειληθεῖ σοβαρώτατα, παραμονές τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα τό 2014, μέ μίαν καταπελτώδην Μητροπολιτικήν Μηνυτήριον Ἀναφορά ἀπό τούς μεγαλοΔικηγόρους τοῦ τρισμοιχεπιβάτη καί δεινοῦ σφετεριστοῦ ΔΥΟ Μητροπολιτικῶν Θρόνων, καί στυγεροῦ «Μονοφυσιτόφιλου Ἀρχιοικουμενιστοῦ» (=τρίτη μοιχεπιβασία) τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου τῆς Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου· ὅπως δηλ. ἀμέσως «κατεβάσομεν ῥολά» τόσον στά προσωπικά μας ἡμερολογιακά ἱστολόγια ὅσον καί ἀπό τό «Φέϊσμπουκ».

Ὁ Μητροπολίτης Θε/νίκης κ. Ἄνθιμος μετά τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ἐνεργῶσι κάπως θρασύδειλα καί ἐν πανουργείᾳ χιλίων Κληρικάντηδων Κερκοπιθήκων ἵνα καθαιρεθῶσι οἱ Κληρικοί τοῦ πρώτου, π.χ. τόν παπαΘόδωρον Ζήσην καί τόν παπαΝικόλαον Μανώλη, καί ἐπιτέθην μέχρι καί στήν ἰδικήν μας «Δαβιδικήν σφενδόνη», ὅπως μᾶς ἐξοντώση κυρίως ψυχολογικά. Πρόκειται διά στυγνή Νεοφαναριώτικην φατριά, κλειστόν κύκλωμα συνεργάζονται μετά τινῶν ἰσχυρῶν Μασσώνων, ὅπερ συστηματικῶς τήν ὁποῖαν καί ἀποκαλύπτουμεν. Να γνωρίζεται, ὅτι ἄν τυχόν καθαιρεθῶσι οἱ πιό πάνω Κληρικοί, κύριος πρωταἴτιος θά εἶναι ὁ τριεμοιχεπιβάτης Σεβασμιώτατος κ. Ἄνθιμος.

Ἡ νομικίστικη ἐτοῦτη ὑπόθεσις μας, ἦτο καί εἶναι καθῶς ἀπεδείχθην μετά παρέλευση σχεδόν ἑνός χρόνου, μία ἄμεση ψυχολογική βία, μία ἀποκαλυπτική ἐμπειρία τοῦ δολεροῦ Ἐπισκοπομονισμοῦ-Δεσποτισμοῦ, μία τρανή συκοφαντική δυσφήμισις κατά τοῦ Ἱστολογίου μας, καί ἕνας πανοῦργος πλύν ἄμεσος ἤ ἔμμεσως διωγμός, κατά τοῦ γράφωντος, ὑπό τῶν Νεοφαναριωτῶν Οἰκουμενιστῶν καί Μασσωνιστῶν Δικηγόρων τοῦ «Παναγιωτάτου» τῆς Συμβασιλεύουσας Πόλεως.

Ἀκολούθησαν βέβαια καί ἄλλες φοβερές ἀπειλές καί Πατριαρχικοί ἐκβιασμοί, διαδικτυακά δικαστήρια, ἀφορισμοί, λοιδωρίες, συκοφαντίες κ.λπ. ὑπό τινῶν ἄλλων διάσημων Νεοφαναριωτῶν Οἰκουμενιστῶν ὅπως π.χ. ἐκ τοῦ Ἀρχιμανδρίτου και Μεγάλου Βιβλιοφύλακος τῶν Πατριαρχείων κ. Ἀγαθάγγελου Σίσκου, τοῦ κ. Παναγιώτη Ἀνδριόπουλου (ὁ Νέος Βησσαρίων Θρασυδειλόπουλος ἐκ Πάτρας) κ.ο.κ.

Διάφοροι ἀδελφοί/ές καί πατέρες, ἱσχυρίζονται ψιθυρηδόν καί συστηματικά, ἐξάπαντος ἀναπόδεικτα, ὅτι συγγράφομεν ἀπό μεγίστην ἁμαρτωλητικήν ἐμπάθεια, γιά νά κατακρίνουμε, ἤ καί γιά νά ἱεροκατακρίνουμε τινά συγκεκριμένα Ἐκκλησιαστικά πρόσωπα Κληρικῶν καί Λαϊκῶν. Συμφωνοῦμεν καί πάλιν, ἀπόλυτα μαζί τους μέ τήν ἐν λόγῳ κατηγορίαν ἐναντίον μας, μιᾶς και οὐδέποτε αὐτοπροσδιορίσαμεν τοῦτο το Ἡμερολογιακόν Ἱστολόγιον, ἤ καί τον ἑαυτόν μας, ὡς ἀναμάρτητους, ἀλάθητους καί κεκαθαρμένους τῶν παθῶν μας. Οὔτε ὡς τινές φωτισμένοι γράφουμεν, ἀλλ΄ οὔτε ὥς ἅγιοι, καί τοῦτο εἶναι φανερώτατον τοῖς πᾶσι ἁγιασμένοις καί φεφωτισμένοις ἀδελφοῖς καί πατρᾶσι.



Λόγῳ τοῦ ὅτι, σχεδόν ἐπί τρία ὁλόκληρα χρόνια, οὐδέποτε ἐδημοσιεύσαμεν τά διαδικτυακά στατιστικά ἀναγνωσιμότητος τοῦ Ἡμερολογιακοῦ μας Ἱστολογίου τά «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» ἀπεφασίσαμεν ὅπως τό πράξουμεν τώρα, γιά πολυποίκιλους λόγους. Ἐξάπαντος, δέν εἴμεθα πρώτοι στήν Ἐκκλησιαστική Ἐνημέρωση, οὔτε κἄν μᾶς ἐνδιαφέρει νά καταφέρομεν τέτοιο ἀνούσιον πράγμα διότι ὑφίσταντο σωρηδόν ἄλλα ἐξαιρετικά Ἐκκλησιαστικά Ἱστολόγια μά κυρίως Ἱστοσελίδες πού παραθέτωσι δημοσιογραφικῶς τά Ἐκκλησιαστικά ἤ καί Θεολογικά Δρώμενα. Ἐμεῖς ἁπλῶς ἐπιθυμοῦμεν, ὅπως προσφέρουμεν, με Ἡράκλειον φρόνημα, τινά μίαν καί μοναδικήν ἀτομικήν ἤ πυρηνικήν σταγόνα νεροῦ, ἵνα καθαρθεῖ ὁ φαῦλος Ἐκκλησιαστικός «Σταῦλος τοῦ Αὐγεία». Διότι ὡς γνωστόν, μία σταγόνα ἀλήθειας, ξεσταυλίζει καί καθαρίζει ὁλάκερους ὡκεανοῦς ψευδολογιῶν.

Ἀπό τοῦτο τό διαδικτυακόν βήμα,  λόγῳ τοῦ ὅτι τό κοσμικόν Ἡμερολόγιον τοῦ 2016 μ.Χ. ἄρχισεν νά ξεψυχάει, θέλουμεν νά εὐχαριστήσουμεν θερμά και καρδιακά, ἅπαντες τους ἀξιότιμους κύριους και κυρίες ἀναγνώστες/τριες, φίλους καί ἔχθρούς, ἔν Χριστῷ ἀδελφούς, διά τήν συστηματικήν σας καθημερινήν ἐπισκεψιμότητα στό χθαμαλόν καί ἀσήμαντον Ἱστολόγιόν μας.

Νά εὐχαριστήσω θερμά, τούς στενούς συνεργάτες μας, διά τήν συχνή ἀποστολήν πρός δημοσίευση κειμένων τους, ἀλλά παράλληλα, εὐχαριστῶ καί ὅσα Ἐκκλησιαστικά Ἱστολογία φιλοτιμοῦντο καί ἀναδημοσιεύωσι  τά προσωπικά μας δοκίμια. Εγκάρδιες εὐχαριστίες γιά τήν συστηματική συνεργασία μας, μετά τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλουπόλεως ἀλλά καί μετά τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς. Ἐπίσης, εὐχαριστῶ τά μέγιστα τήν Συντακτική Ἐπιτροπή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐφημερίδος «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» διά τήν δημοσίευση κειμένων μας.

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν




ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΙΜΟΤΗΤΟΣ