Translate

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, [ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ] ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ: «ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ», ΑΘΗΝΑ 1990





ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ: ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ (Ἀναίρεσις τῶν κατά τοῦ Ζηλωτισμοῦ ἄρθρων τοῦ βιβλίου: «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου), Ἀθήναι 1990, σσ. 221.



Βιβλιοπαρουσίασις τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


  •  Δεῖτε τό κείμενο μας καί κατεβάστε το ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σε μορφῆ PDF, Docs Google Drive. 


Ἐξ ἀρχῆς νά εὐχαριστήσω θερμά τόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν,  στό ἐπάγγελμα Ναυτικός, κύριον Χαραλάμπη Ἀγριτέλλη μετά τῆς συζήγου αὐτοῦ γιά τήν ὑλικήν ἐνίσχυσιν τοῦ Ἱστολογίου μας «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» διά τῆς σημαντικῆς ἀποστολῆς δεκάδων θεολογικῶν βιβλίων, ἀπό τήν νῆσον Ἄνδρον στήν μεγαλόνησον Κύπρον, συμβάλλωντας ἔτσι ἀποφασιστικά καί δυναμικῶς στον πολυμέτωπον καί ἀντιρρητικόν ἀγώνα μας κατά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Μερικά ἀπό τά βιβλία πού μᾶς ἀποστάλλησαν εἶναι: «ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ». «ΥΠΟΜΝΗΜΑ-ΕΚΘΕΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ». «ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΜΟΣ». «ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΕΝ Τῼ ΑΓΙῼ ΟΡΕΙ ΤΑΡΑΧΩΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ». «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΣ». «ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ ΣΧΙΣΜΑ ΔΥΝΑΜΕΙ ἤ ΕΝΕΡΓΕΙᾼ;». «Ο ΛΑΟΠΛΑΝΟΣ». «ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ» κ.ἄ.

Ἐξ αἰτίας τῆς στενῆς παρακολουθήσεως καί συστηματικῆς περιγραφῆς τῆς τρέχουσας Ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητος εἶναι ὁλίγον τι ἀκατόρθωτον νά βιβλιοπαρουσιάσομεν ἅπαντα σχεδόν τά πολύ  σημαντικά βιβλία πού λαμβάνουμεν συχνάκις ἀπό λίαν ἀγαπητοῦς καί ἀξιότιμους φίλους ἀδελφούς/ές μητέρες καί πατέρες ἀναγνῶστες μας, ἀλλ΄ ὅμως νά γνωρίζετε καλά, ὅτι εἴτε διά εἰδικῆς βιβλιοπαρουσίασις εἴτε διά τινάς παραπομπῆς σέ ἀποδεικτικά δοκίμια ἤ ἀντιρρητικά κείμενά μας, οὔτως ἡ ἄλλως, θά προβάλλωνται συστηματικῶς καί κανονικά, ἐφ΄ὅσον ἐνισχύεται βιβλιογραφικῶς τό ὀπλοστάσιον τοῦ ἡμερολογιακοῦ ἀντιαιρετικοῦ Ἱστολογίου μας.

Ὁ συγγραφέας τοῦ παρουσιαζόμενου ἐγχειριδίου «ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ» εἶναι σέ ὅλους μας λίγο ἤ πολύ εὐρέως γνωστός ὁ Γέρων Ἱερομόναχος Θεοδώρητος ὁ Ἁγιορείτης. Ὁ ἰδιος συνέγραψε πλούσιον συγγραφικόν ἔργον ὅπως: «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ». «ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ». «Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΝ ΑΓΙῼ ΟΡΕΙ». «ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ ΣΧΙΣΜΑ ΔΥΝΑΜΕΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ;». «ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΩΝ». «ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΩΜΕΝ». «ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ (ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ)». «ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ». «ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΙΣ». «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΙΣ». «ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΘΗΚΟΝ;» κ.ἄ.

Ὁ μακαριστός Ἱερομόναχος Θεοδώρητος Ἁγιορείτης, εἶναι γνωστός κυρίως ἀπό «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος καί Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου· {δεῖτε ὅσοι θέλετε ἐδῶ ἕνα σημαίνων ἀπόσπασμα}.

Λογικῶς, γιά νά ἐξαχθῶσι ὅμως τινά δίκαια, μά ἰδιαίτερα ἀντικειμενικά θεολογικά συμπεράσματα, θά πρέπει νά μελετηθῶσι προσεκτικά καί τά δύο θεολογικά συγγράματα ἀπό εἰδικούς τινές μελετητές γιά νά μᾶς παραθέσωσιν, συγκριτικῶς, τά ἐσφαλμένα καί τά θετικά των σημεία.

Εἶναι ἐσφαλμένη καί ἄκρως ὑποκειμενική ἡ προσέγγισις καί ἡ ἐξαγωγή, αὐθαίρετων θεολογικῶν συμπερασμάτων, μελετώντας κανεῖς καί διακηρύττωντας, ἀδιάκριτα ἤ μονόδρομα, εἴτε τήν μία θεολογικήν τάση εἴτε τήν ἄλλη. Και οἱ δύο Κληρικοί, ἦτο καί εἶναι ἀξιόλογοι Ἐκκλησιαστικοί Συγγραφεῖς παρ΄ ὄλες τις σφοδρές θεολογικές μονομαχίες των. Καί οἱ δύο τους, ὡς τίμια πρόσωπα, εἴχαν καί τά θετικά ἀλλά συνάμα καί τά ἀρνητικά τους στοιχεία.

 Σημειῶστε παρακαλῶ, ὅτι κανεῖς ἐκ τῶν δύο λόγιων Συγγραφέων, δέν διεκδικεῖ τινά ἀλάθητον Ἐκκλησιαστικοῦ Συγγραφέως. Συνεπῶς, ἄν δέν μελετήσουμεν νηφάλια καί ἀντικειμενικά, καί τούς δύο συγγραφεῖς, ᾆραγέ, πῶς δυνάμεθα νά ἐξαγάγωμεν ἀσφαλεῖς ἑρμηνεῖες περί τῶν κειμένων τους; Συναφῶς, θά πρέπει νά μή ἐμπιστευώμεθα πλέον, καθόλου, ὅσους «Ζηλωτές» καί «Οἰκουμενιστές» κατηγορῶσι ἀδίκως, τόσον τόν π. Ἐπιφάνιον Θ. ὅσον καί τόν π. Θεοδώρητον Μ., διότι, δέν γνωρίζουμεν καί τόσον καλά σέ βάθος τά γραπτά τους, ἀλλ΄οὔτε κἄν καί τίς βαθύτερες σκοπιμότητες καί ἰδιοτέλειες τῶν κατηγόρων τους. Μποροῦμε ὅμως νά τίς ἰχνηλατήσωμεν.

Νά ποῦμεν ἐπίσης, ὅτι ὁ γράφων, κάθε φορά πού εἴχεν ἀποπειραθεῖ, νά διαλεχθεῖ, με τινές «Ζηλωτές» ἤ διάφορους παραταξιακούς καί μή Παλαιοημερολογῖτες, ἀπό ἀνέκαθεν μᾶς παραπέμπωσι κάπως ἐπιδεικτικά καί ἐπιμόνα  σέ τοῦτο τοῦτο τό ἀρκετά καλόν ἐγχειρίδιον, ὡς τινά ἀπόλυτον βιβλιογραφικήν πηγήν, ἀλλά καί εἶδος τινάς ἀλάθητης αὐθεντίας, ἐνῷ ταυτόχρονα ἐξύβριζαν, τόν ὅσιον Γέροντα Ἐπιφάνιον καί τό περισπούδαστον Κανονικόν ἐγχειρίδιόν του, δείγμα βαθειάς «Ζηλωτικῆς» ἐμπαθείας· ὅταν βέβαια ἐρωτούσα, ἐναγώνια καί ἀπό περιέργια, γιά νά μάθω ἄν τυχόν κανεῖς ἀπό τους κατήγορούς του  ἐμελέτησεν σοβαρά τά συγγράματα τοῦ Γέροντα Ἐπιφάνιου, ἀπάντησιν δέν ἔλαβον ποτέ μου! Γι΄ αὐτόν τόν λόγο νά σᾶς ἐκμυστηρευθῶ τήν προσωπικήν ἁμαρτία μου, σχημάτισα κάπως μέσα μου μία ἐσφαλμένην, ἀλλά κυρίως πεπλανημένη πεποίθηση, δηλ. μᾶλλον μία βαθειά προκατάληψιν κατά αὐτοῦ τοῦ συγκεκριμένου συγγράμματος, χωρίς κἄν νά μπῶ στόν φιλότιμον κόπον τῆς ἐνδελεχοῦς ἤ διερευνητικῆς γνωσιολογικῆς μελέτης του. Βέβαια ὡς ὀρκισμένος ἱεροσπουδαστής-ἐρευνητής τῆς Συγκριτικῆς Θεολογίας, ἔχω τήν ἀκαδημαϊκήν ὑποχρέωσιν νά μελετῶ ὁλιστικά, σφαιρικά καί ἀντικειμενικά ἵνα μη ἀδίκω τήν ἀλήθεια τῶν θεολογικῶν πραγμάτων. Γιά τοῦτο τόν λόγον καταχρηστικῶς μελετῶ, τόσον ἀπό τά συγγράμματα τῶν Καθηγητῶν μας Οἰκουμενιστῶν, ὅσον καί ἀπό τά συγγράμματα τῶν «Ζηλωτῶν».

Τό παραδέχομαι, ὡς ἐκκλησιαστικός Ἐρευνητής, ὅτι στόν σύγχρονον χῶρον τοῦ Νέου Ἡμερολόγιου, κυρίως ἀπό τήν ἐποχήν τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη καί μετά, ἄχρι τῆς σήμερον ἐπί Αἱρεσιάρχου πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, δεχθήκαμε ἰσχυράν  προπαγάνδα, κατά τῶν ἀδελφῶν μας Παλαιοημερολογιτῶν καί δή κατά τῶν «Ζηλωτῶν», ἐνίοτε συντεταγμένα καί ἄδικα κυρίως ἐκ τῶν ἰσχυρῶν Ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν μας, πού συνάμα ἦτο καί εἶναι φανατικοί θιασῶτες τοῦ ἐπαίσχυντου Οἰκουμενισμοῦ. Φυσικά καί ὁ κατακερματισμός τους, σέ διάφορες «Ζηλωτικές Ὀργανώσεις», δέν εἶναι ἄμοιρος εὐθυνῶν ἐκ τοῦ ἰδεολογικοῦ «ἀντιοικουμενιστικοῦ» Κινήματος τοῦ «Ζηλωτισμοῦ». Καί τά «ΔΥΟ ΑΚΡΑ» ἔχωσι διεπράξει, ψυχόλεθρα, σχιζοφρενικά καί ἐγκληματικά ἐκκλησιαστικά σφάλματα. Καί οἱ «ζηλωτές» (=σχισματικοαἱρετικοί) ὁπαδοί τοῦ  «Οἰκουμενισμοῦ» ἐντός τοῦ Παλαιοῦ ἤ καί τοῦ Νέου Ἡμερολογίου. Καί οἱ «ζηλωτές» (=σχισματικοαἱρετικοί) ὁπαδοί  τοῦ «Ζηλωτισμοῦ» ἐντός τοῦ Νέου ἤ καί Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. Κοινή συνισταμένη καί τῶν «ΔΥΟ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΑΚΡΩΝ» εἶναι: ὁ μή κατά Θεόν ζῆλος τους, καί ἐπί τινά ἐπιβεβλημένον Ληστρικόν προσηλυτισμόν-προπαγάνδα εἴτε πρός τό Σχίσμα εἴτε πρός τήν Αἵρεσιν! Εἴτε καί δι΄ ἀμφότερα!! Πράγματα πού ἐξ ἀσυμβίβαστου τινός χαρακτῆρος, ὁ γράφων, ἀπεχθάνεται μετά βδελυγμίας!!!

Συνεπῶς ὅστις μᾶς κατηγορεῖ, ὅτι εἴμεθα ὑπέρ τινός Σχίσματος, ἀναπόδεικτα βέβαια, λόγῳ τοῦ ὅτι κατηγοροῦμεν δημόσια καί ἀποδεικτικά τόν πατριάρχη κ. Βαρθολομαίον καί τήν Ληστρικήν «Σύνοδον τῶν Κερκοπιθήκων» αὐτοῦ, μᾶς συκοφαντεῖ ἀνελέητα, καί τόν εὐχαριστοῦμε. Οὔτε μέ τό «Ζηλωτικόν» Σχίσμα συμφωνοῦμεν, ἀλλ΄οὔτε καί μέ τήν «Συγκρητιστικήν» πολύ-αἵρεσιν. Μή ξεχνάμε, ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος, συναναστρέφεται δεκάκις τῆς ἡμέρας μέ Σχισμαστικοαἱρετικούς Παπιστές, Προτεστάντες, Μονοφυσῖτες, Ἀγγλικανούς, Λουθηροκαλβίνους, Ἰσλαμιστές, κ.ο.κ. συνεπῶς, διδάσκεται ἤ καί ἀλλοτριώνεται εὔκολα, πῶς ἀκριβῶς νά ξεσχίσει τήν Ἐκκλησία σέ χίλια κομμάτια. Εἴτε ἐν γνώσει του εἴτε «ἐν ἀγνοίᾳ» του.

Ὅμως, ἔχει δίκαιον ὁ μακαριστός π. Ἐπιφάνιος, ὅτι πρέπει νά προσέξουμεν πολύ, στην πολεμικήν μας κατά τοῦ σχισματικοαιρετικοῦ «Οἰκουμενισμοῦ», ἵνα μή πέσουμε στήν ἐκ δεξιῶν παγίδα, τοῦ σχισματικοαιρετικοῦ «Ζηλωτισμοῦ», πού ἀποκηρύττει ἀπόλυτα καί ὁλοσχερῶς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καθότι βλασφημεῖ ὡς δῆθεν παντελῶς ἄκυρα τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ὑπερυψώνει ὡς ἀλάθητον «Ἐκκλησία» τινά «Παλαιοημερολογήτικην» Σέκτα καί Παρασυναγωγήν.

Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, ὅτι μετά τήν τοξικήν δηλητηρίαση πού ἐδέχθημεν αἰφνιδίως, σχεδόν ἄπαντες, ἀπό τά πυρηνικά ὑδροκυάνεια νάματα τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, εἶναι εὐκαιρία νά λάβωμεν τινά ἀντίδοτον ἐπί τῆς περιρρέουσας Συγκρητιστικῆς ἀτμόσφαιρας. Τό «Ἀντίδοτον» τοῦ πατρός Θεοδώρητου εἶναι ὄνομα καί πράγμα, διό καί ἀξίζει πράγματι νά τό ἀναζητήσετε διά τινά ἐξονυχιστικήν μελέτη, διότι μελετάται ἀνέτως καί ἀπνευστί.

Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικῶς μερικούς ἀπό τους τίτλους τῶν περιεχομένων του: Το μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Ζηλωτικῶν ἀκροτήτων ἔλεγχος. Πρός ἀρχιμανδρίτην μέ «κατ΄ ἐπίγνωσιν ζῆλον» Α΄ καί Β΄. Σήμερον τά ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει. Τό κατάκριτον τῆς μετά τῶν αἱρετικῶν κοινωνίας. Γέροντα, γιατί κλαῖς; Κανονική θεώρησις τοῦ ἡμερολογιακοῦ σχίσματος. Εἶναι ὁ πατριάρχης Δημήτριος αἱρετικός; κ.λπ.

Οἱ ὑπογραμμίσεις εἶναι τοῦ γράφωντος, μιᾶς και θεωρεῖ, ὅτι εἶναι ἄκρως ἐνδιαφέροντα κεφάλαια πού ἐνδιαφέρωσιν τήν σύγχρονη Ἐκκλησιαστική ἐπικαιρότητα μας καί τόν κάθε καλόπιστο ἐρευνητή. Στά δέ ὁνόματα τῶν μακαριστῶν πατριαρχῶν, δυνάμεθα εὐκόλως, νά προσθέσουμε νοητά, τό ὄνομα τοῦ νῦν «Πράσινου Πατριάρχη» καί θά ἐπιλύσουμε ἅπαξ καί διαπαντῶς τήν Νεορθόδοξον σπαζοκεφαλιά ποῦ βασανίζει ἔμπονα νυχθημερόν τούς Χριστιανούς.

Οἱ σελίδες τοῦ βιβλίου διαιρούνται σε ἐννέα κεφάλαια καί ἀρκετά ὑποκεφάλαια. Τό πρῶτο κεφάλαιον πραγματεύεται τό Μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Ἡ «Διακοπή τοῦ Μνημοσύνου» τινός αἱρετίζοντα «Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου» εἶναι φλέγον Ἐκκλησιολογικόν Ζήτημα τῶν ἡμερῶν μας.

Ἦδη καθῶς καταγράφω ἐτοῦτες τις γραμμές, ἀρκετοί ἐν Ἑλλάδι Ἁγιορείτες Ἡσυχαστές, Γέροντες, Μοναχοί, Ἀσκητές, Κελλιῶτες καί Λαϊκοί Χριστιανοί ἔχωσι ἐξεγερθεῖ δυναμικῶς καί διακόψανε τό Μνημόσυνον τοῦ Αἱρεσιάρχου Βαρθολομαίου.

Μερικοί ἄλλοι, προειδοποιῶσι καί ἀπειλῶσι, βροντερῶς, ὅτι προετοιμάζονται γιά τήν πολυδύναμον «Ἔξοδον τοῦ Μεσολογγίου». Στήν Κρήτη μάλιστα, εἴδη τρεῖς ῥωμαλαίοι Ὁμολογητές Κληρικοί τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως, διέκοψαν τήν Κοινωνία μαζί του. Ἀκολούθησαν μάλιστα καί μερικές δεκάδες Κρητῶν Λαϊκῶν. Ἕνας ἄλλος λεοντόκαρδος Ὁμολογητής Κληρικός ἐπάνω στήν Φλώρινα, διέκοψεν Κανονικῶς (σύμφωνα μέ τό ἀντικανονικόν Ἐκκλησιαστικόν καθεστῶς τῶν «Νέων Χωρῶν») τό Μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου διά μέσου τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης!

Ἐφ΄ ὅσον ὑφίστατο τοῦτη ἡ παράδοξη καί ἀντιΚανονική «Ἐκκλησιολογική Σχιζοφρένεια» τῆς Πολιτικο-ἐκκλησιαστικῆς Βενιζελικῆς Πράξεως τοῦ 1928, θεωροῦμεν, ὅτι πᾶντες οἱ «Νεοχωρῖτες» Κληρικοί, ἔχωσι ΔΥΟ ἰσχυρώτατους λόγους γιά νά διακόψουν τό Μνημόσυνο τοῦ Πατριαρχείου. Ἕνα, τό ἀντιΚανονικόν ὁλίσθημα τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928, καί ἕνα ἄλλον τό πλέον μείζων, τό Δογματικόν ὁλίσθημα τοῦ Πατριάρχου, μέ ἀποκορύφωμα, τῆς διεξαγωγῆς τινάς Ληστρικῆς Συνόδου μέ πολύ-αἱρετικά «συνοδικά» ἀποφασισθέντα. Κάποτε ἐμεῖς οἱ ῥαγιάδες τῶν «Νέων Χωρῶν» πρέπει νά ἀφυπνισθῶμεν ἀπό τήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα.

Ὁ π. Θεοδώρητος Μαῦρος, μᾶς καταγράφει τήν ἐρμηνευτικήν ἄποψίν του περί τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί φαίνεται, νά διαφωνεῖ στά σημεία, μέ τόν π. Ἐπιφάνιον Θ. Κατ΄ οὐσίαν ὅμως, ἔχω τόν λογισμόν, ὅτι μᾶλλον συμφωνοῦν ἀμφότεροι στόν πυρήνα τοῦ ὅλου ζητήματος, τῆς Ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως, ἀπό τούς πολύ-Αἱρετικούς Οἰκουμενιστάς.

Ἡ «Διακοπή τοῦ Μνημοσύνου» εἶναι Κανονική ἐνέργεια, τόσον ὑποχρεωτικήν ὅσον καί δυνητική, ὑπό την ἀναντίρρητον βέβαια προϋπόθεσιν νά ὑφίστατο, ἀποδεικτικά, τις αἱρετικός προϊστάμενος ὡς Ἐκκλησιαστική Ἀρχή. Λόγου χάριν, ποῖα εἶναι ἐν τέλει ἡ ἀνωτέρα Ἐκκλησιαστική Ἀρχή τῶν «Νέων Χωρῶν»; Ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἤ τό Πατριαρχεῖον Κων/πόλεως; Ὄντως, ἔχει σημαντικόν δικαίον ὁ π. Θεοδώρητος, ὅτι ὁ Κανών εἶναι ὑποχρεωτικός. Ἀλλά, ᾆραγέ γιά ποιούς νά εἶναι ὑποχρεωτικός; Στούς ἀκατήχητους Κληρικούς  καί Λαϊκούς μας; Ἥ μήπως σέ μία δεκάδα, ἄντε τό πολύ ἑκατοντάδα σοβαρῶν μελετητῶν τῶν Ἱερῶν Κανόνων; Καί τί γίνεται στήν τραγελαφικήν, πλήν ἀντιΚανονικήν, περίπτωσιν τῆς ἐκκλησιαστικοπολιτικῆς συμπράξεως-συζεύξεως τῶν «Νέων Χωρῶν» ὅπου ὁ κάθε πικραμένος Κληρικός καί Λαϊκός ἔχει δύο (!) Ἀνώτατες Ἐκκλησιαστικές Ἀρχές;

Ἐπίσης, ἡ ἐρμηνευτική προσέγγισις τοῦ ἴδιου Κανόνος, ἐκ τοῦ π. Ἐπιφανίου, διά τό χωροχρονικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς του, θεωροῦμεν, ὅτι δέν ἦτο καθόλου ἐσφαλμένη, καθῶς πολλοί θεωροῦν ἀλλά μᾶλλον φαίνεται νά ἧτο, ἐξέχουσα Ποιμαντική ἐνέργεια τῆς ἐποχῆς του, διά τήν προστασίαν τοῦ Κληρικολαϊκοῦ στοιχείου ἀπό τό αἱρετικό καί ἀντίθετο ῥεύμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐκείνον, τοῦ πανούργου Κινήματος τοῦ «Ζηλωτισμοῦ». Βέβαια ἀπό την ἄλλη, μετά την ὁσιακήν κοίμησιν τοῦ Γέροντος Ἐπιφανίου, οἱ θλιβεροί Οἰκουμενιστές, νοσφίζονται, τήν «ἀντι-Ζηλωτικήν» Ποιμαντικήν πολεμικήν τοῦ π. Ἐ. ὥστε νά ἐμπεδώσωσι «ἐκ τῶν δεξιῶν» διά τοῦ ἀνήθικου προσηλυτισμοῦ τήν Νεοβαρλααμικήν πολύ-αἵρεσιν τους, ὅπερ τό ἐκμεταλεύθησαν πλέον, ὑπέρ τοῦ δέωντος, καί ἀπό την δεκαετία τοῦ 1980 καί μετά, οἱ Οἰκουμενιστές, ἔγιναν οἱ ἀπόλυτα ἐπικυρίαρχοι κατά πάντων καί πασῶν. Ὁ π. Θ. ἐννοεῖται, ὅτι ὑπερβάλλει ὅταν καταγράφει, κατά τοῦ π. Ε., ὅτι δῆθεν διέπραξεν περί τοῦ Κανόνος τινά παραποίησιν ψυχόλεθρον. Ἄν ὁ π. Ἐ. εἰς τήν «Ζηλωτικήν» ἐποχήν του, ἐδίδασκεν, τήν ὑποχρέωσιν τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου, σήμερα δέν θα εἴχαμε τίς γνωστές περίπου 15-20 Παλαιοημερολογήτικες Παρασυναγωγές καί Παρατάξεις, ἀλλά 105, μή σᾶς πῶ καί 1005! Διότι ὁ Νέοἕλλην ὡς γνωστόν, ἐλέω τῆς ἀμφιλεγόμενης καί ἄκρας παρορμητικῆς Ψυχοπαθολογίας του, περιπίπτει ἑπτάκις τῆς ἡμέρας σέ παντοειδοῦς πλᾶνες καί στά ἄκρα.

Πολύ ὀρθά ὁ π. Θ. κάνει ἐκτενή ἀναφορά για τά Ἐκκλησιολογικά Δικαιώματα τοῦ μικροῦ Ποιμνίου καί δίδει πατρολογικήν ἔμφαση στίς κανονικές ἀρμοδιότητες τῶν Λαϊκῶν καί Κληρικῶν μέσον τινῶν κλασικῶν ῥηθέντων τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου και τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Δυστυχῶς, οἱ σημερινοί Δεσπότες-Προκαθημένοι ὑπερτονίζωσι τίς ὑποχρεώσεις μας, καί παραλείπωσι σκόπιμα τά Οὐράνια Δικαιώματα τοῦ Βασίλειου ἱερατεύματος. Ὠστόσον, πολλοί Νεοημερολογῖτες δυστυχῶς, ὑπερτονίζουμεν, τήν εἰκονικήν παρομοίωσιν τῆς Ἐκκλησίας ὡς δῆθεν «Στρατευομένης Ἐκκλησίας». Τοῦτο κατά την ἄποψιν τοῦ π. Θεοδώρητου Μ. εἶναι μέγα σφάλμα, και το αἰτιολογεῖ ἰκανοποιητικῶς, στό ὁποῖον καί συμφωνοῦμεν μαζί του.

Διότι καθῶς μᾶς ἐπεξηγεῖ λ.χ. με γλαφυρόν τρόπον:

«Ὁ στρατιώτης ὀφείλει εἰς τον ἀξιωμάτικον ὑπακοήν και ὑποταγήν τελείαν, ἀσυζήτητον και τυφλήν· ὁ πιστός και κληρικός ὀφείλουν εἰς τον ἐπίσκοπον ὑπακοήν τελείαν πλήν ὅμως συνειδητήν καί ἐλευθέραν. Τυφλήν ὑπακοήν οὔτε ὁ Θεός δέν θέλει ἀπό τους ἀνθρώπους… (σελ. 14-19)».

Μία Ψυχολογική παρατήρησις: Ὅσοι λοιπόν κρυβώμεθα, ὅπισθεν τοῦτης τῆς δῆθεν ὑποχρεωτικῆς «τυφλῆς ὑπακοῆς» ὑπό τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν μας, σύμφωνα μέ μία προσωπικήν ἄποψιν, προφανῶς εἶναι γιά νά καλύψωμεν, προφανῶς, τήν μεγίστην πνευματικήν ἀνωριμότηταν μας. Ἀλλά συνάμα καί τήν μεγίστην ἀτολμίαν-δειλίαν μας στήν μή ἀτομικήν ἀνάληψιν -πασῶν τῶν ἰδικῶν μας εὐθυνῶν στή ζωή- περί τά θεολογικά, τά πολιτικά, τά οἰκογενειακά μας κ.ο.κ.· ἐξ αἰτίας ἰδίως τῶν βαθυτέρων καί σωρηδόν ψυχολογικῶν, ψυχιατρικῶν καί δαιδαλῶδη πνευματικῶν μας πολυτραυμάτων ἤ καί πολλαπλῶν ἐλλειμάτων. Διό καί τοῦτο ἀποδεικνύεται, δυστυχῶς, μέ τήν γνωστήν  Ψυχολογικήν καί ἀσυναίσθητην πάγια μηχανιστικήν διεργασίαν τῆς ἀσυνειδήτου «Προβολῆς» τοῦ ἔσω ἑαυτοῦ μας, πού  τόν προβάλωμεν ἀμετανόητα, ὡς τό ἀντιφέγγισμα ἤ ἄν θέλετε, τό σημαίνων φοβερόν καθρέφτισμα, τῆς καθαρᾶ ἰδικῆς μας κατακερματισμένης, ἀμαυρωμένης, ἤ καί θρυψαλοειδῆς αὐτοεἰκόνος μας ἕναντι τῶν πλησίων μας. Ὅμως, ἡ «σκιά παρέδραμεν» διότι ἡ «Ἀλήθεια ἤρθεν» γιά τό αἰῶνιον συμφέρον μας γιά νά μορφωθεῖ διά τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως ἐντός μας.

Ἐπίσης ὁ π. Θεοδώρητος Μ., σύμφωνα μέσα στό ἱδικόν μας πλέον χωροχρονικόν μεταΚολυμβάριο πλαίσιον, ἀλλά καί τό παρελθοντικόν ἰδικόν του, εἶχεν ἀπόλυτον δίκαιον, ὄταν συνέγγραφεν εἰς τό συγκεκριμένο σημεῖον, ἀντιρρητικῶς, κατά τοῦ Ἀρχιμ. Γέροντος Ἐπιφανίου Θ., ὅτι στά Δογματικά Ζητήματα σαφῶς καί δέν ὡρίζουμεν, οὔτε προσδιορίζουμεν, ἀλλά οὔτε κἄν διαπραγματευώμεθα τινά χρονικά ὅρια «Ποιμαντικῆς οἰκονομίας», «ποιμαντικῆς ἀνοχῆς», κ.ο.κ.· συνεπῶς ὁ λεγόμενος «ἀχρικαιρισμός» πού ἐκατήντησεν πλέον, ὄντως ὡς ἀνόητον (παρα)σύνθημα, πρέπει κάποτε νά λάβει κάποιον αἴσιον τέλος. Ὁ π. Θεοδώρητος, καί ἐδῶ μᾶς παραθέτει, ἀπαρασάλευτα, τινά Πατρολογικά ἀποδεικτικά στοιχεία, καί μέ Προδρομική κραυγή μᾶς διακρίνει καί ἀποσαφηνίζει τά περί τῆς «πονηρᾶς Οἰκονομίας» ἀπό τῆς «ἐπιτρεπόμενης Οἰκονομίας» (σελ. 19-26).

Μόλις πρόσφατα, εἴδεν το φῶς τῆς δημοσιότητος ἕνα «ὑπερορθόδοξον» παπικόν φιρμάνι ἐκ τοῦ Φαναρίου, ὅπου ὁ «Νεοζηλωτής τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, αὐτοπροσδιορίζει τόν ἑαυτόν του ὡς τόν δῆθεν ἀλάθητον «Φρουρόν τοῦ Δόγματος»!... Αὐτό θά ἦτο ἐξ ὁλοκλήρου ἀληθές, ἄν δέν ἐφήρμοζεν τινά συστηματικήν παπόδουλον αἱρετίζουσα καί κακόδοξον Ἐκκλησιαστικήν καί Ποιμαντικήν διπλωματίαν. Ἀπό μία ἄλλη ἄποψιν, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, εἶναι πράγματι ὁ ἰσχυρός Φρουρός τοῦ Δόγματος. Τίνος δόγματος ὅμως; Ἀναντίρρητα εἶναι τις κέρβερος Φρουρός τῶν Δογμάτων τοῦ Συγκρητισμοῦ. Ὁ π. Θεοδώρητος ἕνας ἁπλός Ἱερομόναχος, προφητικῶς μᾶλλον, διείδεν τό τραγελαφικόν κατάντημα τῶν παπόφιλων Ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν μας, καί προσδιορίζει, ὡς ἐπόμενος τοῖς θεηγόροις Πατρᾶσιν, ὅτι ὁ «Λαός ἀποτελεῖ τον Φρουρόν τῆς Ὀρθοδοξίας» (σελ. 25), δηλ. τό Κληρικολαϊκόν Χριστοφόρον ποίμνιον τό καί θεοσκεπές Βασίλειον ἱεράτευμα.

Ὁ π. Θεοδώρητος χρησιμοποιεῖ κάπου στην σελίδα 97 ἕνα πυρηνικόν Ἐκκλησιολογικόν ἐπιχείρημα τό ὁποῖον εἶναι δάνειον ἐκ τοῦ μακαριστοῦ περίφημου Καθηγητοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ. Τό ἐν λόγῳ θεολογικόν ἐπιχείρημα ἀνατινάζει ἐκ βάθρων τήν Ληστρικήν Σύνοδον τῶν «Νεοχριστιανῶν» Φαναριωτῶν. Μάλιστα ὁ π. Θ. ἀσκεῖ ἔντεχνα τήν σημαίνουσα διάκρισιν μεταξή Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστοριολογίας καί Ἐσχατολογίας ἐνῷ ἀποκαλύπτει ῤωμαλέα τήν δυσσεβήν Κληρικαλιστικήν ἀποστασία. Πράγμα πού συνιστά ἡρωϊκόν κατόρθωμα, μιᾶς καί ὁ ἴδιος ἦτο Ἁγιορείτης Κληρικός Ἱερομόναχος.

Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι καλόν θά εἶναι, μᾶλλον ἄριστον καί ἀντικειμενικόν, ὅστις ἀποφασίσει νά μελετήσει τοῦτο τό ἐξαιρετικόν ὑπό βιβλιοπαρουσίασιν βιβλίον τό «Ἀντίδοτον» τοῦ π. Θεοδώρητου ἄς μελετήσει λοιπόν καί τά «ΔΥΟ ΑΚΡΑ» («Οἰκουμενισμός» καί «Ζηλωτισμός»)  τοῦ π. Ἐπιφανίου Θ. ὥστε νά ἐναρμονισθῶσι οἱ κάθε ἀντίρροπες θεολογικές τάσεις πρός τινά ἐπικίνδυνα σχισματικοαιρετικά μονοπάτια. Καί τά δύο βιβλία, (δια)δίδωσι καθαρώτατην καί ὀρθόδοξον εἰκόνα καί ἰσχυρόν ἀποδεικτικόν ἀντίδοτον διά τά σωρηδόν τοξικά ἀπόβλητα τοῦ ἐπάρατου ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού μαστίζει ἅπαντες τίς Ἀυτοκεφάλες Τοπικές Ἐκκλησίες μας.

Ὁ συγγραφέας π. Θεοδώρητος ἀφιερώνει τό ἀντίδοτον πόνημά του: «εἰς την ἱεράν Μονήν Γοργοεπηκόου Σπετςῶν και τους πιστούς  τοῦ πατρώου ἑορτολογίου ταῆς νήσου Θήρας».

Στο τέλος τοῦ βιβλίου καταγράφονται ἄλλα δεκατρία ἐξίσου σημαντικά ἔργα τοῦ ἰδίου συγγραφέως. Πρόκειται ἐν τέλει, διά τινά ἀξιόλογη καί πρωτότυπη θεολογικο-κανονική πραγματεία, ὅπου παρουσιάζει ὑψηλόν θεολογικόν ἐνδιαφέρον γιά ὅσους ἐνδιαφέρονται πραγματικά, νά παρακολουθῶσι, τίς σημαίνουσες Ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις. Δέν ἔχει σημασία, κατά τήν προσωπικήν ἄποψιν μας, νά λάβουμε τήν θέση τοῦ ἑνός ἤ τοῦ ἄλλου στήν παρούσα θεολογική ἀναμέτρηση μεταξύ δύο λογίων Κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ φανατική ὀπαδοποίησις καί προσωπολατρεία πρέπει νά ἀποφεύγεται διότι βλάπτωσι τήν ψυχοπαθολογικήν καί πνευματικήν ὑγείαν μας. Ἀλλά μᾶλλον νά θαυμάσουμεν καί νά γοητευθῶμεν ἀπό τήν σφοδρήν ἀντιρρητικήν ἔνταση τῆς θεολογικῆς μονομαχίας, ὤστε νά ἐμπνευσθῶμεν κάποτε, καί κατ΄ἐπέκταση ὅπου παραστεῖ ἀδήριτος ἀνάγκη, νά μιμηθῶμεν, τό ὑψηλόν καί ἀκραιφνές Ὁμολογιακόν φρόνημα τούτων τῶν περίφημων κεκοιμημένων καί Ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν.



Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν