Translate

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ π. ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΖΗ ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ «ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΩΣ» ΤΟΝ π. ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ





Ο ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ π. ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΖΗ ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ «ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΩΣ» ΤΟΝ π. ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη






Κατ΄ ἀρχάς νά σᾶς πληροφορήσουμε, ὅτι δυστυχῶς ἔχουμε ξανασχοληθεῖ μόλις τόν περασμένο Ἰούνιον μέ τόν πολυσέβαστο Ἁγιοταφίτην π. Ἀριστόβουλον Κυριαζῆν ὅταν μᾶς ἀπέστειλε ἠλεκτρονικά ἕνα παράδοξον (κουτοπόνηρον κατ΄ ἀκρίβεια) προσωπικόν μήνυμα διά νά τό μεταβιβάσουμε στόν ἐν ἀδίκῳ καί ἐν ἐξορίᾳ δεδιωγμένον (ἐν τῇ νῆσῳ Κύπρῳ)  Ἁγιοσαββαΐτην Μοναχόν Ἀρκάδιον.

Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός, Κύπριος στήν καταγωγή, ἄσκησεν μόλις πρόσφατα δριμύτατον προσωπικόν καί δημόσιον ἔλεγχον εἰς τόν νῦν Μακαριώτατον Πατριάρχη Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλον (τόν μέγα Ἀρχιοικουμενιστή, τόν σφετεριστήν τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, τόν ἀντικανονικόν πατριάρχην καί διώκτην ἁπλῶν ἤ λόγιων Μοναχῶν, Κληρικῶν καί Λαϊκῶν ἐκπαιδευτικῶν ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους μας) διά τήν ἀντιΚανονική ἐνέργειάν του νά ξεπουλεῖ την Σιωνίτιδα καί Παλαιστινιακή γή ΑΝΕΥ ἐπίσημης Συνοδικῆς Διαγνώμης.

[Δεῖτε ἀπό  ἐδῶ ΕΔΩ ἤ καί ἐδῶ τά σωρηδόν ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ἔγγραφα πού ἀπεκάλυψεν τό Ἱστολόγιον: «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»].

Μάλιστα ὁ «διακριτικός Πνευματικός» καί «μή Οἰκουμενιστής» π. Ἀριστόβουλος ἦτο ὁ μέγας Ἄρχων Πρωτοψάλτης καί θλιβερός ἐγκωμιαστής τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης, ὅταν ὁ δεύτερος ἔκανε βέβηλον ἐπίσκεψη στά πανάγια προσκυνήματα. Τοῦ ἀσκήσαμε βέβαια ἔλλογη κριτικήν γιά τήν ἀνίερον καί παπόδουλον ὑποδοχήν πού ἐνήργησεν (ὁ π. Ἀριστόβουλος) ὑπέρ τοῦ Πάπα, ἀλλά ἐκρύφτην εἰς τήν πετσιάν του, ἔβαλεν τήν οὐρά στά σκέλια του καί ἐνήργησεν μέ τήν συγγνωστή οἰκουμενιστικήν καί πάγια τακτική τοῦ μή ἀθώου, ἐκείνης τῆς φαυλεπίφαυλης καί ἀθέου σιωπῆς. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Νά προσθέσουμε ἐπίσης, εἰς τήν ὅλη περιῤῥέουσα Ἁγιοταφιτικήν ἀτμόσφαιραν: ὅτι ὁ υἱός τοῦ γνωστοῦ Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ὁ ὁσιολογιώτατος Μοναχός Σεραφείμ Ζήσης (Νικόλαος Ζ. κατά κόσμον), ἦτο ὁ γνωστός σε ὅλους μας Ἁγιοσαββαΐτης Σεραφείμ Μοναχός· ὁ ὁποῖος, πρό καί μετά τό 2009, ἔκανε τούς ῥωμαλαίους ὁμολογιακούς ἀγῶνες του ἀπό τό οἰκουμενικόν προπύργιον τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας τήν Ἱερά Λαύραν τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου, ὅπως ἅπαντες οἱ ὀρθόδοξοι Ἁγιοταφῖτες ὑπογράψωσι τήν περιλάλητον «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ». Οἱ ἐκκοσμικευμένοι νεορθόδοξοι, οἱ διεφθαρμένοι ῥασοφόροι, οἱ ἀμοραλιστές καί φανατικοί οἰκουμενιστές Κληρικοί καί Μοναχοί Ἁγιοταφῖτες, ΔΕΝ ὑπεγράψαν. Καί πολύ καλά ἔπραξαν, οὔτως ὥστε, νά διαχωριστῶσι τέλος πάντων τά ἐπικίνδυνα καί βλοσυρά ἀγκάθια ἀπό τά εὐειδῆ καί εὔοσμα ἄνθη τοῦ παραδεισένιου Μοναχισμοῦ.

Τόσον ὁ Γέρων Καθηγητής π. Θ. Ζήσης, ὅσον καί ὁ πρώην ἁγιοΣαββαΐτης, ὁ Μοναχός Σεραφείμ Ζ., ἦτο στενοί σύμβουλοι καί συνεργάτες τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Σταδιακῶς ὅμως καί μέ τήν ἀπόλυτον ἐπικυριαρχίαν τῶν στυγνῶν ἤ ἀδίστακτων Οἰκουμενιστῶν Ἁγιοταφιτῶν ξεκίνησε ἕνας, ὕπουλος καί ἀθόρυβος, διωγμός κατά τῶν Ὀρθοδόξων Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν τῆς Ἁγίας Γῆς κ.ἄ. Οἱ οἰκουμενικοί Ὁμολογιακοί ἀγῶνες τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, οἱ πολυμήχανες Εὐαγγελικές ἐνέργειές του κατά τοῦ νεοΦαναριώτικου Οἰκουμενισμοῦ, στοίχησαν καί προεκάλεσαν, ἀναντίρρητα, τόν ΑΔΙΚΟ διωγμόν καί τήν ἔμμεσον ἐξορία (ἀπό την Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων) τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ Σαββαΐτου τοῦ καί κατά σάρκαν υἱοῦ του.

Σύμφωνα μέ ἀσφαλεῖς πληροφορίες: ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κύριος Θεόφιλος, παρέλευσις ὁλίγου διαστήματος μετά τόν παγκόσμιον ἐκκλησιαστικόν σάλον πού ἐδημιουργήθην ἀπό τήν προαναφερομένην ὀρθόδοξον «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» μέ ἔντεχνον νεοΦαναριώτικον (δηλ. «διπλωματικόν») τρόπον «ἀπέλυσεν» καί ἐξεδίωξεν τόν στενό συνεργάτη τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ὁσιολογιώτατον Μοναχό Σεραφείμ Ζήση μέ τά ἑξῆς ῥητορικά ψευδο-διλλήματα: «μήπως ἦρθεν ὁ καιρός ἀγαπητέ μας Σεραφείμ νά ὑπάγεις μόνιμα εἰς τήν Θεσσαλονίκη διά νά βοηθάς τόν πατέρα σου;»…! Μποροῦσε μήπως νά ἀρνηθεῖ, τήν ἀνιεροκρύφιον ἐπιθυμίαν τοῦ ἱεροσολυμίτου Πατριάρχου πού ἐλάμβανε σαφῶς διατακτικές ὁδηγείες ἀπό τό τρισαιχμάλωτον Φανάριον;

Τήν «Ὁμολογία Πίστεως κατά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» τήν εἴχαν ὑπογράψει οἱ ἑξῆς Ἁγιοσαββαΐτες πατέρες: Ἀρχιμανδρίτης Εὐδόκιμος, Πνευματικός τῆς Ἱερᾶς Λαύρας Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου, ὁ Ἱερομόναχος Εὐφρόσυνος Σαββαΐτης, Μοναχός Ἀρκάδιος Σαββαΐτης, Μοναχός Ἐφραίμ Σαββαΐτης, Μοναχός Ζωσιμᾶς Σαββαΐτης, Μοναχός Ἰωαννίκιος Σαββαΐτης, Μοναχός Ἰωάσαφ Σαββαΐτης, Μοναχός Καλλίνικος Σαββαΐτης, Μοναχός Λάζαρος Σαββαΐτης, Μοναχός Μερκούριος Σαββαΐτης, Μοναχός Παΐσιος Σαββαΐτης, Μοναχός Ῥαφαήλ Σαββαΐτης, Μοναχός Σεραφείμ Σαββαΐτης, Μοναχός Χερουβίμ Σαββαΐτης. [Δεῖτε ΕΔΩ]. (Ἡ ὑπογραμμισμένη ἔμφασις εἶναι ἰδική μας, διότι πρόκειται διά Μοναχούς ἐν διωγμῷ πού δεν ἐγκαταβιώνουν πλέον στην ἱ. Μονή τοῦ Ἁγίου Σάββα).

Μετά τήν βροντερή Ὁμολογία Πίστεως, τό Ἱερόν καί Λαυρεώτικον Κοινόβιον τοῦ Ἁγίου Σάββα, ἐδιεσπάσθην ἄρδην ἀπό τίς ὀρατές καί ἀόρατες δυνάμεις. Σχεδόν, οἱ μισοί καί βάλε  Μοναχοί πού ὑπέγραψαν τήν πιό πάνω ὀρθόδοξον Ὁμολογία, ἐδιώχθησαν (ἔμμεσα ἤ ἄμεσα, δέν ἔχει σημασία), ἤ ἔστω, ἔφυγαν αὐτόβουλα, κατά κύριον λόγον εἴτε γιά ζητήματα Πίστεως εἴτε γιά ἀντιΚανονικῆς διοικήσεως, ἤ ἐξ ἀμφοτέρου. Δηλαδή, γιά ζητήματα συνειδησιακά, ἀλλά καί γιά πράξεις ἤ καί παραλείψεις, σέ διοικητικόν ἐπίπεδον, τόσον τοῦ Πατριάρχου κ. Θεοφίλου ὅσον καί τοῦ Γέροντος Ἀρχιμανδρίτη Εὐδόκιμου.

Παραδείγματος χάριν: Ὁ Ἱερομόναχος Εὐφρόσυνος Σαββαΐτης, ἔφυγε ἀπό την ἱ. Μονή γιά καθαρά λόγους Πίστεως, καί κατέφυγεν εἰς την Γερμανία· ἀλλά ἔπειτα ἐπέστρεψεν στήν Γεσθημανή. Ὁ Κύπριος Μοναχός Ἀρκάδιος Σαββαΐτης, ἐδιώχθην (Χριστούγεννα τοῦ 2015 μ.Χ.)  καί ἐξορίσθην διά τῆς βίας εἰς τήν Κύπρον, γιά ζητήματα κυρίως Πίστεως καί γιά Κανονικο-διοικητικά. Ὁ Ῥουμάνος Μοναχός Ζωσιμᾶς Σαββαΐτης, ὁ Ἀρχιμάγειρας τῆς ἱ. Μονῆς, ἔφυγε κυρίως γιά λόγους κακο-διοικήσεως. Ὁ Κύπριος Μοναχός Ἰωαννίκιος Σαββαΐτης, ἔφυγε (2016 μ.Χ.) κυρίως διά ζητήματα Πίστεως καί κατέφυγεν στήν Ἑλλάδα, ἀκριβῶς μετά τήν Ληστρική Σύνοδον τῶν Κολυμπαριστῶν ὅπου ὁ πατριάρχης Θεόφιλος πῆγε καί ὑπέγραψεν τά προβληματικά ψευδοΣυνοδικά Κείμενα. Τό ἴδιο ἔπραξε καί ὁ Ῥουμάνος Μοναχός Μερκούριος (Γουρίας) Σαββαΐτης, ἔφυγε (2016 μ.Χ.)  μαζί μέ τόν Μοναχό Ἰωαννίκιον, κυρίως διά ζητήματα Πίστεως καί αὐτός, μετά τήν κακοΣύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου. Ὁ Μοναχός Σεραφείμ Σαββαΐτης, ἐδιώχθην (2011 μ.Χ.) μέ ἔμμεσον τρόπον, γιά ζητήματα κυρίως τῆς Πίστεως διά τούς προαναφερθέντας γνωστούς λόγους. Ὁ Μοναχός Χερουβίμ Σαββαΐτης (40 χρόνια στην ἱ. Μονή τοῦ Ἁγίου Σάββα) ἔφυγε (2013 μ.Χ.) κυρίως γιά ζητήματα Πίστεως, καί κατέφυγεν στήν Γεωργία. Ἕνας Δόκιμος Μοναχός Ἀνδρέας Σαββαΐτης, ἔφυγε (2014 μ.Χ.) κυρίως γιά ζητήματα Πίστεως καί κατέφυγεν στήν Ῥουμανία.  Ἕναν Ἱεροδιάκονον Ἀγάπιον Σαββαΐτην, τόν ἀπέσπασεν ὁ πατριάρχης, παρά την θέλησίν του στό πατριαρχεῖον κ.λπ.

Μέ τά πιό πάνω δειγματοληπτικά στατιστικά καί πληροφοριακά  στοιχεία, ποῖον ἀκριβῶς εἶναι τό γενικόν ἤ εἰδικόν καί λογικόν συμπέρασμα πού μᾶς ὁδηγῶσι; Εἶναι ἤ δέν εἶναι, ἡ ἐπί σκοποῦ κραυγαλέα ἀποδυνάμωσις (ὑπό τῆς πατριαρχίας τοῦ κ. Θεοφίλου) καί ἀπονεύρωσις τῆς ἱερᾶς Λαύρας τοῦ Ἁγίου Σάββα; Μία ἀκόμη ἐπιπρόσθετη πληροφόρησις: καί ὅσοι ὑπογράψαντες τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» πού παρέμειναν καί δέν ἐγκατέλειψαν τήν ἱ. Μονή τοῦ ἁγ. Σάββα, «ἀπεσπάσθησαν» ἀπό τό ἱστορικόν μοναστήρι σε διάφορα ἄλλα ἀγροκτήματα καί προσκυνήματα τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων. Ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης Θεόφιλος, ὡσᾶν νεορθόδοξος Πάπας, ἐνεργεῖ μέ μαεστρία τό στρατηγικόν δόγμα «διαίρει και βασίλευε» ἀπαξιώνοντας τό ὀρθόδοξον Συνοδικό Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποδυναμώνοντας (κατ΄ἀκρίβειαν διαλύοντας τόν Σαββαΐτικον Μοναχισμόν) μεθοδικά τήν Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα. ᾎραγέ γιά ποῖον λόγον;

Ἀπό τόν πιό κάτω ἀποκαλυπτικόν διάλογον [πού πρόκειται νά σᾶς τόν παραθέσω ὡς ἀποδεικτικόν στοιχεῖον πρός τό τέλος τοῦ κειμένου μας, μιᾶς καί ἦτο ἡ κύρια πηγή ἐμπνεύσεως καί δημιουργίας τοῦ ἐν λόγῳ ἀντιρρητικοῦ γραπτοῦ μας], θαυμάζουμε τήν ἔλλογον Ἀντιρρητικήν ἀντιλογία τῆς ἐν Χριστῷ ἀδελφῆς μας κυρίας Loudmilla Simone (κ. Λουντμίλλα Σιμωνίδου) πού κονιορτοποιεῖ μέ μεγάλη ἐπιτυχία τά σαχλεπίσαχλα ψευδοεπιχειρήματα τοῦ «διακριτικοῦ πνευματικοῦ» πατρός Ἀριστόβουλου Κυριαζῆ. Τό ὅλον γράμμαν καί πνεῦμα τοῦ π. Ἀ. Κ. μᾶς μυρίζει, ἐξάπαντος ἀπό μυριᾶδες χιλιόμετρα μακρᾶν, ἕναν ἄκρως Κληρικαλιστικόν ἤ καί Ἐπισκοπομονιστικόν, καί σαφῶς, ἀδιακρίτως ἕναν ἄκρως νοσηρώτατον ὑποτακτικόν πνεῦμα πρός τήν Διοίκηση τῆς Ἱεροσολυμίτικης Ἐκκλησίας, ἀντί τοῦ ὑγιοῦς ὑποτακτικοῦ καί ταπεινοῦ πνεύματος πρός τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον καί τήν Ἱερά Παράδοσιν τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Δέν πρόκειται ὅμως νά ὑπεισέλθουμεν, στήν πολύμοχθον διαδικασία γιά νά ἀναιρέσουμε, λέξη πρός λέξη ἤ σχόλιον μέ σχόλιον, τά γραφθέντα τοῦ π. Ἀριστόβουλου. Τά καταφέρνει μέ πραγματικήν καί ἄριστον βούλησιν ἡ προαναφερθῆσα κυρία. Ὁ π. Ἀριστόβουλος ἀποδεικνύεται… δυστηχῶς, ἄσχετος καί κακόβουλος. Διαβάστε την προσεκτικά καί βγάλετε παρακαλῶ τά ἰδικά σας συμπεράσματα. Ἐστιάζουμεν ὅμως, κάπου δειγματοληπτικῶς, ἐκεῖ στό σημεῖον τοῦ ἀπόλυτου δογματισμοῦ του, στόν ἄκρως παραπλανητικόν κληρικαλισμόν του, ὅπου τόν προδίδει καί τόν (αὐτο)φανερώνει μέ πᾶσα σαφήνεια σέ ἐτοῦτο τό εἰδικόν φρασίδιον:

«… Πρέπει να έχετε υπ΄ όψη σας ότι το Ιερό Πηδάλιο και το Εξομολογητάριο είναι εγχειρίδια που χρησιμοποιεί ΜΟΝΟΝ ο Πνευματικός, ο οποίος με διάκριση, άλλοτε εφαρμόζει κατά γράμμα τους Ιερούς Κανόνες και άλλοτε κάνει Οικονομία, χωρίς να διαφημίζει ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο. Μόνον οι πλανεμένοι ζηλωτές χρησιμοποιούν δημόσια το Πηδάλιο κατά κόρον και το διαλαλούν παντού επιδεικνύοντας εγωϊστικά τις γνώσεις τους…»

Τοῦτη ἡ συγκεκριμένη, ἀπνευμάτιστη ἀπολυτότητα, καθῶς καί ὁ στεῖρος ἤ ἄν θέλετε ὁ ἄκαμπτος δογματισμός μερικῶν καλῶν Κληρικῶν μού τήν δίδει στά νεύρα. Μᾶς προκαλεῖ ἔμπονον νευρικό κλονισμό ὅπου τυχόν τόν ἐντοπίζουμε. Τί γίνεται ὅταν χειροθετημένοι Πνευματικοί, ΔΕΝ διαθέτωσιν τό Ἁγιοπνευματικόν Χάρισμα τῆς Διακρίσεως τῶν Πνευμάτων; Τί γίνεται, ὅταν δέν διαθέτωσι τό σημαντικό θεο-λογικόν χάρισμα τῆς Ποιμαντικῆς ἐναλακτικῆς διακρίσεως, Ἀκρίβειας/Οἰκονομίας;

Βέβαια ὁ ἄνθρωπος, ἔχει ἔν μέρει καί ἕνα Ἄλφα δίκαιον, στά περί τῆς Ποιμαντικῆς Ἀκριβείας καί Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας. Τοῦτο ὅμως δέν σημαίνει, ὅτι αὐτόματα ἔχει δίκαιον στάς σοβαράς ἐπικρίσεις καί κατακρίσεις πού ἐξαπολύει ἀπό τά Ἱεροσόλυμα, στήν Θεσσαλονίκη, κατά τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση. Κατηγορεῖ  ὁ π. Ἀριστόβουλος (καλῶς ἤ κακῶς, ἐπιθυμῶ νά εἶναι ἰδικόν σας τό συμπέρασμα), δῆθεν ἀπό «ποιμαντική διάκριση» τόν Πρωτοπρεσβύτερον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τῆς Θεσσαλονίκης καί Ὁμότιμον Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς π. Θεόδωρον Ζ., ὅτι, ἄκουσον-ἄκουσον ἀπό ἀδιακρισίαν διδάσκει καί κατηχεῖ δημόσια τοῦς Θεσσαλονικεῖς κ.ἄ. τήν Πατερική Θεολογία περί τοῦ ζητήματος τῆς Αὐτοκτονίας. Ἔψαξα νά βρῶ γιά νά δῶ τό ἐν λόγῳβίντεο καί δέν τό βρήκα. Πιθανόν νά ἔχει ἀφαιρεθεῖ ἀπό τήν διαδικτυακή κοινότητα διά ἄγνωστον λόγον. Ἄν ὄντως ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ἀποδεικνύεται, ὅτι εἶναι κακός ποιμήν καί ἀδιάκριτος πνευματικός πατήρ, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Θεσσαλονίκης, γιατί δέν τόν παραλαμβάνει ὁ οἰκεῖος μητροπολίτης του; Γιατί τότε δέν τόν καταγγέλει (ὁ π. Ἀριστόβουλος), ἐπίσημα καί ἀποδεικτικά, στήν Ἱερά Σύνοδον τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος; Τό ἀκατάσχετον διαδικτυακόν, ἐξάπαντος καταλαλεῖν καί ἱεροκατηγορεῖν, εἶναι μᾶλλον, καί τό πλέον ἐνδεδειγμένον (sic) τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἦθους τῶν «ἀπλανῶν» πνευματικῶν ὁδηγῶν… ἐξ Ἱεροσολύμων;

Ποῖος ᾆραγέ, ἐξουσιοδοτεῖ καί ἐπευλογεῖ, τέτοιαν «ὑπερόριον» ἀντιεκκλησιολογική, διαδικτυακήν κριτικήν, κατά τοῦ πατρός Θεοδώρου; Ὁ κακόδοξος φατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων; Γιατί δέν ἐνεργεῖ Ἐκκλησιολογικῶς ὁ π. Ἀριστόβουλος; Γιατί ἐπικρίνει καί ἔμμεσα ἱεροκατακρίνει μέ τό πνευματικοφανές ὕφος διά τοῦ διαδικτύου τόν συλλειτουργόν του; Ἔχει πάρει ᾆραγέ «πνευματική γραμμήν» καί «εὐλογία» ἀπό τόν Ἀρχιοικουμενιστήν καί Γραμματέαν τῆς ἱερᾶς Συνόδου τῶν Ἱεροσολύμων (καί Γέροντά του) τόν Σεβασμιώτατον μητροπολίτην Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχον;

ᾎραγέ, ἔχει δίκαιον ὁ π. Ἀριστόβουλος, ὅταν ἀπολυτοποιεῖ μονοσήμαντα τήν χρησιμότητα τοῦ Ἱεροῦ Πηδαλίου, γιά την τάξη τῶν Κληρικῶν, καί δή «ΜΟΝΟ» διά τούς «ἐκλεκτούς»… τουτέστιν γιά τούς πνευματικούς Κληρικούς; Ποῖον εἶναι τό ἀπλανές καί ὀρθόδοξον κριτήριον τῆς Ποιμαντικῆς Διακονίας; Ἡ εἰδική χειροθεσία εἰς Πνευματικόν; Ἡ χειροθεσία εἰς Πνευματικόν καί ἡ μελέτη μερικῶν τινῶν «πνευματικῶν ἐγχειριδίων» μεταβάλλει (καί πῶς ἀκριβῶς;) μᾶλλον μέ μαγικῷ τῷ τρόπῳ τόν Κληρικό, σέ Πνευματικόν ἄνθρωπο καί Ἐξομολόγον, τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ; Δηλαδή, λ.χ. δέν ἔχωμεν Πνευματικούς ἀνθρώπους εἰς τάς τάξεις τῶν Μοναχῶν καί τῶν Μοναζουσῶν; Ὁ Θεοφόρος Πατήρ καί Ἅγιος Γέρων Παΐσιος, π.χ. δέν ἀνῆκε εἰς τάς τάξεις τῶν Κληρικῶν, ἀλλά εἰς τάς τάξεις τῶν Μοναχῶν! Ὁ προορατικός κύπριος ἅγιος Γέρων Παναγῆς τῆς Λύσης, ἄνηκεν εἰς την τάξη τῶν Λαϊκῶν!! Οἱ Μοναχοί, ἐμπίπτωσι βέβαια εἰς τήν Ἐκκλησιαστική τάξη τῶν Λαϊκῶν!!! Ἤ μπορεῖ νά θεωρηθεῖ, εὐλόγως καί δικαίως, κανονικά ἀμειγῶς μία τρίτη ἐκκλησιαστική Τάξις. Κατά μία ἄλλην θεολογική ἄποψη: Κλήρος, Μοναχοί καί ἁπλοί λαϊκοί πιστοί, ἐμπίπτωσι, ἀχώριστοι καί ἀδιαίρετοι πάντοτε, εἰς τόν σύσσωμον περιούσιον Λαόν τοῦ Θεοῦ, δηλαδή εἶναι ἅπαντες Λαϊκοί, ὅπερ και θεμελιούται εἰς τό γνωστόν Βιβλικόν ῥηθέν: περί τοῦ Βασίλειου ἱερατεύματος.

Ὁ π. Ἀριστόβουλος ἀπό μία ἄλλη ὀπτική ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον: ὅταν λέγει, ὅτι το Ἱερόν Πηδάλιον εἶναι ὁδηγός τοῦ κάθε Κληρικοῦ καί δή τοῦ πνευματικοῦ Κληρικοῦ. Δέν ἔχει ὅμως δίκαιον, ὅταν ἰσχυρίζεται, ὅτι πρέπει (!) να τό χρησιμοποιῶσι «μόνον» οἱ Ἐξομολόγοι Κληρικοί. Ἀπό ποῦ τό ἐμπνεύστηκεν αὐτό; Καί τί ἀκριβῶς εἶναι οἱ πνευματικοί-ἐξομολόγοι; Μήπως εἶναι λ.χ. οἱ Μάγοι τῆς φυλῆς τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν; Ὁ π. Ἀριστόβουλος, ἔχει καί πάλιν δίκαιον, ὅταν κάνει ἀναφορά περί τῶν σχισματικοαἱρετικῶν «Ζηλωτῶν». Ὄντως οἱ ὅσοι πεπλανημένοι καί ἐκτός Ἐκκλησίας ἀδελφοί μας, δηλ. τό ἕνα ἄκρον τοῦ αἱρετικοῦ «Ζηλωτισμοῦ», μᾶς ζαλίζωσιν ἀδιάλλειπτα μέ τά ἀσυνάρτητα «Κανονικά» κατεβατά καί τίς προτεσταντόπληκτες ὑποκειμενικές παρερμηνείες καί ἀπόψεις των γύρω ἀπό τους Ἱερούς Κανόνες. Οἱ «Ζηλωτές» ὅμως, δέν εἶναι σχισματικοαιρετικοί ἐπειδή χρησιμοποιῶσι, ὠφελιμιστικά καί προσηλυτιστικά, τό Ἱερό Πηδάλιον καί τίς Ἁγίες Γραφές. Τοῦτο εἶναι σημαίνον γνώρισμα ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ πάντων τῶν κακοδόξων αἱρετικῶν/ἑτεροδόξων κ.ο.κ. Πῶς διαφορετικά θά στηρίξωσι τίς σωρηδόν ἄ-θεολόγητες πλάνες τους; Ἀλλά εἶναι τέτοιοι, διότι θεωρῶσι (ὅσοι βέβαια ἀκολουθοῦν τήν πεπλανημένη αἱρετικολόγον θεωρία) παντελῶς ἄκυρα, ἀνυπόστατα, ἀχαρίτωτα τά Χαριτώβρυτα Ἱερά Μυστήρια πού ἱερουργεῖ, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πού πορεύεται χωροχρονικά εἴτε μέ τό Νέον εἴτε ΚΑΙ μέ τό Παλαιόν Ἡμερολόγιον.

Ὅμως, δέν ἔχει δίκαιον ὁ π. Ἀριστόβουλος, ὅταν λαλεῖ: ὅτι τους Ἱερούς Κανόνες πρέπει νά τούς χρησιμοποιοῦν, ἤ καί νά τούς μελετῶσι μόνον οἱ πνευματικοί Κληρικοί, ἤ, ὅτι χρησιμοποιοῦνται «κατά κόρον» ἀπό τήν κάστα τοῦ «Ζηλωτισμοῦ». Πρόκειται διά κληρικαλιστικῆς προκαταλήψεως καί ἀντιευαγγελικῆς θεωρίας. Διότι τό ἱερόν Πηδάλιον, χρησιμοποιεῖται κατά κόρον ΚΑΙ ἐπιστημονικῶς, τόσον ἀπό τίς Θεολογικές Σχολές ὅσον και ἀπό τίς Νομικές Σχολές, ὅπου μᾶς διδάσκωσι τό λεγόμενο Κανονικόν Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον. Οἱ Φοιτητές καί Καθηγητές, κατά κόρον καί πάλιν, δέν εἶναι ὡς συνήθως πνευματικοί Κληρικοί, ἀλλ΄οὔτε κἄν «Ζηλωτές», ἀλλά εἶναι ἀμειγῶς ἀκαδημαϊκοί δάσκαλοι, μαθητές, μελετητές καί ἐρευνητές τῶν ἱερῶν ἐκκλησιαστικῶν Πηγῶν καί Κειμένων τοῦ Δικαίου τῆς Καινοδιαθηκικῆς Χάριτος. Χρησιμοποιεῖται ἐπίσης, εὐρέως καί μελετάται (τό Πηδάλιον) βαθέως, ἐξάπαντος ἀπό θεῖον ἔρωτα, ἀπό Κληρικούς, ἀφιερωμένους Ἱεραποστόλους, Μοναχούς/ές, θεολόγους, κατηχητές νομικούς, φιλοσόφους καί Λαϊκούς ἁπλοῦς Χριστιανούς. Ὅλοι αὐτοί, ἀναντίρρητα, δέν ἔλαβαν τήν εἰδική χειροθεσία τοῦ Πνευματικοῦ πατέρα ἀλλ΄ ΟΥΤΕ ἐμπίπτωσι εἰς την σέκτα τοῦ «Ζηλωτισμοῦ». Εἶναι ἔτσι ἤ δέν εἶναι ἔτσι; Τρίτη λύσις δέν χωρεῖ διά ταύτα. Ὡστόσον, τό Ἱερόν Πηδάλιον, μελετάται γιά πολυποίκιλους λόγους, καί ἁπό ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους, ἄθεους αἱρετικούς.

-Τώρα τί ἀκριβῶς μᾶς ἀποκρύβει ὁ «Γνωστικός Ποιμήν» π. Ἀριστόβουλος;

Μᾶς ἀποκρύβει τό πλέον ἀδιάψευστον γεγονός, ὅτι το ἱερό Πηδάλιον, τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τούς χρησιμοποιῶσι, εὐρέως καί οἱ φονταμενταλιστές θιασῶτες τοῦ «ὀρθοδόξου» Οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή τό χρησιμοποιῶσι ΚΑΙ οἱ αἱρετίζοντες «ὀρθόδοξοι». Μᾶς ἀποσιωπεῖ δηλ. τό ἕτερον καί ἀντίθετον ἄκρον τοῦ «Ζηλωτισμοῦ», ἐκείνο τοῦ πανθρησκειακοῦ «Οἰκουμενισμοῦ». Καί τά «Δύο Ἄκρα» εἶναι πολύ-αἱρέσεις καί σχισματικοαἱρετικές ἤ ἑτερόδοξες παρατάξεις. Ὁ π. Ἀριστόβουλος καί οἱ σύν αὐτῷ, μή τό ξεχνάμε τοῦτο, ὑποδέχθησαν μετά βαΐων καί κλάδων, καί ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ, τόν πάπα τῆς Ῥώμης! Τοῦ ἔψελναν ἀνίερα πολυχρόνια!! Ἐδίδασκαν πρακτικῶς δηλ. στούς παρῶντες καί παροῦσες προσκυνητές/τριες διά τῆς Ψαλτικῆς Τέχνης των τόν μουσικάντικον ἐωσφορικόν και ἀθεόφοβον Συγκρητισμόν!!! Δέν τοῦ φτάνει νά σιωπεῖ, διά τό μωρόσοφον πνευματικόν κατάντημα, τῆς κάκιστης, ἀνίερης, τυφλῆς, ἐξάπαντος ἐπί τινάς βλακωδέστατης ὑπακοῆς, ἐπικρίνει μάλιστα καί ὀρθοδόξους Ποιμένες καί ἔγκριτους Καθηγητές τοῦ ἐπιστητοῦ τῆς ἱερᾶς Ἐκκλησιαστικῆς Δικαιοσύνης. Ὁ Πατρολόγος Καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης, μᾶς διδάσκει μέσα ἀπό τά σωρηδόν πατρολογικά ἀκαδημαϊκά ἐγχειρίδιά του σαφῶς καί ὀρθόδοξον Κανονικόν Δίκαιον. Ὁ ἀξιόλογος κατά τά ἄλλα π. Ἀριστόβουλος μέ ποῖαν ἀκριβῶς ἰδιότητα ὁμιλεῖ; Ὁμιλεῖ καί γράφει μέ τήν ἰδιότητα τοῦ: «πανταχοῦ παρῶν καί τά διαδίκτυα πληρῶν» τινός Λατινόφρωνος Ἐξομολόγου; Μέ τήν ἰδιότητα τοῦ «διαδικτυακοῦ Πνευματικοῦ»; Μέ τήν ἰδιότητα τοῦ ἐμπαθοῦς πατριαρχικοῦ φερεφώνου; Μέ τήν ἰδιότητα τοῦ τσιρακίου τινάς ἐπίδοξης Φατριᾶς; Μέ τήν ἰδιότητα τινός «πνευματικοῦ τρομοκράτη»; Μέ κάποιαν ἄλλη μυστικιστικήν σοῦπερ ἰδιότητα; Κύριος οἶδεν!

Ἀς θεμελιώσουμε πατερικῶς τότε καί ἐν κατακλείδι, τό ἐσφαλμένον ἤ παραπλανητικόν τῆς προαναφερθεῖσας «πνευματικῆς» γνώμης του. Τελικά, πρέπει δέν πρέπει, οἱ μή Ἐξομολόγοι Κληρικοί, οἱ Διάκονοι, οἱ Μοναχοί/ές, οἱ ἱεροσπουδαστές θεολόγοι, οἱ ἱεραπόστολοι, οἱ φιλόσοφοι, οἱ νομικοί, οἱ ἐκκολαπτόμενοι Κληρικοί, οἱ Λαϊκοί κ.ο.κ. νά μελετῶσι τό Ἱερόν Πηδάλιον τῆς Νοητῆς Νῃός; Τήν ἀπάντηση μᾶς τήν δίδει ὁ Θεοφόρος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὅ καί συλέξας πάντων τῶν ἱερῶν Κανόνων, ὁ ἀπλανῶς ἐρμηνευτής των, καί ὁ συγγράψας τό ἱερόν Πηδάλιον:

«… ἀλλά και πασῶν ἁπλῶς τῶν ἁγίων Συνόδων Οἰκουμενικῶν τε καί Τοπικῶν, καί κατά μέρος Πατέρων τούς ὅρους καί Κανόνας ἐμπεριέχουσαν, διά τῆς ἐγκλπώσεως ταύτης καί προστασίας, ἁπάσης διαβολῆς τῶν μωμοσκόπων ἀνωτέραν διαφύλαξον, ἀξιόχρεων καί ἀναντίῤῥητον πᾶσι τοῖς χριστωνύμοις λαοῖς ποιουμένη τήν ταύτης ἀνάγνωσιν, τῇ Ἀυθεντίᾳ τῆς Συνοδικῆς τε καί Ἀποστολικῆς ἀποφάσεως. Τοῦτο ἡμεῖς δεόμεθα.»1

Τά πιό πάνω ἐγγράφησαν (εἶναι ἀκόμη γεγραμμένα π. Ἀριστόβουλε) εἰς τήν Ἱερά Μονή τοῦ Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους, εἰς τόν Πρόλογον τοῦ Πηδαλίου ἀπό την «πεφιλημένη Δυάς» τόν Ἱερομόναχο Ἀγάπιον καί τόν Ἅγιο Μοναχό Νικόδημον τόν Ἁγιορείτην. Ἄν ὄντως πιό πάνω ἔλεγεν τήν ἀλήθειαν ὁ π. Ἀριστόβουλος, τότε γιατί ὁ ἅγιος Καλόγηρος Νικόδημος καί ὁ Ἱερομόναχος Ἀγάπιος, μᾶς προτρέπουν καί δέονται ἰκετευτικῶς ὅπως τό ἱερόν Πηδάλιον, νά ἀναγνωσθεῖ, ὑποχρεωτικῶς καί ἀναντίρρητα, ὑπό «πᾶσι τοῖς χριστωνύμοις λαοῖς»; Γιατί δέν ἔγραψε λ.χ. νά μελετάται αὐστηρῶς  ὑπό «πᾶσι τοῖς πνευματικοῖς Κληρικοῖς»; Γιατί δέν ἔγραψε π.χ. νά μελετάται αὐστηρῶς ὑπό «πᾶσι τοῖς μεμορφωμένοις Πατράσιν»; Προφανῶς ἐκεῖνο τό «χριστωνύμοις λαοῖς» περιλαμβάνει τό φωταυγές θεῖον Βασίλειον ἱεράτευμα, δηλ. ἄπαν τόν ὀρθόδοξον Κλήρον, τόν ὀρθόδοξον Μοναχισμόν, καί τό ὀρθόδοξον Λαϊκόν στοιχεῖον τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ π. Ἀριστόβουλος καί οἱ πατρῶνες αὐτοῦ γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον μᾶς ἀντιλέγωσι καί κατηχῶσι μέ ἄλλα παράδοξα, καινοφανῆ, ἀλλότρια καί διαφορετικά «μετα-Πατερικά» πράγματα, ἐξ ἐκείνων πού μᾶς διδάσκωσι οἱ θεηγόροι καί ἅγιοι Πατέρες; Τί ἔχωσι να κερδίσουν;

Και ἄν δεν εἶναι ἀρκετόν σέ μερικοῦς «Θωμᾶδες» το προαναφερθέν Νικοδημικόν ἀπόσπασμα, διαθέτουμε καί ἕνα δεύτερον καί τρίτον, πάλιν ἀπό τό Πηδάλιον:

«Ἐπιστράφητε Πατριάρχαι, Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς, Κληρικοί Μοναχοί, καί οἱ λοιποί ἅπαντες πνευματικοί πατέρες καί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, καί ἐπιλάβεσθε τῆς βίβλου ταύτης με τά δύω σας χέρια· … Ἐπιλαβόμενοι δε, μή γίνεσθε μόνον τῶν θείων νόμων τούτων ἀναγνῶσται καί ἀκροαταί, ἀλλά καί ποιηταί… Δέξασθε λοιπόν ὑπτίαιες χερσί τήν πολυωφελῆ καί μεγαλοφελῆ ταύτην Βίβλον, καί τήν εὐθύς μετά τάς ἁγίας Γραφάς, ἀναγκαίαν ταύτην γραφήν, ἅπασαι αἱ τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίαι δέξασθε. Καί ὀ λαός ὁ ἀμαθής και νήπιος, ὁ πρίν ἐν σκότει τῆς ἀγνωσίας τῶν ἱερῶν Κανόνων καθήμενος, ἴδε το μέγα τοῦτο τῆς ἐπιγνώσεως φῶς, και φωτίσθητι».2

Μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, ὁ ἀμαθῆς καί ἀκατήχητος λαός μας θά ἔρθει εἰς ἐπίγνωση καί φωτισμόν ἀληθείας; Μέ τά ἀνίερα κελεύσματα τῶν «Ἀριστόβουλων» καί «Ἀρίσταρχων» ἐξάπαντος μωροσόφων «ὀρθοδόξων» (ἀρχι-)Οἰκουμενιστῶν, ἤ μήπως μέ τά ῥωμαλέα κηρύγματα τῶν τῷ ὄντι Ὀρθοδόξων (ἀντί-)Οἰκουμενιστῶν;

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν








ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1 Ἁγίου Νικοδήμου (Μοναχοῦ) και Ἀγαπίου (Ἱερομονάχου), ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΝΗΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ἤτοι Ἅπαντες οἱ Ἱεροί και Θείοι Κανόνες), Δέκατη Τρίτη ἐπανέκδοσις βάσιν τῆς Τρίτης Ἐκδόσεως (1864) γενομένης ὑπό Σεργίου Χ. Ραφτάνη, ἐκδόσεις: ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, 2003, σελ. (η΄-θ΄) 8-9.

2 Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Πηδάλιον, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. (ιστ΄-ιη΄) 16-18.















Ο ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΟ FACEBOOK ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ








Κάντε εγγραφή στο κανάλι μου για να βλέπετε τα βίντεο του πατρός Θεοδώρου...







Π. Θεόδωρος Ζήσης για τις κηδείες των αυτοκτονούντων (11-4-2016)

YOUTUBE.COM

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις



2 σχόλια


Σχόλια


Aristovoulos Kyriazis Ο μακαριστός π. Αντώνιος Ιωσηφίδης, ηγούμενος του Χοτζεβά (+1993) μας έλεγε ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε έναν αυτόχειρα, γιατί δεν γνωρίζουμε εάν την τελευταία στιγμή της ζωής του ζήτησε συγγνώμη από το Θεό, διότι ακόμα και εκείνη τη στιγμή μπορεί ο Θεός να τον συγχωρήσει. Αυτή ήταν και η απάντηση που έδωσε σε μία μάνα της οποίας ο γιός αυτοκτόνησε. Μάλιστα η απάντησή του δόθηκε μετά από μία ολόκληρη εβδομάδα απομόνωσης στη σκήτη της Αγίας Άννης, όπου προσευχόταν να τον φωτίσει ο Θεός για το συγκεκριμένο θέμα. Η πίστη και η πράξη του μακαριστού π. Αντωνίου άφησε εποχή στην αγία Γή και η διδασκαλία του σφραγιζόταν πάντοτε από την αγία και ασκητική ζωή του.



Andreas Katerina Liveris οι Ιεροί Κανόνες και η Παράδοση της Εκκλησίας. Η δισχιλιετής παράδοση της Εκκλησίας μας διδάσκει χωρίς καμμία απολύτως αμφιβολία ότι ο αυτόχειρας δεν κηδεύεται, εκτός βέβαια αν είναι παράφρονας. Όταν μάλιστα τα
Κοιμητήρια ανήκαν στην Εκκλησία και όχι όπως σήμερα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι αυτόχειρες όχι μόνο δεν εκηδεύοντο με εκκλησιαστική κηδεία, αλλά εν σιωπή εθάπτοντο
εκτός του περιβόλου του Κοιμητηρίου. Η πρακτική αυτή δεν είναι μόνον προφορική παράδοση της Εκκλησίας που φτάνει μέχρι τους αγίους Αποστόλους και το Χριστό , αλλά
αποτελεί και Κανονική υποχρέωση που απορρέει από γραπτό Ιερό Κανόνα. Αυτός είναι ο 14ος ι. Κανών του αγίου Τιμοθέου Αλεξανδρείας, που έχει Οικουμενικό κύρος μετά την
επικύρωσή του από τον 2ο Κανόνα της έκτης Οικουμενικής Συνόδου. Να τι λέγει ο ι. Κανόνας: Προδρόμου Ι. Ακανθόπουλου, Κώδικας Ιερών Κανόνων και Εκκλησιαστικών Νόμων



Andreas Katerina Liveris Και η Ερμηνεία του ι. Κανόνα: «Ερώτηση 14.
Αν κάποιος που δεν έχει τα λογικά του αυτοκτονήσει ή πέσει σε γκρεμό, γίνεται λειτουργία γι’ αυτόν ή όχι;
Απάντηση: Ο κληρικός πρέπει να ξεχωρίσει σχετικά μ’ αυτόν αν το έχει κάνει αυτό, επειδή ήταν πραγματικά εκτός εαυτού. Γιατί πολλές φορές οι συγγενείς του σκοτωμένου
θέλοντας να επιτύχουν τη λειτουργία και την προσευχή γι’ αυτόν, λένε ψέματα ότι δεν είχε τα λογικά του. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό το έχει κάνει επειδή επηρεάστηκε από
ανθρώπους ή σε άλλες περιπτώσεις επειδή επηρεάστηκε από ανθρώπους ή σε άλλες περιπτώσεις επειδή λιγοψύχησε και επομένως δεν πρέπει να γίνεται λειτουργία γι’ αυτόν·
γιατί είναι φονιάς του εαυτού του. Πρέπει λοιπόν ο κληρικός να εξετάσει με ακρίβεια για να μην αμαρτήσει»» (Προδρόμου Ι. Ακανθόπουλου, Κώδικας Ιερών Κανόνων και
Εκκλησιαστικών Νόμων).

Αυτά ορίζει ο ι. Κανόνας. Όπως καθένας αντιλαμβάνεται δεν τίθεται καθόλου υπό συζήτηση το ζήτημα αν ο αυτόχειρας κηδεύεται ή όχι. Θεωρείται δεδομένο ότι δεν κηδεύεται. Το
ενδιαφέρον του Κανόνα στρέφεται στην ειδική ευθύνη του ιερέως να ερευνήσει επισταμένως την περίπτωση, όταν προβάλλεται το επιχείρημα ότι ο αυτόχειρας ήταν παράφρων,
ώστε να μην εξαπατηθεί από τους συγγενείς που ζητούν κήδευση. Η αυτοκτονία ήταν πάντα το μεγαλύτερο έγκλημα μέσα στη ζωή της Εκκλησίας γιατί συνιστούσε βλασφημία
στο Άγιο Πνεύμα για την οποία ο Χριστός είπε ότι δεν θα συγχωρεθή ούτε στον παρόντα αιώνα ούτε στον μέλλοντα. Ο Κανόνας αυτός επαναλαμβάνει ότι είχε δεχθή η Εκκλησία. μέχρι τότε και σημειώνει τη μόνη Οικονομία που μπορεί να γίνει στους αυτόχειρες, δηλαδή να κηδεύονται μόνον οι «εκφρενείς» εξ αυτών και μάλιστα μετά από επισταμένη εξέταση
της κάθε περιπτώσεως.




Απαντήστε...








Σεβαστή Κουζέλη Εμείς δε κρίνουμε τον αυτόχειρα,αλλά την πράξη της αυτοκτονίας η οποία ειναι κατακριτέα απο τους Άγιους Πατέρες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται .
Διαφορετικά γιατί να υπάρχει το Πηδάλιον;
Μακάρι ο Θεός,μέσα στην απέραντη ευσπλαχνία του να ελεεί τους αυτόχειρες,εμείς προσευχόμαστε γι αυτούς,αλλά οι Ακολουθίες της Εκκλησίας δεν γίνεται να προσβάλουν τη Γνώση του Θεού.








Aristovoulos Kyriazis Επιτρέψτε μου να επιμείνω. Η ομιλία του π. Θεοδώρου παραπάνω αναφερόταν και στον αυτόχειρα, τον οποίο ήδη έχει κρίνει. Εάν θέλουμε να στηρίξουμε τους πιστούς και να τους αποτρέψουμε από την αυτοκτονία, δεν είναι απαραίτητο να καταφεύγουμε στο μαστίγιο αλλά να σκύβουμε και να αφουγκραζόμαστε πρώτα τον πόνο του ανθρώπου. Δυστυχώς όμως έχουμε συνηθίσει να αναφερόμαστε στο Πηδάλιο μόνο όταν πρόκειται να κρίνουμε πράξεις άλλων ανθρώπων. Είμαστε άραγε έτοιμοι να θέσουμε τους Ιερούς Κανόνες του Πηδαλίου στην προσωπική μας ζωή; Κάθε φορά λοιπόν που ετοιμάζεται η γλώσσα μας να αναφέρει το Ιερό Πηδάλιο, καλό θα είναι πρώτα να εξετάζουμε τον εαυτό μας κατά πόσο η ζωή μας συμβαδίζει με τους Ιερούς Κανόνες. Πρέπει να έχετε υπ΄ όψη σας ότι το Ιερό Πηδάλιο και το Εξομολογητάριο είναι εγχειρίδια που χρησιμοποιεί ΜΟΝΟΝ ο Πνευματικός, ο οποίος με διάκριση, άλλοτε εφαρμόζει κατά γράμμα τους Ιερούς Κανόνες και άλλοτε κάνει Οικονομία, χωρίς να διαφημίζει ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο. Μόνον οι πλανεμένοι ζηλωτές χρησιμοποιούν δημόσια το Πηδάλιο κατά κόρον και το διαλαλούν παντού επιδεικνύοντας εγωϊστικά τις γνώσεις τους. Η Εκκλησία δεν είναι "Γνώση". Η "Γνώση" είναι από τις πρώτες αιρέσεις που ταλαιπώρησαν το σώμα της Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι βίωμα. Καί όταν βιώνουμε την Εκκλησία γλυκαίνει ο εσωτερικός μας κόσμος και αγαπάει και συμπονάει και συμπάσχει. Δεν τσεκουρώνει.



Σεβαστή Κουζέλη Aristovoulos Kyriazis με όλο το σεβασμό στη θέση και στις γνώσεις σας,προσπαθώντας να μη μπερδευτούμε,ποιός μίλησε για μαστίγιο πριν την αυτοχειρία;Ποιός αρνήθηκε την υποστήριξη στον πονεμένο,μόνο ο ίδιος.
Το πώς χρησιμοποιεί ο καθένας το Πηδάλιο είναι προσωπική του υπόθεση και θα κριθεί από το Θεό.Άλλωστε αυτός είναι ο αγώνας της ζωής μας στην πορεία προς το "καθ´ομοίωσιν".Ναι,συμφωνώ, η Εκκλησία είναι βίωμα,η παρουσία του Χριστού μας,της Παναγίας μας,των Αγίων μας είναι βίωμα.
Η Χριστιανική Ορθόδοξη αγάπη ποτέ δε τσεκουρώνει.
Νουθετεί και προστατεύει. Ποτέ δεν παραπλανεί.



Aristovoulos Kyriazis Λυπάμαι αν δεν καταλάβατε το σχόλιό μου. Θα κάνω μία τελευταία προσπάθεια. Το γενικό και αόριστο κήρυγμα του π. Θεοδώρου, δημοσιευμένο και μέσα από το διαδίκτυο μπορεί να το ακούσουν και οι συγγενείς του αυτόχειρα. Ελάτε λοιπόν στη θέση τους. Ή αν έχετε τη δύναμη, πηγαίνετε στα σπίτια τους και μιλήστε τους για τη Χριστιανική αγάπη αφού πρώτα τους δείξετε την ομιλία του π. Θεοδώρου. Με την πράξη σας αυτή νομίζετε ότι θα τους οικοδομήσετε; Θα τους δώσετε δύναμη να συνεχίσουν τη ζωή τους και να ελπίζουν στο Θεό; Και νομίζετε ότι θα συνεχίσουν να τον βλέπουν ως Θεό της αγάπης; Δεν καταλαβαίνετε ότι ο λόγος του π. Θεοδώρου στα αυτιά αυτών των ανθρώπων μοιάζει με μαστίγιο και αντί να τους οικοδομεί, τους απομακρύνει περισσότερο από το Θεό; Η διαφωνία μου δηλαδή είναι στο ότι όταν καταπιανόμαστε με τέτοια λεπτά θέματα, δεν μπορούμε σε καμμία περίπτωση να τα γενικεύουμε γιατί εν αγνοία μας θα πληγώσουμε ανεπανόρθωτα πολλούς συνανθρώπους μας. Για αυτό όταν μιλάμε γενικά, πρέπει η δόση της Οικονομίας να είναι μεγαλύτερη από τη δόση της ακρίβειας. Επειδή ο πιστός που επιζητεί την ακρίβεια, όπως το είπατε και εσείς, θα προσπαθήσει να αγωνιστεί και να τηρήσει από μόνος του τις εντολές του Πηδαλίου, ενώ ο αδύναμος, έχει ανάγκη από την Οικονομία για να κάνει μικρά βηματάκια που θα τον οδηγήσουν σιγά σιγά στην ακρίβεια των Κανόνων.



Anna Demiri Kaitoula Aristovoulos Kyriazis Να ζήσετε πάτερ έτσι ειναι ακριβως και χαίρομαι πολυ που συμβαδίζεται στο πνεύμα του αείμνηστου γεροντα μου του πατρός Συμεών Κραγιόπουλου .Ας είμαστε επιοικεις με τους ανθρώπους γενικότερα και αυστηροι με τους εαυτούς μας όπως διαβάζουμε σε τόσα γεροντικά που έπραξαν όλοι οι αγιοι .



Σεβαστή Κουζέλη Συγχωρέστε την επιμονή μου,δεν υφίσταται λόγω εγωισμού,κάθε άλλο.
Αλλά για μα μη συγχέουμε τα πράγματα.
Το Πηδάλιο αναφέρθηκε εν προκειμένω από τον πατέρα Θεόδωρο για τους Ιερείς και όχι τους απλούς πιστούς.
Η άμετρη ευσπλαχνία του Θεού μας βρίσκεται συνέχεια δίπλα μας,το θέμα είναι αν εμείς θέλουμε να την αντιληφθούμε και φυσικά δεν ορίζουμε τον τρόπο που αυτή εκδηλώνεται.
Ακόμη και στα πιο σκληρά,οδυνηρά ή τραγικά χτυπήματα της ζωής,αν θέλουμε πραγματικά,θα αναγνωρίσουμε την αγάπη Του.
"Θέλεις σωθήναι;" ρωτούσε πάντα ο Κύριος.
Φώναζε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος,φώναξε ο Χριστός στην αδυναμία των μαθητών να εκβάλλουν τα δαιμόνια,φώναξαν οι Άγιοι Πατέρες στη μαλθακότητα κληρικών,επισκόπων αυτοκρατόρων.
Σε μια εποχή σαν τη δική μας που η αμαρτία και η πλάνη τείνουν να καταπιούν την ωραιότητα της Πίστης μας,οι χλιαρές προσεγγίσεις,κατά τη γνώμη μου,είναι επικίνδυνες.
Με πολύ εν Χριστώ αγάπη εύχομαι ο Πανάγαθος Θεός μας
να μας φωτίζει ,και να συγχωρήσει τα εν αγνοία αμαρτήματά μας.
Αμήν.



Aristovoulos Kyriazis Χαίρομαι για το τελευταίο σχόλιό σας. Όπως είπατε πολύ σωστά, ο π. Θεόδωρος αναφέρει το Πηδάλιο για τους Ιερείς. Θά μπορούσε κάλλιστα η ομιλία του π. Θεοδώρου να γίνει σε ένα σεμινάριο Ιερέων, ή σε κλειστό κύκλο Θεολόγων. Έτσι ο κάθε Ιερέας που θα συμμετείχε στο σεμινάριο θα μπορούσε να έχει στη διάθεσή του τις πηγές που αναφέρει ο π. Θεόδωρος, και θα διαχειριζόταν με διάκριση το πρόβλημα στην ενορία του σύμφωνα με τη δική του εμπειρία και ανάλογα με την πνευματική αντοχή του κάθε πιστού. Το λάθος λοιπόν που διαπιστώνω σε αυτή την ανάρτηση είναι ότι η ομιλία του π. Θεοδώρου μαγνητοσκοπείται και δημοσιεύεται με αποτέλεσμα να την ακούει ο καθένας, με όλες τις οδυνηρές συνέπειες που ανέφερα παραπάνω. Η μαγνητοσκοπημένη ομιλία δεν μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίζουμε ποιό ήταν το ακροατήριο, εάν αποτελούνταν από Ιερείς, ή εάν ήταν μία δημόσια ομιλία, ανοικτή προς το ευρύ κοινό. Εάν συμβαίνει το δεύτερο, τότε διαφωνώ με την όλη τακτική. Ο π. Θεόδωρος αν και συνταξιοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο, εν τούτοις είναι φυσικό ότι δεν μπορεί να απωλέσει την χαρακτήρα και τον τρόπο του Καθηγητού και δίνει ακόμα την εντύπωση ότι παραδίδει μαθήματα σε φοιτητές Θεολογίας, στους οποίους κάνει ανάλυση των Ιερών Κανόνων. Αυτό δυστυχώς δεν μπορεί να το κατανοήσει η απλή γυναίκα, ο απλός πιστός, ο οποίος ακούει την ομιλία έχοντας υπόψη του ότι πρέπει να την τηρήσει κατά γράμμα. Κατ΄ αυτό τον τρόπο, η ομιλία παίρνει ύφος δογματικό και όχι ενημερωτικό. Για να σας δώσω ένα αντίστοιχο παράδειγμα, κατά κανόνα, οι συνάξεις των Ιερέων, οι Συνεδριάσεις των Ιερών Συνόδων δεν γίνονται δημόσια αλλά πάντοτε κεκλεισμένων των θυρών, διότι εκεί μπορεί να συζητηθούν και θέματα ποιμαντικής φύσεως, τα οποία θα πρέπει να φτάσουν στον πιστό φιλτραρισμένα από τη διάκριση του κάθε ενός από τους ιερείς που συμμετείχε στο συνέδριο. Εάν λοιπόν εγώ προσωπικά συμμετείχα σε ένα τέτοιο συνέδριο και ήταν ομιλητής ο π. Θεόδωρος, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να τον ακούσω και να λάβω υπόψη μου τις πηγές που αναφέρει. Ακόμα και αν (ο μή γένοιτο) τύχαινε να έχω κάποιο συγγενή ή γνωστό που αυτοκτόνησε, δεν θα με πλήγωνε η ομιλία, ούτε θα με απεμάκρυνε από την Εκκλησία, αφού και λόγω της ιδιότητός μου βιώνω την Εκκλησία μέσα από τα μυστήριά της και μελετώ. Ελπίζω εν τέλει να κατανοήσατε το λεπτό σημείο, στο οποίο διαφωνώ με την παραπάνω δημοσιευμένη ομιλία.



Ludmilla Simone Μά, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης διαβάζει καὶ ἀπὸ ἕνα σύγγραμμα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ποὺ ἔγραψε περὶ τοῦ θέματος, τὸ ἐξέδωσε καὶ κυκλοφορεῖ, ἔκανε λάθος;
Ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο. Δημοσίως ἀκούγονται ὅλα τὰ ἀνορθόδοξα καὶ ἰδιαιτέρως αὐτὰς τὰς ἡμέρας περὶ τῆς αὐτοκτονίας. Διαβάζουμε κάτι σχόλια, ἐγκωμιαστικὰ διὰ τοὺς αὐτοκτονοῦντας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν δῆθεν τὸ θάῥῥος καὶ τὴν ἀξιοπρέπειαν νὰ διακόψουν τὴν ζωήν τους! Ὅλα αὐτὰ τὰ πλανεμένα ἀκούγονται καὶ γράφονται καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀκούγεται καὶ νὰ γράφεται δημοσίως ἡ ὀρθόδοξος ἄποψις; Ἀπὸ πότε ἡ Ὀρθόδοξος ἄποψις δι᾿ οἱονδήποτε θέμα, ἐκφραζόταν κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, διὰ νὰ μὴ σκανδαλίσῃ δῆθεν τοὺς εὐαισθήτους Χριστιανούς; Κάτι δὲν μοῦ φαίνεται καλὸν εἰς τὴν τοποθέτησίν σου, π. Ἀριστόβουλε Κυριαζῆ!



Aristovoulos Kyriazis Αγαπητή, δεν ασχολούμαστε με τη διαφήμιση της διεστραμμένης απόψεως περί "καλής" αυτοκτονίας όπως συνέβη πρόσφατα με ένα επίσημο αρνητή του Χριστού. Η Εκκλησία δεν ασχολείται με τα εκτός αυτής. Όσον αφορά την παραπομπή του π. Θεοδώρου στον άγιο Νεκτάριο, δεν την έχω υπόψη μου διότι αν και έψαξα στην "Ποιμαντική" που είχε εκδώσει ο Άγιος όταν δίδασκε στη Ριζάρειο, δεν βρήκα κάτι σχετικό. Το γεγονός ότι επιμένετε και μετά την τρίτη απάντησή μου δεν μου αφήνει περιθώρια να συνεχίσω. Μπορείτε να ξαναδιαβάσετε τα προηγούμενα σχόλιά μου και, όπως προανέφερα να σκεφθείτε μήπως προκαλείται ζημία στους πιστούς με την απλή και εύκολη αναδημοσίευση της παραπάνω ομιλίας. Εάν πραγματικά ενδιαφερόμαστε να στηρίξουμε όσους πλησιάζουν τα όρια της απελπισίας, η λύση δεν είναι να καθόμαστε στον υπολογιστή και με ένα πάτημα κουμπιού να παριστάνουμε ότι διδάσκουμε Ορθοδοξία, έχοντας μονίμως επικριτικό ύφος. Όσον αφορά την τοποθέτησή μου επί του θέματος, αυτή δεν εκφράζει μόνο εμένα αλλά προέκυψε μετά από συζητήσεις και συναναστροφή με έμπειρους πνευματικούς, ένα από τους οποίους ήδη προανέφερα. Αν δεν σας καλύπτει και αυτή μου η απάντηση, τότε ζητώ συγνώμη και από εσάς και από τον αγαπητό φίλο που δημοσίευσε την ομιλία για τον χρόνο που σας απασχόλησα.



Ludmilla Simone Ποῖα θέματα εἶνε ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, διὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἀσχολούμεθα; Ἐκεῖνα ποὺ διαφημίζονται ἀπὸ ὅλα τὰ μέσα; Αἴ, τότε πῶς θὰ προστατεύσῃ ἡ Ἐκκλησία τὰ μέλη της ἐκ τῆς πλάνης, ἂν δὲν ἀρθρώσῃ καὶ Ἐκείνη δημόσιον ἀναιρετικὸν καὶ ἀπολογητικὸν λόγον;;
Κάθε φορὰν ποὺ σχολιάζετε, π. Ἀριστόβουλε, ῥίχνεται καὶ ἕνα μαργαριτάρι ἢ μᾶλλον σταγόνα δηλητηρίου!

Ὅσον ἀφορᾷ τὸ Ἱερὸν Πηδάλιον ποὺ ἀνεφέρατε, ποῦ διαβάσατε ὅτι ἐπιτρέπεται μόνον εἰς τοὺς Πνευματικούς-ἐξομολόγους νὰ τὸ χρησιμοποιοῦν; Πῶς χωρίζετε τοιουτοτρόπως τὴν Ἐκκλησίαν εἰς Κληρικοὺς καὶ Λαϊκοὺς ἢ μᾶλλον εἰς Πνευματικούς, εἰς Κληρικοὺς ποὺ δὲν ἐξομολογοῦν καὶ εἰς Λαϊκούς;
Τὸ βιβλίον αὐτό, περιέχει ἅπαντας τοὺς Κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ ἑρμηνείαν τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου! (Σημειωτέον ὅτι, ὁ Ἅγιος Νικόδημος οὔτε ἐξομολόγος ἦτο οὔτε κληρικός, ἀλλὰ ἁπλὸς μοναχός!).
Καταγράφεται δηλαδὴ ὅλη ἡ Παράδοσις τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας! Πῶς ἀποκλείετε τὴν χρῆσιν αὐτοῦ τοῦ πολυτιμωτάτου βιβλίου, ἀπὸ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, πλὴν τῶν ἐξομολόγων;
Μὲ ἀναγκάζετε νὰ κάνω διαφόρους συνειρμούς!
Σᾶς εἴχαμε παρακολουθήσῃ εἰς βίντεο ποὺ κυκλοφορεῖ εἰς τὸ διαδίκτυον, ποὺ ψάλλατε εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων κατὰ τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ ἀβαπτίστου, αἱρετικοῦ καὶ ἀντιχρίστου "Πάπα", κατὰ παράβασιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ποὺ ἐπιφέρουν τὴν ποινὴν τῆς καθαιρέσεως εἰς τοὺς κληρικοὺς ποὺ συμπροσεύχονται μετὰ τῶν αἱρετικῶν!
Καὶ ὁ συνειρμὸς ἔρχεται ἀβιάστως πλέον, μετὰ ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω σας σχόλια: Μήπως θὰ θέλατε νὰ κρατεῖτε τὸν κόσμον εἰς τὴν ἄγνοιαν, οὕτως ὥστε νὰ μὴ σᾶς ἐλέγχῃ διὰ τὰς ἀνόμους πράξεις σας;



Ludmilla Simone Μᾶλλον ἐσεῖς θὰ ἔπρεπε νὰ κρατήσετε τὰς ἀπόψεις σας ἐντὸς τῶν κεκλεισμένων θυρῶν τοῦ δωματίου σας, διότι ὅσον περισσότερον σχολιάζετε δημοσίως, περισσότερον ἐκτίθεσθε καὶ ἐσεῖς καὶ τὸ Πατριαρχεῖον ποὺ ὑποτίθεται ὑπηρετεῖτε!



Σεβαστή Κουζέλη Ludmilla ,δεν έχει νόημα η περαιτέρω προσπάθειά μας.
Μετά τη δεύτερη φορά πρέπει να σταματάμε.
Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στο Θεό και στους ανθρώπους.
Καλή κι ευλογημένη μέρα να έχουμε.



Ludmilla Simone Διαβάζουμε καὶ ἀκούγομε πολλὰ ἀνορθόδοξα τελευταίως, καὶ ἀπὸ τοὺς θεολόγους καὶ ἀπὸ τοὺς κληρικούς! Ὅταν ἐκφράζωνται δημοσίως, θὰ λαμβάνουν καὶ ἀπαντήσεις.



Aristovoulos Kyriazis Αγαπητή ευχαριστώ που αναφέρθηκες στο περιστατικό της επισκέψεως του πάπα στην Ιερουσαλήμ, τον οποίο υποδεχθήκαμε όπως και οποιονδήποτε άλλο προσκυνητή. Για να σας βοηθήσω και να ενισχύσω την καχυποψία σας εις βάρος μου σας ενημερώνω ότι σπούδασα στο λατίνικο πανεπιστήμιο του Φριβούργου στην Ελβετία. Οπότε μπορείτε με άνεση να μου προσάψετε την κατηγορία του οικουμενιστού, όπως βλέπω ήδη το κάνατε αβίαστα. Βεβαίως στην τελετή υποδοχής του πάπα δεν πήγα με τη θέλησή μου αλλά υπάκουσα στην απόφαση της Αγίας Συνόδου του Πατριαρχείου μας. Ούτε στην Ελβετία πήγα επειδή το ζήτησα αλλά επειδή με έστειλε η Αγία Σύνοδος. Και ευχαριστώ το Πατριαρχείο για την τιμή που μου έκανε. Από την άλλη πλευρά θα ήθελα να μάθω, ο π. Θεόδωρος κάνει την ομιλία του υπακούοντας στην Εκκλησία; Δεν το γνωρίζω, αλλά έχω την απορία, επειδή η ομιλία δεν γίνεται σε Ιερό Ναό αλλά σε κάποια αίθουσα. Εάν λοιπόν κατηγοράτε εμένα ως οικουμενιστή, μόνο και μόνο επειδή δεν θέλετε να παραδεχθήτε το λάθος το οποίο επεσήμανα παραπάνω, τότε πλέον σταματώ τις απαντήσεις μου σε αυτό το σημείο γιατί αντιλαμβάνομαι πλέον ό,τι όχι μόνο δεν ωφελείστε αλλά μάλλον ζημιώνεστε και επιπλέον χάνω το δικό μου χρόνο. Προσεύχομαι μόνο να δώσει ο Θεός παρηγοριά και υπομονή σε όσους αδελφούς μας θρηνούν τους αυτόχειρες συγγενείς τους.



Ludmilla Simone Περὶ Οὐκουμενισμοῦ, σὺ εἶπας! Ἐγὼ ἁπλῶς κατέγραψα ἕνα γεγονός!
Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπακοὴν ποὺ ἀναφέρετε συνεχῶς, θὰ γνωρίζετε βεβαίως ὅτι ὑπάρχει καὶ κακὴ τοιαύτη, ὅπως καὶ καλὴ ἀνυπακοή, ἔτσι; Ἂν ὄχι, τότε σᾶς συστήνω τὸ ἀκόλουθον βιβλίον, τοῦ ἀγαπητοῦ σας π. Θεοδώρου Ζήση! Προφανῶς, αὐτὴ θὰ εἶνε ἡ πρώτη ὁμιλία του ποὺ ἀκούσατε, ἂν τὴν ἀκούσατε δηλαδὴ καὶ αὐτήν! Ἀλλοιῶς θὰ γνωρίζατε ὅτι ὑπηρετεῖ εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, ὅπου κηρύττει κάθε Κυριακὴν μετὰ τὸ Εὐαγγέλιον, ἐπὶ ἕνα περίπου ἡμίωρον καὶ συνεχίζει τὸ κήρυγμα εἰς τὸ λεγόμενον Ἀρχονταρίκι, τὸ μεσημέρι τῆς ἰδίας ἡμέρας. Ἡ ἀνωτέρω ὁμιλία εἶνε ἀπὸ τὸ Ἀρχονταρίκι. Ἀμφότεραι αἱ ὁμιλίαι του ἀναρτῶνται εἰς τὸ διαδίκτυον.








Σεβαστή Κουζέλη Ludmilla και μόνο η υπακοή που αναφέρεται στο παρακάτω σχόλιο καταδεικνύει αν όχι την άγνοια αλλά την παρακοή στα λόγια του Αποστόλου Παύλου και των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας για το πότε δεν υπακούμε ακόμη και στην και στην Αγία Σύνοδο.
Η θρησκευτική μας ιστορια έχει πολλά παραδείγματα,και σήμερα έχει αρχίσει ο νέος διωγμός,τί να πούμε περαιτέρω...



Ludmilla Simone Ἐγὼ ἤδη τὸν προειδοποίησα! Ὅσον περισσότερον σχολιάζει, τόσον περισσότερον ἐκτίθεται, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ Πατριαρχεῖον τὸ ὁποῖον ὑποτίθεται ὑπηρετεῖ!



Aristovoulos Kyriazis Ουδέν σχόλιον. Υπάρχουν οι Πνευματικοί στα Ιεροσόλυμα που έχουν διάκριση για το ποία είναι η ενδεδειγμένη στάση του μοναχού. Το θέμα της συζητήσεως βεβαίως ήταν άλλο και πολύ επικίνδυνο για τα σημερινά δεδομένα, για αυτό και έλαβα τον κόπο να ασχοληθώ. Περί οικουμενισμού και περί ζηλωτών θα περάσουν ακόμα μερικά χρόνια μέχρι να ωριμάσει το ζήτημα και να λάβει επίσημα θέση η Εκκλησία. Μέχρι τότε κάνουμε υπομονή και προσευχή.



Ludmilla Simone Μάλιστα! Τῆς ἀοριστολογίας τὸ ἀνάγνωσμα! Δὲν ἀνέμενα σοβαρωτέραν ἀπάντησιν!



Βασίλειος Λιάκος Μήν ασχολήσθε άλλο μέ τόν αγαπολογούντα, απεκαλύφθη τό πραγματικόν του φρόνημα!



Γαλατια Γαλατουλα Αμάν πια τι χριςτιανοι οι είμαστε !!!! Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΑΞΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ !!!!!!!!! Τωρα για την κάθε ψυχή εχει ο ΘΕΟΣ ξεχωριστά ΔΟΞΑ ΤΟΝ ΘΕΟ! Ας γίνουμε πιο απλοί



Ludmilla Simone Ἕνα τελευταῖον σημεῖον ποὺ ἤθελα νὰ θίξω. Οὐδέποτε ἀποκρύβουμε τὴν ἀλήθειαν καὶ μάλιστα χάριν μίας συναισθηματικῆς ἀγάπης! Πολὺ περισσότερον ὅταν λέγεται δημοσίως καὶ γενικῶς. Ἄλλο εἰς τὰς κατ᾿ ἰδίαν συνομιλίας μας, ὅπου ἡ κάθε περίπτωσις χρήζει ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χαιρόταν πού ... εἶχε λυπήση τοὺς ἀναγνῶστας τῆς ἐπιστολῆς του, ὅπου τοὺς ἔγραφε τὴν πικρὰν ἀλήθειαν! Καὶ χαιρόταν, διότι ἤλπιζεν ὅτι ἡ λύπη ἐκείνη θὰ τοὺς ἔφερνεν εἰς μετάνοιαν! Καὶ αὐτὸς εἶνε ὁ σκοπός! Ἡ μετάνοια! Ὅταν ὅμως, δὲν λέγεται ὠμὴ ἡ ἀλήθεια, πῶς θὰ μετανοήσῃ ὁ ἄνθρωπος;