Translate

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΛΛΙΑΝΙΩΤΟΥ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: Η ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΤΗΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ:
Η ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΤΗΣ
Ὑπὸ Δρος Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου
τοῦ Scranton (Η.Π.Α)
Scranton, Σεπτέμβριος 2016
Α΄ Πρόλογος
«Ἐγὼ εἰμι τὸ α καὶ τὸ ω, λέγει Κύριος ὁ Θεός,
ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ.»
(Ἀποκαλ. α΄ 8)
Ὁ Λόγος ἐστὶν ἡ ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας, καθ’ ὅτι Οὗτος ἐστὶν ὁ Θεός. Ὁ Ἑλληνικὸς λόγος, ἡ ἡμετέρα γλῶσσα, ἐστίν ἡ ἀρχή τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας˙ δύναται δέ αὕτη νὰ ἐκφράσῃ ἀπολύτως καί τὸν Θεῖον Λόγον. Ἡ ἀρχὴ (α) καὶ τὸ τέλος (ω) τοῦ Ἀλφαβήτου ταύτης ταυτίζεται πλήρως μὲ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ ὁποία ἀποκορυφοῦται μὲ τὸ ρῆμα: ἀ-γαπ-ῶ (ἀγάπη ἐν ἀληθείᾳ). Ἡ γλῶσσα αὕτη ἐγεννήθη ὑπό ἑνός, προωριζομένου διά τήν μέλλουσαν υἱοθεσίαν, περιουσίου λαοῦ εἰς τήν πλέον παναρχαίαν περιοχήν τῆς Νοτιο-Ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Μία ξυλίνη πλάκα μέ τό πρῶτον γραπτόν κείμενον εἰς τήν Εὐρώπην ηὑρέθη εἰς τό Δισπηλιόν, Καστοριᾶς, ἡ ὁποία χρονολογεῖται ἀπό τό 5260 π.Χ. Συνεπῶς, οἱ Ἕλληνες ἔγραφον μέ συλλαβάς πρίν ἀπό τήν Νεολιθικήν περίοδον, κατά τήν Παλαιολιθικήν τοιαύτην (περί τό 15000 π.Χ.), πολύ ἐνωρίτερα ἀπό τούς Φοίνικας, Βαβυλωνίους, Σουμερίους, Χαναναίους καί λοιπούς λαούς τῆς Ἀνατολῆς. Τὰ τελευταῖα ἔτη ἡ θεία αὕτη γλῶσσα παραχαράσσεται καὶ αἱ ἐκφράσεις της κατέστησαν ἀ-λόγοι. Ἡ ὀρθὴ ὅμως (δημιουργία τῶν ὀνομάτων ἤ τῆς «τῶν ὀνομάτων ὀρθότητος») Ἑλληνικὴ γλῶσσα ὀφείλει μέν νὰ ἀνακαλῇ καὶ νὰ ἀποκαθιστᾷ τὸ ἐγκαταλελειμμένον καὶ παραπεποιημένον ἱστορικὸν ἡμῶν παρελθόν. Δύναται δὲ αὕτη καὶ ὀφείλει νὰ ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν τάξιν τὴν παροῦσαν ἐπιβεβλημένην ἀ-ταξίαν (ἀνθ-ελληνισμὸν καὶ κακο-δοξίαν) καὶ βεβαίως διὰ τῆς διδασκαλίας της καί τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἠθικῆς Γραμματείας της, τὸ μέλλον τῆς χώρας καθ’ ὡς καὶ ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος ἐμφαίνονται εὐοίωνοι. Ἄλλως, ἀπολλούμεθα.
Δυστυχῶς, ἡ σημερινὴ ἐλεγχομένη καὶ κατευθυνομένη παιδεία, πολιτική, ἐπιστήμη, θεολογία, μέσα ἐνημερώσεως καὶ γλῶσσα, ὡδήγησαν τὴν κοινωνίαν μας εἰς τὴν τρέχουσαν παρά-λογον ἐκτροπὴν, ἀπάτην, διαφθοράν, πλάνην καί ἀποστασίαν. Ἡ ἐπιδίωξις ἡμῶν θὰ πρέπῃ νὰ εἶναι ἡ ὀρθὴ διατήρησις τοῦ ἡμετέρου λόγου (τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης) καὶ δι’ αὐτοῦ νά ἐπέλθῃ ἡ ἀνάκαμψις τοῦ Ἔθνους ἐκ τῆς γενικῆς παρακμῆς καὶ ἱστορικῆς πλάνης, εἰς τὰς ὁποίας τὸ περιήγαγον οἱ ἀνθέλληνες καί αἱρετικοί (ἀκόμη καί οἱ κατευθυνόμενοι ψευδο-ἐπιστήμονες) τῆς δύσεως. Ὁ Ἑλληνισμὸς σήμερον προχωρεῖ τὴν κατωφερῆ πορείαν του τυφλῶς, ἄνευ ὁδηγοῦ, λόγῳ ἐγκαταλείψεως τῆς γλώσσης του, τῆς παιδείας του, τῶν ἀξιῶν του, τῆς παραδοσιακῆς πίστεώς του, τῆς ἱστορίας του καὶ συνεπῶς, δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ φθάσῃ εἰς τὸν ἀναμενόμενον προορισμόν του, τήν διάσωσιν τῆς χώρας του καί τήν τελείωσιν τοῦ λαοῦ του, ἐάν δέν ἀλλάξῃ πορείαν καί ἡγεσίαν.
Ἀπεκόπημεν ὡς Ἔθνος ἐκ τοῦ λαμπροῦ ἡμῶν παρελθόντος καὶ διὰ τοῦτο δὲν δυνάμεθα νὰ κατανοήσωμεν τὸ παρὸν καὶ δυστυχῶς, ἀνίκανοι νὰ δημιουργήσωμεν ἓν ἰσάξιον τούτου μέλλον. Ἀγνοοῦμεν «τά τ’ ἐόντα πρό, τά τ’ ἐόντα, τά τ’ ἐσόμενα». Οἱ ἔλ-λογοι Ἕλληνες καὶ Πανέλληνες ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ὀφείλουν νὰ ἀμύνωνται συνεχῶς (διὰ μιᾶς ἀδιαλείπτου πνευματικῆς ἐπαναστάσεως) κατὰ τοῦ ψεύδους καὶ τῆς πλάνης τῶν ἐπιβαλλομένων ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν τοῦ Λόγου (τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ) εἰς τὴν ἡμετέραν πατρίδα. Τό βάρος τῆς εὐθύνης πάντων ἡμῶν πρός τό λαμπρόν, ἔνδοξον καί πνευματικόν παρελθόν τῶν προγόνων μας ἐστίν ἄπειρον καί δυσβάστακτον. Καθ’ ὅτι ἡ Ἑλληνική γλῶσσα δέν εἶναι μόνον μέσον ἐπικοινωνίας τῶν ἀνθρώπων καί διατυπώσεως τῶν σκέψεών των, ἀλλά εἶναι καί μέσον χρονολογήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Ἔχει δέ αὕτη ἱστορικούς δεσμούς, ὅπως: ἄνθρωπος περιβάλλον γλῶσσα γραφή πολιτισμός φιλοσοφία παιδεία τρόπος σκέψεως τρόπος ζωῆς ἐλπίς μέλλοντος. Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι ὄντως ἕν σπουδαῖον στοιχεῖον δημιουργίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους.
Β΄ Ἡ Ἐπινόησις τῆς Ὀρθοτάτης Γλώσσης τῆς Δημιουργησάσης
τὸν Μείζονα Ἑλληνορθόδοξον Πολιτισμὸν
Ἐν Ἀρχῇ  (α) ἦν ὁ Λόγος καὶ ἐν τῷ Τέλει (ω) ἔσται ὁ Ὠρανός:
Αὕτη ἐστὶν ἡ Ἔκπαλαι Θεία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα.
Τὸ ὑπέρτατον ἡμῶν πολιτιστικόν μνημεῖον ἐστὶν ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἡ «τῶν ὀνομάτων ὀρθότης», τῆς ὁποίας τὰ ὀνόματα δὲν εἶναι συμβατικά, ἀλλ’ ἐσχηματίσθησαν δι’ ἀπολύτου φυσικῆς ὀρθότητος. Συνεπῶς, κάποια δύναμις ἀνωτέρα τῆς ἀνθρωπίνης εἶναι αὕτη, ἡ ὁποία καθώρισε τὴν ἡμετέραν γλῶσσαν καὶ διά τοῦτο κατέχει τήν ἀπόλυτον (θείαν) ὀρθότητα τῶν λέξεων καὶ ὀνομάτων. Τὸ πλέον σημαντικὸν ὄργανον τοῦ πολιτισμοῦ μας εἶναι ἡ γλῶσσα! Οἱ Ἕλληνες δὲν ἠρκέσθησαν εἰς τὴν υἱοθέτησιν γραφῆς τινός ἐξ ἄλλων πολιτισμῶν, ὡς συμβαίνει μὲ πλείστας ἄλλας γλώσσας, ἀλλ’ ἐπενόησαν τὴν μοναδικὴν ἕως σήμερον, εἰς τελειότητα ἰδίαν γραφήν˙ ἱκανὴν ἵνα διατυπώνῃ διὰ τῶν γραμμάτων της, συμβόλων, τόνων καὶ πνευμάτων, λέξεων καὶ ἐκφράσεων, ἐννοίας ἑνὸς πολιτισμοῦ, τὸν ὁποῖον οἱ ἴδιοι ἐδημιούργησαν, ἀνέπτυξαν καὶ ἐτελειοποίησαν. Διατὶ οὐδεὶς ἕτερος λαὸς νὰ μὴ ἐπινοήσῃ ἰσότιμον, ἰσάξιον ἢ καὶ ἀνωτέραν γλῶσσαν ταύτης; Ἁπλούστατα, διότι εἰς οὐδένα λαόν ὑπῆρξεν εἷς Ἠσίοδος μέ Θεογονίαν καί βεβαίως, ἕνας Ὅμηρος μέ ’Ιλιάδα καί Ὀδύσσειαν.
Ὁ διδασκόμενος τὴν Ἀρχαίαν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν ἀγαλλιᾶται, γοητεύεται, μορφοῦται καὶ ἐπηρεάζεται ὑπὸ ταύτης εἰς τοιοῦτον βαθμὸν, ὅπου προσανατολίζεται ὁριστικῶς εἰς τὴν μελέτην καὶ μάθησιν ταύτης, ὥστε δι’ αὐτῆς νὰ ἀντιληφθῇ τὴν ἀνθρωπίνην γνῶσιν καὶ τήν θείαν σοφίαν (τήν ἐξ ἀποκαλύψεως). Διὰ τοῦτο καὶ ὁ πόλεμος, ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν ὀργάνων αὐτοῦ, τῶν ἐπιδιωκόντων μὲ τὴν σκόπιμον διαστρεβλωτικὴν συνεχῆ καί ἀσύμμετρον ἐπέμβασιν, τῶν διαστροφέων τούτων τοῦ πολιτισμοῦ μας (τῶν δημιουργῶν τοῦ παρα-λόγου), νά ἐπιφέρουν τήν κατάργησιν τοῦ ὑπερτάτου ὀργάνου τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ καί παιδείας, τήν ἐμαυτοῦ γλῶσσαν. Οὗτοι μισοῦν τὸν ἀρχέγονον Ἑλληνικόν, ἀλλὰ καὶ τὸν Θεῖον λόγον καὶ ἀγωνίζονται, ματαίως ὅμως, διὰ τὴν κατάργησίν των. Στόχος ἡμῶν εἶναι ἡ αὐτοκάθαρσις καὶ διαιώνισις τοῦ προγονικοῦ ἡμῶν λόγου πρὸς ἀποφυγὴν τῆς αὐτοεξαφανίσεώς του, ἡ ὁποία θὰ σημάνῃ καὶ τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας, καθ’ ὅτι ἡ γένεσίς του συματοδοτεῖ τὴν ἀρχὴν τῆς Ἱστορίας μας καί ἡ συνέχισίς του τήν διατήρησιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Ἡ λογικὴ ἀπόδειξις τῆς τελειότητος τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι ὁ πολιτισμός, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἐκ τῆς γλώσσης ταύτης, ἡ μετάδοσίς της ὑπό τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου εἰς τά πέρατα τοῦ τότε κόσμου, καθ’ ὡς ἐπίσης καὶ ἡ ἐπιλογὴ αὐτῆς ὑπὸ τοῦ Ἰδίου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἵνα μεταδώσῃ τὸ Εὐ-αγγέλιόν Του. Ἡ καταγωγὴ τῆς ἡμετέρας γλώσσης ἐστὶ τῷ ὄντι θεία!  Ἀρχή της, ἡ Ἑλληνικὴ Γραμματεία, ἡ Θεογονία, ὡς καὶ ὁ Ἡσίοδος, ὅς ἀφηγεῖται αὐτά, τὰ ὁποῖα τοῦ ἐδίδαξαν αἱ Μοῦσαι λέγων, «τόνδε δὲ μὲν πρώτιστα θεαὶ πρὸς μῦθον ἔειπον». (Θεογονία, 24). Ἐπίσης, τὰ εὐφυῆ Ὁμηρικὰ ἔπη διέσωσαν πολύτιμα στοιχεῖα, ἐντὸς τῶν ὁποίων ἀνεπτύχθη ἡ παναρχαία Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Οὐδεὶς πολιτισμὸς δύναται νὰ δημιουργηθῇ ἄνευ γλώσσης, συνεπῶς, αἰτία τοῦ μοναδικοῦ τούτου Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ εἶναι ἡ ἑαυτοῦ θεόσδοτος γλῶσσα. Δημιουργοί τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ὑπῆρξαν ἡ Ἑλληνική φύσις καί ὁ ἄνθρωπος, οἱ κάτοικοι τῆς περιόδου τοῦ Ἕλλοπος θηρευτοῦ, τοῦ κτηνοτρόφου κύκλωπος καί τοῦ μετέπειτα Ἕλληνος γεωργοῦ. Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἐξηπλώθη ἀρχικῶς ἀπό τήν «ἔνθα Δωδώνη Ἑλλοπίης», πρό τοῦ Δευκαλίωνος πολιτισμοῦ (Πλειστοκαίνου Ἐποχῆς), εἰς τόν τοῦ Ἑλ-λοῦ (ἤ Ἐλ-λοῦ), Π-ελ-ασγοῦ καί Ἕλληνος πολιτισμοῦ.
Ὁ Ἡρόδοτος (Ε 59) λέγει ὅτι: «ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἀπόλλωνος Ἰσμηνίου ἐν Θήβῃσι τῇσι Βοιωτῶν» ἀνέγνωσεν ἐπιγραφάς ἐπί τριπόδων μέ γράμματα «ὅμοια ἐόντα τοῖσι Ἰωνικοῖσι», τά ὁποῖα χρονολογεῖ ἀπό τῆς ἐποχῆς τοῦ Λαῒου, τοῦ υἱοῦ τοῦ Λαβδάκου, τοῦ υἱοῦ τοῦ Πολυδώρου, υἱοῦ τοῦ Κάδμου. Οἱ Αἰγύπτιοι ἱερεῖς «ἀτρεκέως φασί ἐπίστασθαι, ἀεί λογιζόμενοι καί ἀεί ἀπογραφόμενοι τά ἔτεα ..., πεντακισχίλια καί μύρια λογίζονται», τά ἔτη πού ἔζησε ὁ Κάδμος πρό τοῦ Βασιλέως Ἄμασι. Αὐτός ὁ Ἄμασις ἤ Ἄχμωσις Β΄, Φαραώ τῆς 26ης Αἰγυπτιακῆς δυναστείας, ἔζησε τό 569 π.Χ. Ἑπομένως, γράφων ὁ Ἡρόδοτος (Εὐτέρπη 145) αὐτά περί Κάδμου λέγει: ὅτι διά τούς Αἰγυπτίους ὁ Κάδμος ἔζησε δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια πρό τοῦ 569 π.Χ. (δηλ. 15.000+569 = τό 15569 π.Χ.). Αὕτη ἐστίν ἡ χρονολογική περίοδος τῶν γραπτῶν μνημείων τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης. Συνεπῶς, ἡ Ἑλληνική γράφεται ἐπί 17585 ἔτη (15569 π.Χ. +2106 μ.Χ.).
Ὁ Γερμανὸς λόγιος, Victor Engelhardt, ἐρωτᾶ, «Διατὶ ὁ πολιτισμὸς τῆς ἀνθρωπότητος ἐδημιουργήθη καὶ ἐθεμελιώθη ὑπὸ τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων;» Εἰς τὴν ἐρώτησιν δὲ ταύτην ἀπαντᾷ ὁ Η. Λ. Τσατσόμοιρος ὡς ἑξῆς: «… ἡ ἐπίδρασις τοῦ περιβάλλοντος… Αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ “μείζων δύναμις” καὶ δι’ αὐτῆς ἐσχηματίσθη ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Γλῶσσα δὲ σημαίνει πολιτισμός».  Βεβαίως, ἡ γλῶσσα δὲν διαμορφοῦται μόνον ἀπὸ τὸ περιβάλλον, ἀλλὰ δηλοῖ καὶ τὴν ἠθικὴν καὶ πνευματικὴν κατάστασιν τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου καὶ συνεπῶς, τοῦ λαοῦ τούτου. Ἄλλος μέν εἶναι ὁ λόγος τῶν ἀγρίων λαῶν, ἄλλος τῶν πεπολιτισμένων τοιούτων, ἕτερος δὲ εἶναι ὁ λόγος, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖται ἀπὸ λαοὺς εὑρισκομένους εἰς περίοδον παρακμῆς των (ὡς εἶναι ἡ σημερινὴ κομματικῶς ἀλλοτριωμένη ΠΑΣΟΚο-Κεντρο-Ψευδο-Δεξιο-ΣΥΡΙΖAία Ἑλλάς), κενός, πτωχός, λελησμένος, ἀνήθικος, ὑβριστικός, ἄνευ περιεχομένου. Ἄκρως διαφορετικὸς εἶναι ὁ λόγος περιόδου ἀκμῆς ἑνὸς λαοῦ, ὀρθός, περιεκτικός, ὡραῖος, φιλοσοφικός, πλούσιος, ἠθικός, εὐχαριστιακός, δοξαστικός, πνευματικός, δημιουργικός.
Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν, Λόγος εἶναι ὁ Θεός, ἡ ὑπερτάτη δύναμις τοῦ νοεῖν˙ ἀλλ’ ἐπίσης, λόγος εἶναι ὁ ἔναρθρος λόγος, ἡ προφορικὴ ἔκφρασις διανοήματος, δι’ οὗ ὁ ἐνδιάθετος λόγος ἐκφέρεται. Καὶ ἀκόμη αὐτὸς ὁ ἐνδιάθετος λόγος, τὸ λεγόμενον ἢ λαλούμενον, ἡ λέξις καὶ πληθυντικῶς αἱ λέξεις, διὰ τῶν ὁποίων πραγματοποιεῖται ἡ ὁμιλία, λόγος ἐστίν, ὡς καὶ ἡ γραπτὴ τούτου διατύπωσις ἀποτελοῦν τὴν ἀξίαν λόγου (ἀξιό-λογον) Ἑλληνικὴν γλῶσσαν. Τόσον ὁ  Ὅμηρος ὅσον καὶ ὁ Ἡσίοδος κάμνουν χρῆσιν τῆς λέξεως «λόγος»˙ «τὸν ἔτερπε λόγοις» (Ἰλιὰς Ο 393) καὶ «αἱμυλίοισι λόγοισιν» (= μὲ κολακευτικοὺς λόγους) (Θεογονία, στίχος 890). Ἀληθῶς, αὕτη ἡ γλῶσσα εἶναι μοναδικὴ καὶ θεία! Ἓν ἐλάχιστον δεῖγμα εἶναι ἡ ἀνάλυσις τῆς λέξεως «Χορὸς», ἥ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτει τὴν χαρὰν («Χ») τῆς ὁμηγύρεως («Ο»), ἡ ὁποία ῥέει («Ρ») εἰς τὸν χῶρον («Ο») μὲ κινήσεις παλινδρομικάς («Σ»). Διά δέ τῆς γραφῆς τῆς πρώτης ταύτης γλώσσης τοῦ κόσμου καί τῶν ἄλλων μνημείων τέχνης διεσώθη ὁ γηγενής, αὐτόχθων καί ἄνευ δανείων Ἑλληνικός πολιτισμός.
Οἱ πρόγονοί μας, οἱ Ἕλληνες, εἶχον τήν ἰδίαν γλῶσσαν (εἰς τόν προφορικόν καί γραπτόν λόγον των) καί ἀνεγνώριζον τήν κοινήν των Ἑλληνικήν καταγωγήν, ἡ ὁποία δέν ἦτο κοινή μέ κανένα ἄλλον λαόν. Οἱ Ἕλληνες οὗτοι ᾐσθάνοντο ὅτι ἀνήκουν εἰς τήν Ἑλλάδα. Οἱ μή Ἕλληνες ἦσαν «βάρβαροι». Ἀναμφιβόλως, τά ἐπιτεύγματα καί ἡ περιωπή τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἐμφανῆ εἰς ὅλους τούς τομεῖς τοῦ βίου των καί ἀναγνωρίζονται ἀκόμη καί ἀπό τούς ἀντικειμενικούς ξένους ἱστορικούς. Ἕν ἐκ τῶν μεγάλων ἐπιτευγμάτων των ἦτο ἡ μοναδική τούτων γλῶσσα. Αἱ ἱστορίαι δι’ ἀνύπαρκτους «Ἰνδοευρωπαίους» καί πεπολιτισμένους «Φοίνικας» εἶναι ἐντελῶς φανταστικαί τῶν δυτικῶν ψευδο-ἐπιστημόνων, τῶν χρηματοδοτουμένων ὑπό τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων.
Περαιτέρω, ἀκόμη καί ἡ μουσική εὐαισθησία, τό εὐπροσδιόριστον, τό κάλλος καί ἡ πληθώρα τῶν λέξεων τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ἀποδεικνύουν τήν μοναδικότητά της. Ἅπασαι αἱ γλῶσσαι τῶν λαῶν ἐδέχθησαν, εἰς κάποιον βαθμόν, τήν πολιτιστικήν ἐπίδρασιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λόγου. Αἱ δέ ἐπιστῆμαι χρησιμοποιοῦν μόνον Ἑλληνικάς λέξεις. Εἶναι, συνεπῶς, αὕτη μία γλῶσσα ἐννοιῶν, ἐπιστήμης, φιλοσοφίας, τέχνης, Ἱστορίας, θρησκείας (Εὐαγγελική καί Πατερική), πολιτισμοῦ καί παιδείας. Μία γλῶσσα πολλῶν ἑκατομμυρίων λέξεων καί ἐκφράσεων. Ἔχουν καταγραφῆ 6.000.000 Ἑλληνικαί λέξεις καί 78.000.000 Ἑλληνικοί λεκτικοί τύποι. Ἡ ἀρχή, ἡ γένεσις τοῦ Ἕλληνος λόγου εἶναι μοναδική, ἀλλ’ ἡ οἰκουμενικότης τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ δικαιολογεῖ τήν ἐκ μέρους του προσφοράν εἰς ὅλας τάς ἄλλας γλώσσας.
Γ΄ Διαστρέβλωσις, Ὑποτίμησις καί Ἐπικειμένη Κατάργησις
τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης καί τοῦ Ἀλφαβήτου της
«Ἐξεχύθη ἐξουδένωσις ἐπ’ ἄρχοντας αὐτῶν,
καί ἐπλάνησεν αὐτούς ἐν ἀβάτῳ καί οὐχ ὁδῷ.»
(Ψαλμ. 106)
Δυστυχῶς, διά τόν μέλλοντα Ἑλληνισμόν, τήν θείαν ταύτην γλῶσσαν διεστρέβλωσαν προσφάτως καί συνεχίζουν νά ὑποτιμοῦν οἱ ψευδο-πολιτικοί μας, τῇ ἐπιταγῇ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων. Τὴν μὲν ὑπερέχουσαν πασῶν τῶν γλωσσῶν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν τὴν προέδωκαν τρεῖς μασόνοι ψευδο-πολιτικοὶ τῆς χώρας μας ἐν ἔτει 1976ῳ, ὁ Γεώργιος Ράλλης (ὑπουργὸς παιδείας), ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς (πρωθυπουργὸς) καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Τσάτσος (πρόεδρος τῆς δημοκρατίας), οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον τὴν εὐτελῆ δημοτικήν˙ ἀπόδειξις τῆς γινομένης ἀρχῆς καταπτώσεως τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ. Τὸ δὲ μονοτονικὸν σύστημα ἐπεβλήθη εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὑπὸ μιᾶς ἄλλης φοβερᾶς κυβερνήσεως, τῶν νεο-ανερχομένων ψευδο-σοσιαλιστῶν. Πρωθυπουργὸς ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, πρόεδρος δημοκρατίας ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς καὶ ὑπουργὸς παιδείας ὁ Ἐλευθέριος Βερυβάκης, ὅπου μὲ τροπολογίαν, ἡ ὁποία προετάθη αἰφνιδίως κατὰ τὸ μεσονύκτιον τῆς συνεδριάσεως τῆς 11ης Ἰανουαρίου 1982 τῆς «Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων», κατήργησαν τοῦς τόνους, τά πνεύματα καί τούς κανόνας τονισμοῦ. Συνεπῶς, κατήργησαν τήν ὀρθήν γραφήν τῆς ὑπερτάτης Ἑλληνικῆς γλώσσης καί τήν κατέστησαν ξένην τοῦ πολιτισμοῦ, τόν ὁποῖον προήγαγεν ἐπί χιλιάδας ἐτῶν. Πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ ἀνθέλληνες οὗτοι νὰ ἀποτελοῦν μέλη τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων; Λίαν ἐπιεικῶς, θὰ ἠμπόρουν νὰ χαρακτηρισθοῦν οἱ καταδόται οὗτοι, ὡς ἐκτελεσταὶ τοῦ σχεδίου ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τοῦ ἐκπονηθέντος ὑπὸ τοῦ Ἑβραίου «Νομπελίστα Εἰρήνης» (sic) Henry Kissinger.  Διατὶ ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀποτελεῖ τὴν μόνην γλῶσσαν, ἡ ὁποία διώκεται τόσο πολύ; Ἡ ἀπάντησις εἶναι εὔλογος καὶ πρόδηλος. Ἡ θεία καταγωγή της καὶ ἡ τελειότης της κατέστησαν ταύτην μισητὴν εἰς τοὺς ἐγνωσμένους ἐχθρούς τοῦ Λόγου.
    Τήν ὕπαρξιν τοῦ πρώτου καί μείζονος πολιτισμοῦ ἐπί τῆς γῆς τήν μαρτυρεῖ ἡ διασωθεῖσα, ὡς τό μοναδικόν καί ἀνεπανάληπτον ἀκέραιον (μή λεηλατηθέν ἕως προσφάτως) μνημεῖον τοῦ ἡμετέρου θησαυροῦ τῆς σοφίας τῶν ἀνθρώπων τούτων, ἡ Ἑλληνική Γλῶσσα, τήν ὁποίαν κατήργησαν σήμερον οἱ ἐσωτερικοί (οἱ ἐντός τῶν τειχῶν) ἐχθροί τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τούς ὁποίους μᾶς ἐπέβαλον αἱ σκοτειναί δυνάμεις. Δυστυχῶς, ἐσχάτως, τά ὀνόματα, τά ὁποῖα δίδει ἡ κατευθυνομένη «ἐπιστημονική» κοινότης εἰς τά διάφορα ἀντικείμενα, εἶναι ἀσυναρτησίαι δημοσιευμέναι εἰς ἐπιστημονικόν τί περιοδικόν καί τοιουτοτρόπως, καθίσταται ἐπίσημος ἡ ὀνομασία των (ἡ τῶν ὀνομάτων σφαλερότης). Δίδουν ὀνόματα ἀεροπορικῶν ἑταιρειῶν εἰς ἀστεροειδεῖς, ὅπως Swissair, κ.λπ.˙ δίδουν ὀνόματα χρηματοδοτῶν, ὡς τό ὄνομα μιᾶς μικρᾶς πεταλούδας μέ τό ὄνομα, Sorolopha Bruneiregalis, διότι συνεισέφερε εἰς τά ἔξοδα διά τήν μεταφοράν τῶν ἐρευνητῶν ἡ ἀεροπορική ἑταιρεία Royal Brunei Airlines καί ἄλλα ἄ-σχετα ὀνόματα.
    Τό ἀνθ-ελληνικόν, ἄ-θεον καί ἀντι-παιδαγωγικόν Ὑπουργεῖον Παιδείας εἶναι κατά τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης καί τοῦτο ἀποδεικνύεται μέ τήν κατάργησιν τῆς καθαρευούσης (τήν Ἑλληνιστικήν γλῶσσαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς), τῶν πνευμάτων, τῆς Γραμματικῆς, τοῦ Συντακτικοῦ κ.λπ. (ὡς καί τῆς Ἱστορίας καί τῶν Θρησκευτικῶν) καί τήν συμπερίληψιν καί διδασκαλίαν τῆς Ἀγγλικῆς ἀκόμη καί εἰς τούς μαθητάς τῆς Α΄ Δημοτικοῦ, πρίν οὗτοι μάθουν τήν μητρικήν των γλῶσσαν. «Τ’ Ἀγγλικά, λοιπόν, τοῦ λοιποῦ, ὡς ἐπίσημη γλῶσσα τῆς Ψωροκώσταινας, ὡς εὐρωβριθές ἐκσυγχρονιστάν, ὥρισεν ἡ ὑπερεθνική Ἄννα Διαμαντογέννητη.»  Λέγει δέ τό φοβερόν τοῦτον ὑπουργεῖον τοῦ «διά Βίου Μάθησης» ὅτι ἡ Ἀρχαία Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι «νεκρή γλῶσσα». Ὁ ὑπουργός Παιδείας σήμερον, ὁ Νίκος Φίλης, εἶναι ἕν νέον μοναδικόν φαινόμενον παρα-παιδείας καί ἀ-θεῒας. Τήν «νεκρήν» ταύτην γλῶσσαν εἰσήγαγε ἀπό τό 2002 τό Ὑπουργεῖον Παιδείας τῆς Γαλλίας εἰς τάς δύο τελευταίας τάξεις ἁπάντων τῶν Λυκείων τῆς Γαλλίας. Ἐν ᾧ οἱ ἡμέτεροι ἀπαίδευτοι πολιτικοί κατήργησαν τήν φωνολογικήν δομήν, τήν ὀρθογραφικήν δομήν, τήν Γραμματικήν, τόν τονισμόν, τούς κανόνας καί ἐδημιούργησαν μίαν συμβατικήν πτωχοτάτην γλῶσσαν καί ἐντός μικροῦ χρόνου (δύο γενεῶν) θά ἔχωμεν μίαν φωνολογικῶς παραμορφωμένην λέξιν καί ὀρθογραφικῶς μεταβαλλομένην τοιαύτην, παρ’ ὅλην τήν ἱστορικήν της καθιέρωσιν ἐπί χιλιάδας ἔτη. Ἐνομιμοποίησαν οἱ ἀγράμματοι ψευδο-ἡγέται μας τόν βιασμόν τοῦ προφορικοῦ καί γραπτοῦ λόγου, τούς ἐπιδρομεῖς καί ἐχθρούς τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ καί παιδείας καί οἱ ὀπαδοί αὐτοί τοῦ παραλόγου νά ἐπικαλοῦνται τήν «λογικήν» διά τά ἐπιτεύγματά των.
    Ἡ ὀρθή γραφή (Ὀρθογραφία) τῶν λέξεων τῆς Ἐλλοπικῆς ἤ Ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι ἀπαραίτητος, ἄλλως ἡ ἀντιγραμματική γραφή τῆς γλώσσης, ἀπορρίπτεται ἀπό τό γλωσσικόν μας αἴσθημα, ὡς συμβαίνει καί μέ τάς φωνολογικάς δομάς της, ἔτσι καί αἱ ὀρθογραφικαί δομαί (ὀπτικόν ἴνδαλμα ἤ ὀπτικήν εἰκόνα) εἶναι ἀπαράδεκτοι ἐάν ἀλλοιωθοῦν. Ἡ γραφή τῆς λέξεως, ἡ ἑρμηνεία, ἡ προφορά, ὁ τονισμός, τά πνεύματα, οἱ κανόνες Γραμματικῆς καί Συντακτικοῦ ὑποδηλώνουν ἐάν κάποιος γνωρίζει τήν λέξιν, τήν ἱστορίαν της, τήν ὀρθήν χρῆσίν της, τόν λόγον, τόν ὁποῖον θέλει νά ἐκφέρῃ. Ὁ ἀνθρώπινος λόγος εἶναι ἡ ἀρχή τῆς Ἱστορίας μας καί ὁ Θεῖος Λόγος εἶναι ἡ ἀρχή τῆς Ἱστορικῆς θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου. Τό παρά-λογον εἶναι ἡ γενεσιουργός αἰτία τῆς Ἱστορικῆς νόσου, ἡ ὁποία ἀπειλεῖ μέ θάνατον τήν μεμολισμένην ἀνθρωπότητα (καί δυστυχῶς καί τήν χώραν μας) διά τήν διαστρεβλωτικήν της ἐπέμβασιν εἰς τόν ὀρθόν λόγον καί διά τήν ἀποκήρυξιν τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Οἱ τοῦ παρα-λόγου ὀπαδοί (ψευδο-ἡγέται μας) κατέστησαν οἱ διαστροφεῖς τοῦ ἡμετέρου πολιτισμοῦ, καθ’ ὅτι ἡδραίετο οὗτος εἰς τόν λόγον καί Λόγον. Ἡ τρέχουσα κακοποίησις τῆς παιδείας μας, ἡ περίοδος τῆς κατευθυνομένης ἐπιστήμης καί ἡ ἐποχή τῆς ἐλεγχομένης πληροφορήσεως κατέστησαν οἱ συντηρηταί τοῦ παρά-λογου καί τῆς ἐκτροπῆς τοῦ λόγου.
    Ἀναμφισβητήτως, τά προβλήματα τῆς Ἑλλάδος ἤρχισαν τό 1924 μέ τήν ὑποταγήν τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας εἰς τήν Φραγκιάν καί τήν ἀπόσχισίν της ἀπό τήν παραδοσιακήν Ὀρθοδοξίαν. Τό 1962, ἀρχίζει ὁ πόλεμος τῶν Οἰκουμενιστῶν κατά τῶν Θρησκευτικῶν μέ τό πρόσχημα τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ, ὥστε νά ἐνταχθῶμεν εἰς τήν Ἑβραιόδουλον ΕΟΚ, τό ὄνειρον τοῦ «μεγάλου ἐθνάρχου», Κωνστατίνου Καραμανλῆ, ὅς κατεῖχε καί τό «Βραβεῖον Καρλομάγνου» (τοῦ μείζονος ἐχθροῦ τῆς Ρωμῃοσύνης). Κατόπιν, ἐπεκτείνεται ὁ πόλεμος καί κατά τῆς Ἱστορίας μας, θῦμα καί αὕτη τοῦ παρα-λόγου καί ὑποδεεστέρου ἐξευρωπαϊσμοῦ, τῆς ἐθνοκτόνου πολυπολιτισμικότητος διά τῆς ἐπιβολῆς τῶν μουσουλμάνων μεταναστῶν, τῆς ἀνοσιουργοῦ ἀνεκτικότητος πασῶν τῶν διαστροφῶν (ὁμοφυλοφιλίας, κ.λπ.) καί τῆς ἐγκληματικῆς παγκοσμιοποιήσεως. Ἐν συνεχείᾳ, ἡ πολεμική ἔφθασεν εἰς τήν Γλῶσσαν, ὥστε νά ὑποταχθῇ πλήρως ὁ Ἑλληνισμός, κατόπιν τῆς μακροχρονίου ταύτης προδοσίας. Ἡ ἀντεθνική αὕτη πολιτική εἶναι ἡ ἐπιβαλλομένη ἀπό τήν «Νέαν Ἐποχήν». Ὅλα ταῦτα τά εἶχε διατυπώσει ὁ Ἑβραῖος Jakob Philipp Fallmerayer  τόν 19ον αἰῶνα καί τά ἐσυνέχισαν οἱ ὁμοϊδεᾶται τούτου τοῦ 20ου αἰῶνος (Kissinger, Soros, κ.λπ.), οἱ πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου-«θεοῦ των».  Δια τοῦτο προετοιμάζουν τό ἔδαφος διά τήν ὑποδοχήν του καί βιάζονται νά δημιουργήσουν ἑνιαίαν συνείδησιν καί πολυπολιτισμικήν κοινωνίαν διά τόν ἐν ἀγνοίᾳ πλανητικόν ἄνθρωπον καί ἡ πηγή εἶναι τό Ὑπουργεῖον Παιδείας τῆς χώρας μας, ὥστε νά διαπλάσουν «ὀρθῶς» τάς ἀπολωλυίας νέας γενεάς τῶν Ἑλλήνων. Εὐχόμεθα, οἱ Ἑλληνορθόδοξοι διδάσκαλοι καί καθηγηταί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μεγίστην εὐθύνην ἔναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων, νά διδάσκουν εἰς τούς νέους μας τάς ἀξίας μας, τήν ἀρετήν, τήν πίστιν, τήν ἀληθῆ Ἑλληνορθοδοξίαν μας.  
    Σήμερον, ἡ γλῶσσα συρρικνοῦται λόγῳ καταπτώσεως τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἑπομένως, ἡ γραφή τῶν Ράλληδων καί Παπανδρέων εἶναι αὕτη, ἡ ὁποία ἀποτυπώνει καί τόν πολιτισμόν των, τήν κατάπτωσιν καί ὑποβάθμισιν τοῦ ἡμετέρου Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ. Ἡ τεραστία παραγωγή λέξεων ἱκανῶν νά βοηθήσουν τήν ἀνάδειξιν τοῦ μεγαλυτέρου ἀμθρωπίνου πολιτισμοῦ δέν χρειάζεται πλέον, κατόπιν ἐντολῶν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων πρός τούς προδότας τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ (ψευδο-συντηρητικῶν, ΠΑΣΟΚων, Κεντρῲων, ΣΥΡΙΖΑίων, κ. λπ.). Ἡ ὑποταγή τῶν ἡμετέρων εἰς τήν παράνοιαν, τήν διαστροφήν, τήν πλάνην, τήν διαφθοράν, τόν σκοταδισμόν, τήν ἀθεῒαν, τήν ἀ-γλωσσίαν, τήν ἀ-σκεψίαν, μᾶς ὡδήγησαν εἰς τήν γενικήν παρακμήν καί κρίσιν, ἡ ὁποία θά σημάνῃ καί τό τέλος τῆς Ἱστορίας μας. Ὁ Ἕλλην τῆς σήμερον ἀπεκόπη ἀπό τήν Ἱστορίαν του, τήν Ἱστορικήν ἀλήθειαν, τήν Ἱστορικήν γνῶσιν καί ἄνευ τούτων ὁδεύει τυφλῶς πρός ἕν ἀβέβαιον μέλλον, τήν ὁδόν τῆς Ἱστορικῆς παρακμῆς του.
Δ΄ Ἐπίλογος
«Ἐπίρριψον ἐπί Κύριον τήν μέριμνάν σου,
καί αὐτός σέ διαθρέψει.»
                    (Ψαλμ. 54, 23)
Τὰ διασῳθέντα κείμενα τῆς παναρχαίας καὶ κλασσικῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας, ἂν καὶ ἐλάχιστα, εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀποδείξουν τὸ μέγεθος τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ παιδείας, καθ’ ὡς καί τήν τελειότητα τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης. Ἡ Γραμματική, τὸ Συντακτικόν, τὸ λεξιλόγιόν της, αἱ ἀξίαι καὶ οἱ γενικοὶ νόμοι ταύτης ὀφείλονται νὰ ἀκολουθῶνται καί νά τηρῶνται πρώτιστον, ὑπὸ τῶν κυβερνήσεών μας, σήμερον καί εἰς τό μέλλον. Οὗτος ἐστί καί ὁ λόγος ἐκλογῆς των, ἡ προάσπισις τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας.  Ἡ σημασία τῶν γραμμάτων τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου εἶναι μοναδικὴ εἰς τὴν παγκοσμίαν γλωσσολογίαν. Π.χ. τὸ Α (ἄλφα): Ἀρχὴ – Ἄνθρωπος – Ἀγάπη – Ἀριθμὸς – Ἀρετὴ κ.λπ. Τὸ Ω [ΟΟ] (ὦ μέγα): Ὠρανὸς (ὁ μέγιστος χῶρος) – Ὠκεανὸς (μέγας χῶρος) – Ὡραιότης (μεγίστη ἀκμή τῆς νεότητος)– Ὠφελιμότης (μέγα ὄφελος), κ.λπ. Ἄρα, ἡ τελειότης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ἐξισοῦται μέ τόν πολιτισμόν, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἐκ τῆς γλώσσης ταύτης.
Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι αὐτόχθονος καί τό Ἑλληνικόν ἀλφάβητον ἐπίσης καί δέν προέρχεται ἀπό τούς Φοίνικας, ὡς λέγουν ὡρισμένοι ἀνιστόριστοι καί ἀνθέλληνες δυτικοί ψευδο-ἐπιστήμονες. Ἡ λογική ὁδός ἀποκαλύπτει, ὅτι τό προηγμένον ἀλφάβητον ἀνήκει εἰς προηγμένην γλῶσσαν καί ἡ προηγμένη γλῶσσα ἀνήκει εἰς προηγμένον πολιτισμόν καί λαόν μέ θεῖον προορισμόν, ὡς οἱ Ἕλληνες. Ἡ ἀπόλυτος καὶ πλήρης γνῶσις τῆς γλώσσης ἡμῶν φανεροῖ τὴν γενικὴν καλλιέργειαν τῶν ἀτόμων, τὴν ζωήν των, τὴν κοινωνίαν ἐντὸς τῆς ὁποίας ζῶμεν. Ὁ λόγος μας εἶναι ἡ ἀπόδειξις τοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἡμετέρου πολιτισμοῦ. Ἅπασαι αἱ ἐπιστῆμαι χρησιμοποιοῦν μόνον Ἑλληνικὰς λέξεις. Εἶναι, συνεπῶς, αὕτη μία γλῶσσα ἐννοιῶν, ἐπιστήμης, φιλοσοφίας, τέχνης, πολιτισμοῦ, ἀληθοῦς θεολογίας˙ μία γλῶσσα πολλῶν δεκάδων ἑκατομμυρίων λέξεων. Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ γραφὴ ταύτης δύνανται νὰ ἀποδείξουν τὴν ἱστορίαν, τὸν πολιτισμὸν, τήν παιδείαν, ἀλλά καὶ τὴν συνέχειαν ἑνὸς λαοῦ. Ἡ σημερινὴ παρεφθαρμένη καί ἀκατάληπτος ἡμῶν γλῶσσα, τὰ «κορακίστικα» (ἡ γλῶσσα τοῦ πεζοδρομίου, τῶν γηπέδων καὶ τῶν ἀ-γραμμάτων), τί ἠμποροῦν νὰ ἀποδείξουν; Μόνον τήν ἐγκατάλειψιν τῆς ἡμετέρας παιδείας καί τὴν τεραστίαν ἐπιβεβλημένην εἰς ἡμᾶς κρίσιν καὶ μάλιστα εἰς ἅπαντας τοὺς τομεῖς!
Ἀναμφιβόλως, τό πρόβλημα τῆς ἀ-γλωσσίας, δηλαδή κάποιας περιωρισμένης εἰς ἕν ἐλάχιστον λεξιλόγιον γλώσσης, ἦτο καί εἶναι, δυστυχῶς, ἕως σήμερον τό κυριώτερον πρόβλημα πολλῶν λαῶν εἰς ὁλόκληρον τήν γῆν. Ἕν παράδειγμα γλωσσικῆς πτωχείας εἶναι καί ἡ Ἀγγλική γλῶσσα, ἡ lingua franca τῆς σκοταδιστικῆς ἐποχῆς μας καί ἐπιδιώκουν νά ἐπιβάλλουν ταύτην καί εἰς τόν Ἑλληνικόν λαόν. Ἀλλά δι’ ἡμᾶς, τούς νοῦν ἔχοντας, οἱ ἔλ-λογοι, ἐλ-εύθεροι Ἕλληνες εἶναι ἡ μόνη ἐλπίς σωτηρίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λόγου καί τοῦ Θείου Λόγου, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀναγκαῖοι διά τήν διάσωσιν τῆς χώρας, ἡ ὁποία ἐγέννησε τόν Ἑλληνικόν λόγον καί διεφύλαξε καί μετέδωσεν ἀνόθευτον τόν Θεῖον Λόγον εἰς τούς ὁμοδόξους ἀδελφούς λαούς, μακράν τοῦ ψεύδους καί τῆς καταστροφῆς τῶν αἱρετικῶν ἑτεροδόξων, ἀλλοθρήσκων καί λοιπῶν ἐχθρῶν τῶν λόγων (τῆς τρισολβίου παιδείας μας καί τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας).
Δυστυχῶς, ἐσχάτως, οὐχὶ μόνον ἡ διεφθαρμένη πολιτεία, ἀλλὰ καὶ ἡ παραπαίουσα ἐπίσημος Ἐκκλησία, μέ τήν ἀπόλυτον ἐνδοτικήν καί οὐνιτικήν πολιτικήν των (τήν τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» των) δέν ἀντιδροῦν εἰς οἱανδήποτε ξένην ἀξίωσιν τῆς φθονερᾶς καί αἱρετικῆς δύσεως. Εἶναι δέ καί ἡ δευτέρα τοιαύτη κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης μὲ τὴν προσπάθειάν της νὰ ἐπιβάλῃ τὴν μετάφρασιν τῶν λειτουργικῶν κειμένων εἰς τὴν ἀπαράδεκτον δημοτικήν, τὴν ὁποίαν οὐδεὶς ἐκ τῶν πιστῶν ἀποδέχεται, καθ’ ὅτι οὗτοι γιγνώσκουν τὴν πραγματικὴν Ἐκκλησιαστικὴν γλῶσσαν ἐπὶ 2.000 ἔτη. Ἐλπίζομεν, ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ καταψηφίσῃ τοὺς πολιτικοὺς προδότας τῆς γλώσσης μας καὶ νὰ ἀποτειχισθῇ ἀπὸ τοὺς θρησκευτικοὺς τοιούτους διὰ τὸ ἀτομικόν του καλὸν καὶ διὰ τὴν διάσωσιν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας. Τέλος, ὀφείλομεν νὰ μὴ γράφωμεν καὶ νὰ μὴν ἀγοράζωμεν ὅ,τι δήποτε εἶναι γεγραμμένον εἰς τὴν Δημοτικὴν καὶ μὲ Μονοτονικὸ σύστημα γραφῆς. Ἡ ἐλπίς πάντων ἡμῶν τῶν Ἑλληνορθοδόξων εἶναι ἡ Θεία Πρόνοια τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ!


Διαβάστε το ΕΔΩ σέ PDF GOOGLE.DRIVE ὥστε να δεῖτε καί τις παραπομπές.