Translate

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΜΕΡΟΣ Α΄] ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥ


ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥ

ΜΕΡΟΣ Α΄
τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΚΡΙΤΙΚΟΓΡΑΦΙΑΣ:

  1. ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΑΤΖΑΜΗΔΩΝ «SNIPERS» Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ.
  2. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ.
  3. ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ;
  4. ΕΝΤΙΜΗ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ: ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.
  5. ΠΟΥ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ/ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ;
  6. ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ Ο ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΝ.
  7. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΨΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΦΩΤΙΟΥ;
  8. ΕΝ ΤΕΛΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΤΙ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ; ΜΑΣΣΩΝΟΣ Ἤ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ;





A´. ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΑΤΖΑΜΗΔΩΝ «SNIPERS» Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ.

Μία «ἐπιστημονική» μελέτη ἀνάμεσα στις τόσες ἄλλες πού συνηγορῶσιν ὑπέρ τῆς δῆθεν ὀρθοδοξίας και καλοδοξίας τῆς «Ἁγίας και Μεγάλης Συνόδου» φιλοδοξεῖ μᾶλλον να ταράξει (γράφε κατά-θολώσει) τά νερά και να δημιουργήσει τινά κρίσιν συνειδήσεως, κατά τῶν φιλενωτικῶν Ὀρθοδόξων, δηλ. ἐπί τοῦ πολυχρόνιου ἀγώνος τῶν ἀντιοικουμενιστῶν κατά τῶν ἐπίδοξων και ἐπικυρίαρχων κακοδόξων Οἰκουμενιστῶν εἶναι το ἐκτενές, «ἀποδεικτικόν» κείμενον, τοῦ σεβαστοῦ Καθηγητοῦ καί Κανονολόγου κυρίου Θεοδώρου Γιάγκου: Πτυχές πού ἀποσιωπήθησαν στον δημόσιο διάλογο περί τῆς Ἁγίας και Μεγάλης Συνόδου (Α΄ Μέρος). Ἤδη ἀπό την μόλις πρῶτην παράγραφον, ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἀναγνώστης ἔρχεται ἀντιμέτωπος, τετράκις φορές (και εἰς την ἐν ἐξελίξει μελέτη πλειστάκις! φορές) περί τοῦ ὁνόματος ἑνός ἐκ τῶν ἀρχηγετῶν τῶν Ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν και Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου και Πατρολόγου π. Θεοδώρου Ζήση. Δίδεται δηλαδή ἐξ ἀρχῆς, μιᾶ εἰσαγωγική καί προκαταβολική αἴσθησις, ὅτι ἡ μελέτη τοῦ κ. Θ. Γιάγκου πρόκειται νά περιστραφεῖ γύρω ἀπό την σημαίνουσα προσωπικότητα (περί τῶν ἀκαδημαϊκῶν βέβαια πραχθέντων, γραφθέντων και λεχθέντων) τοῦ Γέροντος Καθηγητοῦ π. Θ. Ζήση.

Ἐξάπαντος ὁ τίτλος τῆς ἄνωθεν μελέτης τοῦ περίφημου Καθηγητοῦ τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου κ. Θ. Γιάγκου ἀδικεῖ τό ὅλον «ἀποδεικτικόν» περιεχόμενόν της μιᾶς και ὁ πλέον ἰδανικός τίτλος της, ὄφειλεν μᾶλλον να ἦτο: 1. Ἡ «ἐπιστημονική» και «φιλάδελφος» ἐξόντωσις με το γάντι κατά τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση· 2.  Περασμένα ναί. Ξεχασμένα ὄχι! Βιός και Πολιτεία τινός ἡμέτερου καί δεδιωγμένου-ἀκαδημαϊκοῦ Φαναριώτη· 3. Βαρθολομαι[ν]ομαχίες πῦξ-λᾶξ μετά τοῦ ἀέρος: Σφαγή μέ το βελούδινο σαρίκι κατά τοῦ πρωτομάστορος παπα-Θόδωρου τοῦ Οἰκουμενιστομάστιξ και ὅτι ἄλλο σε ταυτόσημο μοτίβο φανταστεῖ ὁ νοῦς σας…

Με ἁπλούστερα λόγια, το κύριον και ἀρχικόν «αὐθαίρετον» συμπέρασμα πού ὁ ἀγαπητός κ. Θ. Γιάγκου  δημιουργεῖ, «τεχνολογικῶς», εἰς την ἀρχικήν μόλις παράγραφον, εἶναι: ὅτι ὁ νῦν παραδοσιακός και ἀντιοικουμενιστής Κληρικός και Καθηγητής π. Θ. Ζήσης, ὁ ὁποῖος  χάλασεν τῷ ὄντι ἀποδεικτικῶς καί για τά καλά την ψευδοΟἰκουμενική, «Σύνοδο τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν», κάποτε ἦτο δεινός (!) οἰκουμενιστής καθῶς και στιβαρός πρωτεργάτης καί συνεργάτης, εἰς τάς προετοιμασίας τῆς περιλάλητου και πολύ-προσδοκούμενης Πανορθόδοξης Συνόδου, μιᾶς και ἦτο Ἀκαδημαϊκός Σύμβουλος, Κληρικός καθῶς και ἐκπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἰς τοῦς Διαχριστιανικούς κ.ἄ. Θεολογικούς Διαλόγους κ.ο.κ.

Και τοῦτο ᾆραγέ, εἶναι πράγματι ἕνα αὐθεντικό ἐπιχείρημα, οὐσιαστικόν καί σοβαρόν, ἤ αὐθόρμητο, διά την τόσο, ἀδίστακτη πολεμική, κατά τοῦ πατρός Θεοδώρου, τινός φωτισμένου Ἱερέως τοῦ Θεοῦ, ἤ ἔστω αὐστηρῶς νοούμενον τι ἀκαδημαϊκόν ἐπιχείρημα ὑπό τινός ἔγκριτου (;) Κανονολόγου διά την de facto «ὀρθοδοξοποίησιν» τῆς “Συνόδου τῶν ἀρχιΛήσταρχων” οἰκουμενιστῶν; Τοῦτες μᾶλλον, ἦτο και εἶναι, οἱ πλέον σημαίνουσες (!) «πτυχές πού ἀποσιωπήθηκαν» στο δημόσιο διάλογο περί τῆς θεολογικά και ἐκκλησιολογικά, ἀποτυχημένης Συνάξεως, εἰς το Κολυμπάριον; Ὁ παρελθοντικός ἀκαδημαϊκός, βίος και πολιτεία ἐν τῷ Φαναρίῳ, τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση; Καταλάβατε ἀδελφοί και πατέρες ποῦ το πάω; Ἔχομεν πάντως ἀρκετή ἐμπιστοσύνη εἰς τά διανοητικά κ.ἄ. ἀντανακλαστικά σας. Πληρώνει δηλαδή, το Ἑλληνικόν δημόσιον, ἀπό τον κορβανά τοῦ κάθε φτωχούλη και πικραμένου τοῦ Θεοῦ τους καιροσκόπους καί βεβολευμένους Καθηγητάς παλιο-ψυθιριστάς (αὐλικοῦς τοῦ Λατινόφρωνος Πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου) ἵνα ἐξερευνῶσιν, το παρελθόν τοῦ κάθε Ζήση, ἵνα το ἐξυψώσουσι σε ὑψηλήν ἀερολόγια ἐπιστημολογίαν (sic).

Σ΄ ὅλα αὐτά φυσικά, ὁ π. Θ. Ζήσης, δεν ἔχει ἀνάγκη ἀπό μαθητευόμενους και νεοδαμώδεις δικηγόρους, μιᾶς καί ἔδωσε με πάσα σαφήνεια τις προαπαιτούμενες, προφορικές, γραπτές και βιντεσκοπημένες ἐξηγήσεις/ἀπαντήσεις και μᾶς ξεκαθάρισεν σχεδόν πάμπολλα, ἀμφιλεγόμενα σημεία, διά την παρελθοντική «αἰχμαλωσία» του ὅπως και την ἔξοδό του, ἀπό το Οἰκουμενιστικόν δύσοσμο περιβάλλον, τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως. Και ἐν τάχει μνημονεύω, συνοπτικῶς, το πλέον σημαντικόν σημείον, ὅτι μᾶς ἐδήλωσεν ἀπερίφραστα:  ὅτι ΟΥΔΕΠΟΤΕ ὑπήρξεν Οἰκουμενιστής καθότι μόλις ἀντελήφθηκεν τά οἰκουμενιστικά τερτίπια (Συμπροσευχές μετά τῶν Αἱρετικῶν και Σχισματικῶν κ.ο.κ.) τῶν Νεοφαναριωτῶν ἀποστασιωποιήθηκεν ἔγκαιρα ἀπ΄ αὐτούς, ἄχρι τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ διωγμοῦ και τῆς ἀπολύσεώς του μά κυρίως λόγῳ τῆς Ἡράκλειας στάσις του ἐπί τῆς ἐπισήμου και ρωμαλέας καταδίκης, τοῦ ἰησουΐτικου Οὐνιτισμοῦ, κατά τῆς πρό Μπαλαμάντ ἐποχῆς.

Ἵσως, σεβαστέ μας δάσκαλε καί πατέρα Θεόδωρε, ἕνα εἰδικόν καί λεπτομερέστατον, αὐτο-βιογραφικόν τομίδιον, να εἶναι πολύτιμον, διά τις παροῦσες, ἐπόμενες καί μεθεπόμενες γενεές, δηλ. τά ἄκρως σημαντικά στοιχεία («ὀνόματα και διευθύνσεις») καί ὅσα δηλ. ΔΕΝ ἔγιναν ἤδη, εὐρέως γνωστά, δηλ. πρό, κατά και μετά τῆς ἡρωϊκῆς ἐξόδου σας ἀπό το Οἰκουμενιστικόν περιβάλλον τους, οὔτως ὥστε, οἱ  κακόβουλοι και προκατειλημμένοι, μίσθαρνοι συκοφάντες σας και τά ἐλεϊνά φερέφωνα και τσιράκια τοῦ ἀρχιοικουμενιστοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, να εἶναι αὐθωρεῖ , εἰς διπλοῦν και εἰς τριπλοῦν αὐτο[ἀξιο]κατάκριτοι.

Μᾶλλον, και πάλι πρόκειται διά τυχούσας συμπτώσεως, πού ὁ τετραπέρατος καθ. Γιάγκου ἐξεσκόνισεν, σχεδόν τά ἅπαντα ἀκαδημαϊκά βιβλιογραφικά γραφθέντα τοῦ Καθηγητοῦ Ζήση, πλήν τῶν ὅσων ἄμεσα ἀφορῶσι, περί και ἐπί, τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ ζητήματος, πού (δῆθεν) τόν ἀπασχολεῖ ἐπιστημανικά. Το ζήτημα ἀδελφοί και πατέρες εἶναι: περί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ και «ἐκκλησιαστικοῦ» ὅρου «Ἑτερόδοξη Ἐκκλησία» και ἅρα συνεπῶς βαθειά Ἐκκλησιολογικόν και Κανονικο-δογματολογικόν. Το πολύ σπουδαίον και περίφημον συγγραφικόν ἔργον του Πατρολόγου π.Θ.Ζ. περί τῆς Ὀρθοδοξου και Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας εἶναι: Τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας (Οἰκουμενισμός και Παπισμός), ἐκδόσεις: Βρυέννιος, Θες/νίκη 2004, σς. 442. Καθῶς και διά το ζήτημα τῶν ΠΣΕευδώνυμων Διαθρησκειακῶν Διαλόγων, δεῖτε ἕνα ἀκόμη βαρυσήμαντον και πολυδιαβασμένο βιβλίον του: Διαθρησκειακές Συναντήσεις (Ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου και προσβολή τῶν Ἁγίων Μαρτυρῶν),  ἐκδόσεις: Βρυέννιος, Θες/νίκη 2003, σς. 134. Διά τοῦτα τά δύο Ἐκκλησιολογικά ἀκαδημαϊκά ἐγχειρίδια, εἰς την μελέτη τοῦ  κ. Γιάγκου, ἐπικρατεῖ και τηρεῖ «ἄκρα τοῦ τάφου σιωπῆ»…! Ἄραγέ γιατί;



Β΄. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ.

 Ἀπό την ἄλλη ὅμως, διά τον σημερινόν, καθόλα ὕποπτον, και μείζωνα «συμβουλευτικόν ῥόλον» τῆς κυρίας Ἐλισάβετ Προδρόμου -ἐξ ἀμερικανικο-Σιωνιστικῶν Ὑπηρεσιῶν ὁρμώμενη- εἰς το ἀλλοτριωμένον Φανάριον ποιά ἀλλά καί τί ἀκριβῆ στοιχεία ἔχει να μᾶς παραθέσει, ἀποδεικτικῶς, ὁ  Κανονολόγος κ. Θ. Γιάγκου; Προφανῶς, τίποτε ἀπολύτως! Στο σήμερα ὅμως θεωροῦμε, ὅτι μᾶς ἐνδιαφέρει κυρίως ἡ κα Προδρόμου και οἱ σύν αὐτῇ και ὄχι ὁ Ζήσης και οἱ συν αὐτῷ.

Γιά τά ἑκατομμύρια ὅμως τῶν δολλαρίων (;!) και τῶν εὐρῶν (!!) πού ἐξοδεύθησαν (!!!) ἐν μέσῳ ἀφόρητης οἰκονομικῆς ἀνέχειας και δυσπραγίας  διά τῆς συγκλήσεως τοῦ ἐν λόγῳ, ὀργανωσιακοῦ καί πολιτικοθρησκευτικοῦ φιάσκου, τί «Κανονικά» στοιχεία διαθέτει (;) να μᾶς ἀποκαλύψει (sic) ὁ «Ἀστυνόμος Σαΐνης» κ. Γιάγκου; Μᾶλλον και πάλι τίποτε, διότι και να ἐγνώριζεν το ἐλάχιστον δεν θα ἐρίσκαρεν ἔτσι ἐπιπόλαια την πολύτιμη ἀκαδημαϊκή θεσούλα του. Ποῦ πῆγεν ὅμως ἡ περίφημος, ποιμαντική Οἰκονομία [και χρηματοπιστωτική οἰκονομία] εἰς την διασπάθησιν καί κατασπατάλησιν τόσου τεράστιου, Ἐκκλησιαστικοῦ πλούτου, κατά τῆς διεξαγωγῆς τινός ἀμερικανοποίητου ὑπερθεάματος (talentshow) τῆς Κρήτης, καθότι ἄχρι τοῦ νῦν, οἱ οὐρές στα συσίτια εἶναι ἀκόμη ἀνεξάληπτες και ὁ δύσμοιρος κοσμάκης βεβυθισμένος στα οἰκιακά του χρέη; Μᾶλλον, πῆγε περίπατον, μιᾶς και κυριαρχεῖ πλέον στους κόλπους τῶν ρασοφόρων καί μεγαλόσχημων κληρικῶν το ἀφιλάδελφον και ἀφιλάνθρωπον. Δεν ἦτο μέγα ἀντι-Κανονικόν ὁλίσθημα, ἡ νεόπλουτη διεξαγωγή, τέτοιας κακοΣυνόδου; Σαφῶς και ἦτο, εἶναι, και θα παραμένει ἔτσι στιγματισμένη ἐσαεῖ. Τι μᾶς διδάσκει λοιπόν το γράμμα ἀλλά και το πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων; Ρωτῆστε τον εἰδικόν ἐπ΄αὐτοῦ, τον Κανονολόγο κ. Γιάγκου. Πῶς ἀκριβῶς, θα ἐπωμισθῶσιν, τον λογαριασμό τῶν ἑκατομμυρίων οἱ Δέκα -ἐν ἀποστασίᾳ- Ἐκκλησίες; Θα ἐκδώσει μᾶλλον ἐπίσημον ἤ και ἀνεπίσημον ἱραδές το ἀμερικανόπληκτον Πατριαρχεῖον τοῦ Βοσπόρου.

Ἐπίσης, διά την παρελθούσα ἀντι-Κανονική ἐνθρόνησιν (πρόσφατη καταγγελία, ἀποδεικτική καί βαρύνουσα ἐκ τινός περίφημου ἀρθρογραφίας τοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ») τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου τι δύναται να μᾶς πεῖ ὁ Γιάγκου; Ἄς τολμήσει να μᾶς πεῖ το ἐλάχιστον και θα ἀκολουθήσει, πολύ πιθανόν, μία ἀκόμη νέα ἡρωϊκή ἔξοδος…! Διά τις ἀντι-Κανονικές Συμπροσευχές και τά περί τοῦ ἀνίερου  τελετουργικοῦ τῶν Μεικτῶν Γάμων, τι σόϊ ἐπιστημονική γνώμη, ἔχει ὁ ἴδιος; Σιγά μην εἶναι ἡ ἄποψις του «ἐπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσιν». Διά το θεοκατάρατον Μεταθετόν καί την εἰς τριπλοῦν μοιχεπιβασίαν τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου τῆς συμβασιλεύουσας Πόλης τῆς Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου ποῖον ἀκριβῶς εἶναι, το Κανονικόν ἐπιτίμιον, πού προνοεῖται ἀπό τήν παραδεδωμένη πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας και ποιᾶ ἡ ἐπιστημονική ἄποψις τοῦ Κανονολόγου κ. Καθηγητοῦ; Δεν δύναται νά ἔχει ἄποψιν, μιᾶς και ὁ κατά σάρκαν ἀδελφός του, εἶναι τις μέγας συμβουλάτωρ τοῦ τρις-μοιχεπιβάτου καί σεβασμιωτάτου γέροντος κ. Ἀνθίμου. Διά την ἀντι-Κανονική και παράνομη πατριαρχία τοῦ νῦν Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου ποιᾶ εἶναι ἡ Κανονολογική ἄποψις τοῦ κ. Γιάγκου; «Ἐμεῖς οἱ τρεῖς οἱ φίλοι πού τρῶμεν το σταφύλι»; Διά τά ὅσα ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα καταγγέλει -ὁ ἐν διωγμῷ- Ἁγιοταφίτης Μοναχός Ἀρκάδιος Ἁγιοσαββαΐτης (ὅπου τά ἐδημοσίευσεν ἀποκλειστικῶς, τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», και ἀναδημοσιεύθησαν ἐπίσης σε ἄλλα ἀξιόλογα ἱστολόγια) περί το ἀντι-Κανονικόν ξεπούλημα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας τῆς Σιωνίτιδος και Παλαιστιανικῆς Γῆς, ὑπό τοῦ ἰδίου (ἄνευ Συνοδικῆς διαγνώμης) πατρ. κ. Θεοφίλου, τί πράγμα δύναται να ἐπιχειρηματολογήσει ὁ στενός συμβουλάτωρ και συνεργάτης αὐτοῦ κύριος Θεόδωρος Γιάγκου; Για τολμήστε καί ἐρωτήστε τον κατά την διάρκεια τῶν δημοσίων διαλέξεων του γιά να ψυχολογήσετε ἀντιδράσεις…

 Ὡστόσον, κάτι πού μᾶς καίγει ἅπαντες: διά τήν ἄτοπην, αὐθαίρετην, μεγαλοϊδεοληπτική καί  Βενιζελικήν, Πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, περί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» ποιᾶ εἶναι ἡ Ἱεροκανονική και ἐπιστημολογική ἀλήθεια τοῦ πράγματος; Γνωστό το ἀντι-Κανονικόν, τραγελαφικόν και πατριδοκάπηλον ποίημα, ὅτι οἱ δῆθεν Νέες Χῶρες ἦταν, εἶναι και θα παραμένωσιν εἰς αἰῶνας αἰώνων εἰς το αἰχμάλωτον Φανάριον. Τώρα πῶς δύναται τις ταλαίπωρος αἰχμάλωτος να (συν)αἰχμαλωτίζει, ἀπελεύθερους, μᾶλλον ἐναπόκειτο εἰς την Ψυχιατρική Ἔρευνα.  Ἔχωσι διαφορετικήν ἀντίληψιν τῶν πραγμάτων ὁ Γιάγκου και οἱ σύν αὐτῷ; Μεταξύ μας (μη διαρεύσει παρακαλῶ) δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ὅποια ἄποψίς του μιᾶς και εἶναι φανατικός θαμώνας τῆς Μεταπατερικῆς Λέσχης τῶν θολοΘεολογικῶν Σπουδῶν στην Ἀκαδημία τοῦ Βόλου. Ποιᾶ ἦτο ἡ πάγια Κανονική και Δογματολογική στάσις τῆς Ἁγιοπνευματικῆς Συνοδικότητος τῶν Ὀρθοδόξων ἕναντι τῶν ἀμετανόητων Αἱρεσιαρχῶν καί αἱρετικῶν ὁπαδῶν τους; Ὁ ἀνίερος και καινοφανής πιθηκισμός -ἐκ Βατικάνειας παρασυναγωγῆς- «θεσμός τῶν Παρατηρητῶν»; Μήπως ἦτο και ἰδική σας κοιλιόπνευστος και διαβολόπνευστος ἐπινόησις κύριε Γιάγκου; Γνωρίζει κανεῖς σας, ἔστω, την ἐπιστημονική ἄποψιν τοῦ κ. Γιάγκου, διά την παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤ ἔστω την προσωπική γνώμη του, διά την Νεορθόδοξον Μεταπατερική Αἵρεσιν; Συμφωνεῖ εἰς την ἀντισυνταγματική, ἐθνοκτόνα και ἀντι-Κανονική δημιουργία τῶν Μωαμεθανικῶν ἰσλαμικῶν Σπουδῶν εἰς την ὀρθόδοξον Θεολογική Σχολήν τοῦ ΑΠΘ; Ἐξάπαντος διά την Γνωστικίζουσαν Αἵρεσιν τοῦ (νέο)Νικολαϊτισμοῦ («ἡ χαρᾶ τοῦ ἕρωτα» και ἄλλα τινά νεορθόδοξα μασκαραλίκια) θα πρέπει μᾶλλον να ἀποταθεῖτε εἰς τον χαρισματικό κληρικόν π. Βαρνάβα Γιάγκου και τον πνευματικόν μέντορα ὅλων αὐτῶν τον γλυκούλη Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Δημητριάδος κύριον Ἰγνάτιον.

Γ΄. ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ;

Τώρα εἰς το δεύτερον σημεῖον (2) τῆς μελέτης τοῦ Κανονολόγου κ. Θ. Γιάγκου εἰς την μόλις τρίτην παράγραφον, καταγράφει, την ἑξῆς διευκρίνησιν με σημεῖον ἀναφορᾶς σαφῶς την ἐκκλησιαστικότητα ἤ μη τῶν ἑτεροδόξων:

« πιλογή τς Οκονομίας ταν κυρίαρχη διαχρονικά σε σχέση με την πράξη τς κρίβειας. ξαιρέσεις ποτελον ο περιπτώσεις κατά τις ποες κκλησία φίστατο την πειλητική προπαγάνδα τν τεροδόξων, δίως κατά την Τουρκοκρατία».

Μία πτυχή πού μᾶς ἀποσιωπεῖ (ἐλπίζω ὄχι σκόπιμα) στην ὅλη συνάφεια ὁ ἐκλεκτός Καθηγητής τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου κ. Θ.Γ., εἶναι κατά πρῶτον: ὅτι ἡ διαχρονική ἐπιλογή τῆς Ποιμαντικῆς και Συνοδικῆς, ἐξάπαντος Χαρισματικῆς Οἰκονομίας, γινόταν ἀπό τους ἔχωντας τό εἰδικόν χάρισμα τῆς «διακρίσεως τῶν πνευμάτων», δηλ. Διακριτικούς, Φωτισμένους καί Θεοφόρους Ἁγίους Πατέρες· ἆραγέ, ποῖος Συνοδικός/Ἀρχιερέας ἐν τῷ Κολυμπάριῳ εἶχεν ἐνεργοποιημένον τέτοιον ἁγιοπνευματικόν Χάρισμα, και ὑπέγραψεν ὅμως, τά παμπόνηρα Κείμενα τοῦ Σατανᾶ; Προφανῶς… κανένας τους! Δύναται να μᾶς ἐνημερώσει ὁ κ. Γιάγκου, ἐπιστημονικά, διά την Χαρισματική διάσταση τοῦ ζητήματος ἤ ὄχι; Πῶς δύναται νά ἀσκηθεῖ ὑπό τινάς Συνόδου ἡ πολύτιμη ποιμαντική Οἰκονομία ἄν δεν δύνανται οἱ Συνοδικοί ρασοφοροῦντες, να ἀναγνωρίζωσι και να διακρίνωσι, ἀπλανῶς και ἀλαθήτως, τοῦ μετανοοῦντες και μή ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἑτεροδόξους/αἱρετικούς;

Κατά δεύτερον: ἐκ μίας ἄλλης ὁπτικῆς ἔχει δίκαιον ὁ κ. Γιάγκου ὅταν γράφει, ὅτι ἡ ποιμαντική Οἰκονομία ἦτο [και εἶναι εὐελπιστοῦμεν] κυρίαρχη διαχρονικά, ὅμως κάτω ἀπό ποιές ἀκριβῶς, ἄλλες, ἀπαρασάλευτα,  ὀρθόδοξες προϋποθέσεις, και ἱστορικές συνθῆκες πέραν τῆς (προ)αναφερομένης; Ἐνεργεῖτο δηλαδή κάποτε, ἡ ποιμαντική Οἰκονομία, εἴτε προσωρινά εἴτε και μόνιμα, εἰς βάρος τῆς ποιμαντικῆς Κανονικοδογματολογικῆς Ἀκρίβειας; Σε ποῖον σημεῖον τῆς Ἱστορίας τῶν Δογμάτων; Ἐνεργεῖτο ἡ θεανθρωπολογική και χαρισματική Οἰκονομία βάσει τινός διανουμενίστικου ἐπιστημονισμοῦ, φιλοσοφισμοῦ ἤ καί μαθηματικοῦ κ.ο.κ. οὑμανιστικοῦ (προ)ὑπολογισμοῦ; Και ἄν ὑφίστατο καταφατική ἀπάντησις κ. Γιάγκου και οἱ σῦν αὐτῷ ΚΑΙΡΟΣκοποῦντες καθηγηταί, ἀναμένωμεν προφανῶς, τό ποιός, ποῦ, πότε καί τό γιατί, διεπράχθην, τέτοιον ἀπαράδεκτον ἀνοσιούργημα; Διενεργεῖτο μῆπως, διαχρονικῶς, ἄνευ ὅρων και ὁρίων, δίχως τινά πατερικά Χαρισματικόν, Πνευματικόν, Ἐκκλησιολογικόν και Θεολογικόν ὑπόβαθρον ἤ καί πλαίσιον; Οἱ τοῦ τελευταίου αἰῶνα, Διαχριστιανικοί και Διαθρησκευτικοί Διάλογοι, κάτω ἀπό ποιές ἀκριβῶς προϋποθέσεις, διεξάγονται, σεβαστέ μας κ. Γιάγκου; Κακόδοξες ἤ ἑτερόδοξες;

Τρίτον: Ἀναντίρρητη και σημαίνουσα, ὀρθή προϋπόθεσις τινάς Ἁγιοπνευματικῆς Συνοδικῆς ἐπιλογῆς, τῆς Ποιμαντικῆς ἤ και Χαρισματικῆς Οἰκονομίας, δεν ἦτο και εἶναι, ἡ ἐν Χριστῷ Μετάνοιᾳ, και ἡ ἄμεση ἐγκατάλειψις τῶν αἱρετικῶν/ἑτεροδόξων ἀπό τά δίκτυα τῆς αἱρετικῆς πλάνης και ἀσεβοῦς κακοδοξίας και κακοτοπιᾶς τους; Ἀπεφάσισαν π.χ. ὁ πάπας Φραγκίσκος ἤ οἱ Μονοφυσίται ψευδοΠατριάρχαι τῶν Ἀρμενίων, Κοπτῶν και Συροϊακωβιτῶν, να ἀρνηθῶσιν ριζιδόν, τάς ἀντιχρίστους Ἀρειανίζουσας, Πνευματομάχας, Μονοθελητικάς και Μονοφυσίτικας αἱρέσεις τους;  Ὡς γνωστόν ἡ ἔνταξις τῶν ἑτεροδόξων/αἱρετικῶν/σχισματικῶν ἀλλά και Αἱρεσιαρχῶν εἰς την Ἐκκλησία, γινόταν, ναι μέν με την ἐπιλογή τῆς ποιμαντικῆς Οἰκονομίας ἀλλά διά τῆς ἐν Χριστῷ Μετανοίας ἐκ τῶν ὅποιων διαχρονικῶν κακοδόξων. Ὑφίστατο ἄλλη ὁδός, ἀξιότιμε κ. Γιάγκου, πλύν τῆς Ὑποστατικῆς Ἀλήθειας και τῆς Θεανθρώπινης συν-Ὁδοῦ; Ἡ ὁντολογική Χαρισματική Μετάνοια τῶν μετανοούντων ἑτεροδόξων, δεν ἦτο και εἶναι αὐτή πού (συν-Ὁδῷ) ἐνεργοποιοῦσεν καί την ἀνάλογη  τῶν πολυ-ποίκιλων περιπτώσεων, Ἐκκλησιαστική Οἰκονομία ἐκ των θεοείκελων Ἁγίων Πατέρων; Ποιᾶ εἶναι ἀκριβῶς και τί εἴδους ποιμαντική Οἰκονομία (δι)ἐνεργήθην εἰς το Κολυμπάριον;

Ἡ «ποιμαντική Οἰκονομία» τῆς «Συνοδικῆς ἀσυναρτησίας», τουτέστιν τῆς συντεταγμένης παρα-οἰκονομικῆς ἀλλοιώσεως καί ἀπαράδεκτης διαστροφῆς, ἀλλά και παραχάραξις, τῆς Ποιμαντικῆς Ἐκκλησιολογικῆς και Δογματολογικο-κανονικῆς Ἀκρίβειας; Ἡ πλέον ἄτοπα, θεσμοθετημένη και διοικητική, ἐκκλησιοποίησις τῶν «Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν», θα εἶναι μία προσωρινή (λ.χ. Οἰκουμενιστικός «Ἀχρικαιρισμός») ἤ μία μόνιμη «ποιμαντική Οἰκονομία» (λ.χ. Οἰκουμενιστικός Δογματισμός); Και διά ποιές ἀκριβῶς «ἱστορικές» ἑτερόδοξες «Ἐκκλησίες» πρόκειται να ἀσκηθεῖ ἡ ἐν Κολυμπάριῳ ληστρικο-Οἰκονομία; Ἀλλά ὅμως, ᾆραγέ, πόσες χιλιάδες ἤ και πόσα ἑκατομμύρια ἑτεροδόξων ἔθεσαν, ἐπίσημον ἤ ἔστω ἀνεπίσημον, αἴτημα ὅπως ἐπιστρέψωσιν ἐν Μετανοίᾳ, εἰς την Ὀρθόδοξον Καθολική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας;  Ποιός/οί μεγαλόσχημοι ἑτερόδοξοι (π.χ. Αἱρεσιάρχαι, τουλάχιστον ἐκ τῶν «Παρατηρητῶν» ἐκπροσώπων) ἔχωσιν τέτοιαν καλή προδιάθεσιν τῆς ἐπιστροφῆς στον συν-Ὁδικόν Οἴκον τοῦ Πατρός μας; Γιατί τοῦτη ἡ πτυχή ἀπεσιωπεῖτο ὑπό τοῦ Καθηγητοῦ κ. Γιάγκου, δεν δύναμαι διόλου ὁ ταλαίπωρος, να το κατανοήσω. Ἔχει, ἤ δεν ἔχει, ὁ ἐλλογιμώτατος Καθηγητής τις πιο πάνω θεο-λογικές κ.ἄ. τόσες πληροφορίες πού μᾶς ἀπασχολῶσιν; Ἀλλά, μιᾶς και εἶναι στενός συνεργάτης τῶν Νεοφαναριωτῶν, ἄς μᾶς ὑ[ἀ]ποδείξει ὑπεύθυνα, ἔντιμα και ἀκριβοδίκαια, ποιοί ἀκριβῶς, ἐκ τῶν (πολύ)ἀμφότερων μερῶν εἰς τοῦς Θεολογικούς και Θρησκειολογικούς Διαλόγους, ἐπιθυμῶσιν τελικῶς, να ἐγκαταλείψωσιν, τίς «Ἑτερόδοξες και Ἑτερόθρησκες Ἐκκλησίες» τους…(;!) Ὑπάρχει ἔστω και ΕΝΑΣ (!)… καρδινάλιος ἤ πάστωρ μετά τῆς κουστωδίας/ἐνορίας αὐτοῦ;

Και διά το δεύτερον μέρος τῆς πιο πάνω ἐμφάσεως, ἀδυνατῶ προσωπικά να συνειδητοποιήσω, γιατί σώνει και καλά ἡ συστηματική, ἑτερόδοξη προπαγάνδα, να τοποθετεῖται, μονότροπα, εἰς το χρονοντούλαπον τῆς (προ)ἱστορίας ἐπί π.χ. τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας; Ἔχει πάψει  δηλ. την σἠμερον, να διενεργεῖται, τινά ἑτερόδοξη και κακόβουλη προπαγάνδα κατά τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν κ.ἄ. ἀρχέγονων πολιτισμῶν εἴτε ἀπό τους Φραγκοπαπικούς Ἰησουΐτες και γενοκτόνους Οὐνῖτες, εἴτε ἐκ τῶν Λουθηροκαλβίνων/Προτεσταντῶν ἱμπεριαλιστῶν; Ἤ μήπως, ὁ κ. Γιάγκου, θεωρεῖ και ρεμβάζει ὀνειροπόλα, ὅτι το Π.Σ.Ε. δεν εἶναι ἕνα σημαίνων ἐργαλεῖον προπαγάνδας, ἐλεγχόμενον ὑπό τῶν Σιωνιστικῶν καί σκοτεινῶν δυνάμεων, τουτέστιν τῶν γνωστών σε ὅλους μας Μαμωνίδειον κλάμπ, τῶν Ἑλιστιστῶν; Ἐξάπαντος να ὑπενθυμίσομεν στον ἀξιόλογο κύριον Καθηγητή ὅτι το Πατριαρχεῖον Κων/Πόλεως ἤ και ἡ Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου καθῶς και ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀλβανίας κ.ἄ. ἐμπερίστατα πατριαρχεία τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἐμπίπτωσι ἀκόμη, εἰς την γεωστρατηγική σφαίρα και τόν πολιτικό ἔλεγχο τῆς Κεμαλικῆς Τουρκοκρατίας και Ἰσλαμολαγνείας… ἄρα συνεπῶς και κατά την γιαγκουλίστικη λογική, δηλ. κατά βάσιν με την ἰδική του ἀποδεικτικήν ἐπιχειρηματολογία, λ.χ. το Φανάριον, εἶναι ἄκρως ἐπιρρεπές και αἰχμάλωτον εἰς την ἑτερόδοξην (καθῶς και ἑτερόθρησκη: π.χ. «Ἱεροκορανισμός») προπαγάνδα… τῶν Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν! Διά το Τουρκοκρατούμενον Φανάριον π.χ. δεν θά ἔπρεπε να χρησιμοποιηθεῖ, ἡ ἑξαίρεσις, τῆς Ποιμαντικῆς Ακρίβειας; Δεν ἀσκοῦντο τρομακτικές, κοσμικές, πολιτικοθρησκευτικές, κ.ἄ. ἀπειλητικές δυνάμεις ὅπως ἡ ἑτερόδοξη ἀλλά και ἡ ἑτερόθρησκη («Γκιουλενικός Ἱεροκορανισμός») προπαγάνδα ἐπάνω εἰς τους «ἐλεύθερους πολιορκημένους» ἐν Φαναρίῳ; Ἔπειτα ἀπό την ἄλλη, τό Πρεσβυγενές Φανάριον δεν εἶναι, πλέον, σημαίνων Νεοταξικόν ὄργανον, πολιτικοθρησκευτικής προπαγάνδας, κατά πασῶν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἰς την μετανεωτερικότητα τῆς σιωνιστικοκίνητης Παγκοσμιοποιήσεως; Πῶς τότε τό ἀντέχει ὁ κ. Γιάγκου να μεταβάλλεται (ἐν γνώσει ἤ ἐν ἀγνοίᾳ) σε advocatus Diaboli τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Πατριαρχείου με τά σημερινά πανίσχυρα δεδομένα; Εἶναι μήπως ἀφελής ἤ καί ἀνόητα ρομαντικός; Δεν προβληματίζεται, ἔστω ὑπαρξιακά, κοτζάμ φέρελπις και σοβαρός Καθηγητής και συσχηματίζεται ἄδικα με την παρασυναγωγή τῶν Κολυμπαριστῶν;

Δ΄. ΕΝΤΙΜΗ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ: ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.

 Ὡστόσον, σε ἕνα ἄλλο καίριο ζήτημα (ὁ πυρήνας τῆς μελέτης τοῦ κ. Θ.Γ.) ξεδιπλώνεται ἀποδεικτικά, ἐκ μέρους τοῦ ἴδιου καθηγητοῦ, ἡ ψευδοἀναγκαιότητα τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἀλλά και ἐκκλησιολογικοῦ συμβιβασμοῦ, τῆς χρήσεως τοῦ ὅρου «Ἐκκλησία» διά τους ἑτεροδόξους/αἱρετικούς.

 Ἀποδεικνύει πράγματι ὁ Γιάγκου, για να λαλοῦμεν και τοῦ θεόστραβου το δίκαιον, ὅτι τῷ ὄντι ὁ Ζήσης ἔσφαλλε, ἀκαδημαϊκῶς και ἀνθρωπίνως, σε μερικές περιπτώσεις εἰς τά ἀκαδημαϊκά γραπτά του ἀποδίδωντας σαφῶς, πλανερῶς, τον ὅρο «Ἐκκλησία», εἰς τους κατεγνωσμένους καί διαχρονικούς αἱρετικούς/ἑτεροδόξους. Πίστεψε κανεῖς μας, ὅτι ὁ παπομάστιξ πατέρας Θεόδωρος Ζήσης, εἶναι τις ἀλάθητος και μικρόπαπας ἀνήρ; Ὄχι βέβαια! Ναί ἀλλά ὄμως, ποῦ ἀκριβῶς ἔγκειτο, ἡ ἐπισφαλής σοφιστία, τοῦ Καθηγητοῦ κυρίου Θεοδώρου Γιάγκου; Θα το δοῦμεν εἰς την πορεία ἀφοῦ πρώτα δοῦμεν την μόλις πρόσφατα ἐπίσημον καί ἀναιρετικήν ἀπάντησιν τοῦ πατρός Θ. Ζήση:

«Ἡ χρησιμοποίηση τοῦ ὅρου («Ἐκκλησία») ἀπό μεμονομένα πρόσωπα (σημ. δική μας: π. Θ. Ζήσης, Δ. Τσελεγγίδης, Π. Μπούμης, π. Γ. Φλωρόφσκυ, π. Δ. Στανιλοάε, Π. Τρεμπέλας, Ν. Ματσούκας κ.ἄ.) δεν εἶναι το ἴδιον με τη χρήση του ἀπό ἐπίσημη σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας (…) συνάγεται ἐκ τοῦ ὅτι κάποιοι ὅροι ἐπιβάλλονται και χρησιμοποιοῦνται, χωρίς να εἶναι ὀρθοί, λόγῳ τῆς ἐπικρατούσης και κυριαρχούσης δυνάμεως αὐτῶν οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τους ὅρους». ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Ἀριθμός Φύλλου 2131, 16 Σεπτεμβρίου 2016, Ἡ «Σύνοδος» ταῆς Κρήτης ἐν συγκρίσει με την Ὀρθόδοξον Σύνοδον ταῆς Κων/Πόλεως (1273), σελ. 1, σελ. 6)

Προτοῦ κἄν μελετήσω, τήν ἀνωτέρῳ ἀπάντησι του Ζήση, μού δημιουργήθηκε καθόσον μελετούσα τον Γιάγκου, ἡ ἑξῆς ἀπορία: Κοτζάμ μορφωμένος και καταξιωμένος ἐπιστήμων και Καθηγητής Πανεπιστημίου εἶναι δυνατόν να ἀγνοεῖ (!) ἤ και να παραθεωρεῖ (;) την βασικώτατην, διαφοράν ἤ καί διάκρισιν, τῶν προσωπικῶν καί ἀκαδημαϊκῶν θεολογικῶν κειμένων ἀπό τά ἐκκλησιαστικά Συνοδικά Κείμενα; Ἐδῶ τα Συνοδικά και Κανονικά Κείμενα, ἔχωσιν, πολύἐπίπεδες σημαντικές πτυχές, διαφορές και διακρίσεις, και προσπαθεῖ δημοσίως, να συγκρίνει παντελῶς ἄτοπα, δύο ἀνομοιογενῆ εἴδη καί πράγματα;

Εὐχώμεθα πάντως, ὁ Γιάγκου να μη εἶναι βαθειά προκατειλημμένος, κατά τοῦ Ζήση, διότι εἶναι κρίμα και ἄδικον. Δεν θέλουμε να πιστέψωμεν κἄν, τον ἴσως δεξιό καί πονηρό λογισμό μας, πού μᾶς σφυρίζει ἀδιάκοπα, ὅτι μᾶλλον ὁ πολύτιμος κ. Γιάγκου, συγχέει και συμπλέκει, πιθανόν σκόπιμα τά πράγματα (μιᾶς και το Χριστώνυμο Ποίμνιο διαβιώνει ἐντός τῶν θεολογικῶν ἀγνοημάτων και τῆς μοιρολατρικῆς ἀμαθείας του) διά να μειώσει πολύ πιθανόν, το μείζονα ἀκαδημαϊκόν κύρος τοῦ πατρός Θεοδώρου. Εὐχόμεθα μόνον, να εἶναι ἀποκυήματα τῆς ἀμαυρωμένης και καλπάζουσας φαντασίας μας τά πιο ἐπάνω, και να εἶναι τουλάχιστον, μία ἁπλή ἡμιμάθεια και ἕνα ἀκόμη ἀνθρώπινον/ἀκαδημαϊκόν σφάλμα ἡ μεθοδολογική καί ἀποδεικτική προσέγγισις τοῦ Γιάγκου.

Ἐξάπαντος να σημειωθεῖ και τοῦτο, παντελῶς πληροφοριακά, ὅτι ὁ ἀξιόλογος Γραμματέας τοῦ Παγκύπριου Χριστιανικοῦ Ὀρθοδόξου Κινήματος (ΠΑ.Χ.Ο.Κ.) «Ἅγιος Νίκων ὁ Μετανοεῖτε» και ἄριστος Ἱεροψάλτης -ἐκ Λεμεσοῦ τῆς Κύπρου ὀρμώμενος- κύριος Ἀνδρέας Ζαχαρουδίου, ἔχει ἀποδείξει σε περίφημον Ἀντιρρητική καί Κανονολογική μελέτη του την κατάφωρη ἡμιμάθεια τοῦ Κανονολόγου κ. Γιάγκου.

Ἐπιστρέφομεν και πάλιν εἰς τον Ζήση.

Μᾶς ἀποσαφηνίζει ὅμως ὁ Καθηγητής τῆς Πατρολογίας π. Θ.:

«Ἄλλο λοιπόν ἡ ἐπιβολή και ἡ χρήση κάποιας ὁρολογίας και ἄλλο το ἄν ἡ ὁρολογία αὐτή εἶναι ὀρθή. Και ἡ χρήση τοῦ ὅρου ἐκκλησίες, για τις αἱρέσεις εἶναι θεολογικά, ἱστορικά και λογικά ἀπαράδεκτη».

Ἀφήνωντας να ἐννοηθεῖ, προφανῶς, το ἀκαδημαϊκόν mea culpa του (το καλογερικόν εὐλόγησον) μιᾶς και ἔτσι ἔχωσιν τά θεολογικά πράγματα ἐξ ὀρθοδόξου ὀπτικῆς. Δηλαδή, ἀξιότιμοι ἀναγνώστες μας, ὅσοι Αρχιερεῖς, Μοναχοί, Λαικοί, φέρνωσι για παράδειγμα, τον μακαριστό Δογματολόγο Παναγιώτη Τρεμπέλα ἤ και τόν ἀείμνηστον Χρήστον Ἀνδρούτσο κ.ἄ., ὡς αὐταπόδεικτον καί δῆθεν, θεο-λογικόν ἐπιχείρημα, διά ταῆς ἐκκλησιοποιήσεως τῶν Ἑτερόδοξων Αἱρεσιαρχῶν/αἱρετικῶν στα τῆς ἐν Κολυμπάριῳ -Συνόδου τῶν Ἀποστατῶν- περί τῶν Ἐτεροδόξων Ὁμολογιῶν, ὡς τάχα μου «περιεκτικώτερων» και «κλαδικῶν» Ἐκκλησιῶν, το ἐλάχιστον εἰς την περίπτωσίν τους εἶναι: ὅτι ἔχωσιν παχυλώτατην ἄγνοια τῶν ὀρθοδόξων, κριτηρίων και προϋποθέσεων, τῆς ἀπλανοῦς Συνοδικότητος και το πλέον μέγιστον εἶναι… ὅτι ἔχωσιν λιπαρή ἀλλοτριωμένην,  δογματική συνείδησιν, τουτέστιν ὕψιστον δαιμονισμόν και ὄψιμη αἱρετικήν πλάνην. Ἀπό πότε γέγονε κριτήριον ἁγιοπνευματικῆς Συνοδικότητος, και ὀρθοδόξου ἀπλανοῦς θεολογίας, νά εἶναι τά ἀκαδημαϊκά συγγράμματα, και οἱ μεμονομένες, ὀρθές ἤ ἐσφαλμένες, τεχνολογικές θέσεις, ὅροι καί ἀπόψεις τινῶν καταξιωμένων ἤ μή ἐπιστημόνων; Ὁ κ. Γιάγκου μᾶλλον θα πρέπει να ἐπαναξιολογήσει ἐκ βάθρων το ὅλον ἀμφιλεγόμενον και προβληματικόν σκεπτικόν του μιᾶς και ἀπώτερος στόχος μας εἶναι να συμπροβληματίσομεν και ὄχι να διδάξουμε τους πεφιλημένους λόγιους Καθηγητάς μας.
[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη



Δεῖτε το ὁλοκληρωμένον ΕΔΩ σε PDF στο GOOGLE.DRIVE