Translate

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Π. ΝΟΥΝΗ, ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΑΡΘΡΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ



 

ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΑΡΘΡΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ



Διάβασαμεν το ρθρο το Σεβασμιωτάτου Γαλλίας κυρίου μμανουήλ Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ και θα θέλαμεν να καταθέσουμεν τις προσωπικές κριτικές νστάσεις μας π΄ ατο


δη πό την μόλις πρτην παράγραφον, σεβασμιώτατος, μμένει δυστυχς στα πικοινωνιακά ψευδολογήματα και Φαναριώτικα φληναφήματα ναπαραχθέντα κ τινν μίσθαρνων δημοσιογράφων και ἀδαῶν ρασοφόρων περί τς δθεν «συνοδικς φασίας» και «συνοδικς πραξίας» περισσότερο τς μίας χιλιετίας…!


Συλλαμβάνομεν δηλαδή, κρως παράδεκτα, ς κκλησιαστικά νιστόρητον τον σεβ. κύριον μμανουήλ· μις και τόσον μετά το σταδιακόν Σχίσμα [λλά και με τον οκουμενικόν Συνοδικόν ναθεματισμόν (879/880) τν φραγκοπαπικν καινοτομιν και αρέσεων] μέ την ποκοπή τν Φραγκολατίνων (=Παπικν και «Ρωμαιοκαθολικν» και Καττ[θ]όλυκων) πό την κτοτε Οκουμενική καί ρθόδοξη Καθολική κκλησία σον και  διά τν φοβερν λώσεων (1204 μ. Χ. Σταυροφόρους Φραγκογερμανούς και 1453 μ. Χ. Μωαμεθανούς Τζιχαντιστές) τς Οκουμενικς Ρωμαίϊκης Ατοκρατορίας τν Ρωμῃῶν τς Νέας Ρώμης (=Κωνσταντινουπόλεως), φίστατο ν δυνάμει λλά και ν νεργεί  φανερώτατο το Συνοδικό Πολίτευμα και τό «συνοδικό σχήμα» τς κκλησίας.  Παραδείγματος χάριν ο γίες Τοπικές καί Οκουμενικές Σύνοδοι περί τς καταπολεμίσεως τοῦ Οὐνιτισμοῦ, Παπισμοῦ,  Βαρλααμισμο/Σχολαστικισμο (1341-1351 κ.λπ.). 


κόμη ν θέλετε, φίσταντο και τά πατριαρχικά Πρακτικά [1], πί τς πατριαρχίας  Οκουμενικο Πατριάρχου Κων/Πόλεως ερεμίου το Β΄, τινάς Πανορθόδοξης Συνόδου (sic) [κατά τοῦς Οἰκουμενιστόφρωνες ] κατά το 1593 μ. Χ. (!) και κατά λλους ἄλλη μία «Οκουμενική Σύνοδος» [2] πού κύρωσεν την γκαθίδρυσιν το ν Ρωσσί Πατριαρχικο Θρόνου και κατεδίκασεν την παπική καινοτομία το Νέου μερολογίου· δηλαδή με την εσβολήν, κατάλλειψιν και παράνομον κατοχήν (χρι τς σμερον) το Πατριαρχείου τς Πρεσβυτέρας Ρώμης πό τν Φραγκοτευτόνων, παλαιά ερά Πενταρχία τν ρχαίων Πρεσβυγενν Πατριαρχείων, διεσπάσθην, λλά χάριτι Κυρίου συνεπληρώθει και πάλιν με την πιο πάνω οἰκουμενική Συνοδική Πράξιν, με την «Νεοπαγή» Πενταρχία (Κωνσταντινουπόλεως, λεξανδρείας, ντιοχείας, εροσολύμων, Μόσχας). Δηλαδή, κ μία πόψεως τοτο πού συνάγεται με λα τά πιό πάνω εναι τι: ο ξωτερικές, γεωπολιτικοστρατηγικές ξελίξεις και μεταβολές ες την παγκόσμιον στορία, δεν πηρέασαν, λλ΄ οτε δύνανται να πηρεάζωσιν, ντολογικς, το ρθόδοξον και γιοπνευματικόν Συνοδικό Πολίτευμα τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας. Για να μη δικήσουμεν μως  τον σεβ. Γαλλίας σε κάποιον σημεον ες το κείμενό του, κάπου το σημειώνει καθαρά και τοτο εναι προς τιμήν του.


Συνεπς, σε μία λλη διάσταση το πράγματος, ρχιοικουμενιστής καί σεβασμιώτατος τς Φραγκίας κ. μμανουήλ, χουμεν την διαίτερη ασθησιν, τι  μας δουλεύει χοντροειδς την πανάπτικτη και νηπιακή, θεο-λογική νοημοσύνη μας, καθότι μλλον χλευάζει ποδόροια, νοσηρά και κ θέσεως σχύως το οκουμενικόν θρησκευτικόν συναίσθημα τν ρθοδόξων ποιμενομένων του κ.. ες την διασπορά. Σαφς και περίφραστα, Ληστρική Σύνοδος τν Κολυμπαριστν, προετοιμάζεται, πέραν τν 100 χρόνων, ρα πρόκειται διά «πικοινωνιακόν» ψέμα τά περί τς πεντηκονταετος προετοιμασίας. Δεύτερον τοιοτον ψέμα: τι παραμένει δθεν «κρυφό» το Συνοδικόν Πολίτευμα τς κκλησίας λέω γεωπολιτικοθεολογικν μεταβολν. Τρίτον ψέμα: δεν φίστατο σεβασμιώτατε,  και ΟΥΔΕΠΟΤΕ πήρξεν τινά «Βυζαντινή Ατοκρατορία». Τά στοριολογήματα περί τέτοιας βυζαντινιστικς ατοκρατορίας εναι «νεοπαγή» ξάπαντος Φραγκολατινικά καδημαϊκά ληρήματα και προπαγανδιστικά κουραφεξολογήματα. Τέταρτον ψεύδος: οδέποτε γέγονεν Σχίσμα (κατά πως ναφέρει σεβ. κ. μμανουήλ: «μεταξύ νατολικς και Δυτικς κκλησίας») κατά το 1054, μεταξύ ρθοδόξων Λατίνων (τς Ρώμης) μετά τν μοδόξων ρθοδόξων Ρωμῃῶν (πηκόων τς Νέας Ρώμης). Και ν ντως γέγονε τέτοιον ποτρόπαιον πράγμα κατά το 1054, χει πλέον θεραπευθε, ν δεν το χαμπάριασε σεβ. Γαλλίας, με την δρυση τν Μητροπόλεων Γαλλίας και ταλίας.

Π.χ.: Ο Μητροπόλεις τς Γαλλίας και ταλίας κ.ο.κ. δεν εναι το νν ρθόδοξη Καθολική Δυτική κκλησία; φίσταντο λλου εδους κκλησίες είς την Δύση με σημεον Λειτουργικς και Κανονικς ναφορς το Οκουμενικόν Πατριαρχεον τς Κων/Πόλεως; ΟΥΔΕΠΟΤΕ πήρξεν τέτοια «Χιμαιρική κκλησιολογία»! σχετο ν την σκαρφίστηκαν κ ταν στέρων τά «μέτερα» σαΐνια το Βοσπόρου… Τότε δια ποον κριβς λόγον «κόλησεν βελόνα» να ταυτίζεται «Δυτική κκλησία» με τήν Πολιτικοθρησκευτική ργάνωση το Βατικανο λλως πως μέ την Γεωπολιτικοθεολογική Συναγωγή το πάπα Ρώμης; σεβ. Προύσης και τά τσιράκια του, σγουρα κάτι θα γνωρίζει περισσότερον.


Το Σχίσμα το 1054 λλά και ν ξελίξει ατο, φραγκοπαπίζουσα πολύ-αρεσις, προκλήθησεν σταδιακά καί σε λλεπάληλα χωροχρονικά διαστήματα, μεταξύ τν ρθοδόξων Ρωμῃῶν και Λατίνων κατά τν σχισματικοαρετικν Φραγκολατίνων (=Φραγκογερμανν) μέχρι πού ο Φραγκοτεύτονες κατέλαβαν διά τν πλων και τς βίας το Πατριαρχεον τς Πρεσβυτέρας Ρώμης. Δηλαδή το περίφημον «Σχίσμα το 1054» εναι λόγου χάριν το κομποστοποιημένον «κερασάκι ες την τούρτα», συγκριτικά, με τά σωρηδόν γεωπολιτικοθεολογικά γεγονότα πού προπαρασκευάσθησαν πρό το 1054 λλά και μετά. Ο «ρθόδοξοι» Οκουμενιστές, φαίνεται να γνοσιν (λλοι ποκρίνονται τις πάπιες) τά λεπτομερ καθέκαστα, πρό, λλά και μετά το 1054, πολλ μλλον σως νά μειναν προσκολλημένοι, δας καί στενοκέφαλα, ες την νόνητον παραδοσιαρχία το «σημείου Μηδέν», δηλ. τό «Σχίσμα 1054», σε τέτοιον  διοτελήν βαθμόν πού διεγράφωσιν (πί σκοπο) και μηδενίζωσιν σημαίνοντα στορικοθεολογικά γεγονότα. Μία πρόχειρη μελέτη ες την κκλησιαστική στορία να κάνει κανες, θα ντιληφθε κπληκτος, την ρθότητα περί το λόγου τς ληθείας. μες μως, χομεν την κατά δύναμην ποχρέωσιν, στω να ποψιάζουμεν κριτικά και γόνιμα τος ναγνστες μας να μη μς «πιάνωσιν κορόϊδον» μια χούφτα φραγκοκουρεμένων μεγαλόσχημων ρασοφόρων, ξάπαντος νέων ποστατν καί ξωμοτν, το ξιόκλαυστου βεβυθισμένου, σβησμένου καί βατικανοποιημένου Φαναρίου τς Νέας Ρώμης.


δη πό τς ποχς το Μεγάλου και Οκουμενικο γίου Πατριάρχου Φωτίου, ο φραγκοτευτονίζουσες αρετικολογίες, χωσιν καταδικασθε  ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ (879) ς μείζωνες αρετικές πλάνες μετά το Φραγκοπαπικόν συνάφιν τους, πό τν γία και Μεγάλη Η΄ Οκουμενικήν Σύνοδο, σύν τς πογραφς τν Πρακτικν και πό τς ρθοδοξούσας παπικς ντιπροσωπείας! Για τι εδους «Σχίσμα το 1054», μιλσιν παπαγαληδόν, ο τρισάθλιοι οκουμενιστές, δεν δύναμαι κόμη να το ννοήσω. Με την ποκοπήν τν Φραγκολατίνων/Παπικν, ς αρετικν, πό το 879, ποον κριβς εναι το σοβαρόν θεολογικόν καί λογικόν νόημα, να μιλομεν κόμη περί τινός Σχίσματος το 1054; Πρώτα (λ.χ. πρό το 870 ) γέγονε τό σχίσμα, πειτα το σχίσμα φότου παρέμενεν ς χει, ξελίσεται θεολογικς σε αρεσιν, και κατά θεο-λογικήν Κανονικήν και κκλησιολογικήν συνέπεια, ο αρετικο-σχισματικοί ΑΠΕΚΟΠΗΣΑΝ συνοδικς κατά το 879.


Δηλαδή π.χ., ο νν Φραγκοπαπικοί καί «Καθολικοί» παδοί το πάπα Φραγκίσκου εναι de facto  ΣΧΙ-ΣΜΑ-ΤΙ-ΚΟ-ΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟΙ


ρα λοιπόν, τοπον, σοφιστικόν, κυρον, νόητον, διαβολικόν, ψευδές και τραγελαφικόν το ρώτημα: ραγέ παπισμός («Ρωμαιοκαθολικοί») βρίσκεται σέ Σχίσμα σέ Αρεσιν; Παπισμός εναι οκονομικοπολιτικοθρησκευτική Κοινότητα κκλησία το Θεανθρώπου Χριστο;

 Χρήσιμες παντήσεις πάντως, μς δίδει κκλησιαστική στορία και διά ποιον  εναι χόρταγος διά το στορικοθεολογικόν ζήτημα, φίσταντο σωρηδόν εστοχες λλά και κριβείς παντήσεις και πό την Πατερική Γραμματεία.

Ο 350 σχεδόν  «συνοδικοί πατέρες» το Κολυμβαρίου, μις και καθς μολογετο στυγνς, τι δεν σχολήθησαν με Δογματολογικά μείζονα ζητήματα πού ταλανίζωσιν την Πατερική ρθόδοξη κκλησία, λλά σχολήθησαν, κουσον-κουσον, περί τς Παγκοσμιοποιήσεως (=μερικανοποιήσεως Μακντοναλντοποιήσεως), δεν χωσιν το δικαίωμα να ατο-αποκαλσιν τος αυτούς των ς «συνοδικοί πατέρες».

Ατοί πού σχολοντο συνήθως, θεωρητικς, με την Παγκοσμιοποίησιν και την Μετανεωτερικότητα, εναι: ο πιστήμονες τς Κοινωνιολογίας κ.λπ. Καθόλου τυχαίον βέβαια πού σήμερα σέ ρκετές Θεολογικές Σχολές το κόσμου, μς διδάσκωσιν ντί Πατρολογικά και Θεολογικά μαθήματα, τέσσαρα (4) λόκληρα ξάμηνα (!) την πιστήμη τς Κοινωνιολογίας. Δηλαδή ο σημερινοί πόφοιτοι τν Θεολογικν Σχολν εναι: μι-Κοινωνιολόγοι και κατ΄πέκτασιν μεσοβέζικοι νοητο-θεολόγοι. Συνεπς, ο γενεές Κληρικν και Λαϊκν πού φοιτσιν στάς Θεολογικάς Σχολάς, βγαίνωσιν κυρίως ς Κοινωνιολόγοι ντί για σοβαροί θεολόγοι. Με τραγική κατά[π]ληξιν ο Λαϊκοί, να γίνονται Κληρικοί, καί ο Κληρικοί ταν γίνονται πίσκοποι, Μητροπολίτες, ρχιεπίσκοποι, Πατριάρχες, κοινωνιολογσιν και φιλοσοφσιν, κατάσχετα,  ντί να θεολογσιν πλανς καί λλιευτικς. Μή ναφερθμεν και στο θλιβερόν, πρακτικόν πότοκον, ( βάσιν τν θεωριν τς  Κοινωνιολογίας) και σημαίνων ζήτημα τς μητροπολιτικς  προτεσταντόπληκτης πλάνης το λλοπρόσαλλου και μανιδους αρετικο Κοινωνισμο «τν καλν ργων». Δεν εναι μως τοτον το θέμα μας.


Σκεφθετε τι τά πιο πάνω γράφησαν ΜΟΝΟ διά την πρτην παράγραφον το ρθριδίου το μητροπολίτου Γαλλίας. δη ες την δεύτερην παράγραφον, στις πρτες γραμμές του, μς ξεκαθαρίζει, τι το θεμέλιον (!!!) τς «ρθοδόξου» Συνόδου στο Κολυμπάριον το: τά Κοινωνικά και Κοινωνιολογικά φαινόμενα. Τοτα τά θεμέλια, δηλ. βάσις τς ψευδοΣυνόδου, ραγέ το και εναι μετακίνητα και παρασάλευτα; Και ν εναι σαθρ γιε Γαλλίας; Τοτη μλλον εναι, πρωταρχική διακονία τν πισκόπων, μητροπολιτν, ρχιεπισκόπων και πατριαρχν μας; Το κοινωνιολογεν; μήπως το πλανερς θεολογεν και τό σκοπίμως αρετικολογεν; ξάπαντος χομεν την σχυρά πεποίθησιν, και ς μας τό συγχωρέσωσιν ο ξιότιμοι ναγνώστες μας -διά τον πόμενον ερωνικό λόγο- τι ο 350 «συνοδικοί πατέρες» θα πρέπει να γγραφσιν (σοι πέγραψαν ετε ν γνώσει ετε ν γνοί τά Ληστρικά θρησκευτικο-κοινωνιολογικά «συνοδικά» Κείμενα) και να καταχωρηθσιν, ες τά βραβεία Γκίνες (!) διά την παγκόσμιον πρωτοτυπίαν τους, πού δημιούργησαν τ ντι μεγάλη «Πανορθόδοξον Σύνοδον Κοινωνιολόγων», ρασοφορούντων…!


τσι λοιπόν σεβασμιώτατε κ. μμανουήλ, δεν μπορομε να μιλμεν περί ρθόδοξης κκλησιολογίας και ρθόδοξης Συνοδικότητος διά τά τεκταινόμενα στο Κολυμπάριον. λίγη μετριοπάθεια δεν βλαψεν κανέναν μας. Δυνάμεθα μως, να (συν)μιλομεν μετά ρθοδόξων Κοινωνιολόγων και περί «ρθοδόξων» Κοινωνιολογιστν/Οκουμενιστν. Γράφετε και εναι πραγματικά στεον  διά τινά «σωστή σχεσιακή διάσταση του μυστηρίου της εκκλησίας» ν την δια στιγμή σάν δοστρωτρες «κκλησιοποιήσατε» θεσμικς, καί με μυστηριδη (!!!) τρόπον, τις αρετικές και σχισματικές παρασυναγωγές/σέκτες/κοινότητες τν Παπικν, Προτεσταντν, Μονοφυσιτν κ.ο.κ.· λλά μως πό την λλη μία σωστή και δίκαια «σχεσιακή διάσταση» τν σων οκουμενιστικν νεργειν σας εναι: και «μυστήριος» θεολογικός ρος τς «Πνευματικς Μοιχείας» και Μοιχεπιβασίας…! Τι λέτε; χωσιν τσι τά πράγματα ἤ μήπως κάπου σς δικομεν;

Δηλαδή, δελφοί και πατέρες, πιβεβαιώνεται μετά θάνατον, και δή πανηγυρικά  Πατερική Θεολογία το μακαριστο πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ περί τς ρθοδόξου Συνοδικότητος: 


«Κατ΄ κρίβειαν, για να γίνουμε κανοί να ναγνωρίζουμε και να κφράζουμε την καθολική λήθεια, δεν χρειαζόμαστε οκουμενική, παγκόσμιο σύναξι και ψήφους· δεν χρειαζόμαστε κόμη και «Οκομενική Σύνοδο». (…) Μία μεγάλη, «οκουμενική» Σύνοδος, μποροσε ν΄ ποδειχθ μια «σύνοδος ληστν» («lactrocinium»), κόμη και ποστατν. Και «ecclesia sparsa» συχνά την καταδικάζει και την κυρώνει με σιωπηλή διαμαρτυρία. Πλθος πισκόπων, «numerous episcoporum», δεν λύνει το πρόβλημα…» [3]



λλά σπουδαος κκλησιολόγος π. Γ. Φλωρόφσκυ τό διείδεν και τό οδεν, προφητικς, και μς το πεσήμανεν γραπτς μ μφασιν, τι Μεταπατερική και Μετασυνοδική «συναφειακή» πολύ-αρεσις, ποία θεμελιοται πί τς πλανεμένης καί φιλοσοφίζουσας Ρωσικς Θεολογίας  πού ξάπαντος μπνέει και το μερικανοκίνητο Νεοφαναριώτικο κκλησιαστικό κατεστημένο· δηλαδή μετα-συνοδικς (=ληστοΣύνοδος Κολυμπαρίου) θεσμοθετεται πλέον Συνοδικά: [δικοί μας ο κάτωθεν νεολογισμοί] «κκλησιαστική Κοινωνιολογία», «Κοινωνική κκλησιολογία», μλλον «-Κοινώνητη κκλησιολογία», «κκλησιολογικός Κοινωνισμός», «Πνευματική Κοινωνιολογία» μλλον «-Πνευμάτιστη Κοινωνιολογία», «κκλησιολογική Κοινωνιολογία», «Θρησκευτική Κοινωνιολογία», «Εχαριστιακή Κοινωνιολογία», και λα ατά σαφς καταλήγωσιν, χι δικα, καθς κατέγραφεν γλαφυρά μέγας και περίφημος μαθητής το Φλωρόφσκυ, Δογματολόγος π. ωάννης Ρωμανίδης, στην «Εχαριστιακή Εδωλολατρία»… παραφράζοντας τον καί μες μλλον χωμεν περιπέσει στην «Εδωλολατρικήν Κοινωνιολογία».


Φυσικά περίφημος ρθόδοξος Ρώσσος Θεολόγος το προηγούμενου αἰῶνα μας π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ μς προειδοποίησεν περίφραστα:


«Ἡ  περί κκλησίας διδασκαλία κινδυνεύει να γίνη να εδος «Χαρισματικς Κοινωνιολογίας». [4]



ν κατακλείδι τά βέλη του μακαριστο πατρός, καταρίπτονται πάνω ες τις γεροντοπαλικαρίστικες ν θέλετε γεροντοκορουλίστικες πλάτες τς νέο-λληνικς και Ρωσικς, Νεορθόδοξης Θεολογίας, το Χομιάκωβ, το σεβ. κ. Ζηζιούλα, το Γαλλίας, το Κύπρου, το Μεσσαορίας, τν Κυκκωτν, το Μεσσηνείας, το βυδο, το Προύσης, το ρους Λιβάνου, το πατριάρχου Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου, το κ. Χρήστου Γιανναρ κ.ο.κ. τν πογόνων/διαδόχων τους.


ς μη κουράζεται «Σύνοδος τν Ληστν και τν ποστατν» να μς μφυτεύσει, ταχέως, προπαγανιδιστικά τά σα φαυλεπίσαχλα οκουμενιστικά, κοινωνιολογικά και πολιτικοθρησκευτικά Ληστρικά Κείμενα και ψευδαποφάσεις το Κολυμπαρίου, διότι μετά το φυσιολογικόν μάσημα καί τήν μεση κατάπωσιν, ρχινά νομίζω, διαδικασία τς χώνεψις, και πειτα ο σωρηδόν βλαβερές και «ληστρικές» οσίες, ποβάλλονται σταδιακά κ το [Σ]σώματος διά τς φοδεύσεως…! Δέν χωσιν τσι τά φυσιολογικά πράγματα; Τότε Γαλλίας ς προς τί και γιατί, φαντασιολογε και φλυαρε, σάν μεθυσμένος παπαγάλος; ρέγεται τινά ναβάθμισιν το ρόλου του ες τά κκλησιαστικά πράγματα; Κρίμας τον… ντως τραγελαφικόν και κρως προπαγανδιστικόν το νόνητον ρθρίδιόν του.


Το Παναγιώτου Π. Νούνη



(γραφον ν τ 14 Σεπτεμβρίου 2016 τς Παγκοσμίου ψώσεως το Τιμίου και Ζωοποιο Σταυρο)



  • Δεῖτε το ΕΔΩ σέ PDF ἀπό τό DRIVE.GOOGLE


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:


[1] Καλλινίκου Δελικάνη (Μητροπολίτου Καισαρείας), Πατριαρχικν γγράφων, Τόμος Τρίτος, Σωζόμενα πίσημα κκλησιαστικά γγραφα τά φορώντα ες τάς σχέσεις το Οκουμενικο Πατριαρχείου προς τάς κκλησίας Ρωσσίας, Βλαχίας και Μολδαβίας, Σερβίας, χρίδων και Πεκίου (1564 – 1863), ν Κωνσταντινουπόλει, 1905, σελ. 10-20.


[2] Κ. Δελικάνη, πίσημα κκλησιαστικά γγραφα Οκουμενικο Πατριαρχείου, νθ. νωτ., σελ. 23-26. 


  • ·         Γράμμα Τορνόβου και Λαρίσσης Διονυσίου τ Τσάρ Θεοδώρ: «πάσ δε τ Οκουμενικ Συνόδ(1593) φάνη εάρεστον και πεφάσισαν Συνοδικς και γραψαν παντες πως ν Μόσχ πάρχ πέμπτος Πατριάρχης μετά τν εροσολύμων…»
  • ·          Συνοδικόν Χρυσόβουλον Τόμος, φέρων πογραφάς το Κων/Πόλεως ερεμίου, ντιοχείας ωακείμ, εροσολύμων Σωφρονίου και γδοήκοντα νός (81) Μητροπολιτν, ρχιεπισκόπων, και πισκόπων: «Και αθις μετριότης μν μετ΄ ατν τν  Πατριαρχν και μεθ΄ λης τς Οκουμενικς Συνόδου μογνωμόνως και νούμενοι ν γί Πνεύματι γράφομεν και διαδηλομεν διά το παρόντος Συνοδικο Γράμματος, τι, πρτον, μολογομεν και τελομεν ν τ βασιλευούση πόλει Μόσχ τήν γκαθίδρυσιν και τον διορισμόν το κυρίου ώβ Πατριάρχου, να και ες το μέλλον τιμται και νομάζηται μεθ΄ μν τν Πατριαρχν και χ τάξιν ες τάς εχάς μετά τον ταν εροσολύμων…»



[3] Γεωργίου Φλωρόφσκυ (Πρωτοπρεσβυτέρου), ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, κδόσεις: «ΑΡΤΟΣ ΖΩΗΣ», θήναι 1973, σελ. 206.


[4] Γ. Φλωρόφσκυ, Θέματα ρθοδόξου Θεολογίας, νθ. νωτ., σελ. 182.