Translate

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Π. ΝΟΥΝΗ, [ΜΕΡΟΣ Α΄] ΠΕΡΙ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ





ΠΕΡΙ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ  ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΜΕΡΟΣ Α΄


Λαμβάνοντας παράτολμον  τινά θάρρος κ τς μόλις προσφάτου κυπριακς Συνοδικς γκυκλίου, με εδικόν τίτλον: «Μήνυμα τς ερς Συνόδου προς παν το πλήρωμα τς γιωτάτης κκλησίας τς Κύπρου» (31ην ουλίου 2016), (πο)γεγραμμένης, πό τς ερς Συνόδου τς κκλησίας τς Κύπρου, πιθυμομεν διακας, πως καταγράψομεν δημοσίως, ς λάχιστα και νεργ μέλη Ατς,  ν τινι δυνάμει κριτικόν σχολιασμόν βάσει τν παράδοξων προπαγανδιστικν γραφθέντων και διακηρυχθέντων Της.


Τό θάρρος περί τοτης τς κριτικς μας, (προς)λαμβάνεται, κατόπιν σπανίας Συνοδικς ελογίας καί ναφορς «προς τος νέους» ταν γίνεται εδική κθεσις διά ποιά κριβς πράγματα σχολήθηκε «γία και Μεγάλη» Σύνοδος τν Οκουμενιστν Προκαθημένων κ.. εραρχν ες το Κολυμπάριον τς Κρήτης. 


Μις και φ΄ σον ν Κολυμπαρί Ληστρικ «Σύναξις τν μνν» τόλμησε καί πευθύνθηκε διαίτερα, προς τους ρθοδόξους Χριστιανος νέους και τους προσκαλε πως «γίνουν φύλακες τς [ρθοδόξου] παραδόσεως», το ποον καί παναλαμβάνει και το παναδιατυπώνει, μαζί και πρόσφατη καλοκαιρινή Συνοδική γκύκλιος τς ερς ρχιεπισκοπς Κύπρου (δετε 2ον σημεον ες τήν 3ην παράγραφον), χωμεν τότε παντες ο νέοι (και χι μόνον) τινά δήριτον κκλησιολογικήν και Βαπτισματικήν ποχρέωσιν πού κπηγάζει, κυρίως, πό το Χριστολογικο, Βασίλειου ερατεύματος [1], δηλ. τς Πνευματικς ερωσύνης (=Χαρισματική Υοθεσία) [2] τν ρθοδόξων Κληρικν, Μοναχν και Λαϊκν, ἵνα κφράσωμεν μετά εθυτενος παρρησίας τος ποιες σωρηδόν λογικές, Θεολογικές και κκλησιολογικές νστάσεις μας. Μόνο μη σταθε κανες  ονο-πνευματικός και πνευματικός Κληρικός,  ετε οκουμενιστής ετε και ντιοικουμενιστής, μπροσθεν μν τν νέων, να μς ποτρέψει εις τό ν λόγ Συνοδικ κάλεσμ το «φυλάττειν» και «λευθεροστωμεν» πέρ τς ερς Παραδόσεως τς Φιλονηπτικς ρθοδοξίας. 


Και σοι  ντιοικουμενιστές και οκουμενιστές, θεωρσιν, σφαλμένα σαφς, τι διά το ρθς φυλάττειν και ρθοδόξως θεολογεν καί λευθεροστωμεν, πέρ Πίστεως και ετα πέρ πατρδος, τι δθεν φίστατο νάγκη χρεία τινάς κληρικαλιστικς καί μοναστηριοποιημένης «τυφλς πακος», πλανάται πλάνην οκτράν, τοτέστιν νύποπτος  κ δεξιν πειρασμός, μις και Εαγγελική, Προφητική και  ποστολική, Συμφωνία (Consesus Patrum) τν Θεηγόρων Πατέρων, διακηρύττωσιν προφανς, τι «κινδυνευούσης τς Πίστεως» πιβάλλεται περί ζητημάτων Πίστεως, πως νεργηθε ερ και γία Α-ΝΥ-ΠΑ-ΚΟ-Η. 


ποιος κληρικός Πνευματικός, Μοναχός, Λαϊκός, , καί «νθρωπος τς πακος» δεν δύναται να ννοήσει τοτο το πλόν, παρξιακς, δηλ. χρι μυελν τν στέων του, ς πάψει πί τέλους να βραχυκυκλώνει  τους πλούς και πλοϊκούς πιστούς και να σκε τινά κατάχρησιν  τς πνευματικς ξουσίας Του. Πατερικ Θεολογία, μς διδάσκει διάλλειπτα: περί τινς σημαίνουσας  διακρίσεως, τς γίας (ν)πακος, πό τινς κακς, λιθίου, φελος και σατανικς  πακος. 


Τοτο, μλλον θα πρέπει να το «διδαχθμεν» παντες ς, θεολογικόν ποίημαν, (μις και «σονται πάντες διδακτοί Θεο» σύμφωνα με τίς ποστολικές Διαταγές) να μη μποδίζονται διακρίτως, ο μολογιακοί γνες τν πιστν, πό σχυρογνώμονες, δειλος, διστακτικούς, φανερούς και φανες, «διακριτικούς» Κληρικούς, πού νεργσιν,  διά λογαριασμόν το πισκόπου των, το Μυστήριον τς Μετανοίας/ξομολογήσεως· πολλ μλλον σοι Κληρικοί κατσαδιάζωσιν με μαεστρία, «ποιμαντικά» καί «συμβουλευτικά»,  τά πνευματικά τους παιδιά κ.., κ θέσεως ποιμαντικς σχύος, κατ΄ρχήν ς ξασκηθσιν (ν τολμσιν βεβαίως), νοικτά, νυπόγραφα και πώνυμα,  προς τος μεσα προϊσταμένους (λλοτριο)πισκόπους των και κατά τινν λλων τ ντι νεξέλεκτων αρετιζόντων εραρχν λλων παρχειν, πού χωσιν, κραυγαλέες καί σχυρές, τάσεις και πιδράσεις κ το παναιρετικο Συγκρητισμο και Μασσωνισμο


Σε τοτο  κριβς το σημεον, ρθεν ρα, πως καταθέσομεν τις προσωπικές κριτικές νστάσεις μας κατά το ληστρικο Συνοδικο Μηνύματος τς ερς ρχιεπισκοπς Κύπρου:


Α΄. Τό μήνυμα τς ν Κύπρ ερς Συνόδου εναι ψευδώνυμον,  διότι: « Σύνοδος τν Κολυμπαριστν» δεν δύναται να χει οδεμία σοβαρή, διαχρονική, κκλησιολογική σύνδεσιν, λλ΄οτε «ποτελε  συνέχεια», δθεν, τν γίων ννέα Οκουμενικν  καθς και  λλων ερν Τοπικν Συνόδων, διότι κατ΄ρχς, εχεν πίμονα ποσαφηνισθε πό τν Προκαθημένων Οκουμενιστν, τι, το και εναι, νας νέος και[ε]νοφανής θεσμός. Διά να ποτελοσεν πράγματι συνέχεια, τν Θεοπνεύστων Οκουμενικν Συνόδων, θα πρεπε να κολουθήσει και την πάγια γιω-οκουμενική, πρακτικ και τακτική, τν τ ντι  γίων και Μεγάλων Συνόδων, πί τς βάσεως τς μπειρικς Δογματικς τν θεφόρων Πατέρων. ντ΄ ατο, καταθέτει, δυστυχς, μία προειλλημένη, ίδεοληπτική, νοησιαρχική και διανοουμενίστικη,  θεωρητική δογματική, ες βάρος τς μπειρικς, για φελείς. συνοδική, ξάπαντος θεωρητική ναφορά, ες την δευτέρα μόλις παράγραφον , στα περί τν θείων νομάτων τν  γίων Πατέρων, δηλ. το Μεγάλου Φωτίου και το Γρηγορίου το Παλαμᾶ, εναι παμπόνηρον τέχνασμα, «προπέτασμα καπνοῦ», να μη ντιδρσιν ο παραδοσιακοί ντι-οκουμενιστές.

Το ρώτημα πού πρέπει να τεθε και να συνπροβληματιστε κριτικά, ρκετά και σε βάθος, εναι:

ράγε διά ποον λόγον, ο Κολυμπαρισταί Συνοδικοί,  και δή ο φαυλεπίφαυλοι νέο-Φαναριτες ρχιοικουμενιστές, δεν προτάσσωσιν ς σχυρόν, Πατρολογικόν πιχειρήμα, το πιο πάνω ταυτόσημον, ντός τν πίσημων Συνοδικν Κειμένων λλά καί ες τους Διαχριστιανικούς και Διαθρησκευτικούς (Π.Σ.Ε.) ψευδοδιαλόγους  το ωσφόρου, μετ τν αρετικν/τεροδόξων,  και το προτάσσωσιν, μονοσήμαντα, ες τους ρθοδόξους;


  • ·         Παραδείγματος χάριν: Μονοφυσιτισμός χει καταδικασθε, τελεσίδικα, πό τς γίας και Μεγάλης Δ΄ Οκουμενικς Συνόδου ν Χαλκηδνι, ς αρετικόν Χριστολογικόν σύστημα, ν την δια στιγμή, κορυφαίοι «ρθόδοξοι» Προκαθήμενοι κ.. εράρχες και Καθηγητδες, συνευδοκσιν και διακηρύττωσιν, πέρ τς «ρθοδοξοποιήσεως» τν  πολυποίκιλων ντιχρίστων ντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτν. 
  • Γιατί τέτοια ντιπαραδοσιακή συμπεριφορά; 
  • Δηλαδή ες την πράξιν, ποσκάπτονται, ναιρούνται και σχετικοποιονται, ν πανουργίστικ θεομπαιξί, γιοπνευματικ ποφασισθέντα, πικυρωθέντα, γραφθέντα και πραχθέντα, πό σωρηδόν γίων Πατέρων, πού γωνίσθησαν ωμαλέα καί σθεναρ κατά το πάρατου Μονοφυσιτισμο
  • Ποιός ξουσιοδωτε τους ταγούς και Καθηγητές τν Θεολογικν Σχολν, να μετακινσιν, τά ποκλειστικά κκλησιολογικά και Δογματολογικά ρια τς κκλησίας;


Β΄. Το Συνοδικόν Μήνυμα προς το Χριστεπώνυμον πλήρωμα τς νήσου Κύπρου εναι ψευδώνυμον, διότι: ποκρύβει τεχνηέντως, ες την τρίτην παράγραφον, τά πραγματικά, χωροχρονικά στοιχεία, περί τς προετοιμασίας λλά και τά περί τς νοματοδοσίας τς ν λόγ  ψευδοΣυνόδου τς Κρήτης. Το γεγονός, τι προετοιμασία «διάρκεσε πολλά χρόνια» εναι τος πάσιν γνωστόν…! Το δια ποον (;) κριβς λόγον, φίστατο τέτοια πολύχρονη προετοιμασία, εναι να ἄλλο φοβερόν και μλλον «νεξήγητον μυστήριον». στορική λήθεια βάσει τινν πατριαρχικν πηγν, εναι ρίστως ξηγημένη, δηλαδή, τι προετοιμάζετο σύγκλησις τέτοιας «Οκουμενικς Συνόδου», πρό το 1900!


  • ·         Π.χ.: Στα πίσημα Πατριαρχικά Πρακτικά το ν Κωνσταντινουπόλει «Πανορθόδοξου Συνεδρίου» κατά το 1923 (πί ρχιμασώνου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη) μεμαρτυρεται πιο πάνω λόγος. Το λογικό, θεολογικό, στορικό και κκλησιολογικό  ρώτημα πού προκύπτει δ εναι: ποία λλη Σύνοδος «διάρκεσε πολλά χρόνια» προετοιμασία της, πέρα τν 100 χρόνων;
  • ·         ΟΥ-ΔΕ-ΜΙ-Α!!!


Γ΄. Ες την τέταρτην παράγραφο τς Συνοδικς γκυκλίου διαπιστώνεται μεγίστη ντίφασις και ντινομία, συγκριτικά, με τά σα δεδομένα γνωρίζει σύγχρονη κκλησιαστική στορία. Σημειώνεται δηλαδή, τι σύγκληση τς κακοΣυνόδου διεξήχθει γιά «να διευκρινιστε σε λους τι νότητα τς κκλησίας δεν διαταράσσεται πό τη διοικητική διάρθρωση τηςλλά δηλώνεται με την κοινή μολογία τς Πίστεως».
·         Το ητορικόν ρώτημα πού πρέπει να μς συμπροβληματίζει σε τοτο το συνοδικό σημείον εναι: μήπως μς χωσιν περάσει, διά χαϊβάνια και χαζοχαρούμενους, λογοποιημένους χριστιανούς; ν μέρει και θεωρητικς, εναι ρθή μέν πρότασίς των λλά τά μόλις πρόσφατα κκλησιαστικά και Συνοδικά δρώμενα, μς χωσιν ποδείξει δέ τά κριβς (!) ντίθετα.
·         τι ξ΄ ατίας τινάς πολιτικάντικης και ντιευαγγελικς διοικητικς (Νεοφαναριώτικης) κκλησιαστικς τάσεως, προς Δυσμς (=μερικανισμός, Φραγκισμός/Παπισμός, γγλικανισμός, Λουθηροκαλβινισμός κ.λπ.), χει διαταραχθε σε ψιστον βαθμόν νότης τς Καθολικς ρθοδόξου κκλησίας, πράγμα πού ξυπηρετε τά περιλάλητα συμφέροντα τν Σιωνιστν, Φραγκοπαπιστν, Λουθηροκαλβινιστν κ.ο.κ.
·          Τι συμβαίνει ταν διάσημοι ταγοί  και διοικητές τς κκλησίας, εναι αχμάλωτοι, και λλοτριωμένοι, ες τάς ξωτερικάς πολιτικάς και ες τά θεολόγητα παίγνια τν σκοτεινν            Λομπιστν και λιστιστν;
·         Εναι μήπως, διωτικόν περωκεάνιον, τν πατριαρχν, ρχιεπισκόπων και μητροπολιτν, κκλησία το Χριστο, που δύνανται να την δηγσιν καί συμπαρασέρνωσιν που ατοί θεωρσιν ς καλύτερον τουριστικόν προορισμόν;
·         πό την Κανονική διοικητική διάρθρωση, σαφς και δεν διαταράσεται κκλησιαστική νότης, λλά μως, ᾆράγε δέν διαταράσσεται και κλυδωνίζεται, Νας τς κκλησίας, πό ναξίους και λλοτριωμένους πισκόπους-κατασκόπους;
·         Τοτο το σημαίνων σημεον, γιατί ράγε, μς το ποκρύβει ερά ρχιεπισκοπή Κύπρου καθς και το Πατριαρχεον τς Κωνσταντινουπόλεως;
·         πίσης, να τονισθε, τι νότητα τς κκλησίας, δεν «δηλώνεται με την κοινή μολόγια τς Πίστεως» καθς ναγγέλεται  γενικόλογα και ξαπλουστευμένα πό τς ν λόγ γκυκλίου, λλά βιώνεται και μολογεται… με την Κοινοτική λλά κυρίως με τήν Ο-ΡΘΟ-ΔΟ-ΞΗ μολογία τς Πίστεως, μις και ς γνωστόν, τις κοινές μολογίες και τά κοινά θεολογικά κείμενα, διακηρύτονται και συνυπογράφονται, και πό τν  συμμετεχόντων (ρθοδόξων και τεροδόξων/αρετικν) ες τους Διαχριστιανικούς Διαλόγους. στόσον «κοινή μολογία τς Πίστεως» πράττωσιν αρετικές και σχισματικές μάδες λλά και αρετίζοντες ντός τς Una Sancta.

Δ΄. Σε λλο σημεον τς κυπριακς γκυκλίου καταγράφεται: «θα πρεπε να καταστε σαφές τι ρθόδοξη κκλησία μπορε να συλλαμβάνει τά μηνύματα και τά προβλήματα τν καιρν και να ποδεικνύει λύσεις σε ατά».
·         δ να ναφερθομεν νδεικτικά, ες τά σωρηδόν βιοηθικά περίπλοκα καί λυτα προβλήματα (π.χ. Μεταμοσχεύσεις και «Δωρε ργάνων», κλωνοποίηση, κτρώσεις, ναπαραγωγικές τεχνολογίες, πειράματα σε βλαστοκύτταρα, γονιδιακές θεραπείες, εγονική, εθανασία, καύση τν κεκοιμημένων, κ.ο.κ.) που ποδεικνύωσιν την μείζωνα νεπάρκεια, χι τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας, λλά τς διοικητικς και Συνοδικς, φασίας καί νεπάρκειας, πως πιλύσει τέλος πάντων, διεξοδικς καί τελεσίδικα, τά ν λόγ σωρηδόν βιοηθικά και βιοθεολογικά ζητήματα πού προκύπτωσιν ες τους καιρούς μας, με τραγικόν ποτέλεσμα, κάθε «ξυπνόπουλος» διανοούμενος Κληρικός και Λαϊκός, να παρασέρνει, το Χριστοφόρον πλήρωμα ναλόγως, τν ποκειμενικν και διοτελν πόψεών του.
·         Μη προχωρήσουμε σε κατ΄ξοχήν λλα, δογματικά ζητήματα,  που εναι και κατ΄ξοχήν Πνευματικός όλος τς κκλησίας: ὅπως π.χ. Οκουμενισμός, Μασωνισμός, Καισαροπαπισμός/Πολιτειοκρατισμός, Νεοαθεϊσμός/Μαρξισμός, Νεοπαγανισμός, Νεονικολαϊτισμός, Μεταπατερική Θεολογία, Νεοβαρλααμισμός, μερολογιακόν, Σοδομισμός, Πευματισμός, Χιλιασμός, κ.ο.κ. που ὅλα αὐτά παραμένωσιν, δυστυχῶς, νεξερεύνητα, νεξέλεκτα και σύλληπτα, ες τίς διάνοιες τν τιμίων εραρχν μας και δηλητηριάζωσιν τον Λαό το Θεο με την ερεία ννοια.
·         ν συλλαμβάνοντο και πελύοντο, πανορθόδοξα και πίσημα, βάσει τν ρθοδόξων και πλανν προϋποθέσεων,  δηλ. ντός τινός ρθοδόξου πλαισίου, λα τά πιο πάνω δογματολογικά και βιοηθικά ζητήματα, Σύνοδος το Κολυμπαρίου, σήμερον, θα το ναγνωρίσιμη και πικυρωμένη «πό πάντων και πασν» ς μία τ ντι Νέα Οκουμενική Σύνοδος, μις και θα πεδείκνυε και θα πεδείκνυε, πραγματικές λύσεις, ες τά δισεπίλυτα κκλησιαστικά προβλήματα.
·         ρα συνεπς, δεν δύναται να καταστε  σαφές (καθς προσπαθε να μς πείσει γκύκλιος) ντός το συσκοτισμένου καί θολο Κολυμπαρίστικου, Συνοδικο τοπίου, διότι: διά ποον κριβς λόγον, φο ρθόδοξη Καθολική κκλησία δύναται, να συλλαμβάνει τά νεοεποχήτικα μηνύματα τς στορικς ποχς μας, χι μόνον δεν ποδεικνύει, θεοφόρες λύσεις, πί τν σωρηδόν θεολογικν ζητημάτων, λλά μλλον παμπεριπλέκει ατά, πλέον, ΚΑΙ σε θεσμικό ἀλλά ΚΑΙ διοικητικό πίπεδον· λλ΄ΟΥΤΕ κν δύναται να συν[τ]αχθε ΟΜΟΘΡΟΝΑ-ΟΜΟΤΙΜΑ-ΟΜΟΦΩΝΑ –ΟΡΘΟΔΟΞΑ και ΟΜΟΤΡΟΠΑ να πιλύσει ΟΛΑ ατά ν ΑΓΙ Πνεύματι.
·         Ατά πού παρακολουθήσαμεν διά τν Μ.Μ.Ε. να πισυμβαίνωσιν ες το Κολυμπάριον, σα διέρευσαν, και λλα τόσα φαιδρ παρασκηνιακά πού γνοομεν, ποδηλοται και ξυπονοεται, τι συνάχθησαν και συνυπόγραψαν [σοι φελες, κουτοπόνηροι και προδότες σκαριτες το πραξαν] τι ΟΛΑ γεγόνασι κάτω πό την πιστασία  ν ΑΓΡΙ (!) πνεύματι.
·         Θεανθρώπινη κκλησία, δύναται πράγματι, να νεργήσει πάμπολλα, πέρ το θεοφόρου Βασιλείου ερατεύματος, λλ΄ μως ο νάξιοι εροκρατιστές και κομπογιαννίτες κληρικαλιστές κπροσώποι Της, δύνανται; 

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ*]




Το Παναγιώτου Π. Νούνη


*(Διαβάστε το ὁλοκληρωμένο ΕΔΩ σέ PDF)


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Καινή Διαθήκη: 1. Ἐπιστολή Α΄ Πέτρου Β΄, 9-10: «ὑμεῖς δε γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον, λαός εἰς περιποίησιν, ὅπως τάς ἀρετάς ἐξαγγείλητε τοῦ ἐκ σκότους ὑμᾶς καλέσαντος εἰς το θαυμαστόν αὐτοῦ φῶς· οἵ ποτε οὐ λαός, νῦν  δε  λαός Θεοῦ, οἱ οὐκ ἠλεημένοι, νῦν δε ἐλεηθέντες». 2. Ἀποκάλυψις Ἰωάννου Α΄, 5-6: «και ἀπό Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ μάρτυς ὁ πιστός, ὁ πρωτότοκος ταῶν νεκρῶν και ὁ ἄρχων  τῶν βασιλέων τῆς γῆς… και ἐποίησεν ἡμᾶς βασιλείαν, ἱερεῖς τῷ Θεῷ και πατρί αυτόῦ». 3. Ἀποκάλυψις Ἰωάννου Ε΄, 10: «και ἐποίησας αὐτούς τῷ Θεῷ ἡμῶν βασιλεῖς και ἱερεῖς και βασιλεύσουσιν ἐπί τῆς γῆς».

[2] Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα, Οἱ Λαϊκοί ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ (Το «Βασίλειον ἱεράτευμα»), ἔκδοσις τρίτη, Ἀδελφότης Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», Ἀθήναι 2008, σσ. 310. Ἀλλά δεῖτε ἐπιπρόσθετα στοιχεία καί εἰς ἕνα ἄλλο  περίφημον σύγγραμμαν αὐτοῦ: Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Τόμος Β΄, ἔκδοσις Δευτέρα, Ἀθήναι 1979, σελ. 370-408.
·         Δεῖτε περαιτέρω διά θεολογική ἐμβάθυνση και τά ἑξῆς: (1)  Χρήστου Ἀνδρούτσου, Δογματική τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἔκδοσις δευτέρα, ἐκδοτικός οἴκος: «ΑΣΤΗΡ», 1956, σελ. 282-292. (2) Ἐπιφάνιου Ι. Θεοδωρόπουλου (Ἀρχιμανδρίτου), Ἄρθρα-Μελέται-Ἐπιστολαί, Τόμος Α΄, Ἔκδοσις β΄ (Διάφορος τῆς προηγουμένης), ἐν Ἀθήναις 1986, σελ. 81-93. (3) Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου (Πρωτοπρεσβύτερου), Δογματική και Συμβολική Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Τόμος Α΄, τέταρτη ἔκδοσις, ἐκδόσεις: Π. Πουρναρᾶ,  Θεσσαλονίκη 2009,  σελ. 183-191. (4) Νίκου Α. Ματσούκα, Δογματική και Συμβολική Θεολογία,  Β΄ (2010) και Γ΄ (2008) Τόμος, ἐκδόσεις: Π. Πουρναρᾶ, σελ. 298-308, σελ. 411-428 και διά τον Γ΄ τόμο σελ. 255-262. (5)  Θεόδωρου Ν. Ζήση (Πρωτοπρεσβύτερου), Οἱ Λαϊκοί στην Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (Συζήτηση θέσεων τοῦ «Θεολογικοῦ Συνδέσμου»), ἐκδόσεις: «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 1989, σσ. 82.  (6) Θ. Ζήση,  ΚΑΚΗ ΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗ (Ἡ πνευματική και διοικητική κρίση στην Ἐκκλησία ταῆς Ἑλλάδος),  ἔνθ. ἀνωτ., Θεσσαλονίκη 2006, σσ. 166.  (7) Τοῦ αὐτοῦ, ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΘΕΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙΝ (Ἀρχές και κριτήρια ταῆς Πατερικῆς Θεολογίας), ἔνθ. ἀνωτ., Θες/νίκη 1997, σελ. 108-111. (8) Ἰωάννου Β. Κογκούλη, Κατηχητική και Χριστιανική Παιδαγωγική, ἔκδοση Β΄, ἐκδοτικός οἴκος: Ἀδελφῶν Κυριακίδη, 2008, σελ. 283-304. (9) Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεου, Ὀρθόδοξη Ψυχοθεραπεία (Πατερική θεραπευτική ἀγωγή), Θ΄ ἔκδοση, ἐκδόσεις: Ἱερά Μονή Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, 2008, σελ. 81-86. (10) Μητρ. Ναυπ. Ἱεροθέου, Ἐμπειρική Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας (κατά τις προφορικές παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη), Τόμος Β΄,  ἔκδοση Α΄, ἔνθ. ἀνωτ., 2011,  σελ. 359-362, σελ. 367-379, 379-414. (11) Βασίλειου Βολουδάκη (Πρωτοπρεσβύτερου), Ἡ Πολιτική εἶναι Ποιμαντική (Ἡ πνευματική μας εὐθύνη για το κατάντημα τῆς Πατρίδος μας), ἐκδόσεις: «Θυηπόλος», Α΄ ἔκδοση, 2011, σελ. 199-243. (12) Δημητρίου Ι. Τσελεγγίδη, ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΙΔ΄ ΑΙΩΝΑ (Συμβολή στη σωτηριολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας), ἐκδόσεις: Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θεσσαλονίκη 2002, σσ. 196.