Translate

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, O ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΑΠΟΤΙΜΑ ΘΕΤΙΚΑ ΤΗΝ «ΣΥΝΟΔΟ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ. Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΜΩΣ ΤΙ ΓΝΩΜΗ ΕΧΕΙ;



O ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΑΠΟΤΙΜΑ ΘΕΤΙΚΑ ΤΗΝ «ΣΥΝΟΔΟ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ. Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΜΩΣ ΤΙ ΓΝΩΜΗ ΕΧΕΙ;


Διαβάζουμεν περί τῆς συνεντεύξεως τοῦ πατριάρχου, εἰς τήν παπική ἐφημερίδα La Repubblica, ὅτι ἔκανε ἰδιαίτερη ἀναφορά στά περί τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Ἕνας ὀρκισμένος Ἀρχιοικουμενιστής καί δή «Πράσινος Πατριάρχης» πού πρωτοστάτησεν διά τήν σύγκλησιν αὐτῆς τῆς δῆθεν «Μεγάλης καί Ἁγίας Πανορθοδόξου Συνόδου» τί ἄλλο θά ἔλεγεν; Θά ἦτο τιτάνια ἀνοησία καί μεγίστη ἀφέλεια, νά ἀνέμενε κανεῖς μας, ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπρόκειτο νά ὑποσκάψει τό μεγαλεπίβολον ὄνειρόν του. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τό πατριαρχικόν ὄνειρον «θερινῆς νυκτός» ἔχει ὅμως καί τινά ἡμερομηνία λήξεως, ὅσον καί νά προσπαθεῖ, νά ἐδραιώσει, τήν ἐκκλησιαστική Νεορθόδοξον (ἐπι)κυριαρχίαν του. Τό ζητούμενον διά κάθε ἱστορικήν Συνοδική ἐνέργειάν εἶναι: ποῖα ἀκριβῶς θά εἶναι ἐκ τῶν ὐστέρων, θεόπνευστος καί τελεσίδικη, ἀπόφασις, τοῦ Πνευματοφόρου Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, πού συμπεριλαμβάνει θεοφόρους Κληρικούς καί Λαϊκοῦς· τουτέστιν τό Βασίλειον Ἱεράτευμα!

πραγματικότητα, ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, στά περί τῆς Ληστρικῆς Συνόδου, εἶναι: ὅτι δέν ἔχει προσφέρει τινά, ἀπλανή καί ὀρθόδοξα, Ἁγιοπνευματικά καί θεόπνευστα, διακηρύγματα, εἰς τόν σύγχρονον καί ὀρθόδοξον ἄνθρωπον. Δηλαδή, ἔχει προσφέρει μέν, ἀρκετά λογικοφανεῖς καί θεολογικοφανεῖς, διακηρύξεις, πού κατ΄ οὐσίαν προσβάλλωσιν, τήν γνήσια καί ἀκραιφνή, Φίλη Ὀρθοδοξία. Πολλῷ μᾶλλον τί νά πεῖ κανεῖς, γιά τούς καϋμένους, ἑτεροδόξους καί αἱρετικούς, πού πράγματι ἀφήνονται, σχεδόν ἅπαντες, βεβυθισμένοι εἰς τήν πλάνη καί τήν κακοδοξία τους, πραγματικά στό ἔλεος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

  • Γίνεται φανερόν, ὅτι τέτοιες ληστρικές μεθοδεύσεις, ὅτι δέν διαθέτωσιν τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, μιᾶς καί ἀπιστῶσιν εἰς τόν Κυριακόν λόγον Του: πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. (Κατά Ματθαῖον ΚΗ΄19-20)

Κατά τήν ταπεινή μας ἄποψιν, ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ “Σύναξη τῶν Προκαθημένων”, ἀπέτυχεν παταγωδός, ὅπως αὐτο-φανερώσῃ καί διακηρύξῃ, ἀφ΄ ὑψηλώτατης καθέδρας, τόν πολυ-διακηρυγμένον καί προσδοκούμενον στόχον της, τῆς παν-ὀρθόδοξης ἐνότητας. Τό γυαλί ὅταν ραγίζει, καί δή βαθειά, πολύ δύσκολα ἐπιδιορθώνεται, σύμφωνα μέ τούς εἰδικοῦς γυαλοκατασκευαστές, ὅσα χημικά ἤ ὅσες μεθοδολογικές τεχνικές, καί ἄν τυχόν ἐφαρμοσθῶσιν, διά τήν μεγίστη ἀποτροπήν τοῦ ὁλοσχεροῦς σπασίματός του.

Διά τά δῆθεν «Ποιμαντικά προβλήματα», λ.χ. περί τῶν ἀλγεινῶν Μεικτῶν Γάμων, δηλ. γάμος ὀρθοδόξων μετά τινῶν ἑτεροδόξων ἤ καί ἑτεροθρήσκων, ἔχωσιν δωθεῖ θεόπνευστες λύσεις, ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων διά τῶν θεῖων καί Ἱερῶν Κανόνων (ιδ΄ ἱ. Κανῶν τῆς Δ΄ Οἰκ. Συν., ια΄ καί λα΄ ἱ. Κανῶνες τῆς ἐν Λαοδικίᾳ Συν., κα΄ Κανῶν ἐν Καρχηδῶνι, οβ΄ Κανῶν τῆς Πενθέκτης κ.ο.κ.). Ὑφίσταντο σωρηδόν ἱεροί Κανόνες πού, κατεπατοῦντο καί παρεβιάζοντο, χάριν τῶν συγκρητιστικῶν ψευδο-γάμων. Πλέον, πρόκειται νά κατεπατούνται, θεσμικῶς καί ἐπισήμως, βάσει τινάς δῆθεν «πανορθόδοξης ἀπόφασις». Ἄν ἐτηροῦντο μέ πάσα Λογική καί ἔλλογη εὐλάβεια αὐτοί οἰ θεόπνευστοι Κανόνες, δέν θά εἴχαμε ποσῶς, τέτοιου εἴδους «ποιμαντικά προβλήματα» ὥστε νά χρήζωσιν καί εἰδικῆς ἐπιλύσεως, μέσα στά Ληστρικά πλαίσια, τινᾶς «ἀποίμαντης παρά-οἰκονομίας» ἤ καί «(παρα)οἰκονομικῆς ποιμαντικῆς».

  • Τό Θεοφρούρητον ποίμνιον τῆς Ἐκκλησίας, θά πρέπει νά ἐκατηχῆτο μέ τήν Δογματολογική ἀκρίβεια τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας καί Πίστεως, καί ὄχι ἐπί τῆς ἔωλης βάσεως τινῶν θεολογικῶν μεμονομένων ἤ ἄστοχων θέσεων καί προχειρολόγων προτάσεων. Οἱ Μεικτοί Γάμοι, σαφῶς καί ἀπαγορεύονται ἀπό τούς ἱερούς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐμεῖς οἱ ἐκκλησιαστικοί ἄνθρωποι, «ποίοι εἴμεθα», πού θά στήσωμεν τό μικροσκοπικόν ἀνάστημά μας ὑπέρ ἄνω (!) τῶν αἰωνίων Ἁγιοπνευματικῶν Κανόνων; Δέν εἶναι, ἀπλανές καί ὀρθόδοξον, νά θεσμοθετεῖτο, τινά ἀντίθετη καί ἄκρως (ἀ)διάφορη, ληστρική Συνοδική ἀπόφανσις, συγκριτικά, μέ ἐκείνων τῶν ἁγίων Συνόδων καί τῶν θείων Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας πού (προ)ἐθεσπίσθησαν.

Ἡ Ποιμαντική Οἰκονομία, σαφῶς καί δύναται νά ἐνεργηθεῖ, διακριτικῶς, ἀλλά ΠΟΤΕ εἰς βάρος τῆς Ποιμαντικῆς καί Δογματολογικῆς ἀκρίβειας· ᾆρά γε, διά τίνα λόγον δέν ὁμολογεῖτο ὑπό τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν ἡ Ἱεροκανονική ἀκρίβεια περί τῶν Μεικτῶν Γάμων, ἑνῷ ἄλλοτε, ἀπεσιωπεῖτο καί ἀπεκρύβετο; Διά νά ἐδραιωθεῖ ἡ «(παρα)οἰκονομία» τῶν Μεικτῶν Γάμων καί ἠ ἀντικανονική πράξις τῶν, ὡς ἀκρίβεια, ἐξουδετερώνοντας καί παρασιωπόντας τήν ἱεροκανονική ἀκρίβεια στό ζήτημα;

Ἡ ἀλήθεια κύριοι Οἰκουμενισταί, ὅσον καί νά τήν φιμώνετε, ἔχει τόν ἀπλανή τρόπον της νά αὐτο-φανερώνεται. Καί πάλιν ἐδῶ, ἐναπόκειτο εἰς τό Βασίλειον Ἱεράτευμα, τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄν θά ἐπικυρώσει τήν ἀντικανονική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί τῶν σῦν αὐτῷ, πού ἐπροώθησαν, ὡς μή ὤφειλαν, τινά ληστρικο-Συνοδική ἔγκρισιν, καί ἐθεσμοθέτησαν παρανόμως, τούς Μεικτούς Γάμους. Ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, συγκατοικοῦσεν καί διέμενεν, σέ ἑτερόδοξα καί ἀλλόδοξα γεωγραφικά διαμερίσματα καί ἔθνη, καί ὅμως ἐπεκύρωσεν καί ἐφάρμοζεν, κατά γράμμα καί κατά πνεῦμα, τούς Ἱερούς Κανόνες. Ἡ ἀπαξίωσις καί ἡ ἀλγεινή σχετικοποίησις αὐτῶν, τῶν ἱ. Κανόνων, μήπως πρόκειται διά βλασφημεία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

  • Οἱ Ἅγιοι Θεοφόροι Πατέρες, ἔθεσαν ἀπ΄ ἀρχῆς ὡς ἀναντίρρητον Κανονική προϋπόθεσιν, διά τήν τέλεση τοῦ Μεικτοῦ Γάμου, ὅπως τό ἑτερόδοξον ἤ καί ἑτερόθρησκον μέρος, ὅπως ὑποσχεθεῖ κατ΄ ἀρχήν, ὅτι θά ἐγκαταλείψῃ, τήν πλάνη καί τήν αἵρεσίν του, καί ἀσπασθεῖ ἐν τέλει τήν Ὀρθοδοξία καί ὄχι τοῦτο νά μετατείθεται(;), ὁ ἐν λόγῳ ὅρος, εἰς τά μελλούμενα τέκνα πού «θά» καί «ἅν» προκύψωσιν ἀπό τόν ἐν λόγῳ γάμον. Ἰδοῦ καί μία ἱεροκανονική ἀποδεικτική καί Πατρολογική θεόπνευστος ἄποψις: «εἰ μή ἄρα ἐπαγγέλειτο μετατίθεσθαι εἰς τήν ὀρθόδοξον πίστην» (ιδ΄ ἱερός Κανῶν τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Ὡστόσον, κατά πρῶτον: ὁ ἑτερόδοξος μελόνυμφος, ποθεῖ διακαῶς, ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, νά τελέσει τόν Γάμον του εις τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία· δεύτερον: προσυπογράφει, βάσει τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς προϋποθέσεως, τινά ἀναντίρρητον ὅρον, ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, ὅπως τά τέκνα πού πρόκειται νά προκύψωσιν, θά βαπτισθῶσιν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί... ᾆράγε, τί ἀλλον ἀπομένει εἰς τούς Κληρικούς μας, ὅπως ἐφαρμώσουν, ποιμαντικῶς, τήν προδιατυπωθῆσα Εὐαγγελική Διαταγή, καί νά προτείνωσιν στόν ἑτερόδοξο: ὅπως ἀπαρνηθεῖ, ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, τήν πλάνη καί τήν κακοδοξία του [μιᾶς καί εἶναι, προφανῶς, σέ ἕνα μεγάλο ποσοστό, θετικά προσκείμενος, πρός τήν Ὀρθοδοξία] καί λάβει πρώτιστα, τινά κανονική κατήχηση, καί τέλος βαπτισθῇ, μέ τό Ὀρθόδοξον καί Κανονικόν Βάπτισμα, καί ἔπειτα ἐν κατακλείδι νά ἱερουργηθεῖ, κανονικῶς, καί τό Ἱερόν Μυστήριον τοῦ Γάμου;!

Ἐπίσης, εἰς τόν Μεικτόν Γάμον, δέν ἔχω ἀκόμη ἀντιληφθεῖ καλῶς, τί εἴδους ὀρθόδοξον καί ἱερόν Μυστήριον ἐπιτελεῖται; Ἐκτός κι ἄν ξεπέφτει, ἀπό τήν Μυστηριακή θεία ἱερουργεία του, καί περιπίπτει σέ ἕνα εἴδος ἀκαλαίσθητης, μαγικῆς τελετουργίας, ἄνευ τινάς Μυστηριακῆς μετοχῆς καί Ἁγιοπνευματικῆς συνοχῆς;(!) Διότι, ὁ Μεικτός Γάμος, δέν δύναται καί οὔτε πρόκειται νά συνδέσει καί νά παραπέμψει, τελικῶς, τό «ἀνδρόγυνον», εἰς τήν Θεία Εὐχαριστία, ὅταν τό ἕνα μέρος (ἑτερόδοξος/αἱρετικός ἤ καί ἑτερόθρησκος) ἐξ αὐτοῦ, παραμένει, εἰς τήν πλάνη καί τήν αἵρεσιν. Ἄρα συνεπῶς, μήπως ἡ «ποιμαντική οἰκονομία» καί τό κωμικοτραγικόν παραμύθιον τῶν Μεικτῶν Γάμων, ἀποκοιμίζωσιν τελικῶς, τᾶς ἐκκοσμικευμένας συγκρητιστικάς συνειδήσεις, ἔτι περαιτέρῳ καί ἐπ΄ ἀπειλῇ τῆς αἰωνίου προοπτικῆς τῶν μελλονύμφων συντρόφων;

Γιατί νά μετατοπίζοντο, ἀδιακρίτως, τά ἱεροκανονικά καί ποιμαντικά ὅρια πού ἐθέσπισαν, ἁγιοπνευματικῶς, οἱ θεοείκελοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας; Οἱ ἀπαντήσεις εἶναι πολυ-ποίκιλες ἐν τῷ νεοεποχήτικῳ πλουραλισμῷ καί οἱκουμενισμῷ πού διαβιοῦμεν. Ἀπαντήσεις σαφῶς, πού δέν ἀναπαύωσιν τάς συνειδήσεις μας.

Ἡ παρουσία τινῶν «Παρατηρητῶν», αἱρετικῶν καί ἑτεροδόξων, ἦτο ἕνα τρανό δείγμα, εἰδεχθοῦς ληστρικώτητος τῆς σατανοΣυνόδου τῶν συγκρητιστῶν Προκαθημένων. Τό συμπέρασμα τοῦτο δέν εἶναι αὐθαίρετον ἤ ἕστω ἐκπορευόμενον, ἀπό τινά φονταμενταλιστικόν οἴστρον, ἀλλά ἐρείδετο ἀκαταμάχητον, ἐπί τῆς Ἱστορίας τῶν Δογμάτων, ἐπί τῆς Συνοδικῆς Ἱστορίας τῆς Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Ἐκκλησίας, ἐπί τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Πατερικῆς Γραμματείας· ἑνῷ κοντολογίς: εἶναι ἀπαρασάλευτα καί ἀναντίρρητα, κατοχυρωμένον ἐσαεῖ, ἐντός τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας ἀλλά καί ἑντός τῆς κατά βάθους καί ἐν χρόνῳ Καθολικότητας ἐν τῇ ἱερᾷ Παραδόσει τῶν ἀμειγῶς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Καί πάλιν ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ, πρόκειται νά μή συμμαρτυρήσει, εἰς τήν παρωδεία τῆς ληστοΣυνόδου τῆς Κρήτης.

Ἐννοεῖται, ὅτι ἡ Πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅτι εἰς τό τέλος τῶν Ἡμερῶν, θά θερίσει τήν ἀποκλειστική εὐθύνη τῆς νεοπαγοῦς ληστρικώτητος πού ἀποπειράτο, ἐπί ἕνα αἰῶνα σχεδόν, νά ἐμβολιάσει τό ὀρθόδοξον πλήρωμά Της.

Συμφωνοῦμεν, ὅπως διενεργηθῶσιν, «κοινές δράσεις» καί «πρωτοβουλίες», μετά τῶν ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων, μή ματαιοπονίες καί ἄνευ τινῶν ἀνιέρων συμπροσευχῶν πού ἀποκλίνωσιν σημαντικά ἐκ τῶν Πατερικῶν θεσπισθέντων. Ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας, μᾶς ἔθεσεν μέ πάσαν σαφήνεια τό ἐράσμιον Εὐαγγελικόν πλαίσιον τῆς ἱεραποστολῆς εἰς τά Ἔθνη. Οὐδεῖς ἐπιθυμεῖ νά ἐγκαταλειφθῶσιν οἱ ἑτερόδοξοι εἰς τήν πλάνη τους. Ἀλλά συνάμα, νά δίδεται ἡ Εὐαγγελική μαρτυρία καί ὄχι ἡ κοιλιόπνευστη Νεοφαναριώτικη ψευδομαρτυρία. Διαφωνοῦμεν δηλ. νά γίνονται συχνές καί μάταιες συναντήσεις μετά τινῶν Αἱρεσιαρχῶν πού δέν ἔχωσιν καλήν καί ἀγαθήν προαίρεσιν ὅπως ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν Una Sancta. Διότι, προωθεῖται σέ ἕνα σημαντικό στάδιο, μέ τήν ἐν λόγῳ ἐπίσημον συνάντησιν, μία εἰκονική, συμβολική, συγκρητιστική ἑνότητα, πού ξεγελά καί παραπλανεῖ τούς ἁπλοῦς εἰς τήν Πίστην.

Ἐν κατακλείδι, μέ τήν ἐν λόγῳ πατριαρχική συνέντευξη, γίνεται ἕνα ἀκόμη σημεῖον φανερόν: ὅτι κάποιοι ἐτοιμάζονται, ἄκρως ἐνθουσιαστικά, διά χορούς καί πανηγύρια, κατά τό ἐπερχόμενον καί μελλούμενον, ἐπετιακόν ἔτος τοῦ 2025 μ.Χ. ἐξ αἰτίας τῆς περιφήμου Μεγάλης καί Ἁγίας Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού διεξήχθην κατά τό 325 μ.Χ. Νά ὑπενθυμίσωμεν ὅμως, ὅτι καί κατά τό 1920 μ.Χ. (δεῖτε εἰς τά Πρακτικά τοῦ «Πανορθόδοξου Συνεδρίου 1923») ὁ προκάτοχος τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὁ Ἀρχιμασσῶνος Οἰκουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, προετοίμαζε «βιολιά καί νταούλια» ὅπως συνεορτάσει μετά τῶν Φραγκολατίνων καί Λουθηροκαλβίνων πατρόνων του, τά ἔκτοτε ἐπετιακά τῆς ἰδίας περιπτώσεως κατά τό 1925... τόν πρόλαβεν ὅμως ἡ Μικρασιατική Εἰσβολή...!

Ἡ ψευδοἑνότης τῆς εἰκονικῆς ψευδο-πραγματικότητος, πού προωθεῖτο ἀνύστακτα, ὑπό τοῦ Βατικανοποιημένου Φαναρίου, δέν εἶναι θέλημα Θεοῦ νά κατορθωθεῖ, μιᾶς καί ὁ Θεός μας, ἀναντίρρητα καί ἐπιθυμεῖ τήν σωτηρία, τῶν ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων συνανθρώπων μας, ἀλλά διά ἄλλης Ὁδοῦ, τῆς στενῆς καί τεθλιμένης σταυροαναστάσιμης συν-Ὁδοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Μυστηριακῆς καί ὀρθοδόξου Μετανοίας-Κατηχήσεως-Βαπτίσεως-Θείας Εὐχαριστίας.



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη 



 Δεῖτε καί ΕΔΩ σέ PDF.