Translate

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ




ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ



Ἔχομεν μελετήσει τίς θέσεις τοῦ πέμπτου Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Ἁγίας καί Μεγίστης Ρωσσίας καί ἐπιθυμοῦμεν διακαῶς, ὅπως καταγράψομεν μερικές πρῶτες σκέψεις καί ἕναν ἁπλόν σχολιασμόν [Δεῖτε ΕΔΩ]:

  • Μᾶς βρίσκωσιν ἀπόλυτα σύμφωνους οἱ ἐξ ἀρχῆς, διακριτικές, Ἐκκλησιολογικές προσπάθειες, τῶν Πέντε Ἁγίων Πατριαρχείων (Ἀντιοχείας, Γεωργίας, Σερβίας, Βουλγαρίας καί Ρωσσίας) ὅπως πείσουν, τό Οἰκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πρό τῆς ἐν Κολυμπάριῳ Συνάξεως τῶν Προκαθημένων, ἵνα ἀναβληθεῖ, καί δή προσωρινῶς.
  • Τοῦτη ἡ ἐκκλησιολογικά, a priori καί ἐπίσημα, διακηρυγμένη ἐνέργεια, τῶν 5 Πατριαρχείων, ἀποδεικνύει de facto ὅτι δέν ἤθελαν διόλου νά ἀμαυρώσουν, νά ἀποκηρύξωσιν ἤ ἔστω νά μποϋκοτάρωσιν τήν Σύνοδο τῆς Κρήτης· ἀλλά ἤθελαν, προφανῶς, νά τήν ἀναβάλωσιν ἄχρι καιροῦ.
  • Εἰδικά καί μόνον διά τοῦτο, τόν ἰσχυρό καί ἀκαταμάχητον, Ἐκκλησιολογικόν λόγον, ὅσοι ταλαίπωροι ἐλοιδωροῦσαν συκοφαντικά, καί μέ φανατικό μαίνος, τά ἀπουσιάζοντα Πατριαρχεία, ὡς δῆθεν ὁρμώμενα ὑπό τῆς «παράδοξης» αἱρέσεως τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, ὁ ἰσχυρισμός τους, ᾖτο καί εἶναι, σαθρός, μάλιστα ἔωλος καί γυρίζει μπούμεραγκ εἰς τά κεφάλια των.
  • Ἀπόδειξις τρανή: τό σλαβικόν Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας πού ἐσυμμετεῖχεν, τελικῶς, ὑπό ὅρους καί προϋποθέσεις, ἀσχέτως ἄν οἱ σερβικοί ὅροι δέν ἐτηρήθησαν καλή τῇ πίστει, ὑπό τῶν Νεοφαναριωτῶν. Οἱ Σέρβοι Ἐπίσκοποι ὅμως, δέν ἔμειναν ἀφωνώτεροι τῶν ἰχθύων [καθῶς ἔπραξε ἡ «ἡμετέρα» μεγάλη μερίδα ἐκ τῶν Ἑλλαδιτῶν καί Νεοκύπριων Ἱεραρχῶν] μιᾶς καί ἐσυγύρισαν δεόντως, τούς Νεορθόδοξους Φαναριώτες, καθότι ἀρκετοί πανάξιοι Σέρβοι Ἱεράρχες, δέν ἐπικύρωσαν, ἀλλ΄ οὔτε κἄν ὑπέγραψαν, τίς ληστρικές ἀποφάσεις, τῆς Συγκρητιστικῆς Συνόδου τῶν Βαρθολομαιόφρονων.
  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας, δικαίως καί εὐλόγως, ἐζήτησεν πρός τόν Πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως, ὅπως ὑποστηριχθῶσιν ἐξ ἀρχῆς, οἱ ἐκκλησιαστικές προτάσεις τῶν ὑπολοίπων Ἁγίων Τεσσάρων Πατριαρχεῖων καί μετέπειτα, νά συγκληθεῖ, ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος». Γιατί ὀ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀπαξίωσεν, ἐκ τῶν προτέρων, τήν δικαιολογημένη ρωσσικήν ἔκκλησιν; Γιά νά ἔρθει ἐκ τῶν ὑστέρων, νά λοιδωρεῖ, μαζί με τά θλιβερά φερέφωνά του, τό Πρεσβυγενές Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας κ.ἄ., ἵνα δημιουργεῖ ἐπί τινά ἰδιοτελοῦς σκοποῦ, ἐκκλησιαστικήν πόλωσιν καί ἀντιχριστιανικές προστριβές εἰς τάς ἐνδορθόδοξας χριστιανικάς σχέσεις; Εἴτε θέλωμεν νά τό παραδεχτῶμεν, εἴτε ὄχι, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας παίζει, σημαίνοντα λόγον καί ρόλον, εἰς τά τῆς οἰκουμένης.
  • Mάλιστα, ἦτο σπουδαία καί ἡ ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχου πασῶν τῶν Ρωσσιῶν κυρίου Κυρίλλου, ὅπως ἀποστείλει, προσωπικόν μήνυμα, ἐνδορθόδοξης καί ἀγαπητικῆς ἑνότητος, ἀσχέτως τῆς ἠχηρᾶς ἀπουσίας τῶν Τεσσάρων Πατριαρχεῖων. Τί τό ἤθελε ὁ καλός καί Μοσχοβίτης Πατριάρχης τό γραπτό μήνυμα; Τοῦ τό ἀνταποδώσανε πάντως οἱ «ἀγνώμονες καί ἀχάριστοι δούλοι» τῆς γνωστῆς Ἁγιογραφικῆς Παραβολῆς, μέ τό ἀζημείωτον!
  • ννοεῖται, ὅτι ἡ μεγίστη ἀχαριστία, γέγονε, κατά τοῦ ἐμπερίστατου, φρεσκο-αἱματοκυλισμένου καί ἐσταυρωμένου Ρωμαίϊκου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Τό ὅτι ἡ Μόσχα καί ἡ Ἀντιόχεια ἔγιναν, πρό καιροῦ, συνεταίροι καί σύμμαχοι, διά γεωστρατηγικούς καί πολιτικούς λόγους, τό γνώριζαν καί οἱ παλαβιᾶρες ὄρνιθες τοῦ χωριοῦ μου. Μερικοί «λαμπροί νόες» κατά τήν διεξαγωγή τῆς Οἰκουμενιστικῆς Συνόδου, ἐφάνησαν ἀνόητα, ἔκπληκτοι καί ξαφνιασμένοι, διά τήν Ἱερά Συμμαχεία.
  • Οἱ Νεογραικοί κληρικο-λαϊκιστές καί τά τσιράκια τους, δέν θέλησαν, ὡς ἀνεγκέφαλοι στρουθοκάμηλοι, καί ψυχωτικῶς, νά ἐννοήσουν κάτι τό ἁπλούστερον: ὅτι τό Πρεσβυγενές Πατριαρχεῖον τῆς Συρίας, δέν συμφωνοῦσε ἀλλ΄οὔτε συμμαρτυροῦσεν, νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος, ἄν δέν ἐπελύετο τό Ἐκκλησιολογικόν Ζήτημαν πού του ἐπροέκυψεν, πρό καιροῦ, μέ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. Ἄν γινόταν (συν)ἀδελφική ἀπόπειρα, συνάμα καί τελεσίδικη ἐπίλυσις, βάσει τῶν Ἱεροκανονικῶν, θεσπισθέντων καί ἀποφασισθέντων, ἐπί τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τίνα δικαιολογία θά «ἐφεύρισκεν» τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Ρωσσίας; Μᾶλλον δέν θά τό μάθωμεν ποτέ· ὅπως δέν πρόκειται νά ἐπιλυθεῖ εὐκόλως, ἴσως καί ἐκδικητικῶς πλέον, τό Κανονικόν Ζήτημα πού ἐδημιούργησεν, ὡς μή ὥφειλεν, ὁ πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων.
  • Τόσα ἑκατομμύρια ἐξοδεύθησαν εἰς τό ὄνομα τῆς παγκακόδοξης Συνόδου ἐν μέσῳ οἰκουμενικῆς, οἰκονομικῆς δυσπραγίας καί ἀπορίας, ἑνῷ τήν ἴδιαν ἀκριβῶς στιγμή, μετά παρέλευσιν ἀκριβῶς, ἑνός μηνός, ἀπό τήν ἔναρξιν τῆς Συνόδου τῶν Νεοφαναριωτῶν, τά ἀπουσιάζοντα Πατριαρχεία, δέν ἔλαβον, τά ἐπίσημα Πρακτικά καί τά Κείμενα τῆς Συνόδου. Τό ἔλλειμα τῆς «Πανορθόδοξης Ἑνότητος» καθῶς καί τῆς «Πανορθόδοξης Συνοδικότητος» εἶναι φανερόν εἰς τάς λεπτομέριας, μιᾶς καί ὡς γνωστόν: «ὁ Διάβολος κρύβεται, εἰς τάς λεπτομέριας». Τό πλέον πιθανόν ὅμως, ἀδελφοί καί πατέρες μου ἐν τῇ Μαρτυρικῇ Ρωσσίᾳ, ἵνα μή τρέφετε φροῦδες ἐλπίδες, μᾶλλον δέν θά ἐνημερωθεῖτε ἀντικειμενικῶς, διότι «δεινόν τό γένος» τῶν Γραικολατίνων καί τό γνωρίζετε τοῦτο καλύτερον καί ἀπό ἐμᾶς. Βρεῖτε τά Ἐπίσημα Κείμενα ἀπό τόν ἐπίσημον ἱστοχῶρον τῆς ληστοΣυνόδου καί βγάλετε τά ἐν ρωσσικῇ Συνόδῳ ἀντιρρητικά σας συμπεράσματα.
  • Οἱ Ἕλληνες καί ἀπανταχοῦ Ρωμῃοί, πού ἀγαπῶσιν σθεναρά τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινοπούλεως, καί διαφυλάττωσιν, τόν ἱερόν θεσμό τοῦ Γένους μας, ἀλλά δέν ἀγαπῶσιν, τάς αἱρετίζουσας καί οἰκουμενιστικάς, ἐνεργείας τῶν Κληρικῶν καί θεολόγων ἐκπροσώπων τους, ἀναμένωσιν ἐναγώνια, τήν ἀντιρρητική κριτική κατά τῶν Κολυμπαρίστικων συνοδικῶν Κειμένων.
  • Ἀναμένωμεν ἐντοῦτοις τινά ἐπιπρόσθετα ἀπολογητικά κείμενα ἐξ ὅσων ἄλλων Ἱεραρχῶν [πού προκλητικῶς τοῦτες τῖς ἡμέρες σιωποῦσιν, καί συγχύζωσιν ἔτσι, βαθέως, τάς ἁπλές συνειδήσεις τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας], πού δέν ἔσπευσαν νά ὑπογράψωσιν, τά διφορούμενα, τά ληστρικά καί προβληματικά Κείμενα τῆς παλιοΣυνόδου. Ἡ Μετασυνοδική «ἐπισκοπική σιωπή», ὅσων δέν ὑπέγραψαν, δηλοῖ, τήν σήμερον, πνεῦμα δειλίας, ἀνόμου ἀνοχῆς καί ἀφροσύνης. Ὅσοι δέν τό ὑπέγραψαν [καί ὅσοι ἀπαξίωσαν θεο-λογικῶς νά πορευθῶσιν εἰς τό Κολυμπάριον] καί ἀντιστάθησαν, καί δή αἰτιολόγησαν ἐπαρκῶς, θεολογικά, τήν Ἐκκλησιολογική στάσιν τους, καθίστανται εἰς τό πάνθεον τῶν ἐν κόσμῳ καί ζωῇ Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν τῆς στρατευομένης καί νήφουσας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
  • Ὡστόσον, δυστυχῶς διά τό Φανάριον, καί πάλιν ἔχωσιν δίκαιον, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας, ὅταν μᾶς προτάσσει τῆν ἀντικανονιστική καταπάτησιν τῆς «Ἁρχῆς τῆς Ὁμοφωνίας»· ἐξ αἰτίας τῆς ἀπαξίωσις τοῦτης τῆς Ἀρχῆς, σύμφωνα μέ τόν Προσυνοδικό καί Συνοδικό Κανονισμόν, ἅπαντα διεξήχθησαν ἄδικα, παράνομα, ἀντικανονικά καί ἀνορθόδοξα καί λογικῶς καθίστανται αὐτομάτως καί ἄκυρα... χωρίς κἄν νά ἐπεισέλθωμεν εἰς τᾶς σημαντικάς λεπτομέρειας τῶν Συνοδικῶν Κειμένων καί ἀποφάσεων.
  • Tό Πατριαρχεῖον τῆς Ρωσίας, ἀναγνωρίζει τήν ἐν λόγῳ Σύνοδον, MONON ὡς σημαντικό καί ἱστορικό γεγονός διά τά Συνοδικά πράγματα τῆς Ὀρθοδοξίας [ἱστορικό γεγονός ἦτο καί ἄλλες Ληστρικές Σύνοδοι] ἑνῷ ἀπό τήν ἄλλη, ΔΕΝ ἀναγνωρίζει αὐτήν, μέ τήν «ἱστορική ὀνομασία» τῆς “Μεγάλης Πανορθόδοξης Συνόδου” ἤ καί τῆς “Νέας Οἰκουμενικῆς Συνόδου” πού τῆς ἀποδίδωσιν οἱ πλέον φανατικοί παδοί της. Τό ἐν λόγῳ σημαίνον σημεῖον, περί τῆς «ἱστορικῆς ὀνομασίας», ΔΕΝ εἶναι θεολογικός τακτικισμός, ἀλλά εἶναι τό ἄκρον ἄωτον τῆς εἰρωνίας τῶν Ἐκκλησιολογικῶν πραγμάτων. Ὄντως ἡ Μεγάλη καί Ἁγία Ρωσσία, παραδίδει ὡς γνήσια ἀδελφή Ἐκκλησία, κατηχητικά ἀδελφικά μαθήματα, Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, εἰς τό Λουθηροκαλβινοκίνητο καί Φραγκοπαπικοκίνητο Φανάριον. Ἀναμένεται πλέον Θεολογική κριτική -ὑπό τῶν Ρώσσων θεολόγων- ἐπί τῶν Συνοδικῶν ἀποφάνσεων.
  • Πολύ σωστά ἐγράφην καί τοῦτο: ὅτι δηλ. τά Συνοδικά ἔγραφα δέν δύνανται νά θεωρούνται, ὡς ὁμόφωνα ἐπικυρωμένα καί ἀναγνωρισμένα, μιᾶς καί παρεβιάσθην ἡ ἐν λόγῳ Ἀρχή τῆς Ὁμοφωνίας, ὑπό τῆς ἴδιας τῆς «Συνοδικῆς ἀφασίας» πολλῷ δέ μᾶλλον δέν εἶναι δυνατόν, νά θεωρηθῶσιν, καί ὡς «πανορθόδοξα», μιᾶς καί (προ)ὑφίσταντο σωρηδόν ρωμαλέες ἀπουσίες τινῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ἡ θεολογική καί Ἐκκλησιολογική ἐπιχειρηματολογία τοῦ Ρωσσικοῦ Πατριαρχείου εἶναι ἀρκετά, ἀκαταμάχητη καί πειστική, χωρίς νά φανερώνεται τινά ἴχνος τοῦ «φιλικοῦ φαντάσματος» τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ.
  • καταλεικτική παράγραφος, περί τῶν θέσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, εἶναι δεινό ἀριστούργημα, συνυπολογισμοῦ καί σεβασμοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας, εἰς τό θεόπνευστον καί καθολικόν, «Βασίλειον Ἱεράτευμα», πράγμα ἐν ἠχηρᾷ ἀπουσίᾳ καί ἄκρως ἐλλειματικόν εἰς τά καθ ἡμᾶς τῶν μή Σλαβόφονων.

Τέλος: δέν ἀναμένω προσωπικά τινές θεαματικές ἐξελίξεις, εἰς τά Ἐκκλησιαστικά πράγματα, ἀλλά ἐλπίζω καί ὀνειρεύομαι, ὡς ρομαντικός ἱστολόγος, μελετώντας συνάμα, τήν παρελθούσα καί ἐν ἐξελίξει Ἐκκλησιαστική
Ἱστορία [Δεῖτε ΕΔΩ]· ὅτι ἴσως ἐνεργοποιηθεῖ, τό μαχητικόν Ρωσσικόν ταμπεραμέντο, ἀμέσως μετά τά πορίσματα καί λ.χ. στοχάζομαι γύρω στό 2025 μ.Χ. μία τῷ ὄντι Μεγίστη καί Ἁγία Οἰκουμενική Σύνοδον, στά ἐπετειακά χνάρια τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325 μ.Χ.). Συγκαλούμενην τώρα εἰς τήν κραταιάν Μόσχα. πό τοῦ Πολιτικοῦ ρχηγέτου τῶν Ρώσσων, τοῦ σαφῶς Νέου Μεγάλου Κωνσταντίνου καί κυρίου Βλαδίμηρου Πούτιν· καθῶς καί ὑπό τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καί πασῶν τῶν Ρωσσιῶν κυρίου Κυρίλλου, μετά τῶν τεσσάρων «ἀνυπότακτων» Αὐτοκέφαλων Πατριαρχείων (Ἀντιοχείας, Γεωργίας, Βουλγαρίας καί Σερβίας) μέ εἰδικές τιμητικές προσκλήσεις, σέ σωρηδόν ἄλλους «ἀνεξέλεκτους» Ἱεραρχές (καί δή σέ Ἑλλαδίτες καί Κυπρίους), ἒξάπαντος σέ ὅσους ἀρνήθηκαν, νά συμμετάσχωσιν ἤ καί νά ὑπογράψωσιν, τά Ληστρικά Κείμενα τοῦ Κολυμπαρίου, ὅπως δηλ. συνέλθωσιν (ἐν μι παν-ὀρθόδοξ Σύνοδον) καί δικάσωσιν καί τέλος πάντων καταδικάσωσιν, τελεσίδικα, τάς ὅσας ληστρικάς ἀποφάσεις καθῶς καί τήν Παγκακόδοξον Σύνοδον τῶν θλιβερῶν λατινόφρονων Συγκρητιστῶν. Ἐξάπαντος, ἀναμένουμεν μετά τῶν πιό πάνω «ὀνειρικῶν φαντασιώσεων» μας, μαζί καί τήν θριαμβεύουσα, καταδίκη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μετά τῶν ἀδίστακτων ἡγητόρων, ὁπαδῶν καί ἐκπροσώπων της, ἵνα ἀποδειχθεῖ τελικῶς, καί ὁ ἅγιος Πατριάρχης τῶν Ρώσσων κύριος Κύριλλος, ὡς σύγχρονος καί Μέγας Νέος Μάρκος Εὐγενικός...!



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη