Translate

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΕΚΤΕΝΕΣ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΝ «ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΣΜΟ» ΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ κ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ



ΕΚΤΕΝΕΣ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΝ «ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΣΜΟ» ΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ κ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ




Κατ΄ ἀρχᾶς νά ἀναφέρομεν ὅτι εἶμεθα πάρα πολύ στεναχωρημένοι καί σκανδαλισμένοι πού ὁ μέγας «Ἀντιαιρετικός» Χωρεπίσκοπος Καρπασίας ἐκλεκτός κύριος Χριστοφόρος Τσιάκκας, μέ πνευματικές καταβολές ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τροοδιτίσσης, ἔχει ὑπογράψει δυστυχῶς, ἐκείνο τό αἱρετίζων καί προβληματικό κείμενο ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ἑνῷ μόλις τώρα ὁ ταλαίπωρος ἐπίσκοπος τῆς κατεχόμενης Καρπασίας μας, ἀνέλαβε ἐργολαβικῶς, ὡς σάν advocatus diaboli, ὅπως μᾶς τό (παρ)ἐρμηνεύσει (;) σύμφωνα μέ τίς ἰδικές του ὑποκειμενικές «ὀρθόδοξες» προϋποθέσεις. Ἐξάπαντος ὡς τά ἐλάχιστα καί τελευταία μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἴμεθα φοβερά ἀγανακτησμένοι ἀλλά καί βαθιά προβληματισμένοι διά τήν νεο-ἐκκλησιολογική (=Βατικάνεια) θεσμοθέτησιν διά τῆς ὑπογραφῆς τῶν ὅποιων Μητροπολιτῶν καί Χωρεπισκόπων τῆς νήσου Κύπρου μας.

Τό παράδοξον τῆς ἐν Κύπρῳ ὑπόθεσις, θά ἦτο λ.χ. ὁ ἀξιότιμος Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κύριος Πορφύριος, νά μή ὑπέγραφε, καθῶς ἔπραξε τά ἀντίθεταπερίφημος Γέροντάς του καί Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κύριος Ἀθανάσιος. Τέτοιον Ἐκκλησιολογικό διχασμό μόνο οἱ Νεοβατοπεδινοί [ὄχι ὅλοι, ὑφίσταντο καί λαμπρές ἐξαιρέσεις] τόν καλλιεργῶσιν. Τί πάει νά πεῖ «ὅτι τό ὑπέγραψεν», ἀλλά «μέ κάποιαν ἐπιφύλαξιν»; Μπορεῖ νά μᾶς κάνει τήν τιμή καί νά μᾶς καταγράψει, ἕνα θεολογικόν ὑπόμνημα, ἁπλό καί ἐπεξηγηματικό, διά τήν ἀμφιλεγόμενη αἱρετίζουσα στάσιν του; Ἥ μήπως δέν δίδει εὐλογία ὁ Λεμεσοῦ; Ποῦ ἀκριβῶς δηλαδή διαφωνεῖ εἰς τό ὁμολογιακό κείμενο τοῦ Γέροντά του καί Σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Λεμεσοῦ; Δέν πρέπει νά μάθει τό πλήρωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Ὑπέγραψεν ὁ εὐγενής θεοφιλέστατος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος τήν ἐκκλησιοποιήσιν (!) τῶν ἑτεροδόξων καί αἱρετικῶν, ἀλλά κρατάει καί κάποιαν ἐπιφύλαξιν! Τί εἴδους ἐπιφύλαξη εἶναι τοῦτη; Σέ ποῖον ἀκριβῶς σημεῖον ὑφίστατο ἡ ἐπιφύλαξις; Γιατί δέν μᾶς ἀποσαφηνίζει, μέ πάσα διαφάνεια περί τῆς ἐπισκοπικῆς (;) ἐνέργειάς του, πού ἔρχεται σέ ἄκραν ἀντίφασιν, συγκριτικῶς ὁμιλοῦντες, μέ ἐκείνην τοῦ Λεμεσοῦ; Δόξᾶ τῷ Θεῷ ὅμως πού τέτοια, τρισάθλια καί γυναικουλίστικα καμώματα, δέν τά ἐνήργησεν ὁ Λέων Ὁμολογητής καί ἀνδρείος Ἐπίσκοπος Ἐφέσου, ὁ Μέγας Ἅγιος Μάρκος, ὁ τῷ ὅντι Εὐγενικός καθῶς καί ἄλλοι σωρηδόν ρωμαλέοι μικροί καί μεγάλοι Ἅγιοι Ὁμολογητές τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὑπέγραψεν ὁ κύριος Πορφύριος, ὅτι ἡ ἀλήθεια δύναται, νά ὑπανδρεύθει μέ τό ψεύδος, ἱερούργησεν διά τῆς ποιμαντικῆς ὑπογραφῆς του εἰς τό μυστήριον τῆς πανμοιχιανικῆς ἀνομίας, ἀλλά ἔχει ἐξ ὅσων διαδίδωσιν τινές κάποιες ἐπιφυλάξεις (sic) διά τό κείμενο καί διά τῆς μοιχεπιβατικῆς κακόδοξης ἐνέργειάς του; Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει πιόν! Καί ὅλο αὐτό τό καταγράφομεν ὡς ὑπενθύμιση μιᾶς καί ὅλοι μας γνωρίζωμεν, ὅτι ὁ θεοφιλέστατος κ. Πορφύριος εἴχεν συγκαλέσει καί συνδιοργανώσει τινά ἀπαράδεκτον Διαθρησκειακόν (=Οἰκουμενιστικόν) Συνέδριον (2008) εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου μετά τοῦ Μακαριωτάτου οἰκουμενιστοῦ Ἀρχιεπισκόπου κυρίου Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ ὅπου καί ἐνεργήθησαν καί ἀντικανονικές Συμπροσευχές μετά τῶν αἱρετικῶν, σχισμαστικῶν καί ἀλλοδόξων. Ἀλλά βλέπετε, ὅτι ὅπου ἐμφιλοχωρεῖ τέτοια σατανική διγλωσσία καί ἀνίερη πολιτική, σέ Θεολογικά Ζητήματα, τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα βρίσκεται σέ πνευματικό μαρασμό, λογική κατάπτωσις καί ψυχολογική σύγχυση. Πολλῶ δέ μᾶλλον, ἐπικραττεῖ μία ὀμιχλῶδες καί παράδοξη σιωπῆ, ὅταν μάλιστα σύν τοῖς ἄλλοις, μέχρι καί ὁ παραδοσιακός Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρυμιθοῦντος ἀγαπητός κύριος Βαρνάβας Σταυροβουνιώτης δέν ἔχει ἀκόμη ἐνημερώσει, γραπτῶς καί ἐκτενῶς, τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς ἐπαρχίας του διά τήν στάσιν του εἰς τήν Ληστρική Σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου. Γιατί ᾆράγε;

Νά σᾶς ἐπισημάνω ἐπίσης καί μία προσωπική τραγική εἰρωνία: ὅτι ὅποτε μεταβαίνω εἰς προσκήνυμα εἰς τήν σεβασμία Ἱερά Μονή τῆς Τροοδιτίσσης, ἀγοράζω ἀπό τό βιβλιοπωλεῖον τῆς ἱ. Μονῆς τινά θεολογικά βιβλία τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου. Βλέπετε ἡ ἐν λόγῳ ἐκλεκτή ἱ. μονή τοῦ Τροόδους, προωθεῖ διαχρονικῶς τά πάμπολλα θεολογικά ἐγχειρίδια τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ναυπάκτου. Μᾶλλον ὁ θεοφιλέστατος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος ἀγρόν ἡγόρασεν καί μέ τήν ἀναβάθμισή του σέ κύριον συμβουλάτωρα τοῦ ἀρχιοἰκουμενιστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἀπώλεσεν, αἰσθητά, τό Ἐκκλησιολογικόν αἰσθητήριόν του: τρανή ἀπόδειξις, ὅτι ΔΕΝ διεμαρτυρήθην ποσῶς , περί τῆς ἀντικανονικῆς καί ἀντιευαγγελικῆς ὑπογραφῆς, τοῦ μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου μετά τινός Αἱρεσιάρχου Ραββίνου, ὑπέρ τῆς «Ἄρσεως τοῦ Θεοκτόνου» περί τά τοῦ Ἱουδαϊκοῦ λαοῦ. Ἡ ἐν λόγῳ συγκρητιστική καί θεοστυγῆς ἐνέργεια τοῦ Κύπρου, ἔνεργήθην, αὐθαιρέτως καί πραξικοπηματικῶς, ἄνευ τινάς Συνοδικῆς Διαγνώμης καί ὁμοφώνου ἀποφάνσεως τῶν ἐν Κύπρῳ Ἱεραρχῶν. Ὁ «Μέγας Ἀντιαιρετικός» τῆς Καρπασίας ὅμως, οὐδέν ἐλάλησεν. Κατήντησεν λαλίστατος, ἀλλά καί γραφικός, ἐπί 30 χρόνια καί βάλε πού τόν ἐνθυμοῦμε παιδάκι, μόνον, διά τόν Χιλιασμό, Πνευματισμό, Μαγείες, Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις κ.ο.κ. Ὅπως οὐδέν λαλεῖ τι περί τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἤ καί περί τῆς Μεταπατερικῆς Αἱρέσεως. Ἀλλ΄ ἐλάλησεν τοῦτη τήν φορά, ὑπέρ τῆς Νέας Βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας τῶν «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων καί μητροπολιτῶν, πού ἐμπεδώθην εἰς τήν κακοΣύνοδο τοῦ Συγκρητισμοῦ τῆς Κρήτης...!

Νά σᾶς παραθέσομεν ὅμως, κριτικά, καί σέ ἄμεσον ἀντιδιαστολή μετά τῶν ἀριθμημένων γεγγραμένων σημείων του σέ εἰδικόν ἄρθρον, τοῦ ἐπισκόπου Καρπασίας, μέ εἰδικόν τίτλον «Η Εκκλησιολογία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» [Δεῖτε ΕΔΩ]· λάβετε μερικές
τινές προσωπικές σκέψεις, λογισμούς, θέσεις, ἀντιθέσεις καί προβληματισμούς μας :
  • Εἰς τό πρῶτον σημεῖον γράφει ὁ θεοφιλέστατος, γενικῶς καί ἀορίστος, περί τινῶν «περισσότερων ἐπικριτῶν» κατά τοῦ αἱρετίζωντος κειμένου, χωρίς νά μπαίνει κἄν στόν κόπο νά κάνει μερική ἀναφορά, ἔστω σέ μερικά πρόσωπα, ἀπό τήν πλειάδα τῶν ἐπικριτῶν τοῦ κειμένου, ἄρα συνεπῶς, τσουβαλιάζει σοφιστικῷ τῷ τρόπῳ, ἀτόπως, καί ἀντιποιμαντικά, ὅλους σχεδόν πού ἐδιατύπωσαν, ἀντιρρητική καί ἀποδεικτική θεολογική, ἄποψιν καί στάσιν, περί τοῦ προβληματικοῦ νεοκκλησιολογικοῦ κειμένου. Ἀν μή τί ἄλλο δέν μᾶς λέγει, σχεδόν τίποτε, ἔστω διά τούς «ἐλάχιστους ἐπικριτές» πού ἐπιχειρηματολογῶσιν εὔστοχα καί ἐκκλησιολογικῶς ἐπάνω καί εἰς τήν οὐσία τοῦ Θεολογικοῦ Ζητήματος τοῦ Βατικάνειου Νεοεκκλησιολογισμοῦ. Ἐπίσης διαπιστῶνω, πιθανόν καί νά λαθεύω, ὅτι ὑποτιμᾶ καί προκαταλαμβάνει τίς σωρηδόν, εὔστοχες ἤ καί ἄστοχες, ἐπικρίσεις τῶν περισσοτέρων, ἤδη μόλις εἰς τό πρῶτον σημείον του, καί σχετικοποιεῖ ἔμμεσα ἐξ ἀρχῆς, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, καί τήν πυρήνα τῆς σημαίνουσας ἐκκλησιολογικῆς συζητήσεως: περί τοῦ ἄν οἱ ἑτερόδοξοι (δηλ. οἱ αἱρετικοί) εἶναι Ἐκκλησία ὥστε ἵνα ἀποκροῦσει, γενικῶς καί ἀποτελεσματικῶς, τήν λελογισμένη κατηγορία ἤ και μομφή τοῦ ἐξωμότη καί ἀλλότριου ἐπισκόπου. Τόν ἔπιασε ὁ πόνος καί τό μαράζι διά τούς χαρακτηρισμούς πού ἐκτοξεύωσιν τά ἀγανακτισμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι ἡ οὐσία τῆς συντεταγμένης διαστροφῆς τῆς Πίστεώς μας;! Μήπως θεοφιλέστατε, τό θεολογικόν συμπέρασμα τῶν πολλῶν ἐπικριτῶν, ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι καί οἱ αἱρετικοί δέν εἶναι Ἐκκλησία, εἶναι αὐθαίρετον καί ἀμάρτυρον εἰς τήν Ἱερά Παράδοξη τῆς Πατερικῆς Θεολογίας; Ὄχι, δέν εἶναι! ᾎρα γιατί λοιδωρεῖτε καί ὑποσκάπτετε, τούς ἐπικριτές τοῦ κειμένου, καί κατ΄ἐπέκτασιν μαζί ἔμμεσα τήν ἐγνωσμένη Ὀρθόδοξη θεολογικο-Δογματική καί Ἐκκλησιολογική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας; Ἄν ὑφίστατο (ἐπανα)διαπραγμάτευσις σέ ὑψηλόν ἐπίπεδον διά τό ζήτημα, ἡ Χαρισματική Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας τό ἔχει λελυμένο ἐδῶ καί αἰῶνες. Ἄρα τό πρόβλημα ἔγκειτο, πιθανόν, εἰς τόν νοσηρό Ἐπισκοπομονισμό καί Κληρικαλισμό πού ἀπαξιώνει τά ὑφίσταμενα Κληρικολαϊκά πρόσωπα-ἄτομα ἐνεργά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
  • Καί προτοῦ κἄν προχωρήσομεν εἰς τήν οὐσία τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ Ζητήματος, νά ἐρωτήσομεν ρητορικῶς καί πάλιν τόν θεοφιλέστατον: προτοῦ κἄν συγκληθεῖ ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος» τῆς Κρήτης, δέν ἐδιεπίστωσεν τινά, διαχρονικόν, ἔλλειμα Συνοδικότητος καθῶς καί σημαίνων ἔλλειμα, Ὀρθοδόξου Αὐτοσυνειδησίας, εἰς τάς κατά Τόπους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας; Αὐτά τά δύο σημαντικώτατα ἐλλείματα πού ἐδιαπιστώθησαν καί ἐπισημάνθησαν, ὑπό τινῶν ἔγκριτων κυρίων Καθηγητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας [Δεῖτε ΕΔΩ], ἐπικριτῶν τῶν κειμένων, δέν εἶναι ἀπ΄ ἀρχῆς τρανό καί κατ΄ ἐξοχήν, σημαίνων κακόβουλο δείγμα, τῶν ἐσφαλμένων Ἐκκλησιολογικῶν καί Συνοδικῶν προϋποθέσεων τῆς ἤδη συντελεσθῆσας ἱδιόμορφης Νεοεκκλησιολογικῆς Συνόδου; Ψευδολογῶσιν ἤ μήπως ὑπερβάλλωσιν ὅσοι ἐκατήγγελαν, ἐμπόνως καί ἐντόνως, διαχρονικῶς, τήν ἐλλειματική Ἐκκλησιολογία καί ἀπουσιάζουσα Συνοδικότητα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας; Δηλαδή, θεοφιλέστατε, γιατί ἐστιάζετε, μονόγνωμα καί ἀγκυλωτικά, εἰς τά ἐν λόγῳ Συνοδικά Κείμενα, ἤ καί στούς ἐπικριτές αὐτῶν, δηλαδή τό δένδρον, μᾶλλον καλύτερα, στόν καρπό τοῦ δέντρου, ἀντί εἰς τό ὅλον Ἐκκλησιολογικόν καί Συνοδικόν πλαίσιον πού ἐμπίπτωσιν τά Κείμενα δηλ. τό ὅλο ἱερόν δάσος τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; Διά νά κάνετε ἴσως, τινά ψυχολογική, ἄρση τῶν συνειδησιακῶν ἐνοχῶν, καί μύχιων προσβληματισμῶν ἐκ τῶν ἐξομοτῶν λυκοποιμένων πού ὑπογράψασιν τά κακόδοξα καί ἀπαράδεκτα κείμενα; Ὁ Ψυχολογισμός καί Κοινωνισμός εἶναι μία ἄλλη σύγχρονος μάστιγα πού ταλαιπωρεῖ Ποιμένες καί λαό τῆς Ἐκκλησίας. Τά Συνοδικά Κείμενα, μίας τῷ ὄντι Πανορθοδόξου Συνόδου, ὑποτίθεται, ὅτι εἶναι ὁ συνοδικός καρπός τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας καί Αὐτοσυνειδησίας Της καί τά νεοτεχθέντα γεννητούρια τοῦ Συνοδικοῦ μας συστήματος. Ἄρα συνεπῶς, δέν θά ἔπρεπεν, ᾆράγε, νά ἐξετάζωμεν π.χ. τό εἶδος ἤ καί τό γένος τοῦ δέντρου, δηλ. τήν ποικιλία καί τήν ποιότητα τῶν καρποφόρων δέντρων τινός περιβολιοῦ, οὔτος ὥστε νά δυνάμεθα νά (ἀνα)γνωρίζωμεν μέ ἀσφάλεια a priori τί σόϊ καρποί πρόκειται, νά παραχθῶσιν, σέ ποσότητα ἀλλά κυρίως σέ ποιότητα, ἐκ τῶν καρποφόρων δένδρων; Ἐκτός κι ἄν δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ποιότης τοῦ καρποῦ καί τήν θυσιάζωμεν εἰς τόν βωμόν τῆς ποσότητος καί αἰσχροκέρδιας. Ἐξάπαντος ἀγαπητέ θεοφιλέστατε κ. Χριστοφόρε μας: ἄν λόγου χάρι σ΄ ἕνα χωράφι, φυτευτῶσιν ἄκαρπα δενδρίλια, δέν θά ἦτο πραγματικά, ἄπειρη ἀνοησία, νά ἀναμένωμεν εὔγευστους, χημῶδεις ἤ καί ἄγευστους καρποῦς; Ἡ ὅλη ἐπιχειρηματολογία ἐκ τῶν ὑστέρων, δηλ. «πῶς θά ἐρμηνευθεῖ τό φαινόμενο τῶν ἄκαρπων δενδριλίων» φαντάζει ἀνόνητον, διακαήν πόθον, πρός μετοικεσίαν εἰς τόν ταρτάριον Πλανήτη τῆς Ἀφροδίτης. Μήπως, συγχέωμεν καί ἐστιάζωμεν, εἰς τό φαινομενικόν σύμπτωμα [τῶν προβληματικῶν Κειμένων] ἀντί εἰς τάς βαθυτέρας νοσηρᾶς ρίζας τῆς ἀρχέγονης ἀσθενείας [τῆς κακοδόξου Ἐκκλησιολογίας]; Διά τοῦτο τό ζήτημα δέν μᾶς λέτε τίποτα.
  • Εἰς τό δεύτερον σημεῖον, ἀποροῦμεν λογικῶς: ἡ Συνοδική (!) ἀπόδωσις ἐκκλησιαστικώτητος εἰς τίς Ἐτερόδοξες Κοινότητες καί Χριστιανικές Ὁμολογίες, εἶναι δείγμα, ὑπό ποῖας ἀκριβῶς ἀποκαλυπτικῆς ἐμπειρίας καί ὑπό τίνων συγκεκριμένων θεοπνεύστων καί θεοφόρων Πατέρων... εἰς τήν παρωδία τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ Συνόδου; Παρ΄ὅλα αὐτά καί δι΄αὐτά ὁ θεοφιλέστατος κρίνει, ἄστοχα, ἀνόμοια τινά πράγματα, σέ τοῦτο τό σημεῖον, μιᾶς καί ἔχει, ὑπερτονισθεῖ καί ἀποσαφηνισθεῖ, ὅτι ἡ Ληστρικώτατη Σύναξις τῶν Προκαθημένων στή Κρήτη, εἶναι Καινοφανής νεωτερισμός παντελῶς [ἀ]διάφορος ἐκ τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἐν τέλει θεοφιλέστατε πρός τά ποῦ συγκλίνετε (ἐπ)ἀκριβῶς δέν ἔχομεν ἀντιληφθεῖ τό ὅλον πνεῦμα σας διά τήν ὀνομασία τῆς (συν)κρητικῆς Συνόδου: Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος; Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος; Ἤ μᾶλλον τραγελαφική σύνοδος γιά γοερά κυρίως κλάματα; Εἶναι φανερόν βέβαια, ἀπό τήν ἐκστρατεία προπαγάνδας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἅμα μέ τή μόλις πρόσφατην τηλεοπτική μεταΣυνοδική συνέντευξή του εἰς τό ΡΙΚ πού ἐπροσπαθοῦσεν, ματαίως, νά πείσει τούς τηλεθεατές του, ὅτι πρόκειται διά πνευματικῆς (sic) συνεντεύξεως καί δεῖ ὅτι ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ Σύνοδος εἶναι καί θά ἐπικρατήσει ὡς μία Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος. Τόν τελευταίον λόγο θά τόν πεῖ ἡ ἀλάθητως Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὑπερβολική αὐτοπεποίθησις διά τά πιό πάνω τοῦ ἔντιμου μακαριωτάτου Κύπρου, δέν μᾶς πείθει, καί τήν ἀμφισβητόμεν ρωμαλέως. Ἐξάπαντος ὡς συμβουλάτωράς του, γίνεται κάπως φανερόν, ὅτι διακατέχεσθε ἀπό ταυτόσημον ἐσφαλμένο ἐκκλησιολογικό φρόνημα, μιᾶς καί ταυτίζετε καί συγκαταλέγετε, ἐμμέσως πλῦν σαφῶς, καί δή ἄτοπα, τήν πρόσφατη θεατρινίστικη ψευδοΣύνοδο, μετά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἄπαγε τῆς βλασφημείας δηλαδή. Ἄν πολυσέβαστέ μου κύριε Χριστοφόρε, δέν ὑφίστατο τινά μέγα καθολικόν Συνοδικόν ἔλλειμα, τεράστιον ἔλλειμα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Αὐτοσυνειδησία τῶν Ἐπισκόπων μας, δέν θά ἐχρειάζετο κἄν νά (κατα)σπαταλλεῖτε ματαίως, δυνάμεις, ὅπως ἐρμηνεύσετε τά ἐν λόγῳ Κείμενα, μέ τινά ὀρθόδοξη ἐρμηνευτική, διότι θά ἦτο καθόλα ὀρθόδοξα ἐξ ἀρχῆς. Τά διφορούμενα καί ἀσαφή, Συνοδικά Κείμενα, πού ἐπιδέχονται πολλαπλές ρμηνείες, ΔΕΝ τά βαφτίζωμεν ὀρθόδοξα, ἀλλά Ληστρικά. Τά ὀρθόδοξα ἱερά καί Συνοδικά Κείμενα, εἶναι ἁπλά, κατανοητά, καί δή θεόπνευστα, ἄνευ τινός γυναικουλίστικης καί φιλοσοφίζουσας τεχνολογίας. Ἄρα συνεπῶς, ἡ λανθάνουσα γλῶσσα σας τ΄ἀληθῇ λέγει. Τά κακόδοξα κείμενα, θά προσπαθήσετε ασφαλέστατα, ἡ Ληστρική Σύναξις τῶν Προκαθημένων καί Φαριζαίων Ἱεραρχῶν, νά τά ἐρμηνεύσετε κατά τό δοκοῦν, μέ δῆθεν «ὀρθόδοξον» τρόπον, ὥστε νά ἐμπεδωθεῖ ὡς φτηνιάρικος σανός διά τό ἄλογον ποίμνιον. Τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα ὅμως, ἅγιε θεοφιλέστατε, εἶναι Λογικόν καί Θεανθρώπινον, καί ὥς ἐκ τούτου, δέν δύνασθε νά οἰκοδομήσετε Αὐτό, μέ ἔωλα καί σαθρά θεμέλια, ἐκ τινῶν Ληστρικῶν ἀποφάνσεων τινάς ἀποτυχημένης μικροσυνόδου, ἀκριβῆς ἀπομιμήσεως τῶν ἀντιχριστιανικῶν Βατικάνειων φληναφημάτων.
  • Εἰς τό τρίτον σημεῖον ἔχουμεν καί ἐκεῖ μερικές ἀντιρρητικές ἐνστάσεις. Γράφετε ὅτι ὁ σκοπός τοῦ ἐν λόγῳ περιβόητου ληστρικοῦ Κειμένου, ἦτο νά «καθορίσει τίς προϋποθέσεις», ὅπερ καί πάλιν ἀκατανόητον, μιᾶς καί ἐνεργεῖτο ἐκ τῶν ὑστέρων, καθότι καί διανύουμεν εἴδη τινά πολυχρόνιον Διαχριστιανικόν καί Διαθρησκειακόν Διάλογον...! Θέλω νά πῶ, εὐθυτενῶς, καί συγνώμη διά τοῦτο τό σκληρόν καρφί πού μπήγω εἰς τήν συσσωρευμένη ἀντι-συνοδική καί ἀντι-δογματολογική κατεγνωσμένη ἀλογία σας, ὅτι πρῶτα ἀπ΄ ὅλα, ΠΡΟ-ΚΑ-ΘΟ-ΡΙ-ΖΟ-ΝΤΑΙ τά ἔλλογα καί θεολογικά κριτήρια καί οἱ προϋποθέσεις καί ἔπειτα μπαίνωμεν σέ οἰκουμενικόν ἱεραποστολικόν διάλογον, καί ὄχι τό ἀντίθετον. Δέν ἐρχόμεθα a posteriori τῶν ἐν ἐξελίξει ψευδοθεολογικῶν διαλόγων, καί ἁμᾶ τῇ γενικ καί εἰδικ, σοβαρά ἀποτυχία τούτων, τῶν Οἰκουμενι(στι)κῶν Διμερῶν καί Πολυμερῶν Διαλόγων, νά θεσμοθετήσετε, (καί ὄχι ἁπλῶς νά «καθορίσετε») τούς Ὅρους καί τίς προϋποθέσεις τῶν. Πρόκειται κατα τήν ταπεινή ἄποψίν μας, διά μιᾶς φτηνῆς ἁπλοϊκῆς ἐξαπάτησις, ἐνθεν κακεῖθεν, μιᾶς καί πρόκειται διά Συνοδικῆς καί τελεσίδικου, θεσμοθετήσεως, τινῶν προειλλημένων ὅρων καί κριτηρίων, ὅπως ἐμπεδωθῶσιν καί τσιμεντωθῶσιν, ἀδιάλειπτα οἱ ἀντι-Εὐαγγελικοί διάλογοι τοῦ ψεύδους, ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, ἠχηρές φωνές Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, κραυγάζωσιν, γοερῶς καί ωμαλέως, ΚΑΤΑ τῆς ἀντικανονικῆς καί ἀντιπατερικῆς πράξεως τῶν διαολεμένων Διαλόγων. Γιατί ἀπαξιώνετε τέτοιες ἠχηρές φωνές; Οὔτε περί τοῦτο μᾶς ἐνημερώνετε. Μή ξεχνάτε θεοφιλέστατε, ὅτι ἡ Πρωτόπλαστος Εὖα, ἐξηπατήθην, ὑπό τοῦ παμπόνηρου ὄφεως, καί ὄχι ὁ Δίκαιος Ἀδάμ, ἐξ αἰτίας τινός ἀρχέτυπου ἐωσφορικοῦ ἐν Παραδείσῳ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Ἄρα λοιπόν, πνευματολογικῶς, τέτοιου εἴδους ψευδο-διάλογοι εἶναι Μετευϊαίον Μεταπατορικόν Ἁμάρτημαν, τό ὀποῖον, ἀρκετοί Νεοεκκλησιολογιστές κληρικοί καί ταγοί μας, προσπαθεῖτε δυστυχῶς, νά τό δικαιολογήσετε καί νά μᾶς τό ἐμβολιάσετε, εἰς πείσμαν μάλιστα, τῆς Θεοπνεύστου Προφητικῆς, Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Θεολογίας μας. Ὁ Θεολογικός ἤ καί Θρησκειολογικός Διάλογος, μέ ἀμετανόητους Αἱρεσιάρχες, ΔΕΝ ἐπευλογεῖτο ὑπό οὐδεμίας νόρμαλα ἐν Χριστῷ Συνοδικῆς Πράξεως καί βάσεως, καί δή ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, συνεπῶς, εἴς μάτην ἐκοπιάσετε εἰς τήν Κρήτην. Ἄν ὅντως ἐκφραζόταν εἰς τήν Κρήτην, ἡ βαθεῖα Ὀρθόδοξη Αὐτοσυνειδησία, ἅγιε Καρπασίας, δέν θά ἀνεγνωρίζετο κἄν, ὡς Ἐκκλησία, ἡ ἑτεροδοξία. Ἄρα καί πάλιν συνεπῶς, πρόκειται διά βαθιά κατάμαυρα μεσάνυκτα, τῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν ὅσων ὑπέγραψαν τό κακόδοξον Κείμενο. Διότι ἄν ἦτο ὀρθόδοξη τῷ ὄντι ἡ αὐτοσυνειδησία των, δέν θά ὑφίσταντο ὁμολογιακές ἀντιρρήσεις ὑπό τινῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί ὑπό λοιπῶν ἀρκετῶν Ἱεραρχῶν. Τί θέλετε νά μᾶς πεῖτε δηλαδή; Ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, ὁ Σεβασμιώτατος Μόρφου κ. Νεόφυτος, ὁ Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ Σεβασμιώτατος Γόρτυνος κ. Ἱερεμίας, ὁ λεοντόκαρδος Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ μελιστάλακτος σεβ. Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ὁ ἰσχυρός Γλυφάδος κ. Παύλος καί ὄσοι ἄλλοι δέν πήγαν, ἀλλά καί τόσοι ἄλλου πού δέν ὑπέγραψαν, δέν διαθέτωσιν Ὀρθόδοξην Αὐτοσυνειδησία καί διαθέτετε ἐσεῖς καί τό Νεοκκλησιολογικόν οἰκουμενιστικόν συνάφιν σας; Καί ἀφοῦ οἱ ἑτερόδοξοι θεοφιλ., δέν εἶναι ὁμόδοξοι, καθότι καλῶς μᾶς διευκρινίζετε τοῦτο τό πράγμα, πῶς καί μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογική Αὐτοσυνειδησία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς κατά βάθως ἐν τόπῳ καί χρόνῳ, τῆς καθολικῆς ἱστορίας Της δηλ., ἀναγνωρίζει ἐπιπρόσθετα, σήμερον, τήν ἱστορικότητα καί τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν Ἑτεροδόξων, ὡς Νέων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν; Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία δεν δρᾶ εἰς τήν χωροχρονική, ὀρατή καί ἀόρατη, ἰστορία τῆς Οἰκουμένης; Εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῶν θεόπνευστων, Κανονικῶν καί Χαρισματικῶν ὁρίων Της, δύναται νά ἀναγνωρισθεῖ, εκκλησιαστικότης, στούς ἑτεροδόξους (πού δέν εἶναι ἁπλῶς ἑτερόδοξοι καθῶς γράφετε, ἀλλ΄εἶναι κυρίως ἀποκεκομένοι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, αἱρετικοί!), ἔστω καί κατ΄ἐπίφασιν, διά Συνοδικῆς θεσμοθετικῆς πράξεως καί διαγνώμης;
  • Πιό ἁπλούστερα δηλ. ἀπορῶ: δύναται ἡ Κυπριακή Δημοκρατία, νά ἀναγνωρίσει θεσμικῶς, διά τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων της, τήν ἱστορική ὀνομασία τοῦ Ψευδοκράτους, δηλ. τοῦ ἀλλόδοξου Κεμαλιστοῦ εἰσβολέα καί ἐθνοκτόνου Ἀττίλα, ὡς τῆς Βόρειας Δημοκρατίας τῆς Κύπρου; Μά ἀφοῦ πρό τῆς εἰσβολῆς ἐζούσαμεν καί ἐδιαβιώναμεν, εἰρηνικά, μαζί μέ τοῦς Λινοβάμβακους (Τουρκοκυπρίους). Γιατί νά μή ἀναγνωρίσομεν τήν, μετά τήν εἰσβολή, ἱστορική ὁνομασία τοῦ ψευδοκράτους των ἀδελφῶν μας Τουρκοκυπρίων πού κατοικῶσιν εἰς τά κατεχόμενα ἐδάφη μας; Πολλῶ μᾶλλον καί ἰδιαιτέρως, ὅταν σωρηδόν ἄλλα ἑτερόδοξα, ὁμόδοξα καί ἀλλόθρησκα ἔθνη δέν ἀναγνωρίζωσιν αὐτήν(;!). Δέν εἶναι κρίμα πού ἡ «Τουρκική Δημοκρατία τῆς Βορείου Κύπρου» βρίσκεται εἰς παγκόσμιον ἀπομόνωση; Εἰς τό παρόμοιον μῆκος κύμματος, μετά τῆς «θεολογικῆς» συλλογιστικῆς σας, σᾶς ἐρωτόμεν: ποιά Ἁγία Οἰκουμενική ἤ καί Τοπική Σύνοδος, ἔχει ἀναγνωρίσει, θεσμικῶς, τινά ἱστορική ὀνομασία, ἱστορικότητα, καί δή ἐκκλησιαστικότητα, στίς αἱρέσεις, στά σχίσματα καί σέ ἑτερόδοξες κοινότητες; Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅταν ἀπομώνοναν καί ἀπέκοβαν τούς αἱρεσιάρχας καί αἱρετικούς ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, τό ἔκαναν ἀπό μίσος ἤ ἀπό ποιμαντική ἔσχατη ἀγάπη πρός αὐτούς; Ἐμεῖς τότε, διά τί ἀκολουθῶμεν κοιλιόπνευστα ἀποφασισθέντα πού ἐξυπηρετῶσιν σκοτεινές δυνάμεις;
  • Στό ἴδιον σημεῖον πολύτιμε θεοφιλέστατε, προσπαθεῖτε μᾶλλον ἀνεπιτυχῶς, νά ἑρμηνεύσετε, πλανερῶς καί ἀντορθοδόξως, τά ἑξῆς: τό Συνοδικό Κείμενο καταγράφει σαφῶς ὅτι «ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία... τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν»· δηλαδή εἰς παροντικό χρόνο, γράφει ὅτι σήμερα ἀποδέχεστε τήν ἱστορική ὀνομασία καί παγιωμένη κατάστασιν τῶν ἑτεροδόξων, ἑνῷ ἐσεῖς καί οἱ ὁμόφρονές σας, μᾶς δίδετε παράλληλα μία διαφορετική καί μᾶλλον ἀλλόκοτη ἑρμηνεία, ὅτι πρόκειται διά ἀναγνώριση, τῆς παρελθοντικῆς [πρό τοῦ Σχίσματος] ἱστορικῆς ὑπάρξεως αὐτῶν τῶν «ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν». Τί ἀκριβῶς νά πρωτο-πιστέψωμεν θεοφιλέστατε; Ὑπάρχωσιν σήμερα, ὡς Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες; Ἤ, ὅτι ὑπήρξαν κάποτε ὡς Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες; Ἐξάπαντος ΚΑΙ τά δύο εἶναι ἐσφαλμένα, προβληματικά καί αἱρετίζοντα ἐκ θεολογικῆς ἀπόψεως. Ἔχομεν εἰλικρινῶς πολυ-μπερδευθεῖ ἀπό τούς ἀσυνάρτητους δικολαβισμούς καί τίς ἀθεολόγητες ἀσυναρτησίες τῶν ὑπερμάχων καί ὀπαδῶν τῶν ληστρικῶν κειμένων. μως ἀπό τήν ἄλλη, διά ποῖαν ἀκριβῶς «ἱστορική ὁνομασία» ΔΕΝ ἀναφέρεσθε (μᾶλλον ἀπό διαβολόπνευστον ἤ καί μή θεολογική σκοπιμότητα) εἰς τό Συνοδικό Κείμενο [ἔστω εἰς τήν «ὀρθόδοξη» ἐρμηνευτική σας] καί ἄρα, λογικῶς καί εὐλόγως, δημιουργούνται πολυποίκιλες ερμηνείες καί ἐπικρίσεις· συνεπῶς ἀδικεῖτε μᾶλλον, κατάφωρα, στά ὅρια τῆς ἀργολογίας καί τῆς θεομίσητου (ἱερό)κατακρίσεως τούς «περισσότερους ἐπικριτές» τῶν Κειμένων, μιᾶς καί μερικοί ἐπικριτές τῶν Κειμένων εἶναι ΚΑΙ συλλειτουργοί σας ἀξιότιμοι Ἱεράρχες, καί οἱ περισσότεροι ἐπικριτές σαφῶς καί ἐκ τινῶν ἄλλων βαθμίδων Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί. Ὅλοι αὐτοί κατ΄ἐσᾶς ἀσκῶσιν λεθεμένη καί ἐπιπόλαια ἐπιχειρηματολογία καί ἀφήνεται συνειρμικῶς νά ἐννοηθεῖ, ὅτι ἔχετε τήν ὀρθόδοξη λύση στό τσεπάκι σας. Πρώτα δημιουργεῖτε τό πρόβλημα· ἔπειτα τό ὑπογράφετε ἵνα ἐμπεδωθεῖ· καί μόλις σᾶς πάρωσιν χαμπάρι καί ὑφίσταντο ρωμαλέες ἀντιδράσεις, σερβίρετε καί τινά προτηγανισμένη λύση διά τό πρόβλημα. «Παλιά μου τέχνη κόσκινο» λέγασιν οἱ προγόνοι μας.
  • Θά πρέπει ὅμως νά ἀποσαφηνίσομεν στό τό πιό πάνω πολύπλοκον σημεῖον, εἰδικά πρός τούς ἀναγνώστες μας τουλάχιστον: ὅτι εἶναι ἕνα διαφορετικό ζήτημα νά ἀναγνωρίζωμεν, ἱστορικότητα ἤ καί ἱστορική ὀνομασία, εἰς τάς τῷ ὄντι, καί πρό τοῦ Σχίσματος, παρελθοῦσες Ὀρθοδόξους Τοπικάς Ἐκκλησίας. Ποιός ἀμφισβητεῖ, ὅτι ἡ Πρεσβυτέρα Ρώμη, τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῆς Ρώμης, ὅτι δέν ἦτο ὀρθόδοξον καί ὀρθοδοξούσα Κοινότης, ἐνωμένη ὀντολογικῶς καί ἐκκλησιολογικῶς, μετά τῆς Μίας Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Ἡ νεωτέρα Ρώμη εἶναι τό ἀκανθῶδες ζήτημα. Καί ἡ Νέα Ρώμη ἕνα ἄλλο. Οὔτε κἄν ζητούμενον μιᾶς καί ἐπελύθην ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων μετά τό Σχίσμα. Ἤ μήπως σεβασμιώτατε καί ἅγιε Καρπασίας, δέν ἐλήθην ὁριστικῶς, ἅπαξ καί διαπαντῶς; Σήμερα ἡ Βατικάνειος Ρώμη, ὀρθοδοξεῖ, ἤ, μήπως κακοδοξεῖ, ἀγαπητέ κύριε Χριστοφόρε; Πρόκειται διά «Ἑτεροδοξον Ἐκκλησία» ἤ διά Αἱρετικώτατη (γράφε πολυαἵρεσιν) Πολιτικο-θρησκευτική Κοινότητα; Καί ἕνα ἄλλο παράδοξον, συγκρητιστικόν, αἱρετίζον, καί δή ἀθεολόγητον, μείζον ζήτημα, νά ἀναγνωρίζωμεν, τήν σήμερον, ἱστορικότητα καί ἱστορική ὀνομασία, σέ παροντικές (!) ἀμετανόητες ἑτερόδοξες καί αἱρετικές Κοινότητες/Συναγωγές. Αὐτό τό δεύτερον, μέ τό συμπάθιον, δέν εἶναι Πατερική Ἐκκλησιολογία, ἀλλά δαιμονική μπαρουφολογία. Τό κείμενον ἐγράφην ὅμως, μέ ἀδιάκριτον καί πολύπλοκον ἀσάφεια, ὡς διφορούμενον κείμενον πού ἐπιδέχεται, διττήν ἐρμηνεία [ὀρθόδοξη καί ἑτερόδοξη], ἀκριβῆς ἀπομιμήσεως στά ἀρχέτυπα βοθρο-ληρρήματα τῶν Βατικάνειων Συνόδων καί Φραγκοπαπαπικῶν Ἐγκυκλίων, ἀναντίρρητα καί σαφῶς {τό ὑπογγραμίζω καί τό ἐπισημαίνω ὡς ὁ ἔσχατος εἰδικός ἐρευνητής [καί ὄχι ὡς Μάντης Τειρεσίας] τῶν ὀρθοδόξων καί ἑτερόδοξων κειμένων} ὥστε νά ἰκανοποιηθῶσιν, καί οἱ πάσης φύσεως Ἑτερόδοξοι/Αἱρετικοί Παρατηρητές, ἀλλά καί οἱ σωρηδόν Αἱρετικές Παρασυναγωγές ἤ Κοινότητες τοῦ Φραγκολατινισμοῦ, Οὐνίας, Λουθηροκαλβίνων, Μονοφυσιτῶν κ.ο.κ.
  • Ἐκκλησιολογικῶς ὁμιλοῦντες ἅγιε θεοφιλέστατε: δέν ὑφίστατο οὔτε δύναται νά σταθεῖ [ἄρα ἀνυπόστατον καί ληστρικόν τό Κείμενο τῶν Προκαθημένων] ἀπλανῆς καί ὁρθοδόξως Συνοδική ἔννοια, δηλ. τινά ὀρθῶς Ἐκκλησιολογικός Ὅρος: «Ἑτερόδοξη Χριστιανική Ἐκκλησία», πολλῷ δέ μᾶλλον οὔτε κἄν «μή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Διότι τό Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἐμμανουήλ, ἡ Ἐκκλησία Του, δέν εἶναι καί οὔτε μπορεῖ νά ὁρισθεῖ, ἐννοιολογικῶς καί λεξικολογικῶς, ὡς ἑτερόδοξη οὔτε κἄν μή ὀρθόδοξη, ἀλλά ΜΟΝΟΝ ὡς ἡ Μίας Ἁγία Ἀποστολική Ὀρθόδοξη καί Καθολική Ἐκκλησία σύμφωνα μέ τό κατά γράμμα καί πνεῦμα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. Μεμέρισται ὁ Θεάνθρωπος Χριστός; Συνεπῶς ἅγιε Ἱεράρχα, πάν ὅτι ἐκκόπτεται, ἐκ τῆς Θεανθρωπολογικῆς Ἁγίας Ἀμπέλλου Του, δέν δύναται νά κουβαλεῖ ἤ ἔστω νά διαθέτει, ὄντας ἀποξηραμμένος καί σεσαπισμένος κλάδος, τινά ἀμυδρά στοιχεία ἐκκλησιαστικότητος, διότι ἦδη εἰς τό θεϊκόν πῦρ βέβληται. Βάλτε π.χ. τό χέρι σας εἰς τήν φωτιά, καί πεῖτε μας μετά παρέλευση τινῶν λεπτῶν, ἄν θά διαθέτει ἐκ τῶν ὑστέρων, ἴχνη ἤ καί στοιχεία, σαρκικότητος. Κοντολογίς, οὔτε κἄν εἰς τήν κοινή λογική κ. Χριστοφόρε, δέν δύνανται νά σταθῶσιν, οἱ κατεγνωσμένες σοφιστίες σας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, δέν βρίσκεται εἰς τόν Οἰκουμενιστικόν διάλογον, διότι βρίσκονται τινές ἀνάξιοι καί αἱρετίζοντες ἐκπροσώποι τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἀνάξιοι ἐκπροσώποι Της, δέν ἀντιπροσωπεύωσιν, ὀντολογικῶς, τήν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά μόνο φαινομενικῶς καί φαντασιολογικῶς. Αὐτό μᾶς τό διδάσκωσιν Θεοφόροι καί Ἅγιοι Πατέρες καί ὄχι ὁ προσωπικός λογισμός μας. Τό Ἐκκλησιολογικό καί Θεολογικό ζήτημα, περί τῶν ἑτεροδόξων, περί τῶν ἑτεροδόξων/αἱρετικῶν δογμάτων, περί τῶν δῆθεν μυστηρίων τους κ.ο.κ. ἔχει ἐπιλυθεῖ καί ἀποσαφηνισθεῖ, τελεσιδίκως καί ὁριστικῶς, ὑπό τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας διά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν κ.ἄ. Τοπικῶν Συνόδων Της. Ἀνοίξτε τά Πρακτικά τῶν ἁγίων Συνόδων νά τά μελετήσετε, ἀνοίξτε ἐπί τέλους καί τά θεόπνευστα Πατερικά Συγγράμματα νά τά μελετήσετε καί μή ὑποκρίνεσθε τούς ἀνήξερους καί ἀνίδεους. Ὁ διπλοῦς πέλεκυς τῶν πιό πάνω, κονιορτοποιεῖ καί σφαγιάζει μέ τό βαμβάκι τή ἀντιπατερική ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σας.
  • Τά περί «κουβαλήματος» τινῶν στοιχείων ἤ καί περί ἴχνεων ἐκκλησιαστικότητος εἶναι Λουθηροκαλβινική (=Προτεσταντική) Ἐκκλησιολογία, πού υἱοθετήθηκεν ὑπό τῆς Βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας διά τῆς Ληστρικῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου της καί μεταπηδά πλέον, θεσμικῶς, καί εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐλέω τῶν «ὀρθοδόξων» ὑπογραψάντων τίς θεοστυγεῖς κακοδοξίες τῆς Νέας Ληστρικῆς Συνόδου ἐν Κολυμπαρίῳ. Ἐμεῖς ὡς ἁπλοί καί φτωχοί μελετητές, τά γνωρίζομεν, ἐσεῖς ὡς ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας διατί τά ἀγνοεῖτε; Ἀπορῶ, καί θλιβερῶς διαπιστώνω, καθότι δέν δύναμαι ὁ ἀφελῆς, νά ἐννοήσω, διά τίνα ἀκριβῶς λόγον, ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, μέ πλούσιον ἀντιαιρετικόν καί περίφημον συγγραφικόν ἔργον, λ.χ. τόν Θεοφ. κύριον Χριστοφόρον, διά τίνα ἀκριβῶς λόγον πιππηληδόν, ἀναπαράγει τινά ἐσφαλμένη Ἐκκλησιολογία, τήν Ἐκκλησιολογία τοῦ Ἰωσήφ Ράτσιγκερ (τέως πάπα Βενεδίκτου) εἰσαγώμενη δηλ. ὑπό τῶν Φραγκολατίνων καί Λουθηροκαλβίνων; Ἀπό θεολογική ἄγνοια μήπως, ἤ ἀπό ἄθεο-λόγητον, μή ἀγνῇν ἄγνοια;
  • Τό ἀναντίρρητον γεγονός, καί μόνον, ἄνευ τινάς ἐμβαθύνσεως εἰς τά ἐν λόγῳ κείμενα καί τά λεξικολογικά ἤ τεχνολογικά φρασίδια, ὅτι δηλ., τά ἐν Κολυμπαρίῳ Συνοδικά Κείμενα: δύνανται, κατά τόν κ. Χριστοφόρον, νά ἐρμηνευθῶσιν, ΚΑΙ μέ τήν «ὀρθόδοξη ἐρμηνευτική» τοῦ [ἀφήνει τό ἰσχυρόν καί φαιδρόν σαχλεπίσαχλον ὑπονοούμενον, ὅτι ὅσοι ἔχωσιν ἀντιρρήσεις ἀσκῶσιν κακόδοξον ἤ μή ὀρθόδοξον ἐρμηνευτική]· ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, ἔχωσιν διατυπωθεῖ σωρρηδόν τῷ ὄντι ὀρθοδόξων ἀντιρρήσεων καί ἰσχυρῶν ἀποδεικτικῶν ὑπομνημάτων, κατά αὐτῶν τῶν παράδοξων Κειμένων· δηλ. ἐρμηνεύθησαν καί μέ τήν ἄς ποῦμεν καταχρηστικῶς τήν «ἑτερόδοξον ἐρμηνευτική», αὐτό ἀπό μόνον του, δίχως ἄλλα ἐρείσματα, (δια)κηρύττει ὡς ἀνυπόστατο πάν ὅτι ἔγγραφον ὑπεγγράφην εἰς τήν Κρήτην. Διακηρύττει ὡστόσον, τήν Ληστρικότητα τῶν ἀποφάνσεων τῆς Συνόδου. Διαλαλλεῖ καί διακηρύττει ἐπίσης, συνοδικῶς, τήν ἑτερόδοξον καί αἱρετικήν Ἐκκλησιολογία, πού ἀπαξίωσεν, σχετικοποίησεν καί τέλος ἐκμηδένισεν τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογία. Προσβάλλει προκλητικά τό Ἀποστολικόν καί Πατερικόν Συνοδικό Πολίτευμα, καί αὐτοφανερώνει, θριαμβευτικῶς (sic) ὅτι ὅσοι Συνοδικοί ὑπέγραψαν τά κακόδοξα Κείμενα, ΔΕΝ ἔχωσιν γνήσιον ποιμαντικό καί ὀρθόδοξον φρόνημα, εἶναι αἱρετίζοντες καί ἐκκοσμικευμένοι ἐπίσκοποι, κατ΄Εὐαγγελική ἀκρίβεια εἶναι λυκοποιμένες καί ψευδοπροφῆτες, καί θά πρέπει νά ποίμνιόν τους νά μή τούς ἐμπιστεύετε ποσῶς, σέ τέτοιον μεγάλο βαθμόν, πού σύμφωνα μέ τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀπαιτηθεῖ ὑπό τῆς Συνειδήσεως τοῦ Λαοῦ ἡ καθαίρεσεις αὐτῶν. Ἄρα, τά περί ἐξωμοσίας, θά πρέπει κάποτε νά ἐρευνηθῶσιν καί ὄχι νά καπελλωθῶσιν μέ τινά ἰδεολογικά φληναφήματα. Ἄν δέν ὑφίστατο τινά ἀλλοίωσις τῆς Πίστεως, νά τιμωρηθῶσιν παραδειγματικῶς, οἱ ὅποιοι συκοφάντες.
  • Ἀμφισβητόμεν δηλαδή, ὅτι οἱ ὁμόφρωνες τοῦ Καρπασίας καί Ἀρχιοικουμενιστές Νεοφαναριῶτες ταγοί μας, ὅτι ἐπιθυμῶσιν, τήν δῆθεν ἐνότητα ἐπί τήν βάση τῆς Πίστεως, μιᾶς καί οἱ ἑτερόδοξοι, πρακτικά καί θεωρητικά, οἱ ἴδιοι ΔΕΝ ἐπιθυμῶσιν νά ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων. Πολλῷ μᾶλλον τώρα πού τούς ἀναγνωρίζωσιν καί ἱστορική ἐκκλησιαστικότητα. Ἄν οἱ ἑτερόδοξοι ἤ καί οἱ ὁρθόδοξοι ταγοί μας, ἐπιθυμοῦσαν τέτοιον πράγμα, δέν θά ἐγίνοντο ἐπί σειρά ἑτῶν, ἄκαρποι καί ἀδιάκοποι διάλογοι ἐπί διαλόγων, μέ τά γνωστά ἀποτυχημένα ἀποτελέσματά τους. Αὐτό δηλοί ἀποφατικῶς, ὅτι δέν δίδεται ἡ Εὐαγγελική Μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀλλά προφανῶς, δίδεται τό ἀνίερο μαξιλαράκιν συνειδήσεως, εἰς βάρος τῆς Σωτηριολογικῆς προοπτικῆς, τῶν ἑτεροδόξων, τῶν ἑτεροθρήσκων, τῶν αἱρετικῶν, καί ἐξάπαντος καί κυρίως, εἰς βάρος, τῶν δῆθεν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων μας ἐπί τό ἄνομον παίγνιον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων. διαβολόπνευστη κκλησιολογία τῶν Νεοκκλησιολογιστῶν/Οἰκουμενιστῶν, εἶναι παντελῶς διάτρητη, ἀπό ὅποιο σημεῖον καί νά τήν ἐξερευνήσει κανεῖς. Εἶναι ἐκπληκτικόν, ὅτι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς ἀποκρύβωσιν (ἤ καί ἀγνοοῦσιν) τήν Πατερική Ἐκκλησιολογία καί προβάλλωσιν μίαν ἀλλότριον, ξένη καί σχετικοποιημένη, Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία, πού ἔχει ἰσχυρά ἐρείσματα εἰς τόν Φραγκοπαπισμό καί Λουθηροκαλβινισμό. Τρανή ἀπόδειξις διά τοῦτα πού καταγράφομεν εἶναι ἡ παντελή ἀπουσία, θεσμικῆς Συνοδικῆς πρόνοιας, εἴς τά ἴδια τά ληστρικά Κείμενα, εἰδικῶν κριτηρίων καί προϋποθέσεων, περί τινάς ἐπιστροφῆς, ἀποδοχῆς, ἐντάξεως καί ὑποδοχῆς τῶν ἑτεροδόξων «ἐκκλησιῶν καί ὁμολογιῶν». Περί αἱρετικῶν, δέν ὑφίστατο τέτοιος προσβλητικός (sic) λόγος. Ἡ θριαμβεύουσα Μεταπατερική καί Μεταπατορική Αἵρεσις εἰς τό ὑπερφίαλον μεγαλεῖον της.
  • Ἡ Ἐκκλησιολογικές συνέπειες τῆς κακοΣυνόδου τῆς Κρήτης, πρόκειται νά διαφανῶσιν [ἦδη προφητικῶς ἐδιαφάνησαν πολλάκις] ἐν ἐξελίξει τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας. Ἦδη ἡ Συνείδησις τοῦ πληρώματος τῆς Πατερικῆς ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, προτοῦ κἄν συγκληθεῖ ἡ «Σύνοδος τῶν Νεοεκκλησιολογιστῶν», ἔχει ἀποκηρύξει καί καταδικάσει αὐτήν, ὡς μία Νέα Ληστρικήν Σύνοδο μιᾶς καί τά κείμενα ἤ καί οἱ [προειλλημένες] ἀποφάσεις της, ἦτο γιά χρόνια ὁλόκληρα, γνωστά/ές, ἀπό τίς Προσυνοδικές Διασκέψεις τῆς τελευταίας πεντηκονταετίας. Τό «Ἐκκλησιολογικόν» ἑρμηνευτικό κείμενο τοῦ θεοφιλεστάτου Καρπασίας, ἕτι περαιτέρω, δημιουργεῖ κατά τόν προσωπικόν λογισμόν μας (εἴθε νά ὑπερβάλλομεν καί νά διαψευσθόμεν), ἐπιπρόσθετη καί βαθεῖαν, μεταμεσονύκτιον θεολογική σύγχυση, μιᾶς καί ἀποπειράται νά μᾶς δώσει καί διδάξει, καλῶς ἤ κακῶς, μερικά στοιχεία «ὀρθόδοξης ἐρμηνευτικῆς» ὑπέρ τινός κακοδόξου Συνοδικοῦ Κειμένου. Προσπαθεῖ δηλ. νά μᾶς βαφτίσει, μεταμορφώσει καί μετουσιώσει, τό ἑτερόδοξον καί ἀμφιλεγόμενον Κείμενο, ὡς δῆθεν ἁγιοπνευματικό, τάχα μου θεόπνευστο καί [«ἠμίσσιμου» κατά τήν Κυπριακή Διάλεκτον] ὀρθόδοξον!
  • Ἐμφιλοχωρεῖ καί ἐνυπάρχει ἔτσι, βεβαίως, εἰς τό «ὀρθόδοξον» καί «ἀντιαιρετικόν» ἐξάπαντος ἑρμηνευτικόν δοκίμιόν του, ἡ Αἱρετική Λουθηροκαλβινική πλάνη τῶν «στοιχείων ἐκκλησιαστικότητος» [Vestigia Ecclesiae] · ἡ ἰδια ἀκριβῶς ὑφίστατο βασικώτατον Δόγμα εἰς τάς ἑτερόδοξας διδασκαλίας καί αἱρετικάς Κοινότητας. Toῦτη ἡ αἱρετική ἀπόκλισις, «τῶν ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων», «τῶν ἐκκλησιαστικῶν θραυσμάτων», ἤ, καί «τά ἴχνη ἐκκλησιαστικότητος», διακηρύττονται διαχρονικῶς, βάσει τῆς σατανόσπορης καί Παγκόσμιας Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας, ποῦ ἐνυπάρχει, σαφῶς ΚΑΙ ἐντός τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου ψευδοἘκκλησιῶν [πέραν τῶν ἀμειγῶς Ἑτερόδοξων καί Αἱρετικῶν «Ἐκκλησιῶν»], καί ἐμβολιάζωσιν ἔτσι, διά τῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν μας, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τό πλήρωμα Αὐτοῦ, μετά τῆς αἱρετικῆς καί ἑτεροδόξου κατηχήσεως τῶν πιό πάνω φαυλεπίφαυλων ὀργανισμῶν, ὥστε νά ἀφομοιωθῶμεν εὔκολα καί ἄνευ ἔλλογων καί ἀντιρρητικῶν ἀντιδράσεων ὑπό τῆς εὐρέως γνωστῆς Παναιρέσεως καί Πανθρησκείας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
  • εἰδική παράγραφος τοῦ θεοφιλεστάτου κ. Χριστοφόρου, μετά τό τρίτον σημεῖον, εἶναι ὀρθόδοξη καί ὀρθή, ὅμως ἔπρεπε νά ὑφίστατο ἀποσαφηνισμένη καί διετυπωμένη, μέ πάσα σαφήνεια ΜΕΣΑ εἰς τά Συνοδικά Κείμενα, μιᾶς καί ἐπρόκειτο νά μελετηθῶσιν ὑπό τῶν «Ἐτεροδόξων Παρατηρητῶν» καί ἄλλων ἑτεροθρήσκων καί αἱρετικῶν θεολόγων. Γιατί δέν ὑφίστατο, ἡ ἀπαρασάλευτη καί ἀδιαπραγμάτευτη, Πατερική καί Ποιμαντική ἀντιμετώπισις, περί τῶν ἑτεροδόξων, ἐντός τῶν Συνοδικῶν Κειμένων; Ἡ ἀναγνώρισις καί ἐκκλησιοποίησις αὐτῶν, λογικῶς, δέν ἐπιτρέπει, ἀκραιφνή ποιμαντική ἀντιμετώπιση. Τοῦτο δέν τό ἀντιλαμβάνονται ἡ δικηγόροι τοῦ Διαβόλου;
  • Εἶναι ὄμως στυγνώτατη σοφιστία νά μᾶς παραπέμπει εἰς τήν Συνοδική Ἐγκύκλιον, διά νά μᾶς ἀποδείξει, ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ἦτο Κανονική καί Ὀρθόδοξη. Μιᾶς καί ἡ Κανονική τάξις προνοεῖ, ὅτι τά Συνοδικά Ἔγγραφα καί οἱ Συνοδικοί Ὅροι, ὅταν ἐπικυρωθῶσιν ὑπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἀξιολογικά ἀνώτερα Κείμενα ἐκ τῶν πατριαρχικῶν γκυκλίων. Γι΄ αὐτό τό λόγο, στούς ἔχωντας ἀμυδρά ἤ καί στοιχειώδην γνῶσιν, τινῶν θεολογικῶν κολλυβογραμμάτων, δέν διαλύει τίς συσσωρευμένες ὑπόνοιες καί ἔλλογες καχυποψίες των. Διότι δύναται εὐκόλως καί ἀνέτως, νά συγγραφθεῖ, μία «ὀρθόδοξα» τεχνολογούμενη «πατριαρχική ἐγκύκλιος» παρά νά διατυπωθῶσιν, ἀμειγῶς ὀρθόδοξα, Συνοδικά Κείμενα καί ἀποφασισθέντα εἰς τά Ἀρχέτυπα τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων. Μά γι΄ αὐτό ἀκριβῶς γράφηκε ἡ ἐγκύκλιος, ὥστε νά ἀναχαιτησθῶσιν καί φιμωθῶσιν οἱ ὅσες ἀντιρρητικές φωνές. Αὐτή ἡ ἐσφαλμένη μεθοδολογία, ἐκπηγάζει, καί πάλιν ἐκ τοῦ Ἀντίχριστου Παπισμοῦ, ὅπου καί ὁ ἴδιος κατά τό παρελθόν, ἄλλα διετύπωσε σέ παπικές ἐγκυκλίους καί ἄλλα, ἄκρως ἀντιφατικά, στίς Βατικάνειες Συνόδους. Ὁ «ὀρθόδοξος» πιθηκισμός εἰς τό μεγαλεῖον του. Ἐλπίζομεν μόνον, ὁ εἰδικός σύμβουλος τοῦ μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ὁ λίαν ἀγαπητός καί θεοφιλέστατος Καρπασίας, κύριος Χριστοφόρος, νά εἶναι ἔστω καί ὁλίγον τι ἀφελής, ἀντί γιά πανούργος Οἰκουμενιστής...!
  • Ἐν κατακλείδι ἡ ἐπισκοπική ἀφέλεια, πρέπει νά τονισθεῖ, ὅτι εἶναι: κίνδυνος θάνατος διά τούς ποιμενομένους καί ἔπειτα διά τήν Σωτηριολογική προοπτική τοῦ καλοῦ(;) Ποιμένος. Ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία μας, ἀπό ἀνέκαθεν ἐκινδύνευε, ἀπό ἀνάξιους καί πανούργους Κληρικούς καί κακοδόξους θεολόγους, τοῦτο μᾶς τό διδάσκει τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἡ σύνολη Πατερική Γραμματεία, ἡ Ἱερά Παράδοσις, τά ἅγια Συναξάρια, ἡ Λειτουργική Παράδοσις, πράγμα πού τό ἀποσιωπεῖ, ὁ «ἀντιαιρετικός», κ. Χριστοφόρος. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, σαφῶς καί δέν κινδυνεύει, διότι ὡς γνωστόν εἶναι ὁντολογικῶς, προαιώνιον δεδομένον καί προκαθορισμένον, δηλ. Κυριακόν ὑποσχόμενον· ἀλλ΄ὅμως ἡ Θεολογική Πίστη καί ἡ Ὀρθόδοξη Διδασκαλία μας, ἡ Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας δηλ., σαφῶς καί κινδυνεύει, καί κατ΄ἐπέκταση λ.χ. θεο-λογική, κινδυνεύωσιν ἀπό τήν ψώρα τῆς παναιρέσεως τοῦ Συγκρητισμοῦ [ὄχι μόνον ἀπό τόν Χιλιασμό, τήν Μαγεία, τόν Πνευματισμό καί τίς Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις] καί οἱ ποιμενόμενοι μέ τά σωρηδόν ἀγνοήματά τους, πράγμα πού τό, ἐδιεκήρυξεν καί ἐπροϊδοποίησεν, ῥητορικῶς ἀλλά καί ῥητῶς, ὁ Ἵδιος ὁ Ἀρχηγέτης καί Κεφαλή Της μετά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Αὐτοῦ...
  • Εἰς τήν λ.χ. Παραβολή περί τινός “Ἀδίκου Κριτοῦ” μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Κατά Λουκᾶν, ΙΗ΄,8). Εἶναι δυνατόν ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας, νά ἐκθέτει τέτοιον σοβαρώτατον Παραβολικόν καί Προφητικόν, Ἐσχατολογικόν προβληματισμόν, ἅγιε Καρπασίας, καί ἐσεῖς νά τόν προσπερνᾶτε ἀδιάφορα «σφυρίζωντες κλέφτικα» καί ληστρικά;
  • Ὁ μέν Καλός Ποιμήν καί ἡ Θεανθρώπινη Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀπορεῖ καί προβληματίζει, Προφητικῶς, «ᾆρα εὑρήσω τήν πίστιν» ἑνῶ ὁ «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ», ὁ χωρἐπίσκοπος Καρπασίας, ὁ χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως, ὁ ἐπίσκοπος Πάφου, ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταντίας, ὁ ἐπίσκοπος Κιτίου, ὁ ἐπίσκοπος Λευκωσίας, ὁ ἐπίσκοπος Ταμασσοῦ, ὁ ἐπίσκοπος Τυλλιρίας, ὁ ἐπίσκοπος Κυρηνείας, κ.λπ. καί ἅπαντες οἱ ὁμοφρώνες αὐτῶν Νεορθόδοξοι/Οἰκουμενισταί, καλλιεργῶσιν καί διδάσκωσιν, τήν αἵρεσιν τοῦ ἐφυσηχασμοῦ καί τοῦ ὠχαδελφισμοῦ, καί ἴσως ἀπό «Ποιμαντική ἀσχετοσύνη» ἤ καί ἀπό «Ἐκκλησιολογική ἀχαπαρωσύνη» ἐμφυτεύωσιν καί σπέρνωσιν, τινά ζιζάνεια, εἰς τόν γρόν καί Ἀμπελώνα Αὐτοῦ; Μᾶλλον ὁ μακαριώτατος ἅγιος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς νήσου Κύπρου, ὅταν ὁμιλοῦσεν εἰς τό Κολυμπάριον, περί ζιζανείων καί ὑδάτων, ἐγλώσεψεν τήν μπέρδα του;
  • Συνοπτικῶς ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» εἶναι ραδιενεργόν τοξικόν ἀπόβλητον, ὑδροκυάνειον ψυχοναρκωτικόν, καί μόνον ὅποιος ἔχει ἐμπειρία ἀπό δαύτο, δύναται νά τό ἀναγνωρίζει, ὡς τό νευρικό τσομπανόσκυλο πού ὀσφραίνεται ἀπό μεγίστη ἀπόστασιν τούς πειναλέους καί αἰμοβώρους λύκους.
ᾎράγε, ὁ ἀγαπητός καί πολυσέβαστος ἅγιος Καρπασίας, γιατί μᾶς ἀποκρύβει τινά σημαντικά «θραύσματα» ἀληθείας, σέ πάμπολλα σημεία, διό καί ὑφίσταντο σκιῶδη καί θολά, «ἐκκλησιαστικά στοιχεία» εἰς τά τῆς Ἐκκλησιολογικῆς μελέτη του; Παρατηρεῖτε πῶς μέ μία σταγόνα Ἁγιογραφικῆς Ἀληθείας σβέννει ὠκεανοῦς ἐπισκοπικῶν, λόγιων καί κακόδοξων, ψευδολογιῶν;

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ἔγραφον ἐν 12ῃ Ἰουλίου 2016 ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Γέροντος καί θεοφόρου Πατρός Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καί τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ καί ἀρχηγέτου ἀντιοἰκουμενιστοῦ καθῶς καί τῶν ἁγίων Μαρτύρων Πρόκλου καί Ἱλαρίου καί τῆς Ἁγίας Βερονίκης τῆς αἱμοροούσης.