Translate

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ] ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΣΑΚΑΛΙΔΗΣ (ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ): «Ἀπορῶ μέ τήν καρδιά σου...» (Ἡ διαχρονική βρεφοκτονία, ἡ δίψα γιά αἷμα, ἡ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν), Σειρᾶ: Πνευματική Ἐπανάσταση Νο1, Ἀλεξανδρούπολη 2015, σσ. 92.


[ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ] ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΣΑΚΑΛΙΔΗΣ (ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ), «Ἀπορῶ μέ τήν καρδιά σου...» (Ἡ διαχρονική βρεφοκτονία, ἡ δίψα γιά αἷμα, ἡ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν), Σειρᾶ: Πνευματική Ἐπανάσταση Νο1, Ἀλεξανδρούπολη 2015, σσ. 92.

Ἕχομεν (ξανα)βιβλιοπαρουσιάσει ἕνα ἀπό τά ἐκπληκτικά ποιμαντικά βιβλία τοῦ πατρός Ἰωάννου Καρακασαλίδη (Ἁγιορείτου), ἕνα πολύ σημαντικόν βιβλίον διά κάθε χριστιανικό σπίτι· τό βιβλίον τότε πού ἐμελετήσαμεν καί μᾶς ἔκανε ἰδιαίτερ ἐντύπωσιν καί σᾶς τό παρουσιάσαμεν ἦτο τό «Γνώρισε τά Χαρίσματά σου, Α΄ Τόμος» καί μᾶλλον προτοῦ ἐκπνεύσει ὁ χρόνος τοῦ 2016, χάριτι Θεοῦ θά σᾶς βιβλιοπαρουσιάσομεν καί τόν ἐπόμενο Β΄ Τόμο. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]



Ἔχομεν πληροφορηθεῖ ἐπίσης, ἀπό πρῶτο χέρι, ὅτι μία στενή συνεργάτης τοῦ Κληρικοῦ συγγραφέως, ἡ ἐν Χριστῷ ἀδελφή μας κ. Τασούλα, ἔκανε τόν τελευταίο καιρό, ἕναν δύσκολον ἀγώνα δρόμου, ἐν μέσῳ κυπριακοῦ καύσωνα, σ΄ ὅλα τά βιβλιοπωλεία τῆς Κύπρου [κοσμικά καί ἐκκλησιαστικά], ὅπως προωθήσει τήν περίφημη καί ψυχοφελέστατη βιβλιογραφία τοῦ Ἁγιορείτου Κληρικοῦ ἐξ Ἀλεξανδρουπόλεως. [Δεῖτε ΕΔΩ]



Περιττόν νά σᾶς ἐπαναλάβομεν περί τοῦ ἐν λόγῳ ἀξιότιμου συγγραφέως, δηλ. διά τόν γνωστόν καί ἄδικον διωγμόν πού ὑφίστατο [μαζί καί τά πνευματικά του παιδιά] ἐκ τοῦ ἀναξίου καί Ἀρχιοικουμενιστοῦ Μητροπολίτου Ἀλεξανδροπούλεως κ. Ἀνθίμου τοῦ Junior. Ἄς εὐχηθῶμεν τέλος πάντων, ὅτι ὁ πολυτιμώτατος καί σεβασμιώτατος κ. Ἄνθιμος συνέλθει κάπως καί μετανοήσει ἔγκαιρα διά τις αἰσχρἐπισκοπικές-κατασκοπικές καί φαυλεπίφαιδρες ἐνέργειες πού ἀσκεῖ κατά τῶν παραδοσιακῶν κληρικῶν καί ποιμενομένων του...! [Δεῖτε ΕΔΩ]



Ὁ ἐν λόγῳ μητροπολίτης τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως δυστυχῶς ἔχει ἄκρως βεβαρημένον οἱκουμενιστικόν μητρῶον: π.χ. προωθεῖ καί ἐπιβάλλει, διά τῆς εἰσπηδήσεως, δηλ. ἀντικανονικῶς, τήν ἀντίχριστον ἵδρυσιν Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στή Θεολογική Σχολή τοῦ ΑΠΘ· ἐπευλογεῖ τόν προσηλυτισμό πού ἀσκῶσιν Λουθηροκαλβίνοι εἰς τήν Ἐκκλησιαστική ἐπαρχία του· ἀνάβει νεοπαγανιστικές δάδες τινῶν ψευδο-ἱέρειων ἐκ τῆς ἀκοιμήτου κανδήλας τοῦ Ἱεροῦ Βήματος· συμμετέχει σέ μεταπατερικά καί κομμουνιστικά συνέδρια· διακηρύττει ἐκ τῶν Μ.Μ.Ε. τήν ἀλλοίωση τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς Δογματικῆς Διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας· συμμετέχει σέ Ληστρικές «Πανορθόδοξες Συνόδους», ὑπογράφει, τά αἱρετίζοντα κείμενα ὡς ἄλογος καί αἱρετίζων λυκοποιμήν, κ.ἄ. πολλά καί διάφορα «ἐν ὅ οὔκ ἔστιν ἀριθμός»... ἀλλά «θοῦ Κύριε φυλακήν» τῷ ἀπύλωτον στόμα μου. Ἐξάπαντος τό θέμα μας δέν εἶναι ὁ σεβασμιώτατος ἀρχιδιώκτης ἀλλά ὁ ἐν διωγμῷ συγγραφέας Κληρικός.



Ὁ συγγραφέας καί ἱεροκήρυκας τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ π. Ἰωάννης Καρασακαλίδης ἀσκεῖ ἐπίσης ἐξαιρετικές, Πνευματικές καί Ποιμαντικές Ὅμιλίες, εἰς τήν Ἀλεξανδρούπολην, ὅπερ καί σᾶς τίς προτείνομεν ἀνεπιφύλακτα. [Δεῖτε ΕΔΩ] Ἀναμένομεν υἱικῶς, πολυσέβαστε πατέρα Ἰωάννη νά μᾶς κάνετε καί τινά εἰδικήν ὁμιλία περί τῆς σύγχρονης Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἤ καί εἰδική ἀνάλυση στά περί τῆς Ληστρικῆς Συνόδου ἐν Κολυμπαρίῳ. Ἄν καί ἐπιθυμῶμεν καρδιακῶς, ὅπως καταγράψετε ἕνα ἐξειδικευμένον ἀντιοικουμενιστικόν βιβλίον διά τό ἐν λόγῳ ζήτημα. Θερμή παράκλησις ἐπίσης, ὑπό ἡμῶν τῶν ἐλαχίστων, ἀδελφῶν καί ἀναγνωστῶν, τοῦ Ἱστολογίου «Ὀρθοδόξου Ἀγκαλιᾶς»: ἀναμένομεν νά μελετήσωμεν καί τινά κείμενα κατά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τήν θεματολογία «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ».



Διά τό ἐν λόγῳ βιβλίον τώρα, πού μόλις τό ἔχομεν μελετήσει, καί δή ἀπνευστί, κατά τό προηγούμενον βράδυ, σχετίζεται περί τοῦ Βιοηθικοῦ καί Βιοθεολογικοῦ ζητήματος τῶν θεοστυγῶν ἐκτρώσεων, ἀμβλώσεων ἤ καί ἄλλως πως, περί τῆς δῆθεν «διακοπῆς τῆς κυήσεως»...! Εἶναι ὄντως δύσκολον καί λεπτότατον ζήτημα, ἀλλά ἀξίζει νά τό γνωρίσωμεν καί ἐντρυφήσωμεν, ἀπροκατάληπτα, ὅσοι πεινῶμεν καί δειψῶμεν, τήν ἀλήθεια τοῦ πράγματος.



Ὁ συγγραφέας καί Κληρικός, μέ τήν ἰδιότητα τοῦ Πνευματικοῦ καί τοῦ ἄριστου ρευνητοῦ τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς Θεολογίας καί τῆς Βιοηθικῆς, ἀλλιεύει σωρηδόν, ἐπιστημονικά καί ἀποδεικτικά στοιχεία διά τό φοβερόν τοῦτο Ἡρωδιώδειον θέ[α]μα καί μᾶς τά παραθέτει μέ πάσαν ἀκρίβεια, σαφήνεια καί περιγραφικῶς, μέ ἁπλόν καί κατανοητόν, θεολογικόν τρόπον. Θαυμάζω καί ζηλεύω τήν συγγραφική ῥητορική ἁπλότητα καί χρυσοστόμειον δεινότητα τοῦ πατρός Ἰωάννου. Τά γραπτά του δύναται νά γίνωσιν κατανοητά καί σέ μικρότερες ἡλικίες πράγμα, θαυμάσιον καί τέλειον, διά ἕνα σοβαρό συγγραφέα. Ὁ π. Ἰωάννης διά τό βιοηθικόν ζήτημα, τῶν προμελετημένων «εὐγονικῶν» δολοφονιῶν, διακηρύττει καί σαλπίζει τῷ ὄντι μίαν ἱστορικήν ἡσυχαστικήν καί ἤρεμη Πνευματική ἐπανάστασιν κατά τοῦ εἰδεχθοῦς Ἐμβρυοκτονισμοῦ.



Περί τοῦ θανάσιμου Μεταπατορικοῦ Ἁμαρτήματος καί τῆς «Αἱρέσεως» τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ ἔχει συγγράψει καί ὁ ὑποφαινόμενος βιοηθικο-θεολογῶν τινά πρωτότυπον πρόσφατη μελέτη (2015) σέ διαιρούμενα ἐπί ἑφτᾶ μέρη μέ τίτλον: ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ.

[Δεῖτε ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ καί ΕΔΩ]



κληρικός συγγραφέας ἀφιερώνει τό τό Βιοηθικόν πόνημά του: «στά ἀθῶα παιδάκια ποῦ κάθε ἡμέρα πέφτουν θύματα τῆς ἀναισθησίας τῶν μεγάλων...»! Τόν πρόλογον καί τήν φιλολογική ἐπιμέλεια τόν ὑπογράφει καί τήν ἐνεργεῖ ὁ ἴδιος ὁ π. Ἰωάννης Καρασακαλίδης. Τά κείμενα τοῦ ἔργου πλαισιώνονται μέ ἐξαιρετικές ζωγραφιές ἀπό μολύβι τῆς κ. Ἀναστασίας και τῆς κ. Ἀγγελικῆς.



Τά ἔξοδα τῆς ἐν λόγῳ περισπούδαστης ποιμαντικῆς μελέτης ἔγιναν διά τῆς εὐγενικῆς χορηγίας τῆς οἰκογένειας Σταύρου Χιώτη. Εἶναι σημαντικόν, εὔποροι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας νά στηρίζωσιν ἀνιδιοτελῶς τινές θεολογικές ἐκδόσεις.



Ἡ ἀξιόλογη καί πρωτότυπη ἔκδοση διαθέτει 15 σημαίνοντα κεφάλαια εἰς τά περιεχόμενά της.



Μερικά ἀπό τά περιεχόμενα της εἶναι:

  • «Τό πρόβλημα καί ἡ πρόκληση»· ὅπου ἀποσαφηνίζεται ἡ διαχρονικά θεολογική καί δογματολογική ἀδιασάλευτη θέσις καί διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
  • «Ψυχολογική πλευρά». Διευκρινίζεται ἡ μεγίστη ψυχολογική καί ψυχιατρική ὀδύνη, τῆς ἐμβρυοκτόνου γυνῆς, πού ἐφόνευσεν προμελετημένα τό σπλάχνο της καί ἡ μεγίστη δυσκολία τῶν εἰδικῶν ψυχολόγων καί ψυχιάτρων ὅπως θεραπεύσωσιν τήν ψυχή της. Ἡ ὀντολογική θεραπεία τῶν ἐμβρυοκτόνων γυναικῶν καί ἀνδρῶν περνάει μέσα ἀπό τό Μυστήριον τῆς Μετανοίας καί ὄχι μέσα ἀπό τίς Οὐμανιστικές συμπεριφερολογικές ἐπιστῆμες.
  • Ὁ συγγραφέας δέν παραλείπει νά μᾶς παραθέτει καί τήν «Πραγματική Νομική ἄποψη καί τό σκεπτικό τοῦ Νομοθέτη»· δηλ. μᾶς παραθέτει συνοπτικῶς, τῆν Νομολογία, καί μᾶς διασαφηνίζεται ὅτι βασικῶς, τό ἔμβρυο «ἀποτελεῖ αὐτοτελές ἔννομο ἀγαθό» καί πρέπει ἡ πολιτεία νά προστατεύει αὐτό, ἀνεξάρτητα ἀπό τή ζωή τῆς ἐγγύου. Αὐτά εἰδικά, εἶναι ὑψηλά γράμματα βέβαια, διά τούς Νομολόγους, πού πασχίζωσιν διακαῶς, ὅπως ἀμβλύνωσιν, ἔτι περαιτέρῳ τήν «ἀνθρωπολογική» Νομολογία καί ἀποποινικοποιήσωσιν βαθύτερα τό θεομίσητον ἔγκλημα τῆς ἐμβρυακῆς γενοκτονίας.
  • Ἄλλο κεφάλαιο εἶναι: Ἡ «Ζωή εἶναι Ἱερή» καί τά «Δικαιώματα μάνας -παιδιοῦ- πατέρα» ὅπου ξεκαθαρίζεται τό τραγελαφικόν ἄτοπον τῆς τεχνολογικῆς φράσεως «διακοπή τῆς κυήσεως». Πρόκειται διά ἐσφαλμένη ψευδο-ἐπιστημονική διατύπωσιν. Ἡ διακοπή τῆς βιολογικῆς ζωῆς τινός ἀνθρώπου, μέ πάν ὅτι μέσῳ, σέ ὅποιονδήποτε στάδιον τῆς βιολογικῆς ἀναπτύξεώς του, ἐντός ἤ ἐκτός, τῆς μήτρας τῆς μητρός του, ἠθικῶς, θεωρεῖται ὡς φόνος ἐκ προμελέτης.
  • Ὁ ἀγαπητός συγγραφέας δέν διστάζει νά γράψει περί τίς «Ἐπιπλοκές -Παρενέργειες- Ἐπιπτώσεις»· ἡ στειρότητα εἶναι μία ἐκ τῶν πολλῶν παρενεργειῶν.
  • Ἕνα ἄλλο διαφορετικό κεφάλαιο πραγματεύεται περί τῶν πρίν, κατά καί τά μετά τῶν Ψυχολογικῶν καί Κοινωνικῶν ἐπιπτώσεων καί μεταπτώσεων τῆς πράξεως τῆς ἐμβρυοκτονίας.
  • Ἀναλύεται καλῶς ἐπίσης ἡ «Ἡθική καί Θεολογική πλευρά» τοῦ ζητήματος μέ εἰδική Ἁγιογραφική τεκμηρείωσιν διά τινός ἐξειδικευμένου ἄλλου κεφαλαίου «ἡ Ἁγία Γραφή γιά τήν ζωή».
  • Ὁ π. Ἰωάννης ἀποτολμεῖ ἀναντίρρητα ἕνα δυσκολότερον βῆμα καί ἐκθέτει τόν Ἐμβρυοκτονισμό, προβάλλοντας κριτικῶς, τίς σατανικές μεθοδολογίες του· ἔτσι σέ ἕτερον εἰδικόν κεφάλαιο καταγράφει τά «Γυναικολογικά καί ἱατρικά δεδομένα ἤ πῶς γίνεται ἡ ἔκτρωση». Ὁ δυστυχῆς Διάβολος τῶν γενοκτόνων ἀμβλώσεων, πολεμεῖται, στήν παρούσα βιβλιογραφική φάση, μέ τά ἴδιά του τά ὄπλα, ἀποκαλύπτοντας ὁ καλός Ποιμήν τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως, τά σατανικά ὅπλα καί τήν «ἐπιστημονική» μεθοδολογία του.
  • Ἰδιαίτερη ἐντύπωσιν στό γράφοντα, μέ ἔκανε τό κεφάλαιον: «Προσωπικές μου ἐμπειρίες ἀπό τήν ἐξομολόγηση». Πολύ φοβάμαι ὁ ταλαίπωρος, ἄν ποῦνε νά ἀνοίξωσιν τό στόμα τους διά τό ζήτημα τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ, πάντες, οἱ Πνευματικοί τῆς Ἐκκλησίας, δέν θά ξέρωμεν ποῦ ἀκριβῶς νά κρυφτῶμεν. Οἱ προσωπικές ἐμπειρίες τῶν Κληρικῶν, εἰς τά ἐξομολογητάρια, πρέπει κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, νά καταγράφονται, ὡς τινά Πνευματικόν μερολόγιον, ὥστε κτυπηθεῖ εἰς τήν ρίζα του τό κακόν, μέ καλόν τρόπον. Ἄν κάθε Κληρικός καί θεολόγος, μιλούσεν, κατά τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ, σήμερα, δέν θά ἐθρηνούσαμεν ἐκατόμβες νεοσφαγιασθέντων μαρτυρικῶν ἀνθρώπινων ἐμβρύων. Δυστυχῶς, ὄχι μόνον δέν ὁμιλοῦμεν, ἀλλά μερικοί ἐπλανήθησαν εἰς τό ἐν λόγῳ Βιοηθικόν ζήτημα καί Γέροντες (Μοναχός Ἰωσήφ Βατοπαιδινός) καί θεολόγοι (Ἀφορισμένος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης), διαπρύσιοι αἱρετίζοντες καί αἱρετικοί κήρυκες, ἤ, ἔστω «Ἀπολογητές τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ», παραοικονομῶσιν, ὀρθολογιστικῶς, κακόδοξα καί νεοβαρλααμικῶς τό ζήτημα. Ὁ δέ ἀφορισμένος κυκκώτης θεολόγος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης, ἀφορίσθην, Κανονικῶς καί δικαίως, ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδον τῆς Κύπρου, καί διά τοῦτο τό ζήτημα, ἔτσι ἔμμεσα κατεδικάσθην καί ἡ πλανεμένη/αἱρετική [ἠχητική] διδασκαλία τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Βατοπαιδινοῦ.
  • Ἕνα κεφάλαιον πού προσδίδει ἰδιαίτερον κύρος εἰς τήν περισπούδαστον μελέτη τοῦ πατρός Ἰωάννου εἶναι: Ἡ Πατρολογική τεκμηρείωσις κατά τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ.



Ἄλλα τινά περιεχόμενα εἶναι: Τί λέμε σέ μιά κοπέλλα ποῦ ἐτοιμάζεται νά κάνει ἔκτρωση. Ἀποδοχή-Κατανόηση καί σωστή καθοδήγηση. Ὁ ἐθελοντισμός σέ σχέση μέ τό φαινόμενο τῶν ἐκτρώσεων.



Ὁ συγγραφέας ἐν κατακλείδι μᾶς παραθέτει καί ἕνα ἐκπληκτικό κήρυγμά στούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας, σχετικά μέ τήν ἔκτρωση. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι δέν ἀκοῦμε τέτοια κηρύγματα, εἴτε ἀπό Μητροπολῖτες, εἴτε ἀπό Πρεσβυτέρους, εἴτε ἀπό Ἱεροκήρυκες Θεολόγους καί Κληρικούς. Καί ὁ λόγος εἶναι ὅτι εἴμεθα δειλοί, ἀνίκανοι, ἀνάξιοι καί εὐσεβιστές-ἠθικιστές, μιᾶς καί φοβούμεθα νά στηλιτεύσωμεν τήν ἀνιεροκρύφιον, ἁμαρτωλήν πρακτική, κατά τῶν ἐκ προμελέτης Ἐμβρυοκτονιῶν.



Ἀλήθεια, ᾆράγε, πότε θά συνέλθωμεν ἔγκαιρα, ὡς τό δῆθεν ἐκλεκτόν γένος, τό Γένος τῶν Χριστιανῶν; Τί εἴδους Χριστιανοί εἴμεθα, μέ σωρηδόν ἐκτρώσεων εἰς τό ἀτομικόν καί ἐθνικόν ἐνεργητικόν μας; Δέν ὑποψιαζώμεθα, ποσῶς, ὅτι διά τά δεινά πού ὑφιστάμεθα ὡς Ρωμῃοσύνη, ὅτι ἐκπηγάζωσιν καί ἐκπορεύονται, κυρίως διά ἐτοῦτης τῆς θεοκατάρατης ἀνομίας μας; Ὅλα τά ἁμαρτωλά καί σατανικά πράγματα, τά ὐποψιάζεται ὁ κουτοπόνηρος νοῦς καί ἡ ἐσκοτισμένη ψυχή μας, πλήν τῆς ἀλήθειας τῶν πραγμάτων.



Διότι, τελικῶς, τίς περισσότερες ἐκτρώσεις, σέ παγκόσμια ἐμβέλεια, οἱ Χριστιανοί, καί ὄχι οἱ Μωαμεθανοί, τίς διεπράττωμεν. Οἱ μέν Ἕλλαδῖτες/ες μαζί καί οἱ Ἑλληνοκύπριοι/ες, ἄνδρες καί γυναίκες, τίς ἐνεργοῦμεν, καί δή σέ μέγιστον τινά βαθμόν ἀνά χρονική περίοδον, ἐπί μεγίστη ἀπειλήν καί αὔξησιν τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος.



Πέραν ὅμως τῶν φαινομενικῶν ψυχολογικῶν, ψυχιατρικῶν, κ.ἄ. κοινωνικο-οἰκογενειακῶν ἐπιπτώσεων-ἐπιδράσεων, ὑφίσταντο καί σημαίνουσες, πνευματικές παρενέργειες (π.χ. νά τό ποῦμεν ὡς τό πνευματικό «Φαινόμενο τῆς Πεταλλούδας») πού δέν τίς συνυπολογίζει κανένας μας διότι ζοῦμεν καί ἐνεργοῦμεν, ἀντί Εὐαγγελικά, ὡσᾶν τούς Ὁπερασιοναλιστές καί Ὀρθολογιστές.



Τά πιό πάνω «φυσικά» εἶναι καί τά πλέον ἐλλάχιστα, μιᾶς καί κινδυνεύει κατά τό μείζον, ἡ αἰῶνιος προοπτική μας, ἐπί τό δυσβάστακτον καί ἀμετανόητον, βαρύν φορτίον, τῆς μαρτίας τοῦ φόνου τῶν ἀγέννητων Ἐμβρύων μας. Καί ποῖον εἴδος φόνου; Τοῦ χειρωτέρου καί τοῦ πλέον ἀπάνθρωπου! Ἔχει μεγίστη διαφορά καί διάκριση: ἡ δολοφονία τινός γεννημένου ἀνθρώπου, πού ἔζησεν, μίαν «Α» χρονική περίοδον, ἄχρι τοῦ φονικοῦ τέλους του, μέ τήν δολοφονία τινός, ἀγέννητου ἀνθρώπου, πού δέν πρόλαβε νά ζήσει τίποτε ἀπολύτως. Μιᾶς καί εἶναι ἀδύστακτος, ἄκρως συνωμοτικός, σαφῶς καί ἐκ προμελέτης ἐμβρυοφονία, κατά τινός ἀνυπεράσπιστου ἀθώου θύματος, πού δέν δύναται κἄν, ἔστω νά ἀμυνθεῖ, ἐγκλωβισμένο καί αἰχμάλωτο, εἰς τήν γκιλοτίνα μητρο-παγίδα, ἐξάπαντος τῆς παιδοκτόνου μητριᾶς, μέ πάμπολλους συνήθως, ὡς ἠθικοῦς (συν)αὐτουργοῦς... καί ἀνδρείκελα τοῦ Σατᾶν: ἄνανδρους ἄνδρες, ἄθλια γυναικάρια (κακο-συμβουλάτωρες), ἀνίατους ἱατροῦς (Ἡρώδηδες), νοσηρές νοσηλεύτριες ( ἀνόητα καί μίσθαρνα πιόνια τοῦ Ἡρῶδη), φαρμακεροῦς φαρμακοποιοῦς (μαγκούφισσες ὀχιές), κ.ο.κ.



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη