Translate

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ



KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ  ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ



Ἦδη ὁ τίτλος τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κύκκου κ. Νικηφόρου, εἶναι κατ΄αρχᾶς, ἄκρως προβληματικός. Σκεφτεῖτε ἀδελφοί καί πατέρες, τί γίνεται εἰς τό ὑπόλοιπον κείμενόν του. Μόνον ὁ κακόδοξος τίτλος τῆς Κυκκώτικης Εἰσηγήσεώς του ἀξίζει μία διδακτορική διατριβή πρός ἀναίρεσιν αὐτῆς. Γιατί τό λέμεν αὐτό; Νά ἐξηγηθοῦμεν εὐθυτενῶς λοιπόν! Παρ΄ ὅλον πού γιά λόγους ἐπιστημονικῆς καί ἀκαδημαϊκῆς δεοντολογίας ἤ καί «κατ΄οἰκονομίας», ἐπιτρέπεται βέβαια, φιλοσοφικῷ τῷ λόγῳ σέ ἀκαδημαϊκά περιβάλλοντα, ἡ τυπολογική καί τεχνολογική, διατύπωσις, περί τῶν αἱρετικῶν/ἑτερόδοξων ὡς ἀλλογενοῦς τινάς ἐκκλησίας ἤ Ἐκκλησίας.

Ὁ τίτλος τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Νικηφόρου εἶναι ὁ ἑξῆς: Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΟΡΩΝ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΟΡΟΛΟΓΙΑ, ΟΠΩΣ Ο ΟΡΟΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Tέτοιου εἴδους ἀκαδημαϊκή «κατ΄οἰκονομία» ὅμως, γιά νά εἴμεθα ἀντικειμενικά δίκαιοι, σαφῶς ἐξ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ὄχι ἐκ φανατικῆς ἰδεοληψίας (καθῶς συκοφαντῶσιν ἀνελέητα, συχνάκις, οἱ μεγαλόσχημοι κερκοπίθηκοι Οἰκουμενιστές, πάν ὅστιν τολμήσει νά διατυπώνει ἀποδεικτικά τινά διαφορετικήν ἄποψιν ἐξ αὐτῶν τῶν μεγαλοπρεπῶν χριστιανῶν)  ΣΑΦΩΣ καί ΔΕΝ ἐπιτρέπεται, νά ἐνεργοποιηθεῖ καί νά θεσμοθετηθεῖ, ἐπίσημα ἤ ἀνεπίσημα,  διά τινές Ἐκκλησιαστικές, Ἐκκλησιολογικές, Κανονικές καί Δογματολογικές ΣΥ-ΝΟ-ΔΙ-ΚΕΣ ὁρολογίες. 

Ἄν ἐπιτρεπόταν ὑπό τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, τέτοιον πράγμα, γιά ποῖον λόγον τότε, δέν τό ἔπραξαν ἐπί εἴκοσι συναπτούς αἰῶνες, οἱ Ἄγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, πού κάμποσοι ἐξ αὐτῶν μάλιστα, ἀναντίρρητα ἦτο καί ἐπιστήμονες, ἱερά τέρατα μορφώσεως σέ πολυποίκιλα παντοειδοῦς ἐπιστητά; Δέν εἶναι παράξενον πού δέν ὑφίστατο προδεδικασμένο; Μᾶλλον ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος καί τά κοπέλλια του εἶναι ἐξυπνώτεροι ἐξ ἐκείνων τῶν Ὀρθοδόξων Καθολικῶν πού κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ ἔχυσαν αἷμα διά νά λάβωσιν Πνεῦμα Ἅγιον, δηλ. τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας;

Ποία Ἁγία Οἰκουμενική καί Θεόπνευστος Τοπική Ἱερά Σύνοδος μέ Προέδρους σημαίνοντες Θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐπί  20 ὁλόκληρους αἰῶνες, ἀνεγνώρισαν σέ Συνοδικά Κείμενα, ἔστω καί κατ΄οἰκονομία, τούς ἑτεροδόξους καί αἱρετικούς, ὡς μία ἀκόμη ἤ καί ἄλλες διάφορες Ἐκκλησία/Ἐκκλησίες; Παρακαλῶ τούς πλέον εἰδικούς ὅπως μού παραθέσωσιν ΜΙΑΝ μόνον περίπτωσιν.

"ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ" δέν ἐθεσμοθετήθει τέτοιον ἀντιεκκλησιαστικόν καί ἀντιευαγγελικόν πράγμαν. Διότι κάθε Σύνοδος, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν, ὅπως ἀκολουθεῖ πιστῶς εἰς τά Ἐκκλησιολογικά καί Δογματολογικά χνάρια πασῶν τῶν ἁγιοΣυνοδικῶν προηγουμένων Της. Πράγμα πού προφανῶς εἰς τήν ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδον, ἐπροσπεράσθην καί ἀνετράπην, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, μιᾶς καί ἐκυριάρχησεν τό αἱρετίζων Μεταπατερικόν πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ: ὑφιστάμεθα πλέον καί θεσμικῶς, τήν σατανική τυραννία, τῆς  Νεοβαρλααμίζουσας καί μετα-Πατερικῆς θεολογίας, μία φιλοσοφίζουσα καί Σχολαστική θεολογία, ξένη καί ἀπόβλητη, ἐξ ὀρθοδόξου ἐπόψεως, βαθιά ἐπηρεασμένη ὑπό τινῶν πλανεμένων καί αἱρετικῶν προσωπικοτήτων καί ἰδεοληπτικῶν ἑτερόδοξων ρευμάτων.

ΟΥ-ΔΕ-ΠΟ-ΤΕ εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 21 αἰώνων, εἰς τήν ὅλην Ἱστορία τῶν Δογμάτων καθῶς καί εἰς τά περί τῆς  γραπτῆς καί ἄγραφης Ἱερᾶς Παραδόσεως τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, δέν ἐτολμήθην ἀσεβῶς καί δυσσεβῶς, νά εἰσαχθεῖ, τέτοιος εἰδεχθῆς, κακόβουλος καί σατανικός νεολογισμός, δῆθεν "κατ΄οἰκονομία" σέ Συνοδικά Κείμενα, ἤ, καί σέ Συνοδικά ἀποφασισθέντα. Διά ποιόν ἀκριβῶς λόγον;

Διότι ἐν ἄλλες λέξεσιν: αὐτοκτονεῖ ἔτσι ὀμᾶ, ἤ αὐτοτραυματίζεται καί αὐτοὑποσκάπτεται, ἡ Πατερική Ἀποκλειστικῆ Ἐκκλησιολογία καί Θεολογία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Μέ ἄλλα λόγια ἡ Ἀρχή τῆς Οἰκονομίας δέν δύναται νά ἐφαρμοσθεῖ, ἀπροϋποθέτως, καί εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐμπειρικῆς Δογματικῆς καί Ἐκκλησιολογίας . Τό ὅτι κάτι ἔγινε καθιερωμένον εἰς τά ἀκαδημαϊκά σπουδαστήρια καί τίς καθηγητικές ἔδρες τῶν καθηγητῶν τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν μας, δέν τό καθιστά αὐτομάτως καί ὡς Ἐκκλησιαστικόν Ἔθος καί παράδοσιν. Ἔλα ὅμως πού ἐπιτήδεια μᾶς σερβίρωσιν τόν ὅρο "Ἐκκλησία" , μιᾶς ἐπεκράτησεν καί ἐμπεδώθην εἰς τά ἀκαδημαϊκά ἔδρανα, πρό καιροῦ, διά τινές ἑτερόδοξες καί αἱρετικές κοινότητες. Ὅμως νά τονισθεῖ, ὅτι οἱ προϋποθέσεις καί τά κριτήρια τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, εἶναι ἡ διανοητική ἔρευνα καί ἡ μελέτη  τῆς κτιστῆς πραγματικότητος, καί ὄχι ἡ ἐμπειρία τοῦ Ἀκτίστου. Χωρίς αὐτό νά σημαίνει, ὅτι ἕνας προπτυχιακός ἤ μεταπτυχιακός ἤ καί διδάκτωρ φοιτητής τῆς Θεολογίας ἤ κ.ἄ. οὐμανιστικοῦ ἐπιστητοῦ, πού συμμετέχει ἐνεργῶς, καί ἐν πλήρει αἰσθήσεσιν, εἰς τά ἱερᾶ Μυστήρια τῆς Μίας Ἁγίας Ἀποστολικῆς Καθολικῆς καί Πατερικῆς Ἐκκλησίας, πολλῷ μᾶλλον καί μισθοφόρος Καθηγητής, ὅτι εἶναι ἄγευστοι ἤ ὅτι δέν δύνανται νά μετέχωσιν τῆς Καθαρτικῆς, Φωτιστικῆς καί Θεοποιοῦς Χάριτος. Γι΄ αὐτό τό λόγον δυνάμεθα νά ὁμιλοῦμεν, καταχρηστικῶς, περί Ἀκαδημαϊκῆς Θεολογίας καί Χαρισματικῆς Θεολογίας. 

Βασικώτατη Κανονική, Δογματολογική καί Ἐκκλησιολογική προϋπόθεσις, ἀποδοχῆς ἤ τῆς μή ἀποδοχῆς, τῆς ἐν λόγῳ ληστρικῆς προσπάθειας, διαβολικῆς ἐμπεδώσεως καί προσηλυτισμοῦ μας, ἐπί τινάς ἀποκλίνουσας καί ἀντι-Κανονικῆς δῆθεν "κατ΄οἰκονομίας" καθῶς καί «Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας» made in Vicarius Antichristi  εἶναι νά τήν ἐπικυρώσει ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ τό Θεοφρούρητον Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ταπεινός Κλήρος καί Λαός τοῦ Θεοῦ.

Ἄρα συνεπῶς: ἀναμένεται πλέον, ἕνα τεράστιον τσουνάμι ἐνεργοποιήσεως, τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν, ὅπως μᾶς πείσουν μέν πάν μέσῳ, ὅπως ἀποδεχθῶμεν ὑποχρεωτικῶς, τά Ληστρικᾶ ἀποφασισθέντα ἐν Κολυμπαρίῳ, δηλ. τά περί τῆς Νέας Φαναριω-βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας τοῦ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου τῆς Παλαίφατου Ρωμῃοσύνης μας.

Εἰς τό πρῶτον σημεῖον τοῦ ὁ Σεβ. Κύκκου κάνει ἄτοπον καί ἄλογον ἀναφορά τοῦ  θεολογικοῦ ὅρου "Ἐκκλησία" μέ τόν ἑξῆς ἀπαράδεκτον τρόπον: «ὅτι ἡ ἔννοια τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας ἔρχεται σέ ἀντίφαση καί ἀντίθεση μέ τήν πραγματικότητα τῶν πολλῶν Ἐκκλησιῶν». Ὁ Δογματολογικός, Κανονικός καί Ἐκκλησιολογικός Ὅρος τῆς Νύμφης Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑνός Σώματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (μέ Κεφαλίν τόν Ἵδιον), δέν ὑπόκειται εἰς τινά τεχνολογική  διαπραγμάτευσιν ὑπό τό καθεστῶς τινᾶς νόθας καί ἐπίπλαστης αἱρετικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ὅσοι μελετῶμεν συγκριτικῶς τίς ἑτερόδοξες καί αἱρετικές Ἐκκλησιολογίες, ἐντοπίζωμεν ἀνέτως τά ψευδώνυμα παραμύθια τῆς "Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας". Ἐν τῆ ἐρυθρᾶ μελάνῃ τῶ ὑπογραμμισθέν σημεῖον μας, ὁ Σεβ. Κύκκου, παραβιάζει τήν Ἀρχή τῆς Λήψεως τοῦ Ζητουμένου. Διά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τά ἐνεργᾶ Μέλης Της, τόσον κατ΄οἰκονομία (;!) ὅσον καί κατά τήν ἀκρίβεια, δέν ὑφίστατο ἄλλη τινά Ἐκκλησιολογική πραγματικότητα πέραν Αὐτῆς τοῦ Μυστηρίου τῆς Ὀρθοδοξου Ἐκκλησίας. Ἐπιπροσθέτως δέν δύναται ΚΑΘΟΛΟΥ, ἔστω καί σάν "κατ΄οἰκονομία", νά γεννηθῶσιν καί νά πολλαπλασιασθῶσιν ἄλλες Ἑτερόδοξες ἤ καί Χριστιανικές Ἐκκλησίες. Τά ὑπόλοιπα σημεία εἰς τό πρῶτον σημεῖον του εἶναι καλά καί ὀρθόδοξα.
  • Στό δεύτερον σημεῖον, ἐντοπίζω τό ἑξῆς πρόβλημα: «ὡς οἱ ὑπό τοῦ Θεοῦ ἐμπεπιστευμένοι θεματοφύλακες τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς παρακαταθήκης (...) καί τή διαφυλάττουν ἀλώβητη». Τά περί τῶν δῆθεν «θεματοφυλάκων» δέν εἶναι ἀπαρασάλευτα, ἄτρεπτα καί ἀλάθητα, πολλῷ μᾶλλον δέν εἶναι ἐσσαεῖ δεδομένα. Κατά τήν Ἱερᾶ Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μέ τούς θεοείκελους Ἁγίους (καί οὐχί ἀθλίους ἤ ἀγρίους) Πατέρες καί τήν Ἁγία Γραφῆν, ἔχωμεν ἅπαντες τό ἱερόν δικαίωμα, ὡς ἁπλοί Χριστιανοί, Κληρικοί καί Λαϊκοί, ἔχωμεν τήν ἠθική ἀρμοδιότητα ὅπως ἐξερευνοῦμεν ἀνάμεσά μας ποιός εἶναι ὀρθόδοξος καί ποιός κακόδοξος μηδενός ἐξαιρουμένου. Καί πάλιν ὁ Σεβ. Κύκκου, παραβιάζει, τήν Ἀρχή τῆς Λήψεως τοῦ ζητουμένου, μιᾶς καί προτάσσει, ἀτελέσφορα καί ἀδιάλειπτα, ὡς δεδομένον, κάτι τό ὁποίον κατά βάσιν εἶναι τό κατ΄ἐξοχήν ζητούμενον. Παραθεωρεῖ ἤ ἀποσιωπεῖ δηλ. τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία καθῶς καί τάς Γραφάς πού μᾶς διδάσκωσιν συνεχῶς: ὅτι οἱ "ἐμπεπιστευμένοι θεματοφύλακες", ἦτο καί εἶναι οἱ κατ΄ἐξοχήν μειοδῶτες κατά τῆς Πίστεως.
  • Στό τρίτον σημεῖον τοῦ Σεβ. Κύκκου, ἐντοπίζω ἕνα ἀκόμη Ἐκκλησιολογικό πρόβλημα, διότι γράφει ἐπί λέξει: «καί οἱ Ποιμένες της οὔτε εἰς μίαν ἐκ τῶν πολλῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν ὑποβιβάζουν, ἀλλά οὔτε καί στή θεωρία τῶν κλάδων τήν ἐντάσσουν». Εἶναι φανερόν πλέον, ὅτι ὁ Σεβ. Κύκκου παίζει ἄγρια οἰκουμενιστικά παίγνια καί μέ τήν ὑπομονή τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ὑφίστατο ἤ ὄχι, ἀντίφασις ἐν τοῖς δογματολογικοῖς καί ἐκκλησιολογικοῖς ὅροις «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες»; Δύναται  τουλάχιστον νά μᾶς ὁρίσει μέ πάσαν σαφήνεια τί σημαίνει ὁ θεολογικός ὅρος "ἑτερόδοξοι"; Πολύ τό ἀμφιβάλω! Διότι προφανῶς μπορεῖ νά ὑπονοεῖ τό σχήμα: ἑτερόδοξος=αἱρετικός. Μπορεῖ καί νά μή ἐννοεῖ ὅμως αὐτό, ἀλλά κάτι ἄλλον. Ὁ ἁπλός ἄνθρωπος ὅμως, ὁ βιοπαλεστής καί ἡ νοικοκυρά, θέλωσιν πάσα ἁπλότητα καί κρυστάλλινη σαφήνεια, στά θέματα τῆς Πίστεως, μιᾶς καί δέν ἔχωσιν, ἅπαντες, τό ψευδο-χάρισμα τῆς Μαντικῆς Τέχνης. Δύναται δηλ., καί ἐκ πρῶτης ὄψεως, νά ἐννοηθεῖ καί νά σταθεῖ, λογικῶς ἤ καί θεολογικῶς, ὡς  "Αἱρετικές Ἐκκλησίες"; ΟΧΙ βέβαια! Ἐ τότε; Ἄρα συνεπῶς, δέν μᾶς ὁρίζωσιν οὔτε κἄν μᾶς ἀποσαφηνίζωσιν, ἐπί σκοποῦ, τί ΑΚΡΙΒΩΣ ἐννοῶσιν μέ τόν προσδιοριστικόν καινοφανή Ἐκκλησιολογικόν Ὅρο: "Ἑτερόδοξοι". Ἐπίσης, ἄν θέλωμεν πιστεύωμεν, τά περί θεωριῶν. Μπορεῖ νά μή θεωρεῖτε τήν Μία Ἐκκλησία, ὡς μία ἐκ τῶν πολλῶν Κλάδων, ἀλλά τά πιό ἐπάνω εἶναι φανερᾶ, σέ εἰδικούς τῆς Ἐκκλησιολογίας, ὅτι ἐμπίπτωσιν εἰς τήν αἱρετική Θεωρία τῆς "Διευρυμένης καί Διηρεμένης Ἐκκλησίας". Εἰς τήν Παπική Ἐκκλησιολογία λ.χ. πού διαθέτει μίαν πολυδαίδαλον σατανική, ἐπί τινῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων Ἐκκλησιολογίαν, πού περιλαμβάνει, τήν παπική "Ἀποκλειστική Ἐκκλησιολογία" μετά τῆς "Διευρυμένης Ἐκκλησιολογίας" στούς μή παπικούς! Ἀλλά καί μία ἄλλη ἐπιπρόσθετως, τρίτη Θεωρία, περί τῆς φραγκοπαπικῆς Ἐκκλησιολογίας τῶν ἀλλόθρησκων!! Τό Βατικανόν ἔπλασεν σωρηδόν "Ἐκκλησιολογικές  Θεωρίες" (!!!) τόσον γιά "ἁγίους" ὅσον καί διά "ἀγρίους"! Ἀκολουθεῖ μέ πιθηκίστικον τρόπον τό Οἰκουμενιστικόν Φανάριον, νά μιμηθεῖ τά πιό πάνω, ἄνευ τινάς ἐξουσιοδωτήσεως ἐκ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. 
  • Στό ἴδιον τρίτον σημεῖον, γίνεται ΠΑΝΤΕΛΗΣ διαστροφή τοῦ Γραφικοῦ χωρίου «ἵνα πάντες ἕν ὥσιν». Ὁ Χριστός μας, οἱκονομοῦσε σαφῶς, τούς αἱρετικούς, τούς ἁμαρτωλούς καί ἀπίστους, μέ τήν ἀναντίρρητον καί ΚΥΡΙΑ προϋπόθεσιν τῆς ὀρθῆς ἐν Χριστῶ Μετανοίας, τῆς ἐθελούσιας ἐπιστροφῆς ἐν Χριστῶ καθῶς καί τῆς ὀρθής Πίστης πρός τό Θεανδρικόν Πρόσωπόν Του. Στόν Οἰκουμενιστικόν Διάλογον, ἅγιε Κύκκου, δέν ζητεῖ τό Οἰκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον, ΠΟΥΘΕΝΑ, ὅπως γίνει ὀρθή καί ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφῆ τῶν Ἑτερόδοξων καί Αἱρετικῶν, ἐν τῆ Φίλῃ Ὀρθοδοξίᾳ, πολλῷ μᾶλλον μπαίνωσιν καί τινά "φαναριώτικα" καμώματα, ἐξάπαντος ἀντιχριστιανικά ἐμποδία, ὅπως παύσωμεν νά δεχώμεθα ἑτερόδοξους προσήλυτους, ὡς κατηχούμενους, διά Κανονικόν καί Ἅγιον Βάπτισμα, μιᾶς καί ἐφαρμόζωσιν τινά ἄλλην ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ παραοικονομία στούς ἀβαπτίστους Αἱρετικούς . Ἐκτός κι ἄν ὑφίσταντο ἅγιε Κύκκου, ΔΥΟ εἰδῶν Βαπτίσματα; ἝΝΑ π.χ. εἰς τήν Ὀρθοδοξία καί ΕΝΑ ἄλλο εἰς τόν Μονοφυσιτισμόν; Καί ἕνα ΤΡΙΤΟΝ εἰς τόν Λουθηροκαλβινισμόν; Καί ἕνα ΤΕΤΑΡΤΟΝ εἰς τόν Οὐνιτισμόν; Καί ἕνα ΠΕΜΠΤΟΝ εἰς τόν Παπισμόν; Καί πάγει λέγοντας τό τραγελαφικόν Παραμύθι τῆς Θεωρίας τῶν «ἄπειρων Κλάδων» τινᾶς κακοδόξου καί πολύπλοκης Ἐκκλησιολογίας. 
  • πιμένομεν εἰς τό τρίτον σημείον: γίνεται κατά τήν ἄποψίν μας, ἀλλοίωσις τῶν Ἁγιοπνευματικῶν ποιμαντικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, μιᾶς καί δέν ἀναγνώρισε ποτέ του, ὡς "Ἑτερόδοξον Ἐκκλησία", πολλῷ μᾶλλον δέν ἐκκλησιοποίησεν, τούς ἀλλόθρησκους καί αἱρετικούς τῆς ἐποχῆς του, πράγμα τό ὁποίον γέγονε ἐν τῷ Κολυμπαρίῳ. Διά τό  παράδειγμα, περί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, φέρνωσιν, ἄτοπον καί ἄστοχον, λογικοφανέστατον μέν, συγκριτικόν παράδειγμα, ἐν σχέσει βέβαια πάντοτε, καί σημεῖον ἀναφορᾶς, τήν Συνοδική ἀπόφανσιν ἐν Κολυμπαρίῳ περί τῆς ἀναγνωρίσεως τινῶν "Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν". Ὁ Μέγας Ἅγιος Βασίλειος καί ἡ Μεγάλη Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ΔΕΝ ἀνεγνώριζαν τινές φιλοσοφικές ἤ καί θεολογικές θεωρίες, δηλ. τίς κακοδοξίες καί τίς αἱρέσεις ἄλλων τινῶν, ὡς "ἐπιπρόσθετον Ἐκκλησίαν" ἀλλ΄ΟΥΤΕ ἀνεγνώρισαν ἄλλα ἁγιαστικά, καθαρτικά καί θεοποιᾶ  Μυστήρια Ἐκτός τῆς Μίας Ἁγίας καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, σέ τινές ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ἑτερόδοξους, σχισματικούς καί αἱρετικούς/αἱρεσιάρχας, κατά πως ἀφήνει μᾶλλον νά ἐννοηθεῖ  ὁ ἅγιος Κύκκου. Διότι ἄν ὄντως ἔπρατταν, τέτοιον πράγμα, γιατί τότε καί ποῖον ἀκριβῶς εἶναι τό πραγματικόν νόημα, νά ἐπιστρέψωσιν  οἱ δῆθεν  "ἀνεγνωρισμένοι" αἱρετικοί μέ τά ψευδο-μυστήρια των, εἰς τήν Μία καί Ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου; Ἐξάπαντος, σαφῶς καί ἡ Ἐκκλησία ἐν Συνόδῳ, διαθέτει καί δύναται νά ἀποφασίσει, μέ ἐκείνες τίς Ἁγιοπνευματικές καί Ἱεροκανονικές προϋποθέσεις, ὅπως λ.χ. ἐνεργήσει κατ΄οἰκονομία χωρίς νά προσβάλλει τήν ἀκρίβειαν, διά ὅσους, σαφῶς, ἐμπροϋπόθετα, ἐπιθυμῶσιν νά ἐπιστρέψωσιν σέ Αὐτήν. Ποιοί νῦν ἑτερόδοξοι, ἀλλόθρησκοι καί αἱρετικοί/αἱρεσιάρχες τῆς Οἰκουμενιστικῆς Κινήσεως τῶν ἀκατάσχετων ψευδοΔιαλόγων, ἔχωσιν ὡς αἴτημα, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν αὐτόβουλα τάς κακοδοξίας των, καί ἐπιστρέψωσιν, εἰς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ὑφίστατο ἔστω ΜΙΑ τέτοια περίπτωσις τινάς ἑτερόδοξης κοινότης; Μία! Καί ὄχι δύο ἤ καί ἄλλες πολλές. Ἐπίσης, τό ἄτοπον ἔγκειται, ὅταν εἰς τήν Οἰκουμενική Κίνησις διαλέγονται οἱ Ὀρθόδοξοι, μέ νοσηρές προϋποθέσεις, λ.χ. μέ αἱρετικούς/αἱρεσιάρχες Προτεστάντες, πού εἶναι εἰκονομάχοι! 
  • Τέταρτον. Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, κατεδίκασεν, πολύ ὀρθῶς σημειώνει ὁ Σεβ. Κύκκου, τήν Αἵρεσιν τῆς Εἰκονομαχίας, καί ἔρχονται οἱ Κολυμπαρίῳ Σύνοδικοί, μέσα σαυτούς καί ὁ ἴδιος Σεβ. Κύκκου, ὅπως ἀναγνωρίσωσιν (!), αὐτούς τούς Λουθηροκαλβίνους εἰκονομάχους, ὡς μίαν ἐκ τῶν ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν, ἤ καί Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν, ἤ ἔστω πού συμμετέχει ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μετ΄αὐτῶν σέ ἀδιάλειπτους ψευδοδιαλόγους εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον Προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν; Τελικῶς, ἅγιε Κύκκου μας, ἔχομεν μπερδευθεῖ, διότι ποῖον ἀπ΄ ὅλα ἔχει τινά Ἀνωτέραν Ἐκκλησιολογική καί Κανονική ἰσχύν διά τῆς ἀνταντίρρητου ἐπικυρώσεως της ὑπό τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας; Οἱ Ἅγίες Οἰκουμενικές Σύνοδοι; Τά Παγκόσμια Συμβούλια τῶν ψευδοἘκκλησιῶν; Τά ψευδοFora καί ληστοΣυνέδρια ἤ καί τῆς "Πανορθόδοξης Συνόδου" ἐν Κολυμπαρίῳ; Ὑφίστατο ἤ ὄχι, καί πάλιν ἀντίφασις ἐν τοῖς ὅροις, ὅταν ἔχει καταδικασθεῖ, τελεσιδίκως, ὑπό Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ Αἵρεσις τῆς Εἰκονομαχίας, καί ἐσεῖς μόλις προχθές, ἀνεγνωρίζετε πλέον, θεσμικῶς καί Συνοδικῶς, τάς αἱρέσεις των (!), ὡς ἑτέραν Ἐκκλησίαν;
  • Πέμπτον. Ὁ σεβ. Κύκκου, προτάσσει καί ἀπολυτοποιεῖ τήν Ἀρχή τῆς Οἰκονομίας, σέ δυσθεώρητα ὕψη, διά τήν ἐπικοινωνία μας, μονόδρομα μέ τούς ἑτεροδόξους, ἀλλά μέμφεται ἀδίκως τούς ὁμοδόξους του, ὀρθοδόξους Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες τῆς Οἰκουμένης, πού ἐπιθυμῶσιν τήν μή ἱερά παρέκλισιν ἐκ τῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Ἀκριβείας. Αὐτό ἔπρεπε νά ἦτο καί νά τό ἔβλεπεν μέ ποιμαντική καί ἀγαπητικήν ἐπιείκιαν, καί ὄχι σαφῶς νά λοιδωρεί, τό Ὁμολογιακόν φρόνημα τῶν διαμαρτυρομένων ἀγωνιστῶν Χριστιανῶν. Ἀλλά γιά μισό λεπτό, δέν μᾶς προβληματίζει καί τοῦτο: Γιατί τόσες παράδοξες καί ὑπερβάλλουσες, ἀγάπες καί ἔρωτες, μετά τούς ἑτερόδοξους καί ἀλλοθρήσκους, ἑνῶ καθῶς ἔγινε φανερώτατον, ἡ Ὀρθοδοξη Οἰκογένειά μας, βρίσκεται σέ σημαίνουσα διάστασιν καί μᾶλλον στά πρόθυρα τινός ἐκρηκτικοῦ διαζυγίου; Μήπως μετεβλήθημεν σέ Φαριζαίους καί σοῦπερ ὑποκριτές σεβ. Κύκκου; Μήπως ἡ σεβασμιώτητα σας, προτάσσει ἀνεπαισθήτως, τό Ἰησουϊτικόν σατανικόν Δόγμα "ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα"; Σημειώνει ἐν τέλει ὁ κ. Νικηφόρος, ὅτι: «ἡ ἀρχή τῆς οἰκονομίας (...) πρέπει νά ἐφαρμόζεται πάντοτε καί στά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Διαλόγου». Μέσα στά πλαίσια τινάς πολυ-αἱρέσεως [τοῦ Οἰκουμενισμοῦ] σεβ. κ. Νικοφόρε, πῶς ἀκριβῶς θά διάγωμεν, νικηφόρως, καί πῶς θά ἐφαρμόσωμεν εὐφυϊῶς, τήν Ἀρχήν τῆς Οἰκονομίας, ὅπως κερδίσωμεν τούς ἑτερόδοξους/αἱρετικούς εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ; Ἀναγνωρίζοντας τάς ἀθεράπευτας αἱρέσεις των, ὡς ὁμοτίμους ἤ καί παρομοίους Ἐκκλησίας; Ὄταν τούς ἀποκρύβωμεν τήν πλάνη καί τήν αἵρεσίν τους. Ὅταν τούς χαϊδεύωμεν τά αὐτάκια τους; Ὅταν ἀλληλευλογῶμεν τά γένια μας, μετ΄ἐκείνων τῶν ἀγένιων καί γυναικοπρόσωπων; Πῶς καί μέ ποῖον τρόπον ἀλλά καί ποιοί εἶναι οἱ καρποί τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Διαλόγου; Ἡ παταγῶδης του ΑΠΟΤΥΧΙΑ; Ὁ Οἱκουμενιστικός  πολυ-αἱρετικός Διάλογος καί Συγκρητιστικός οἶστρος σας, ἔχει ἡμερομηνία λήξεως, ὅπως διάγωμεν ἄλλωστε καί πορευώμεθα ἅπαντες ἐν φθορᾷ...
  • κτον. Ὁ Σεβ. Κύκκου, ὁμιλεῖ, μᾶλλον φλυαρεῖ, περί τῶν Μεγάλων πατέρων, τοῦ Ἁγίου Βασιλείου καί Ἁγίου Ἀθανασίου καθότι περισυλλέγει, ἀριστοτελικῶς, μετα-πατερικῶς καί ἐκλεκτικῶς, τά χωρία πού τόν συμφέρωσιν, νά λέγονται, ἐκ τῶν οἰκουμενιστικῶν χειλέων του. Ἕνα καί μόνον χωρίον-λεχθέν καί γραφθέν ὑπό τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, εἶναι ἀρκετόν κατά τήν ἄποψιν μας, νά ξεθεμελιώσει καί νά γκρεμοτσακίσει, τά σωρηδόν προβηματικά σημεία, τῆς ἀδιάκριτης καί ὑπερτιμημένης, ἐπιλεκτικῶς, Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας. Ὅπου σημειώνει περί τῆς Ἀρχῆς τῆς Οἰκονομίας, ὁ Σεβ. ἐννοεῖ, προφανῶς, τήν παραοἰκονομία τῶν Νεορθοδόξων καί Νεονικολαϊτῶν.
  • βδομον. Κανονικά, ὄφειλεν, ἄν ἤθελε νά ἦτο ἀντικειμενικός καί δίκαιος Ἱεράρχης, νά μᾶς παραθέσει καί ποία ἀκριβῶς εἶναι: ἡ Ποιμαντική Ἀκρίβεια περί πάντων καί πασῶν τῶν "ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν"...! Ἆράγε διά ποῖον λόγον μᾶς ἀποσιωπεῖ τέτοιαν σημαντικήν "λεπτομέρια" ἀλλά ἐπιλέγει νά μᾶς συσκοτίζει μέ τά Νεοφαναριώτικα φληναφήματά του; Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, σεβ. κ. Νικηφόρε, δέν ζητεῖ τόν ψευδώνυμον καί κάλπικον ὅρον "ἄλλων Ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν", διότι τόν ζητῶσιν μιά χούφτα, μάλιστα τῆς μιᾶς χειρός, τινές Ἀρχιοικουμενιστές καί ΑΝΑΞΙΟΙ Κληρικοί. Μήπως τούς γνωρίζετε ἵνα μᾶς ἐνημερώσετε νά προσέχωμεν;

Περί τῆς Κανονικῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας  ὁ Μέγας Βασίλειος, μᾶς διδάσκει, αὐτό τό ὁποίον καί δέν ἐπιθυμεῖ ὁ σεβ. Κύκκου, νά γνωρίσει καλῶς τό Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ποῖον εἶναι αὐτό;

«Αἱ περί τάς Ἐκκλησίας οἰκονομίαι γίνονται μέν παρά τῶν πεπιστευμένων τήν προστασίαν αὐτῶν, βεβαιοῦνται δέ παρά τῶν λαῶν (PG 32, 860)».

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ἔγραφον* ἐν τῆ 29ῃ Ἰουνίου 2016 μ.Χ. τῶν πανευφήμων καί πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου οἱ τῶ ὄντι τῶν Ἀποστόλων Πρωτόθρονοι ὄχι ὡσάν τίς νῦν καρικατοῦρες...

*Σημαντικόν βοήθημα διά τήν πιό πάνω κριτική συγγραφῆ, ἐχρησιμοποιήθην τό περισπούδαστον καί περίφημον Κανονικόν ἐγχειρίδιον τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου, "Ἡ Συμπροσευχή μέ αἱρετικούς" (Προσεγγίζοντας τήν Κανονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας), ἐκδόσεις: ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, Θεσσαλονίκη 2009, σσ. 286.