Translate

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΝΟΥΣΗ



ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΝΟΥΣΗ





Πρῶτον· ἐξ ἀρχῆς νά ἀναφέρομε, ὅτι εἰς τήν πρῶτην κιόλλας παράγραφον κατηγορεῖ ἔμμεσα, ὅσους εὔλογα διαμαρτύρονται κατά τῆς μέλλουσας "Πανορθόδοξης" Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν, ὡς φονταμενταλιστές! Μά ὁ Φονταμενταλισμός (θεμελιοκρατία, ἀρχές καί δόγματα διά τά θρησκεύματα) εἶναι δημιούργημα τοῦ Προτεσταντισμοῦ, μέ τόν ὁποῖον, οἱ Νεορθόδοξοι-Οἰκουμενιστές "διαλέγονται ἀδιαλείπτως"... καί ἄρα λογικόν εἶναι ὡς "ἄνθρωποι τοῦ διαλόγου" νά ἔχωσιν ἐπηρεασθεῖ βαθέως ἐκ τῶν ἑτέρων τους ἐπί τινῶν παπικῶν καί προτεσταντικῶν φονταμενταλισμῶν (=ἀρχῶν καί δογμάτων πού θεμελίωσαν τίς ἐν λόγῳ θρησκευτικές παρασυναγωγές). Ὅσοι ἀπλοί εἰς τήν Πίστη διαμαρτύρονται κατά τῆς ἀπομιμήσεως -ἐκ Βατικανοῦ- τῆς λεγάμενης καί "Πανορθοδόξου Συνόδου" τῆς Κρήτης, πιστέψτε με ἔχωσιν παχυλή ἄγνοια μέχρι μαῦρα μεσάνυκτα, διά τό τί εἶναι ὁ ξενικός ὅρος Φονταμενταλισμός, καί ἀπεχθάνονται σαφῶς τόν ὅποιον θρησκευτικό φανατισμόν. Οἱ λόγιοι σαφῶς καί γνωρίζωσιν. Ἡ λογική διαμαρτυρία, δέν εἶναι ἰσότιμη μέ τόν φανατισμό. Οἱ Οἰκουμενιστές ὅμως, πασχίζωσιν ἀνεπιτυχῶς, νά ἐξομοιώσωσιν ἤ καί νά ὑποσκάψωσιν ῥητορικῶς, τήν ἔλλογη καί θεο-λογική εἰρηνική διαμαρτυρία, κατά τῆς μέλλουσας Ληστρικῆς Συνόδου τῶν Συγκρητιστῶν, μέ ἀνύπαρκτους φονταμενταλισμοῦς καί ἀδιόρατους φανατισμούς. Φανατικοί ὑπάρχωσιν βέβαια, σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς μας, εἴτε εἰς τήν πολιτική, εἴτε εἰς τάς θρησκείας, εἴτε στόν στρατό, εἴτε στίς φιλοσοφίες, εἴτε στά ἀθλητικά κ.ο.κ.

Τό ἀναντίρρητον ἐρώτημα πού προκύπτει βέβαια, εἶναι: ᾎρά γε ὁ μόνος ἰδανικός, ἄσπιλος, ἀναμάρτητος καί "Καθαρός" χῶρος, ἄνευ φονταμενταλισμοῦ καί φανατισμοῦ, εἶναι ὁ χῶρος τῶν Νεοφαναριωτῶν-Οἰκουμενιστῶν; Τό Φανάριον καί τά ἀνύστακτα φερέφωνα αὐτοῦ, εἶναι ὑπέρ ἄνω τέτοιου αἱσχροῦ καί ἀδυσώπητου ἀμαρτήματος; Νά μᾶς ἐξηγήσωσιν τότε, πῶς ἀκριβῶς, ἀξιώθησαν, τέτοιου προπτωτικοῦ καί Οὐράνιου (!) χαρίσματος, ἵνα ἀναχαιτίσωμεν ἄπαξ καί διαπαντῶς, τοῦτον τόν παγκόσμιον καί τρισκατάρατον θρησκευτικόν φανατισμόν (π.χ. Ἰσλαμισμόν, Παπισμόν, Χιλιασμόν, Οὐνιτισμόν, Προτεσταντισμόν, Λουθηροκαλβινισμόν, Μασσωνισμόν, "Ζηλωτισμόν", Ὀρθοδοξισμόν, κ.ο.κ.).

Δεύτερον νά ποῦμεν: ὅτι ἄν τελικά παραδεχθῶμεν, μέσα στό πλαίσιον τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων, ὅτι διά τίς ἑτερόδοξες Παρασυναγωγές καί αἱρετικές Ὁμολογίες δύναται νά ἀναφέρωμεν,  μεταξύ τῶν συμμετεχόντων εἰς τόν διάλογον, καταχρηστικῶς, τόν Ἐκκλησιολογικόν Ὅρον "Ἐκκλησίες", τό ἀμέσως ἐπόμενον ἐκκλησιο-λογικόν ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς εἶναι: Στά Κοινά Ἀνακοινωθέντα ἤ καί στά Προσυνοδικά καί Συνοδικά Κείμενα τῶν Ὀρθοδόξων (τά ὁποία ἀπευθύνονται ἀναντίρρητα πρός τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς) διά ποῖον ἀκριβῶς λόγον πρέπει νά διευρύνεται καί νά ἀποτυπώνεται ἡ ἐν λόγῳ καταχρηστική, διφορούμενη καί τυπική στάσις πού τηρεῖται (ἀνα)μεταξύ τῶν συμβαλλόμενων μερῶν εἰς τόν Διάλογον; Διά νά παρασύρεται τό θρησκευτικόν συναίσθημα τῶν Πιστῶν, εἴτε πρός μία καταφατικήν ἀλλ΄εἴτε πρός μίαν ἀποφατική, κατεύθυνσιν;λογική εὐελιξία εἰς τούς Διαλόγους, ἄς ὑφίστατο μέ τίς Θεόπνευστες Εὐαγγελικές καί Πατερικές προϋποθέσεις! Ἡ σατανική εὐελιξία καί πονηρά διγλωσσία, κατά τοῦ Θεανθρώπινου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, θά πρέπει νά μή ὑφίστατο πλέον. Ἀμφισβητῶ ἔντονα ὅμως τήν θέσιν τοῦ κύριου Κώστα Νούση, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μαζί καί ἡ Πατερική Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας, εἴχε τινά ἀπεριόριστην "ἐλευθερία ἀπέναντι στίς λέξεις". Ὁ κ. Νούσης ὁμιλεῖ σαφῶς διά τινά φιλοσοφικήν ἐλευθεριώτητα, ἑνῷ κατ΄ οὐσίαν, δέν ὑφίστατο τέτοιον πράγμα, μιᾶς καί οἱ Θεοφόροι Πατέρες μας ἐπέμεναν σέ συγκεκριμένες θεολογικές λέξεις καί δή ἐπανανοηματοδωτούσασιν συγκεκριμένα φιλοσοφικο-θεολογικά λεξίδια μέ νέον καί Χριστιανικόν νόημα, βάσιν τῆς ἀπλανοῦς θεοπτικῆς ἐμπειρίας των. Πῶς ἄλλωστε νά ἐξηγηθεῖ ἡ ἱερά πολεμική τῶν Πατέρων μας, ὑπέρ τοῦ Ὁμοουσίου, ἀντί τοῦ κακόδοξου Ὁμο[ι]ούσιου; Γιά ἕνα [ι] οἱ ἅγιοι Πατέρες χαλοῦσασιν τήν Οἰκουμένη ὁλόκληρη, ἐνῷ ὁ Οἰκουμενιστής κ. Κώστας Νούσης καί ἡ παρασυναγωγή τους, ἀσπάζονται πιθανόν τήν Μεταπατερική αἵρεσιν καί τήν Μετασυνοδική παναίρεσιν, μέ λάβαρον τήν ἀδιάκριτη καί ἐλευθεριάζουσα παράχρησιν καί κατάχρησιν τῶν θεολογικῶν λεξιδίων. Λεξίδια πού ὑφίσταντο ὡς κοφτερά ξυφίδια εἰς τάς ἐσκοτισμένας συνειδήσεις των κακοδόξων φληναφούντων. Ἡ Πατερική παραπομπή πού ἐπιφέρει ὁ ἐν λόγῳ κύριος Κ.Ν. εἶναι παντελῶς ἄτοπη καί ἀ-νόητη, εἰς τό (συν)ὅλον ἀντιρρητικόν σκεπτικόν του μιᾶς καί ἡ τάσις του εἶναι: νά συνηγορήσει ὑπερ τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τῶν φατριαρχῶν τοῦ Φαναρίου· διότι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τῷ ὄντι "περί δογμάτων δε καί πραγμάτων ἐποίησεν τόν ἀγώνα". Ἀπό τήν ἄλλη δέ, ὁ ἵδιος ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὁ πολυσέβαστος κύριος Βαρθολομαῖος, ἐδήλωσεν ἀπερίφραστα, ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης δέν θά ἀσχοληθεῖ περί τῶν δογμάτων...! Ποῖος δουλεύει ποῖον, εἰς τόν παρόντα αἱῶνα; Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος ἐν τέλει, θά ἀσχοληθεῖὄχι, μέ Δογματολογικά ζητήματα; Ποῖον νά ἐρωτήσομεν ὅπως πληροφορηθῶμεν ὑπεύθυνα καί μέ πάσαν ἀκρίβειαν; Νά ἐρωτήσωμεν μήπως τόν Ρούντολφ τό ἐλαφάκι ἤ μᾶλλον τόν Πῆτερ Πᾶν; Ἐμεῖς πάντως εἴμεθα: ἐκ κοιλίας μητρός μας ἀφορισμένοι, ὡς νήπια στήν Πίστη εἴμεθα μωροί καί τυφλοί, καί ἄρα δέν δύνανται νά μᾶς δουλεύωσιν οἱ "ἀρχιμάστορες" καί οἱ "ἀρχιτέκτονες" τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. Ἀς δουλέψωσιν, τούς ἀφελεῖς, τούς ἀνόητους, τούς ὁπαδούς καί τά φερέφωνά των. Ἡ Ἐκκλησία "κύριοι Νούσηδες", δέν ἐκζητεῖ, καμμίαν οὐσία, μιᾶς καί κατέχει καί παρέχει δωρεάν κοτζάμ Θεανδρικήν καί Βασιλικήν περιουσίαν.

Τρίτον: ἵσως νά εἶναι καλόν νά παραμείνετε στέρεως εἰς τήν λογοτεχνικο-φιλολογική φλέβα σας καί νά ἀφήσετε τά θεολογικά εἰς τούς ἔμπειρους Πνευματικούς καί Φωτισμένους πατέρας καί διδασκάλους μας. Μέ τόν Καβάφη, δέν ἀναιρεῖς σοβαρά, τά ἰσχυρά ἐπιχειρήματα τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου διά τό ζήτημα τῆς Μεταπατερικῆς Αἱρέσεως τῆς "θεολογίας τοῦ προσώπου". Μέ τόν Καβάφη, δέν πρόκειται ποτέ νά φθάσεις εἰς τήν νοητήν Ἰθάκην, διότι δέν κατέχει τά ἀπλανή κριτήρια καί τά κλειδιά τοῦς ἀπλανῶς θεολογεῖν. Ἵσως, τό πολύ-πολύ νά καταλήξεις μέχρι τήν Ἀλεξάνδρεια, καί νά κλαίεις νοσταλγικά ἐπάνω εἰς τό μνήμα τοῦ μακαρίτου Ἀρχιμασσώνου καί Σχισματικοαιρετικοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὅπου καί ἐμπνεύστηκε, ἀλλά καί ὑπηρέτησεν ἀδιάκοπα καί ἀδιάλλειπτα τήν ἐκ τῶν ἔσω διάλυσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Τέταρτον: Ἐξ ἀρχῆς ἡ ἐν λόγῳ Πανορθόδοξη Σύνοδος τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ξεκίνησεν, ὅταν ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης Μεταξάκης κατά τό 1923 τήν ὀραματίζεται ὡς Πανορθόδοξην Σύνοδον διά τό 1925. Εἰς τήν πορεία ὁ διάδοχος τοῦ Μεταξάκη, ὁ Ἀρχιμασσώνος πατριάρχης Ἀθηναγόρας τήν προετοίμαζεν ὡς μία νέα Οἰκουμενικήν Σύνοδον. Ἔπειτα τῆν σήμερον, κατέληξε, μέ ταχυδακτυλουργικῷ τρόπῳ ὑπό τῶν περίφημων γατάκιων τοῦ Ζηζιούλα... ὡς δῆθεν Ἁγία καί Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος! Ἐνῷ ταυτόχρονα, ὁ ὀρκισμένος Ἀρχιοικουμενιστής καί Μητροπολίτης τῆς Ἀμμοχώστου καί Κωνσταντίας κύριος Βασίλειος ἐν τῇ νῆσσῳ Κύπρῳ, τήν προπαγανδίζει εἰς τό χαζο-ποίμνιον του, ὡς μίαν νέα Οἰκουμενικήν Σύνοδον!! Ὁ δέ κύριος θεολόγος Κώστας Νούσης τήν θεωρεῖ ὡς... Συνέδριον!! Ἄπαγε τῆς τραγελαφικῆς-οἰκουμενιστικῆς ἀσυναρτησίας δηλαδή!!! Οἱ Οἰκουμενιστές σέ ἀπόλυτον σχιζοειδήν ῥόλον καί λόγον, βάλθηκαν νά μωράνωσιν καί νά νοθεύσωσιν ἐν παντί τρόπῳ τό εὐλογημένον ᾇλας τῆς Γῆς, δηλ. τοῦς νόρμαλ Χριστιανούς. Τά ἀνόητα φληναφήματα σας κύριε Νούση, ὅτι "πρέπει νά χαιρόμαστε μέ τή σύγκλησή της" Συνόδου, εἶναι ἄστοχα. Μιᾶς καί μᾶς (ὑπερ)ἀρκεῖ ἡ Ἀναστάσιμη Χαρά τῶν ἡμερῶν μας. Μπορεῖ νά μιλάτε περί "τῆς οὐσίας τοῦ προβλήματος" ἀλλ΄ ᾆρά γε εἶναι τῷ ὄντι ἡ κατ΄ ἐξοχήν οὐσία νά διαφημίσωμεν τήν ἐξωτερική ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων, ὅταν "μπάζει νερά" ἡ ἐσωτερική ἑνώτης;

Πέμπτον· μέχρις ἐδῶ νά ὑπερτονίσωμεν βέβαια, ὅτι τά σωρηδόν φληναφήματα τοῦ ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ μας καί κύριου Κώστα Νούση, ἔχωσιν ὡς στέρεην βάσιν τόν "Πνευματικόν Οἰκουμενισμόν"... δηλαδή εἶναι πράγματι ἀθεολόγητος ἰδεολόγος, πιστό στρατιωτάκι στά Θεοσοφιστικά καί Φαναριώτικα νάματα τῆς Πανθρησκείας τοῦ ἀντίχριστου Συγκρητισμοῦ. Ἄρα ἀμφισβητόμεν ἔντονα καί ἔμπονα, ἄν τῷ ὄντι οἱ πρῶτες πέντε παραγράφοι του, δέν ἐγράφησαν, ὑπό τ΄ ἀματογυάλλια τοῦ διαβολικοῦ Συγκρητισμοῦ, ὑποσκάπτωντας ἔτσι, ἔντεχνα, τήν ἱερά Παράδοσιν τῶν Ὀρθοδόξων περί τῶν Ἁγίων καί Μεγάλων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Συγχέει μᾶλλον ἐξ ἀδιακρισίας καί ἐξ ἄκρατης ἀ-νοησίας (θεωρῶ μάλιστα τήν στάσιν του, ὅτι πρόκειται διά ἐπικίνδυνης ἀφέλειας καί μείζονας ἡμιμάθειας) τά θεσμικά πρόσωπα τῶν Αἱρεσιαρχῶν ἤ καί τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἑκασταχοῦ Αἱρεσιαρχῶν, μετά τῶν ἁπλῶν ἤ καί ἁπλοϊκῶν αἱρετικῶν, πού πρόκειται οἱ πρώτοι νά εἶναι καί οἱ ἐπίσημοι "παρατηρητές" τῆς παν-Ληστρικῆς Συνόδου. Δηλαδή θά ἔπρεπε νά ἦτο κατανοητόν στόν ἀξιότιμον καί κύριον συνάδελφο, ὅτι ἄλλον εἶναι νά εἶναι κανεῖς, Αἱρεσιάρχης, καί ἀνώτατος ἀξιωματούχος καί ἐκπρόσωπος τινάς Αἱρέσεως, καί ἕνα ἄλλον σαφῶς, νά εἶναι τίς  αἱρετικός καί ἁπλός πιστός τινάς Αἱρέσεως. Ὁ δέ δεύτερος, ἔχει μεγίστη πιθανότητα νά μετανοήσει ἐκ τῆς αἱρέσεως, ἐνῷ ὁ πρῶτος, ὡς θεσμικός ἐκπρόσωπος καί ἀντιπρόσωπος τῶν ποικιλόνυμων ἁπανταχοῦ Αἱρεσιαρχῶν, εἶναι ὁρκισμένος-ἀμετανόητος εἰς τά νάματα τῆς ἑτεροδόξιας καί αἱρέσεως. Ἄρα πρέπει μᾶλλον νά ἐννοήσωμεν τήν διάκρισιν Αἱρεσιαρχῶν/αἱρετικῶν. Ὁ π. Ἀνανίας Κουστένης καλά τά περιγράφει στά περί τῶν αἱρετικῶν· ὁ δέ κ. Νούσης, συγχίζει ὅμως καί συμπλέκει ἤ παραθέτει ἀδιάκριτα, τούς θεολογικούς ὅρους, Αἱρεσιάρχης/αἱρετικός (καί ἐλπίζω προσωπικά ὄχι ἀπό τινά δόλια σκοπιμότητα) διότι ἡ Ἐκκλησία μας, εἴχε διαφορετική μέχρι καί αὐστηρά παιδαγωγική προσέγγισιν καί ποιμαντική στάσιν ἔναντι τῶν Αἱρεσιαρχῶν Πατριαρχῶν, Ἐπισκόπων, Μητροπολιτῶν, Πρεσβυτέρων, Μοναχῶν καί θεολόγων-φιλοσόφων. Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ἐδίκαζε, ἐκατεδίκαζε, ἀφόριζε καί καθαιροῦσε ἀγαπητικά, τούς ἀμετανόητους Αἱρεσιάρχες-Αἱρετικούς, καί δέν διαπραγματευόταν ΠΟΤΕ ἐπί ἴσοις ὅροις μαζί τους, ἀλλ΄οὔτε τούς ἐδέχονταν ποτέ, ὡς ἁπλοῦς παρατηρητές εἰς τάς Συνόδους. Μαζί μέ τήν Συνοδική Διαγνώμη τῆς τελεσίδικης καταδίκης τῶν τινῶν διαχρονικῶν Αἱρεσιαρχῶν, κατεδικάζοντο καί οἱ αἱρετικοί ὀπαδοί καί πιστοί μαθητές των, ἵνα τούς δημιουργηθεῖ ἡ ἐν Χριστῷ ἀλλοίωσις καί ἡ Ἁγιοπνευματικῇ μετάνοιᾳ, διά τό κατάντημα τῆς πλάνης τῶν αἱρεσιαρχῶν διδασκάλων καί Γερόντων τους.

Ἕκτον· τό ἐν λόγῳ παράδειγμα πού μᾶς παραθέτει, μέ τόν Γέροντα Πορφύριον, ὡς ἰσχυρόν δῆθεν ἐπιχείρημα ἐπί τά σωρηδόν ἀθεολόγητα φλυαρήματά του, τό ἀμφισβητῶ βρωντερά καί κραυγαλέα, εἰς τό ὅλον περίεργον καί συγκεχυμένον πλαίσιον πού τό θέτει ἐξάπαντος ὁ κύριος συνάδελφος Κώστας Νούσης, διότι, ὁ Θεοφόρος καί Ἅγιος Γέρων Πορφύριος, εἴχεν καί ἔχει ἄχρι τοῦ νῦν, ξεκάθαρην ποιμαντική θέσιν καί στάσιν, κατά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Συγκρητισμοῦ ἤ καί Πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ ἑτερόδοξοι καί αἱρετικοί "παρατηρητές" εἰς τήν Σύνοδον τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι: ἕνα ἀκόμη σημαίνων, κακόδοξο Συμβολικόν σημεῖον τῆς σταδιακῆς ἐμπέδωσις τοῦ λαϊκοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τό ἀκατήχητον πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἅπασαν βεβαίως τήν ἀποκλειστική εὐθύνη φέρει νά τήν ἔχει: "τό ἱερόν Κέντρον" τοῦ Φαναρίου, "ὁ Πρῶτος ἄνευ ἴσων", "ὁ Ἀλάθητος", "ὁ πράσινος Πατριάρχης", "ὁ Οἰκουμενικός πατριάρχης", "ὁ πάπας τῆς Ἀνατολῆς", "ὁ ἀδελφός τοῦ πάπα τῆς Ρώμης", "ὁ ἐπίσκοπος" τῶν Νεορθοδόξων, ὁ πατριός τῆς Μεταπατερικῆς καί Μετασυνοδικῆς αἱρέσεως, κ.ο.κ.

Ἕβδομον, τήν ἴδια στιγμή: ἡ Ἀντιαιρετική, ἡ Ἀντιοικουμενιστική, ἡ Ἀντιρρητική Πατερική Θεολογία καί ἡ ἀπλανή διδασκαλία τῶν σύγχρονων καί μεγίστων  Ἁγίων Πατέρων καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας μας (π.χ. ὁ Γέρων Παΐσιος, ὁ Γέρων Παΐσιος, ὁ Γέρων Ἐπιφάνιος Θ., ὁ Γέρων Ἐφραίμ Κ., ὁ Γέρων Μάρκος Μ., ὁ Γέρων Χαράλαμπος Β., ὁ Γέρων Νικόλαος Σωτηρόπουλος κ.ἄ.) κατά τοῦ ἀντίχριστου θηρίου τοῦ πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτό φαίνεται τεχνηέντως μᾶλλον, νά ἀποκρύβεται, ἐκ τοῦ λίαν ἀγαπητοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ καί θεολόγου κ. Κώστα Νούση, καθῶς καί δή ὑπό ἄλλων ἐγκωμιαστῶν (Οἰκουμενιστῶν) τοῦ Γέροντος Πορφυρίου. Γιατί ᾆρά γε; Ὁ κύριος Νούσης γράφει ὅμως καί παραδέχεται ἔμμεσα, καί κάτι ὀρθόν, τό ὁποῖον ἐξηγήσαμεν ἐν τάχει εἰς τήν πρῶτην παράγραφον, ἀλλά τό γράφει εἰς πρόσωπον πληθυντικοῦ, πράγμα ἀπαράδεκτον· γράφει δηλ. τά ἑξῆς: Οἱ περισότεροι εἴμαστε κρυφοφονταμενταλιστές. Θά ἦτο βέβαια ἔντιμον καί ἀνδρεῖον νά ἔγραφε: εἶμαι κρυφοφονταμενταλιστής. Καί ὄχι νά χαρακτηρίζει γνωστούς καί ἄγνωστους, ἔμμεσα καί ἄμεσα, μέ ἀόριστες ἤ εἰδικές γενικολογίες, ἵνα ἱκανοποιήσει τάς τεταραγμένας συνειδήσεις τῶν ὁμοφρόνων του.

Ἐν κατακλείδι· δέν θέλω νά πιστέψω, ὅτι ὑποκρίνεται τόν ἀντικειμενικόν, ἀλλά μᾶλλον αὐτό συμβαίνει ἀγαπητοί ἀναγνώστες, ὅταν εἰδικά πρός τό ἐπιλογικόν σημείωμά του κατηγορεῖ φαινομενικά τούς Συγκρητιστές καί τόν Οἰκουμενισμόν, ἀλλά ὅμως ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντινομία καί ἄκραν ἀντίφασιν, μέ τό ὅλον συνηγορίστικον καί πλανεμένο πνεῦμα του: α΄. ἐμμονικά ὑπέρ τῆς Ληστρικῆς Συνόδου, β΄. ἐπίμονα κατά τῶν ἀντιοικουμενιστῶν καί παραδοσιακῶν ἐνστάσεων... ἐνῷ συνάμα καί σύμφωνα κατά τόν κύριο Κ. Νούσην, ὁ Οἰκουμενισμός καί ὁ Συγκρητισμός εἶναι "πράγμα δαιμονικό", "εἶναι πλάνη καί ψευδαίσθησις"· ἐξάπαντος ἐπιθυμεῖ καί θέλει νά συμμετέχωσιν, ἅπαντες οἱ Οἰκουμενιστές, σέ τέτοιον τραγελαφικόν πανηγύριον ἤ καί καραγκιοζιλίκιον, ἀλλά βάσιν τίνων Εὐαγγελικῶν προϋποθέσεων; Βάσιν τοῦ σατανικοῦ Δόγματος: "ἀδιαλείπτως διαλέγεσθε ἵνα εἰσέλθετε εἰς τά ἔγκατα τοῦ Συγκρητιστικοῦ πειρασμοῦ"; Λυπάμαι τά μέγιστα καί πραγματικά τούς ἀναγνώστες τοῦ ἀξιότιμου συναδέλφου.

[Ὡς σημαίνων Ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, στά περί τοῦ ἀπλανῶς  θεολογεῖν τοῦ Γέροντος Πορφυρίου, κατά τῆς πανμοιχιανικῆς πανθρησκείας καί παν-αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παραθέτομεν εἰς τήν φιλότιμη ἀγάπην τῶν ἁπανταχοῦ ἀναγνωστῶν μας μίαν καταπληκτικήν Ἀντιοικουμενιστική καί Ἀντιαιρετικήν σπάνια Ὁμιλίαν τοῦ μέ τίτλον: Ὁμιλία Ἁγίου Πορφυρίου γιά τήν Ὀρθοδοξη Πίστη. Ἀκοῦστε την προσεκτικά, καί ξαναδιαβάστε παρακαλῶ τό συγκεχυμένον καί προβληματικόν ἄρθρον τοῦ κ. Κώστα Νούση].

Ὑγ. Ἐξάπαντος ὁ Γέρων Πορφύριος (ἐξ)ὑπονοεῖ σαφῶς, ὅτι οἱ διαχρονικοί καί "ὀρθόδοξοι" Οἰκουμενιστές τῶν "ἀδιάλειπτων διαλόγων" , δέν ἀντιμετωπίζωσιν μέ Εὐαγγελικόν καί ὀρθόδοξον τρόπον τά θεολογικά πράγματα εἰς τούς διαλόγους, ὅπως ἀκριβῶς τά ταυτόσημα ἐδίδασκε καί ὁ Γέρων Παΐσιος. Ὅπως ἀκριβῶς, μᾶς διδάσκωσιν σαφῶς, πάσα ἡ Συμβολική καί Δογματολογική Συμφωνία καί Πατρολογία τῶν μεγάλων Θεηγόρων Πατέρων-Ἀποστόλων καί Προφητῶν τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ σημερινοί ἀποτυχημένοι θεολογικοί Διάλογοι τοῦ κ. Βαρθολομαίου, εἶναι μεγίστη βλασφημεία κατά τῶν Νεομαρτύρων καί Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅσον ἀφορά τώρα, διά τήν ἄποψιν τοῦ Γέροντα Πορφυρίου διά τό ἀκαδημαϊκόν μάθημα, τῆς Συμβολικῆς καί Δογματικῆς Θεολογίας, ἔχει δίκαιον ὁ Γέρων, ὑπό τήν ἀναντίρρητον προϋπόθεσιν, ποῖος καί τί εἶδους Καθηγητής καί δάσκαλος διδάσκει τό ἐν λόγῳ Δογματολογικόν μάθημα. Τά ὀρθόδοξα Δόγματα, μᾶς διδάσκει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: δέν περιορίζωσιν καί οὔτε ψυχραίνωσιν τήν ἐν Χριστῷ καί ἀληθεύουσᾳ ἀγάπην. Ἐνῷ τά κακόδοξα δόγματα, ἀλλοιώνουσιν σαφῶς, τόσον τό ἦθος ὄσον καί τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη. Παραμορφώνουσιν τόν ἄνθρωπον. Ἄρα οἱ ἀδελφοί Οἰκουμενιστές, δέν ἀληθεύωσιν ἐν ἀγάπῃ, οὔτε ἀγαπῶσιν ἐν ἀληθεία, διά αὐτόν καί ἐφευρίσκωσιν ἀνθρώπινα καί κοιλιόπνευστα διανοήματα ἵνα ἐπιδείξωσιν τήν ἐνότητα τῶν Ὀρθοδόξων. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, δέν συγκαλούσασιν Μεγάλες Συνόδους διά τό θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, ἀλλ΄οὔτε ἦτο ἐπιδειξιομανεῖς. Τό ἄρθρον τοῦ κ. Κ. Νούση, ἐμπίπτει σαφῶς στά ἄριστα λογοτεχνικο-θεολογικά δημιουργήματα, τινάς ἄριστης καί κακοδόξου προπαγάνδας, περί τῆς ῥητορικῆς ἀπενοχοποίησις τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν ταγῶν τῆς Ὀρθοδοξίας μας...!


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη