Translate

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ" (1923)



ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ" (1923)


(ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 


Ἔχουμεν πληροφορηθεῖ πρό ἡμερῶν, ὑπό τινός σεβαστοῦ μας προσώπου, ὅτι μία συγκεκριμένη μελέτη-βιβλιοκρισία μας, περί τῶν  Πρακτικῶν τινός σημαντικοῦ "Πανορθόδοξου Συνεδρίου" (1923), πού ἐδημοσιεύθην κατά τό παρελθόν εἰς τό προσωπικόν μας ἡμερολογιο-ἱστολόγιον, ἡ Συντακτική ἐπιτροπή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἐφημερῖδος τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, ἐδημοσίευσεν αὐτήν-καί τήν εὐχαριστοῦμεν- ὡς πρῶτον μέρος, εἰς τόν Ἀριθμόν Φύλλου 2106 (δεῖτε ΕΔΩ ) μέ ἡμερομηνίαν 26ην Φεβρουαρίου 2016, καί σέ δεύτερον μέ τελευταῖον μέρος στόν Ἀριθμόν Φύλλου 2111 (δεῖτε ΕΔΩ) κατά τήν 1ην Ἀπριλίου 2016, μέ ἀμφότερον καί εἰδικόν τίτλον:

Κριτική τῶν Πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγ. Σύνοδος (2016). [1]

Ἐξ΄ αἰτίας τοῦ ὅ,τι βάσει τινῶν πολλῶν καί διάφορων προσωπικῶν πληροφοριῶν μας ὑφίστατο τινά ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἀπό πολλούς  ἐν Χριστῷ ἀδελφούς/ές μητέρες καί πατέρες διά τό ἐν λόγῳ ζήτημαν τοῦ Μεταξάκη· ἀπεφασίσαμεν λοιπόν, ὅπως ἀσκήσωμεν τινά ἐπιπρόσθετον προσθήκην καί προέκτασιν εἰς τήν ἐλλειματικήν καί ἀρχικήν  βιβλιοκρισίαν μας περί τῶν Μεταξάκειων πρακτικῶν τοῦ ἐν λόγῳ Συνεδρίου·  τό ὁποῖον, καθῶς προαναφέραμεν, ἐπί σκοποῦ αὐτο-ἀνεκηρύχθην τότε ὡς δῆθεν "Πανορθόδοξον Συνέδριον" ἐνῶ κατουσίαν καί σύμφωνα μέ τίς βιογραφικές-ἱστολογικές καί διαδικτυακές πηγές ὑπό τοῦ  πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως: 


Ὁ Μελέτιος Δ΄ συνεκάλεσεν τό ἐν τῇ πόλει ἡμῶν συνελθόν συνέδριον, 10 Μαΐου-8 Ἰουνίου 1923... παρ΄ ὅλον ὅτι δέν ἀντιπροσωπεύοντο ἅπασαι αἱ ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι ἐκάλεσεν ἑαυτό "Πανορθόδοξον Συνέδριον". (...) Ἐλήφθησαν ἀποφάσεις περί διορθώσεως τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου... κ.ἄ., τό σπουδαιότερον δέ ἐδόθη ἡ ἀφορμή διά τήν ἀνάπτυξιν τῆς ἰδέας τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου".

Μεταξύ ὅμως τῶν ἄλλων σημαντικῶν βιογραφικῶν πληροφοριῶν ἐκ τῆς ἐπισήμου διαδικτυακῆς πύλης τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως παρατείθεται σύν τοῖς ἄλλοις καί τό μέγαν καί τραγικόν ὁλίσθημα τῆς Συγκρητιστικῆς καί ἀντι-Κανονικῆς ἀποφάσεως τοῦ τότε πατριάρχου Μεταξάκη: 


Σημαντική ὑπήρξεν ἡ ἐπί Μελετίου Δ΄ ληφθεῖσα ὑπό τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου ἀπόφασις περί τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ κύρους τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν (Ἰούλιος 1922)"...! [2]

Οἱ σχεδόν πρό 100 χρόνων περίεργες πατριαρχικές ἐνέργειες τοῦ 1923, ἔχωσιν ἄμεσον τινά σύνδεσιν καί σχέσιν, μέ τήν μέλλουσα "Πανορθόδοξην Σύνοδον" τοῦ 2016 εἰς τήν Κρήτην· μιᾶς καί τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συνέδριον τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, σύμφωνα μέ τίς πιό πάνω Φαναριώτικες πηγές, ἦτο αὐτό τό «Πανορθόδοξον Συνέδριον» πού ἐμπνεύστηκεν τήν Νεωτεριστικήν ἰδέα τῆς συγκλήσεως τινάς «Πανορθόδοξης Συνόδου» διά τό 1925 μ.Χ. εἰς ἑορταστικόν μνημόσυνον τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού ἐγέγονεν τό 325 μ.Χ. (!). Διότι, μᾶλλον πρόκειται, περί ἐκκοσμικευμένης καί Ληστρικῆς ἰδέας, ἀντί-ὀρθοδόξου καί ἀντι-παραδοσιακῆς πρακτικῆς, ἤ καί ἰδεοληψίας, ἡ ἐπίπλαστη ἀνάγκη μίας μελλοντικῆς συγκλήσεως τινάς δῆθεν «Πανορθοδόξου» Συνόδου [καί ἄνευ ὀρθοδόξων] διά ἀπώτερον στόχον καί σκοπόν, σαφῶς, ἵνα συγκαλλείψωσιν τίς πολυποίκιλες ἀντιπαραδοσιακές, ἀντικανονικές καί σχισματικοαιρετικές ἀνορθόδοξες ἐνέργειές των· ὅπως λ.χ. διά τήν Ἡμερολογιακήν ἀπορρύθμιση πού ἐπεβλήθῃ βιαίως εἰς τό Χριστώνυμον πλήρωμα ἐπί τῆς ἄνομης καί ἀντικανονικῆς πατριαρχίας (κατ΄ἀκρίβειαν, μοιχεπιβασίας αὐτοῦ, διά τοῦ Βενιζελισμοῦ, τοῦ Μασσωνισμοῦ καί τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ) τοῦ κεκοιμημένου πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη· καί διά τινῶν ἄλλων λογιῶν παράνομων  Συγκρητιστικῶν θεσμοθετημάτων ἐπί τινῶν συγκεκριμένων κακόδοξων ἐνεργειῶν, ἐπί τάς Διαχριστιανικάς καί Διαθρησκειακάς σχέσεις.

Στόν πρόλογον (σελ.4) τῶν ἐν λόγῳ Πρακτικῶν (1923) τοῦ πατριαρχείου Κων/Πόλεως, ὁ μακαριστός θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος (ὁ καὶ δημοσιεύσας αὐτά) , ἀναφέρει καὶ ἕνα ἄλλο μείζονα ἀντι-Κανονικόν ὁλίσθημα τοῦ ἔκπτωτου [καί καθαιρεμένου] ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, τό ὁποῖον ἔλαβεν χῶρα εἰς τήν Ἀμερικήν, ὑπό τοῦ Μεταξάκη: 


Τό 1921 ἀπομακρύνεται τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ θρόνου Ἀθηνῶν καί μεταβαίνει εἰς τήν Ἀμερικήν. Κατά πληροφορίαν τοῦ εἰς Οὐάσιγκτων Ἕλληνος Πρεσβευτοῦ πρός τόν Γενικόν Διοικητήν Θεσσαλονίκης, ὁ Μελέτιος Μεταξάκης εὐρισκόμενος εἰς Ἀμερικήν (...) ἔλαβεν μέρος εἰς Λειτουργίαν Ἀγγλικανῶν, "εἰς Ἀγγλικανικόν Ναόν, συμπροσευχηθείς γονυκλινής πρό τῆς Ἁγίας Τράπεζας". Τόν Νοέμβριον τοῦ 1921 μέ τήν ἀπροσχημάτιστον παρέμβασιν ἰσχυρᾶς Πολιτικῆς Παρατάξεως (Βενιζελικῶν), μέ τήν ἀνεπίτρεπτον ἀνάμιξιν τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, καί ὑπό δραματικάς συνθήκας Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ "ἐκλέγεται", δι΄ ἀσήμαντων ψήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. [3]

Διά ὅλα τά πιό ἐπάνω Συγκρητιστικά καί ἀντικανονικά πραχθέντα, ἐνεργηθέντα, ἀποφασισθέντα καί ἀναγνωρισθέντα, ὑπό τοῦ καθαιρεμένου πρώην Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί μετέπειτα (!!) παρανόμου οἱκουμενικοῦ πατριάρχου Μεταξάκη συμμαρτυρεῖ καί ἡ σύγχρονη Ἐκκλησιαστική Ἱστορία:

Ἡ ὑπό τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μελετίου τοῦ Δ΄ (1922) ὁρισθεῖσα ἐπιτροπή ὑπό τήν προεδρία τοῦ διακεκριμένου λογίου μητροπολίτου Νικαίας Βασιλείου Γεωργιάδου (μετά ταῦτα πατριάρχου Κων]Πόλεως), ἵνα ἀποφανθῆ ἐπί τοῦ ζητήματος, ἐδέχθη τό κῦρος τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν. Ἐπί τῆ βάσει τῆς γνωμοδοτήσεως ταύτης ἡ Ἐκκλησία τῆς Κων]Πόλεως ἀνεγνώρισε τάς ἀγγλικανικάς χειροτονίας (1922), τό αὐτό ἔπραξεν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἐπί πατριάρχου Δαμιανοῦ (1923), ἡ τῆς Κύπρου ἐπί τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κυρίλλου (1923) καί ἡ τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπί πατριάρχου Μελετίου (ὄντος τοῦ πρώην Κων]Πόλεως Μελετίου [Μεταξάκη] τοῦ Δ΄, 1930). Ὁ αὐτός πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης ἔδειξε τάσεις ἀναγνωρίσεως καί τῆς μυστηριακῆς ἐπικοινωνίας μετά τῆς ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. [4]

Εἶναι δηλαδή πέραν πάσης ἀμφιβολίας ἐξ ἱστορικῶν σημαίνουσων ἀποδείξεων: ὅτι ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἦτο τῶ ὄντι «Ἀγγλο-Ἀμερικανόφιλος», δηλ. ἀμερικανοκίνητος καί ἄκρως λουθηροκαλβινοκίνητος, ἀλλ΄ ὅμως, καί σημαίνον μέσον-ἀνδρείκελον, διά τῆς ἄμεσης ἀλώσεως ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις τῆς ἐποχῆς, ἐγνώριζαν καί γνωρίζωσιν ἄριστα πῶς νά χειραγωγῶσιν, μεθοδικά, τέτοιες δυναμικές προσωπικότητες ὅπως λ.χ. τόν πολιτικό ἐκ Κρήτης Βενιζέλο καί τόν Κρητικό πατριάρχη Μεταξάκη. Ὅπερ καί ἐγέγονεν  «ἐνδορθοδόξα» ἡ ἄλωσις! Καί ὅλα αὐτά νά φαντασθῶμεν, ὅτι ἐπισυνέβησαν μόλις πρό 100 ἐτῶν! Φανταστεῖτε ὅμως, τήν σήμερον, μετά παρέλευσιν τόσων πολλῶν ἑτῶν, πόσον βαθιᾶ ἐπροχώρησεν ὁ ἐπάρατος Διαχριστιανιακός καί "ἐνδορθόδοξος" Συγκρητισμός καί ἡ θλιβερά ὑποδούλωσις τῶν «Ὀρθοδόξων» Φαναριωτῶν, ὀρκισμένων ἀπογόνων καί διαδόχων τοῦ Μεταξάκη, εἰς τάς ἐπιταγάς καί διατάξεις τῆς δῆθεν Φαναριώτικης «γραμμῆς», τουτέστιν δηλ. ἐξάπαντος τῆς γραμμῆς τῶν συνετέρων τους Λουθηροκαλβίνων τῆς Pax Americanas ...! Ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας πού κάμποσοι ἀφελεῖς τόν  θεωροῦσιν, ἤ καί τόν προβάλωσιν, ὡς τόν "μέγα προφήτη" τοῦ αἰώνα μας, ἦτον ἱεροδιάκονος καί ἄριστον μαθητοῦδιν τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, ὅταν  ὁ δεύτερος ἦτο Μητροπολίτης (=Ἀρχιεπίσκοπος) Ἀθηνῶν. 

Ἄν ὑφισταντο τήν σήμερον στό Φανάριον  τῷ ὄντι ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι, ἀκριβῶς καί μετά τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεταξάκη, θά ἔπρεπεν αὐτός ὁ συγκεκριμένος ἐκκλησιαστικός ἄνδρας, νά (ἐπανα)καθαιρεθεῖ, νά ἀφορισθεῖ καθῶς καί νά ἀναθεματισθεῖ, ἔστω καί μετά θάνατόν του, ὅπως ἐπιτάσσει ἱεροκανονικῶς καί συνοδικῶς, ἡ Πατερική καί ἱερά Παράδοσις τῶν Ὀρθοδόξων, κατά τῶν ἀναξίων καί αἱρετικῶν Κληρικῶν πού διηκόνησαν κακῶς, πλανερῶς καί δολίως τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅχι σαφῶς νά τόν ἐγκωμιάζωσιν, πολλοί καί διάφοροι ἀνόητοι, ἀνιστόρητοι, κακόδοξοι,  καί ἐξάπαντος πλανεμένοι ὑψηλόβαθμοι καί χαμηλόβαθμοι Νεορθόδοξοι Κληρικοί καί Λαϊκοί θεολόγοι, εἴτε ἐκ τῆς νήσου Κύπρου,  εἴτε ἐκ τῆς Κων]Πόλεως, εἴτε ἐκ τῆς Κρήτης, εἴτε καί ἐκ τῆς Ἀφρικῆς εἴτε κ.ἄ. εἰς τό σύμπαν ὥς τόν δῆθεν... «13ον Ἀπόστολον» (!) τῆς Ἐκκλησίας! 

Ἡ ἱερά μητρόπολις τοῦ Κιτίου εἰς τόν ἐπίσημον ἱστοχῶρον της, δυστυχῶς, πέραν τοῦ ὅτι διοργανώνει ἐκκλησιαστικές ἡμερῖδες καί μητροπολιτικά συμπόσια, περί καί ὑπέρ τοῦ Ἀρχισυγκρητιστοῦ Μεταξάκη, ἔχει ἀφιερώσει καί τινά εἰδικήν ἀνάρτησιν-δημοσίευσιν περί τινάς βιβλιοπαρουσίασις τοῦ τομιδίου: «Οἱ Πράξεις τοῦ 13ου Ἀποστόλου» Μελέτιου Μεταξάκη!!! Πολύ μᾶς ἔχει στεναχωρήσει καί κατασκανδαλίσει ἐτοῦτη ἡ παράδοξη καί ἀντιευαγγελική ἐνέργεια τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Κιτίου. Ἐνῷ,  ἡ ἱερᾶ μητρόπολις Λεμεσοῦ τῶν Νεοβατοπαιδινῶν πατέρων μας, συνεχίζει μέχρι τήν σήμερον, ἀκάθεκτη, νά μᾶς προβάλλει ἀδιάκριτα, τόν βίον καί τήν πολιτεία τοῦ Μεταξάκη, μέσα ἀπό τό ἐπίσημον περιοδικόν [5] τῆς ἱ. μητροπόλεως. Ἆράγε εἰς  τό πρῶτον εἰδικά  σημεῖον, περί τοῦ «13ου Ἀποστόλου» (sic) μήπως ἔχωμε μία μεγίστη αἱρετική πλάνη, μείζονα κακοδοξία καί ἄπειρη βλασφημεία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ψάξαμεν ὅμως γιά νά βροῦμεν τό ἐν λόγῳ βιβλίον διά νά τό γνωρίσομεν καί ἐμεῖς οἱ βιβλιόφιλοι ἐρευνητές, τίς ἐστίν οὕτως ὁ «Νεοφανής Ἅγιος» καί ὁ "13ος Ἀπόστολος" τῶν Κιτιέων (=Λαρνακέων) καί μᾶς πληροφορήσασιν: ὅτι πρόκειται περί «ἰδιωτικῆς ἐκδόσεως»... (!) καί προβληματιζόμεθα: μήπως εἶναι ἆρά γε τινά ἰδιωτική ἔκδοσις καί στεῖρα προπαγάνδα ὑπό τινῶν ἄκρως ἰδιωτῶν-σεκταριστῶν Μασσώνων; Μᾶλλον τά περί τῶν οἱκουμενιστικῶν καί μείζονα ἀντικανονικῶν ἐκκλησιαστικῶν πράξεων τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, φαίνεται, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον (ἐπ)ἄξια, διά νά κοινοποιηθῶσιν ἄπλετα, εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητας, καί δή εἰς τόν Λαόν τοῦ Θεοῦ, διότι μᾶλλον, ἦτο «ἰδιώτης» πατριάρχης, ἤ καί «ἰδιωτικός Ἀπόστολος» ἤ καί ὑπάλληλος, μᾶλλον καλύτερα «ἐκκλησιαστικός πράκτορας» τῶν Μασσώνων καί τῶν Λουθηροκαλβίνων συνεργατῶν του.

Φυσικά καί ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου: γιά νά ἀποκτήσει "13ον Ἀπόστολον" ἡ Μασσωνική Στοά, ἐξάπαντος θά πρέπει  νά ἀναγνωρίσει τόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς τόν μόνον καί ἀληθινόν Θεάνθρωπόν της, καί  σαφῶς νά ἀποταχθεῖ καί νά ἐμπτύσσει τόν Μέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος (ΜΑΤΣ), δηλ. τόν θεό της τόν Σατανᾶ Ἑωσφόρον...! Καθῶς καί νά τιμᾶ καί νά σεβασθεῖ ἀπόλυτα, τήν ὀρθόδοξη θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς ἱερᾶς Παράδοσις, ἀλλά καί τούς 12 -σύν τόν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν- τόν τῷ ὄντι 13ον Ἀπόστολον καί μέγα  Ἅγιον Παῦλον, καί ἔπειτα ἄν θέλωσιν "βαπτίζωσιν" ὡς 14ον Ἀπόστολον ὅποιον ἄλλον ἐκκλησιαστικόν ἄνδρα ἐπιθυμεῖ ἡ καρδούλα τους. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διαθέτει 13ον Ἀπόστολον καί ὡς ἐκ τούτου δέν ἀνέχεται, τινές φαιδρότητες ἐκ τοῦ πονηροῦ καί δή ἐκ τῶν ὑπονόμων σατανικῶν Στοῶν.

Κάντε τώρα ἀγαπητοί μου ἀναγνώστες,  τούς ἀνάλογους ἱστορικούς συσχετισμοῦς καί τίς ἔλλογες συνειρμικές σκέψεις, διά τήν ἄκρως βεβιασμένη καὶ πρό τῶν θυρῶν, τήν ἐκ προμελέτης καί προσχεδιασθῆσα "Πανορθόδοξη Σύνοδον" τοῦ 2016, μέσα εἰς  τό ἀνάλογον  ἱστορικόν πλαίσιον (1918-2016) καί  μέ ἀρχέτυπον τῆς μέλλουσας Συνόδου, εἰς τάς ὅσας Συγκρητιστικάς καί Σχισματικοαιρετικάς Ἀρχάς, Προσυνοδικάς Διασκέψεις, μεθόδους καί ἀντι-Κανονικάς ἐνεργείας τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη κ.ἄ. διαδόχων του, καί βγάλτε τά ἰδικά σας συμπεράσματα. Ὁ ἀπόλυτα ἀδιόρατος ρυθμιστής τοῦ παιγνιδιοῦ, ἰδίως στά περί "τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως" τῶν λεγάμενων «Ἐκκλησιῶν», εἰς τήν μέλλουσαν Ληστρικήν ("Πανορθόδοξον") Σύνοδον τῆς Κρήτης, δέν εἶναι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀλλά εἶναι, ἐξάπαντος οἱ Λουθηροκαλβίνοι-Ἀγγλοαμερικανοί Σιωνιστές πού χρησιμοποιῶσι τό πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως ὡς γεωπολιτικόν ἐργαλείον. Ἡ σύγχρονη ἀλλά καί ἡ παλαιά ἱστορία, μαζί μέ τίς ἔγκυρες ἱστορικές πηγές της, αὐτό μᾶς ἀποδεικνύωσιν διαχρονικά· ἄν καί τά πιό πάνω σημαίνοντα στοιχεία, εἶναι ἄκρως ἀποκαλυπτικά, διά τόν δόλιο ῥόλον τῶν "ἀοράτων" Ἀγγλικανῶν, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερος λόγος διά ἐπιπρόσθετων τινῶν ἄλλων ἀποδείξεων, νά μᾶς ἐπιτρέψετε ὅμως, νά συνεχίσομε τήν ἐξέλιξη τοῦ δοκιμίου μας διά ὅσους ἀκόμη ἔχωσι τινές ἀμφιβολίες. 

Ὡστόσον πρέπει νά γίνει σαφές, ὅτι οἱ ὀρατοί παίκτες-πιόνια τῆς διαχρονικῆς περιρέουσας ἀτμόσφαιρας, ὅπως πάντα, εἶναι οἱ "ὀρθόδοξοι-φιλενωτικοί", δηλ. οἱ Γραικολατίνοι τοῦ Φαναρίου, καθῶς καί ὁ advocatus Diaboli  πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ὁ καί νῦν πολυδιαφημιζόμενος ὡς ὁ κατ΄ ἐξοχήν Διαχριστιανικός καί  Διάθρησκευτικός πλανητάρχης... ἐπί πάντων καί πασῶν!

 Ἀπόδειξις ἀλγεινή, ἡ ἐπάνωδος τοῦ πάπα μαζί μέ ὀρθόδοξους Προκαθημένους, γιά κομπάρσους, εἰς τήν ὀρθοδοξούσα Ἑλλάδα, καί δή εἰς τήν ἁγιοτόκον καί ἱερά νῆσο Λέσβον. Πιό μεγίστη ὑποτίμησις καί ὑποβιβασμός τῆς Χαρισματικῆς Ἐπισκοπικῆς ἐξουσίας τοῦ πατριάρχου καί τοῦ ἁρχιεπισκόπου δέν ὑφίστατο εἰς τά σύγχρονα ἱστορικά πράγματα, ἐλέῳ τοῦ «Big Brother» τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης.

 Φυσικά ὑφίστατο σημαντικός λόγος πού πρέπει νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, καί δή εἰς τήν Κρήτην. Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἄλωσεν  ἐπί ἕνα αἰῶνα τήν Ἐκκλησίαν τῶν Ὀρθοδόξων, ἀρχῆς γενομένης, ὑπό τοῦ κεκοιμημένου Κρητός πατριάρχου (καί Ἀρχιμασώνου σύμφωνα μέ τίς Τεκτονικές κ.ἄ. πηγές) Μελετίου Μεταξάκη, ὁ ὁποίος, διά τούς Οἰκουμενιστᾶς καί Μασσωνο-τέκτονας θεωρεῖτο ὡς προαναφέραμεν ὡς "ὁ 13ος Ἀπόστολος" (!) καί ἔπεται βέβαια διά τῆς μελλούσης Οἰκουμενιστικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, νά ὁλοκληρωθεῖ, νά κατεδαφισθεῖ, ἤ καί ἐμπεδωθεῖ, θεσμικῶς πλέον, ἡ μεγίστη ἀλλοίωσις καί ἀλλοτρίωσις τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, μέ τινά "Πανορθόδοξα" ἀποφασισθέντα, στά ὁμοιούσια ἀρχέτυπα τοῦ Μεταξάκειου "Πανορθόδοξου" Συνεδρίου. Μόνον πού ἐτοῦτη τήν φορά δύναται δικαίως ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος νά βροντοφωνάξει "Νενίκηκα σε Μεταξάκη"! Ἐξάπαντος ἔτσι, ὁλοκληρώνεται τό Διαχριστιανικόν καί Συγκρητιστικόν ὅραμα τοῦ ταλαίπωρου πατριάρχου τοῦ  παν-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ  Μελετίου Μεταξάκη,  ὅραμα ταυτόσημον, ἤ μᾶλλον καλύτερα ἀραχνοΰφαντο ἐκ τῶν Λουθηροκαλβινιστῶν Ἀγγλοαμερικανῶν, καί δή εἰς τήν γενέτηρά του τήν Κρήτη.

 Εἰς τήν ἐνδοορθόδοξο πηγήν τοῦ κακοῦ δηλαδή. 

Μάλιστα ἄνευ τινῶν ἔλλογων ἐκκλησιαστικῶν ἀντιδράσεων ὑπό τῆς ἡμιαυτόνομου (;) Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης μιᾶς καί εἶναι καθ΄ὁλοκληρίαν μουδιασμένη, ἀλωμένη, ὐπνωτισμένη, καί παραδουλεύτρα θυγάτριον εἰς τό τρεμοσβησμένον μητριαρχικόν Φανάριον. Φυσικά κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, τήν τελευταία λέξη εἰς τήν μελλοντική καί ἱστορική πορεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί Συνοδικῶν πραγμάτων, τήν ἔχει ὁ Τριαδικός Θεός, ὁ ὁποίος ἐκφράζεται, διά τῆς  Συνειδήσεως τοῦ Κλήρου, τοῦ Μοναχισμοῦ καί τῶν Λαϊκῶν, καί ΟΥΧΙ διά τινῶν ἀναξίων ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας, ὅσοι καί ὅποιοι νά εἶναι αὐτοί, καί ὅποια ἀξιώματα καί ἄν κατέχωσιν.

Ἐπιστρέφουμεν ὅμως τώρα, εἰς τά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ Μεταξάκη, διά νά παραθέσωμεν μίαν ἀκόμη ἱσχυράν δόσιν ἀπό τινά παραλειπώμενα καί σημαίνοντα σημεῖα: 

Α΄ Μέρος. (σελ. 30) Ὑφίστατο εἰδική συζήτησις διά τόν Ἀγγλικανισμόν εἰς τό Συνέδριον τοῦ Μεταξάκη περί τινάς Ἔνωσις τῶν ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία: 

-Ἡ Α.Θ. Παναγιότης (ὁ Μεταξάκης) φρονεῖ ὅτι εἰς τό κεφάλαιον περί ἐνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν πρέπει νά γίνῃ εἰδικός λόγος καί περί τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας...-Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου παρατηρεῖ ὅτι μεταξύ ἅλλων ζητημάτων ὑπάρχει καί τό ἀναφερόμενον εἰς τάς ἀγγλικανικάς χειροτονίας... (...)-Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ἀναφέρει ὅτι τό αὐτό ἔπραξε καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ὅτι αἱ Ἐκκλησίαι Ἱεροσολύμων καί Κύπρου κατέληξαν εἰς τό αὐτό καί ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συμπέρασμα, ἀποδεχθεῖσα τό ἔγκυρον τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν.

ΣΧΟΛΙΟΝ: (α΄) Ἆραγέ ἡ περίεργη ἀναγνώρισις τῆς Ἀγγλικανικῆς "ἱεροσύνης" διά ποῖον λόγον ἐγένετο; (β΄) Ὑπό τίνων ἀπλανῶν θεολογικῶν καί ἱεροκανονικῶν κριτηρίων; (γ΄) Διά νά εὐχαριστήσει μήπως, ὁ Μεταξάκης, τούς Λουθηροκαλβίνους-Ἀγγλοαμερικανούς φίλους του πού τόν ἔχρισαν διά πατριάρχην τῶν Ὀρθοδόξων; (δ΄) Καί διά ποῖον σπουδαίον λόγον ἀνακοινώνεται τέτοιο ζήτημα εἰς τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συνέδριον πού πρωταρχικός στόχος του ἦτο ἡ μεταβολή τοῦ Ἡμερολογιακοῦ; (ε΄) Διά νά γίνει ὅμως, τέτοια παράδοξη ἀναγνώρισις, καί δή ἡ ἀναγνώρισις, τῆς δῆθεν  ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, δηλ. τῆς ψευδο-ἱεροσύνης μιᾶς ἑτερόδοξης καί αἱρετικῆς "Ἐκκλησίας", ἀφήνεται ἀνοικτό τό πάν ἐνδεχόμενο, νά θεωρηθεῖ συνειρμικά, αὐτόματα ἀλλά καί σαφῶς, ἡ ἀναγνώρισις μίας ἀκόμη Ἐκκλησίας (;!), ἐκείνη τῆς «Ἐκκλησίας» τῶν Ἀγγλικανῶν, καί ἔπεται λογικῶς, ἔτσι, ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, καί ὄχι τό ἀνάποδον· ἔχομε κάπου λάθος εἰς τόν συλλογισμόν μας; Καί ὅμως ὁ Μεταξάκης ἐνήργησεν ἀθεόφοβα, ἀντικανονικά καί ἀνάποδα... διά τόν φόβον τῶν ὀρθοδόξων! (στ΄) Τό ἀντίστροφον [τῆς ἀναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν] ὅπως ἀνεκοινώθῃ τότε, ὑποκρύπτει σαφῶς, πολυποίκιλες ἀνίερες σκοπιμότητες τίς ὁποίες θά ἀποδείξωμεν εἰς τήν πορείαν· εἶναι δυνατόν, νά ἀναγνωρίζεται ἡ ἱεροσύνη, τῶν ὅποιων ἑτεροδόξων καί αἱρετικῶν, καί νά μή ἀναγνωρίζεται ἡ σέκτα καί ἡ Ἐκκλησία των; (ζ΄) Ἐξ ὀρθοδόξου ὅμως ἀπόψεως, εἴτε γίνεται τό πρῶτον εἴτε τό δεύτερον, εἶναι τό ἴδιον καί τό αὐτό, δηλ. σοβαρή Ἐκκλησιολογική ἀπόκλισις, μιᾶς καί ὑφίστατο σημαντική ἀλλοίωσις τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας, Μυστηριολογίας καί Αὐτοσυνειδησίας, τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καθότι ΔΕΝ ὑφίστατο, ὑποστατή ἱεροσύνη, ἤ μᾶλλον καλύτερα ΔΕΝ ὑφίστατο ἔγκυρα καί γνήσια Μυστήρια ἐκτός καί ἔξω τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ΄ ΟΥΤΕ δευτέρα, τρίτη, τετάρτη κ.ο.κ. Ἐκκλησία, πλήν τῆς Ὀρθοδόξου Μίας καί Ἁγίας Καθολικῆς Πατερικῆς Ἐκκλησίας! (η΄) Δέν εἶναι καθόλου λογικόν π.χ. νά ἀναγνωρίζονται ἐν μέρει τινά ἑτερόδοξα καί ἀνυπόστατα μυστήρια, ὅπως λ.χ. ἐκείνο τῆς Ἀγγλικανικῆς ἱεροσύνης, διότι κατά τινά λογικήν συνέπεια, σαφῶς καί πρόκειται νά ἀναγνωρίζονται λ.χ. ΑΠΑΝΤΑ τά τελεσιουργούμενα ὑπό τοῦ Ἀγγλικανοῦ ἱερέως, ἐνῶ εἶναι κραυγαλέα ὑποκρισία καί ΑΝΟΗΤΗ ἐκκλησιαστική διπλωματία  νά μήν ἀναγνωρίζεται [τουλάχιστον ἄμεσα]  ἡ Ἀγγλικανική "Ἐκκλησία" τοῦ ἱερουργοῦ. Ποῖος παρέχει ἐγκυρότητα εἰς τά ἱερᾶ Μυστήρια; Ἡ Ἐκκλησία ἤ αὐτόβουλα ὁ ἑκάστοτε θεσμικός ἐκπρόσωπος τοῦ πατριαρχείου; Δέν εἶναι, ἡ ἔγκυρος Καθολική Ἐκκλησία; Ἄρα, πόσον λογιῶν Μυστηρίων καί εἰδῶν Μυστηριολογίας ἔχομεν; (θ΄) Φυσικά ἄν γινόταν ἄμεσα μία τέτοια ἀναγνώρισις [τῆς Ἀγγλικανικῆς "Ἐκκλησίας"], θά ὑφίσταντο ἰσχυρές καί δικαιολογημένες ἀντιδράσεις ὑπό τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος. Ἔτσι ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἀναγνώρισε ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ τήν ψευδο-ἱεροσύνη τῶν Λουθηροκαλβίνων ἐλέω ἰδοτελῶν σκοπιμοτήτων πού καταγράφονται εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. (ι΄) Ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, καί πάλιν, ἔχωμεν τήν ἑτεροχρονισμένη κριτικήν ἄποψιν, ὅτι γέγονεν ἄμμεσα [ἆμᾳ τῇ μοιχεπιβασίᾳ τοῦ εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κων/Πόλεως] ἐτοῦτη ἡ ἀνόνητη ψευδο-Μυστηριολογική ἀναγνώρισις, δηλ. τῆς δῆθεν ὑποστατῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, διότι μόνον ἔτσι θά ἀνεγνωρίζετο ἔμμεσα, μέ πλάγιον τρόπον, ἀλλά καί ἄνευ σοβαρῶν ἀντιδράσεων, ἡ "Ἐκκλησία", μᾶλλον ἡ παρασυναγωγή καί πολιτικοθρησκευτική ὀργάνωσις αὐτῶν! (ια΄) Τί νά σημαίνει ὅμως, ὅλον αὐτό, μέ ἁπλά λόγια; (ιβ΄) Σημαίνει ὅτι: Γιά νά ἀναγνωρίσει ὁ πατριάρχης Μεταξάκης μαζί μέ ἄλλους Προκαθήμενους φίλους του, τήν ἱεροσύνη τοῦ Ἁγγλικανισμοῦ, αὐτό συνεπάγεται ὅτι: πάν ὅτι ἱερουργῶσι οἱ Ἀγγλικανοί-Λουθηροκαλβίνοι, εἶναι κατά τήν ἄποψιν τῶν πρώτων, ἔγκυρον καί ἁγιάζει! Ἄπαγε τῆς ἀνοησίας δηλαδή!!! (ιγ΄) Δηλαδή, κατά τήν ἀντικανονική καί ἀντιεκκλησιολογικήν στάσιν καί προσωπικήν ἄποψιν τοῦ Μεταξάκη καί τῶν ἄλλων ὁμοιδεατῶν καί συνεργατῶν του, ἡ θεία Χάρις ἐνεργεῖ (!) καί εἰς τά ψευδο-μυστήρια τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανισμοῦ καί τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, πράγμα παντελῶς ἄτοπον καί ἄκρως ἀπαράδεκτον ἐξ Ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως. (ιδ΄) Ἄρα λοιπόν, κατά τήν Μεταξάκειον Συγκρητιστικήν «λογικήν»,  ἔχωμεν π.χ. ἕνα ἀκόμη ἔγκυρον βάπτισμα, ἐκείνο τῶν Ἀγγλικανῶν, πλήν τοῦ Ἑνός καί ὀρθοδόξου Ἁγίου Βαπτίσματος! (ιε΄) Ἔχομε μίαν ἀκόμη, ἔγκυρον, Θεία Εὐχαριστία, ἕνα ἀκόμη... Ἅγιον Χρίσμα, κ.ο.κ.! (ιστ΄) Ἐξάπαντος στήν ἐν λόγῳ ἀνίερον ἀναγνώρισιν ἑτερόδοξων ψευδο-Μυστηρίων, ὑπό τινῶν μεμονομένων «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων, δέν ἐπιτεύχθει ὅμως, τινά Ἐκκλησιολογική καί Συνοδική ἐπικύρωσις ἀλλά καί καθολικῆς ἀναγνώρισις τῆς ἀποφάσεως, ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Συνειδήσεως τοῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ τῶν Ὀρθοδόξων, καί ἄρα παραμένει παντελῶς ἄτοπη, ἀνυπόστατη, ἄκυρη καί ὅπωσδήποτε μία Ληστρική μονομερῆς ἀπόφασις τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη καί τῶν ἄλλων συνεπισκόπων του πού ἐπηρέαζεν τήν ἐποχή ἐκείνη. Τό Φανάριον ὅμως, γιατί ἀναφέρει [τήν ἀναγνώριση τῆς ἱερωσύνης τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ] εἰς τό διαδικτυακόν βιογραφικόν τοῦ πατρ. Μεταξάκη; Τό θεωροῦσι ᾆρά γε διά τινά κατόρθωμα; (ιζ΄) Ἡ δεσποτική καί παράνομη ἀναγνώρισις αὐτή, ἑτερόδοξων μυστηρίων, ὑπό τῶν τότε αἱρετιζόντων καί ὀρθοδόξων Προκαθημένων, θεολογικῶς, ἀποκαλείται Συγκρητισμός.

 Δηλαδή ἐπικίνδυνη πολυαἵρεσις, πού ἀλλοιώνει τά θεόσδωτα ὅρια τῆς Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας, καί θά ἔπρεπεν ἔστω καί μετά θάνατον ὅλων αὐτῶν τῶν Κληρικῶν,  νά καθαιρεθῶσιν καί νά ἀφορισθῶσιν μέ τόν Μέγα Ἀφορισμό καί τό ἱερόν Ἀνάθεμα.

Ὁ Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου κ. Παναγιώτης Μπούμης διασαφηνίζει:

"Ἡ Ἱερωσύνη τῶν ἑτεροδόξων εἶναι ἄκυρη καί ἀνίσχυρη". [6]

Πολλῶ μᾶλλον σύμφωνα μέ τό Θεανθρώπινο Δίκαιον τῆς Χάριτος, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεωρεῖ ὡς ἀβάπτιστους τούς φίλους Προτεστάντες ἤ Ἀγγλικανούς ἤ καί Λουθηροκαλβίνους.

 Ἰδοῦ τί διατύπωνει ὁ ἴδιος Κανονολόγος καθηγητής:


"Οἱ Ἀγγλικανοί προσέρχονται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι προτιμότερο νά "ἀναβαπτίζονται", γιατί ὑπάρχει ἀμφιβολία ὡς πρός τό ἐάν οἱ ἐπίσκοποι τους ἔχουν τήν ἀποστολική διαδοχή. Καί στήν περίπτωση αὐτή πράττουμε κατ΄ ἀναλογία πρός ὅσα λέει ὁ Οβ΄καν. Καρθαγένης. Αὐτός ὁρίζει ὅτι σέ περίπτωση πού ἀμφιβάλλουμε, ἐάν ἕνα νήπιο ἔχει βαπτισθεῖ, ὀφείλουμε νά τό βαπτίζουμε ἐξάπαντος. Οἱ Διαμαρτυρόμενοι ἤ Προτεστάντες γίνονται δεκτοί κατόπιν κανονικῆς κατηχήσεως καί τελέσεως τοῦ βαπτίσματος καί τοῦ χρίσματος. Καί τοῦτο, γιατί σ΄ αὐτούς ἔχει διακοπεῖ ἡ ἀποστολική διαδοχή, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἐγκυρότητα ὅλων τῶν μυστηρίων." [7]

Διαφωνοῦμεν, μέ τήν ἐξευγενισμένη καί διφορούμενη λέξη πού χρησιμοποιεῖ, ἐντός τῶν εἰσαγωγικῶν, ὁ κ. Παναγιώτης Μπούμης, διότι καμμία ἀμφιβολία δέν ὑφίστατο ἐξ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, περί τῆς τῷ ὄντι ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ἀποστολικῆς διαδοχῆς τῶν Ἀγγλικανῶν, μιᾶς καί αὐτός ὁ "κανονολογικός" συνειρμός του φέρει νά ἔχει ὡς βάσιν καί σπέρματα ἐντός του, τά ἀντικανονικά ἀποφασισθέντα τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη. Διότι ἐξάπαντος, οἱ Ἀγγλικανοί-Λουθηροκαλβίνοι εἶναι κατά πάντα καί διά πάντα Προτεστάντες, καί ἄρα εἶναι καθ΄ ὅλα ἀβάπτιστοι, αἱρετικοί καί ἑτερόδοξοι, ἄνευ τινῶν ὑποστατῶν καί Χαριτωμένων Μυστηρίων. Οἱ ἀβάπτιστοι ἑτερόθρησκοι καί ἑτερόδοξοι, ΔΕΝ "ἀναβαπτίζονται" [ὅσα εἰσαγωγικά καί νά προσθέσωμεν], ἀλλά ΒΑ-ΠΤΙ-ΖΟ-ΝΤΑΙ, διότι δέν ἔλαβαν τό Ἱεροκανονικό καί Εὐαγγελικόν ἔγκυρον Ἅγιον Βάπτισμα καί Χρίσμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: Ἀφοῦ ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀμφιβάλλωμεν, Ἱεροκανονικῶς, ὅτι ὁ Ἀγγλικανισμός φέρει τήν Ἀποστολική Διαδοχή, ὁ κ. Καθηγητής διά τίνα λόγον χρησιμοποιεῖ περίεργα καί ἄστοχα τό ἄτοπον λεξίδιον τῆς  δῆθεν "ἀναβαπτίσεως" τῶν Ἀγγλικανῶν; Διά νά δημιουργεῖ, φιλενωτικές καί ψευδώνυμες ἐντυπώσεις, καθῶς ἄτοπες Συγκρητιστικές καί φροῦδες ἐλπίδες εἰς τούς φοιτητές καί ἀναγνώστες του ὑπέρ τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανισμοῦ; Καί ἀφοῦ ἀμφιβάλλει διαχρονικά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διά τό ζήτημα τῆς ἱεροσύνης στόν Ἀγγλικανισμό, γιατί τότε, δέν καταδικάζωσι ἤ καί δέν ἀποσαφηνίζωσι γραπτῶς, ἐξάπαντος οἱ ἀκαδημαϊκοί ὀρθόδοξοι Κανονολόγοι, τήν ἀντικανονική, ἐσφαλμένη, πολιτικάντικη καί Συγκρητιστική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, πού ἀναγνώρισε ἐτσιθελικά τήν ἱερωσύνη τῶν Ἀγγλικανῶν; Ἤ μήπως, δέν ἦτο ἀντι-Κανονική καί συγκρητιστική ἐνέργεια; Γιατί ἀποσιωπεῖται ᾆρά γε, ἡ ἄνομη καί διαβολική ἐνέργειά του; Μήπως οἱ Κανονολόγοι συμφωνοῦσιν μέ τήν συγκεκριμένη ἐνέργεια τοῦ Μεταξάκη; Καί ἄν ναί, διά ποῖον Κανονικόν λόγον;

Β΄ Μέρος. Ἕνας Καθηγητής τῆς Θεολογίας ἀπό τό Βοκουρέστιν, ὁ κ. Δραγόμηρος Δημητρέσκου, εἰς τήν Γ΄ Συνεδρία (Παρασκευή, 18 Μαΐου 1923) ἔμπροσθεν τῆς πατριαρχικῆς Ἐπιτροπῆς -Συνδιάσκεψις (=Conference) ἤ "Πανορθόδοξον Συνέδριον" διά τῆς εὐλογίας τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη δηλώνει (σελ. 41) τά ἑξῆς:

Ἡ συνάθροισις ἡμῶν ἐνταῦθα ἀποβλέπει εἰς τήν προπαρασκευήν τοῦ ἐδάφους πρός σύγκλησιν μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου... ἔτι δέ μᾶλλον διά τήν ἑδραίωσιν αὐτῶν τοῦτων ἐν τῷ μέλλοντι.

ΣΧΟΛΙΟΝ: Τά συνεδριακά πρακτικά τοῦ 1923, ὄχι μόνον μᾶς ἀποκαλύπτωσιν, περί τῆς "προφητικῆς" προπαρασκευῆς διά τινά πρῶτην καί ἀντιπαραδοσιακήν  Πανορθόδοξην Σύνοδον, ὅπως ἐκείνην τῆς μέλλουσας εἰς τήν Κρήτην, ἀλλά μάλιστα μᾶς ἀποκαλύπτωσιν, ὅτι ὑφίστατο κάποιος "ἀδιόρατος" λόγος, ἵνα ἀκολουθήσωσιν καί ἑδραιωθῶσιν,  καί ἄλλες τέτοιου εἴδους... "Πανορθόδοξες"... (!) διά τά μελλοντικά ἕτη!! Ἆραγε διά τίνων ὑπερτάτων λόγων;  Ὁ ἐν λόγῳ θεολόγος πάντως, φαίνεται ἐκ τῶν Πρακτικῶν, ὅτι ἔχει ἐσφαλμένην καί πλανερή συνείδησιν, ὅτι: ἐτελείωσεν (sic) ὁ Ἁγιοπνευματικός θεσμός τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων! Λές καί ὑφίστατο ὑπό κάποιαν τινά ἄγνωστον Ἀνωτέραν Ἀρχήν, ἐπίσημον ἀπαγορευτικό, ἤ καί  ἀποκλεισμός κατά τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, νά συγκαλῶσιν τινά Οἰκουμενική Σύνοδον!(;) Ἤ, λές καί τό Ἅγιον Πνεῦμα νὰ  ἔπαψε (sic) νὰ παράγει Θεολογίαν καὶ νὰ μᾶς καθοδηγεῖ στὴ Θεογνωσία;(!)

Γ΄ Μέρος.  Ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ὅμως μᾶς ξεκαθαρίζει τά ἑξῆς (σελ. 49): 

Διότι πάντως δέν εὑρισκόμεθα ἐνταῦθα ὡς ἀντιπρόσωποι Ἐκκλησιῶν διαπραγματευόμενοι ὅρους συνθήκης.

ΣΧΟΛΙΟΝ: (α΄) Ἐξάπαντος ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἐδήλωσεν στά ἴδια πρακτικά, ὅτι δέν ἦτο  Συνοδική ἡ διάσκεψις, ἀλλά οὔτε καθῶς γράφεται, ὄτι διαπραγματεύονται τινά, μέ τελεσίδικους ὅρους, διά τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα πού συνδιαλέγοντο, ἀλλ΄ ὅμως ΕΠΕΒΑΛΛΕΝ (!) σέ Τοπικές Ἐκκλησίες καί ἱερές Συνόδους, τά ἀποφασισθέντα του (!!) ἐκ τινός καί ἐξ "ἁπλοῦ" Συνεδρίου (!!!) δηλ. τήν καινοφανήν Ἡμερολογιακήν (ἀπο)ῥύθμισην, καί ἐν τέλει τό Μεταξάκειον Ἡμερολογιακόν Σχίσμα! (β΄) Τό ἐν λόγῳ Μεταξάκειον Συνέδριον, ὡς ὁμολογεῖτο πιό πάνω ἐκ τῆς Φαναριώτικης ἱστοσελῖδος, ΔΕΝ ἀντιπροσώπευεν ἅπαντες τίς Τοπικές ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, καί ὅμως ἐτόλμησεν, νά ἀναγορευθεῖ  καί νά αὐτοπροσδιοριστεῖ ἄμεσα, ὡς "Πανορθόδοξον" (!) ΑΝΕΥ τινῶν παν-ὀρθοδόξων Συνοδικῶν Κληρικῶν, Μοναχῶν καί ἁπλῶν Λαϊκῶν Χριστιανῶν, ἀλλά διά τινά μεμονομένων καί στενῶν συνεργατῶν καί φίλων του Μεταξάκη, καί νά ἐπιβάλλει τίς Συγκρητιστικές θέσεις του εἰς τῷ ὄντι Πανορθόδοξα φόρα καί Συνόδους ἄχρι τῆς σήμερον... π.χ. τό Νέο Ἡμερολόγιον, διότι τοῦτον ἦτον ἡ πρωτεύουσα ἀποστολή καί τό ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ διά τήν ἐνθρόνισην του ὡς ὁ πατριάρχης Κων]Πόλεως! (γ΄) Νά τό ἐπιβάλλει μάλιστα, ἄνευ τινάς Πανορθόδοξης Συνοδικῆς Διαγνώμης -ἀλλά μᾶλλον Συνεδριακῆς Διαταγῆς- προγνωρίζοντας δέ, ὅτι, τά τρία Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεία ἦτο παντελῶς ἀρνητικά διά τήν Ἡμερολογιακήν καί Μεταξάκειον ἀπορρύθμισην. (δ΄) Ἐξάπαντος σήμερα, ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος», θά περιλαμβάνει στό μενοῦ της, γιά τά μάτια τοῦ κόσμου βεβαίως, προεπιλεγμένους συνεργάτες Κληρικούς, προκαθορισμένους καί ἄβουλους (24) Συνοδικούς Ἱεράρχες ἀνά Τοπικήν Ἐκκλησία, ἐκλεκτούς αὐλικοῦς Μοναχούς/ές-ἀμόναχους/ες, μισθοφόρους Λαϊκούς θεολόγους καί συμβουλάτορες, ἐξάπαντος καί σαφῶς τούς πατριαρχικοῦς αὐλικούς των, ἵνα (ἐπι)διορθωθῶσιν ἤ μᾶλλον καλύτερα, νά πολλαπλασιάσωσιν, τά μεγάλα ἀντικανονικά, ἀντι-Δογματολογικά καί ἀντι-Ἐκλησιολογικά σφάλματα, δηλ. τοῦ ἔκ τοτε Μεταξάκειου Συνεδρίου.

Δ΄ Μέρος. Γιά νά δοῦμεν ὅμως... ἐν κατακλείδι πόσον "Πανορθόδοξον" ἦτον τό Συνέδριον (1923) τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη... τό ὁποῖον ἐκβάλλει εἰς τήν "Πανορθόδοξον" Σύνοδον (2016) τῆς Κρήτης...! 

Εἰς τήν Δ΄ Συνεδρία τήν Δευτέρα τῆς 21ης Μαΐου τό 1923 (σελ. 66) γράφονται τά ἑξῆς παράδοξα (!) στά πρακτικά:

Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ἀνεκοινώσατο τά ἐξῆς: Εὐρίσκετο ἐνταῦθα ἐρχόμενος (...) ἵνα ἐπισκευθῇ τάς Ἀθήνας καί ἄλλα ἴσως τῆς Ἀνατολῆς ἐκκλησιαστικά Κέντρα ὁ σοφός ἱεράρχης τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας ἐπίσκοπος τέως Ὀξφόρδης Σεβ. Gore. Ἡ Α. Σεβασμιότης ὅστις φαίνεται ἐπιθυμοῦσα νά προσαγορεύση τό ἡμέτερον συνέδριον. Ἡ ὁλομέλεια ἐξέφρασεν τήν ἐπιθυμίαν ὅπως ἡ Α. Σεβασμιότης παραστῇ κατά τήν συνεδρίαν τῆς προσεχοῦς Τετάρτης. Ἀκολούθως ἡ Α. Θ. Παναγιότης ἀναφερομένη εἰς τήν ἡμερησιαν διαταξιν ἐδήλωσεν ὅτι κατά τήν σημερινήν συνεδρίαν πρόκειται ἐν πρώτοις νά καθορισθῇ τό ἡμερολόγιον, ὅπερ εἴμεθα διατεθειμένοι νά δεχθῶμεν ἀμέσως καί ὑπό τύπον προσωρινόν...!

ΣΧΟΛΙΟΝ: Ὁ πατριάρχης Μεταξάκης σέ πατριαρχικόν Συνέδριον τῶν ὀρθοδόξων, τό ὁποῖον συνεδριάζει διά μείζονα πανορθόδοξα ζητήματα ἀνακοινώνει, τήν ἔλευσιν τινός σημαντικοῦ φαίνεται  ἀλλοτριο-ἐπισκόπου τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ. Εἶναι φανερόν, ὑπό τῶν  Πρακτικῶν, ὅτι ὁ Μεταξάκης, ἀναγνωρίζει καί ἐπίσημα τόν Ἀγγλικανισμό, ὡς μίαν ἀκόμην Ἐκκλησία καθῶς καί τήν ἱεροσύνη αὐτῶν.  Διά ποῖον λόγον ὅμως,  προσκαλεῖται καί συμμετέχει, ἕνας ψευδεπίσκοπος, σέ ἐργασίες ὀρθοδόξου πατριαρχικοῦ Συνεδρίου; Ἀνησυχοῦσε ὁ ἐωσφορικός Ἀγγλικανισμός, ἄν θά ἐπιβάλλετο ἄμεσα τό Μεταξάκειον Σχίσμα καί ἡ Ἡμερολογιακή ἀταξία καί ἡ ἐκκλησιαστική ἀπορύθμισις στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας; Δόξᾶ τῷ Θεῷ ὅμως, πού ὑφίσταντο τά ἐν λόγῳ πατριαρχικά Πρακτικά, διά νά μή κατηγορούμεθα, ὡς δῆθεν συνομοσιολόγοι, φανατικοί, φονταμενταλιστές ἤ καί στυγνοί συκοφάντες, ὅταν ἔλλογα καί ἀποδεικτικά κατηγοροῦμε καί κατακρίνομε τόν Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη, ὡς τόν μέγαν προπάτορα τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ καί Συγκρητισμοῦ ἐν τῇ Ὀρθόδοξῃ Ἐκκλησίᾳ· πολλῶ μᾶλλον ὅτι ἦτο ἕνας σημαντικός ἐκκλησιαστικός ἄνθρωπος-πιόνι  τῶν Ἀγγλοαμερικανῶν Λουθηροκαλβίνων πού ἐξυπηρετοῦσε τά σκοτεινά σχέδιά τους. 

Δέν ὑφίστατο ΚΑΜΜΙΑ σημαντική ἀνάγκη, ἐκ θεολογικῆς ἀπόψεως, ἵνα ἀποδειχθεῖ, ἄν ἦτο ἤ ὄχι, καί Ἀρχιμασσώνος. Ἄν καί ὑφίσταντο ἀποτυχημένες προσπάθειες ὑπό τινῶν ἀξιοσέβαστων Κληρικῶν νά μᾶς ἀποδείξωσιν, ὅτι δέν ἦτο Μασσώνος ὁ Μεταξάκης, οἱ ἐνέργειές του κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἦτο συγκρητιστικές, καί συνεπῶς μασσωνικές. Παραθεωροῦσιν ὅλοι αὐτοί, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἀπεφάσισεν νά καταδικάσει τόν σατανόσχημο Μασσωνισμόν, ἐφ΄ ὅσον ἐσάρωσεν σχεδόν, ἀντικανονικά, ὅλες τίς Ἁρχιεπισκοπές καί τά Πατριαρχεία, ἐνῷ ἦτο καί στήν τελευταία πατριαρχίαν του ὡς Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας. [8]

Τοῦτο δά μᾶς ἔλειπε: νά ὑφίστατο ἀνάγκη νά ἀποδείξομε τό ἔλασσον, ἐνῶ ἀποδεικνύεται τό κρείττον.

 Τό ἀναντίρρητον ἱστορικόν γεγονός, ὅτι ἦτο ὀρκισμένος Οἰκουμενιστής, μᾶς εἶναι ὑπέραρκετόν, διά τινά ἑτεροχρονισμένη καί μελλοντική καταδίκη του ὑπό τινᾶς Ἁγιοπνευματικῆς καί Θεοφόρου Συνόδου. Εἶναι ἐξίσου σημαντική καί ἡ  μαρτυρία-καταγγελία τοῦ  Κανονολόγου καί ὁσίου πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου εἰς τό περίφημον ἱστορικοκανονικόν ἐγχειρίδιον αὐτοῦ, ὅταν ἀναφέρει ἐπί λέξει: 


"Ἔν ἔτει 1918 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Ἄνθιμος καί ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μελέτιος (Μεταξάκης) συμμετέσχον ἐπανειλημμένως εἰς Ἀκολουθίας τῶν Ἀγγλικανῶν ἐν τῷ Λονδίνῳ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Παύλου!" [9]

Ε΄ Μέρος. Ἐπιθυμῶ ἵνα μή κουράσω ἄλλον τούς λίαν ἀγαπητούς ἀναγνώστες τοῦ ἐν λόγῳ ζητήματος καί χωρίς ἄλλες παραπανίσιες προεκτάσεις νά ὁλοκληρώσω κάπως, μέ μίαν (προ)τελευταία σημαίνουσα μαρτυρία, ὑπό τῆς σελ. 84 ἐκ τῶν Πρακτικῶν, διά τήν de facto ἄνομον σχέσιν τοῦ Μεταξάκη μετά τῶν Λουθηροκαλβίνων Ἀγγλικανῶν:


"Προσέρχεται ὁ Σεβ. Ἐπίσκοπος (τέως Ὀξφόρδης) κ. Gore ἐν συνοδείᾳ καί τοῦ συνοδοῦ ἱερέως Μπάξτον καί καταλαμβάνει θέσιν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατριάρχου. Τήν Α. Σεβασμιότητα προσεφώνησε ἡ Α.Θ. Παναγιότης ὡς ἀκολούθως: Σεβασμιώτατε, εἴμεθα πολύ εὐτυχεῖς, πάντες ἡμεῖς οἱ ἀποτελοῦντες τό Πανορθόδοξον Συνέδριον, διότι δεχόμεθα ἐν πλήρει συνεδρίᾳ τήν Ὑμετέρα Σεβασμιώτητα. (...) Τῶν ζητημάτων τούτων προέχει τό τοῦ ἡμερολογίου, συνεπείᾳ τῆς ἀποφάσεως, ληφθείσης ἀπό μέρους τῶν Βαλκανικῶν Κρατῶν, ὅπως δεχθῶσι τό Εὐρωπαϊκόν ἡμερολόγιον. Μεταξύ ὅμως τῶν ζητημάτων, τά ὁποῖα θά μᾶς ἀπασχολήσωσιν, ἔχομεν καταγράψῃ καί τά ἀφορῶντα εἰς τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν καί ἰδιαιτέρως εἰς τήν ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Ἰδού διατί χαιρετίζομεν μέ ἰδιαιτέραν ὅλως χαράν τήν Ὑμ. Σεβασμιότητα ὡς πρόεδρον τῆς ἐπιτροπῆς (...)".

ΣΧΟΛΙΟΝ: Οὐδέν σχόλιον! Τά συμπεράσματα σ΄ αὐτό τό σημεῖον θέλομε νά εἶναι ἀποκλειστικᾶ  ἰδικὰ σας.

Ὅσοι ἔχωμεν καί ὅσοι ἔχετε κρίσιν, ἄς κρίνωμε/τε λοιπόν,  συνειρμικῶς τά ἀκριβῶς σύγχρονα καί ἀνάλογα Ἐκκλησιαστικά πραχθέντα, ἐπί τά σύγχρονα Συγκρητιστικά καμώματα τοῦ νῦν Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ τό ταυτόσημον σατανικόν πρόγραμμα καί μοτίβον τοῦ Μεταξάκη καί Ἀθηναγόρα. 

Στ΄ Μέρος. Ἀς δοῦμεν ὅμως τί μᾶς διδάσκει, τί μαρτυρεῖ, ἀλλά καί τί καταγγέλει, ὁ περίφημος Δογματολόγος ἐκ Καππαδοκίας καί ὅσιος πατήρ Ἰωάννης Ρωμανίδης, σέ Δογματολογικόν καί Πατρολογικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιόν του, διά τά Πρεσβυγενή Πατριαρχεία μας καθῶς καί διά τόν ἀντι-ἡσυχαστή καί Νεοβαρλααμίτη πατριάρχη Κων]Πόλεως Μεταξάκη: 


"Τό θάψιμο τῆς παραδόσεως (τοῦ Ἡσυχασμοῦ) αὐτῆς σκορπίζεται καί στούς χώρους τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων! Τό ἔργο αὐτό ἀνέλαβε νά φέρη εἰς πέρας κυρίως ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ ὁποῖος φαίνεται ὅτι ἦταν μεγάλος Μασόνος. Καί λέγω φαίνεται, διότι οἱ ἴδιοι οἱ Μασόνοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἦταν Μασόνος ὁ Μελέτιος Μεταξάκης. Αὐτός λοιπόν ὁ Μεταξάκης ἔγινε πρῶτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, μετά ἔγινε Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί τέλος ἔγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ὁπότε μέ αὐτήν τήν "περιοδεία" πού κάνει ὁ Μεταξάκης, ἀπό τήν Ἀθήνα στό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καί μετά στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως-ἔκανε καί Μητροπολίτης Κιτίου, στήν Κύπρο-, θάβει στήν σειρά σέ ὅλα τά μέρη ἀπό τά ὁποῖα πέρασε τόν Ἡσυχασμό. (...) Ὑποψιάζομαι δέ ὅτι δέν εἶναι ἀμέτοχοι οἱ Παπικοί καί οἱ Προτεστάντες στήν ὅλη αὐτή ἐξέλιξι, διότι αὐτοί πάντα ἔβαζαν καί βάζουν ὡς στόχο τους τό θάψιμο τοῦ Ἡσυχασμοῦ." [10]

ΣΧΟΛΙΟΝ: Πέραν τοῦ ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦτο Ἀρχιοικουμενιστής καὶ προπάτωρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἦτο καὶ ἀντι-ἡσυχαστής. Ὁ ἀντι-ἡσυχασμὸς εἶναι ἀρχαία καί κατεδικασμένη  Αἵρεσις  καί μεγίστη ἀπόκλισις ἐκ τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος περί τοῦ θεανθρώπινου καί Εὐαγγελικοῦ Ἡσυχασμοῦ. Ὁ ἀντι-ἡσυχασμός, ἀποκαλεῖται καί Βαρλααμισμός. Ἄς θυμηθῶμε ἁπλῶς, τί στάσιν κρατοῦσε ὁ Μεταξάκης, κατά τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου εἰς τήν Αἴγινα, καί θά ἀντιληφθῶμε καλῶς, ὅτι τό μίσος του κατά τοῦ ἱεροῦ Μοναχισμοῦ ἦτο τινά διαβολικῆ καί ἐμπαθέστατη ἐνέργεια. Ὁ ὅσιος Καππαδόκης καί Δογματολόγος ἐξ Ἀμερικῆς, ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, εἶχεν ἀπόλυτον δίκαιον εἰς τάς θεολογικάς ὑποψίας του. Ὄντως τό ἐπιβεβαιώνομεν ἐμεῖς, τήν σήμερον, τίς εὔλογες καί συγκεκριμένες θεο-λογικές ὑποψίες του ἐπί τῇ βάσει τῶν πατριαρχικῶν Πρακτικῶν. Ἡ ἐν λόγῳ συμμαρτυρία τοῦ Δογματολόγου πατέρα Ἰωάννου Ρωμανίδου, εἶναι Προδρομική καί Προφητική! Μόνο νά κάνομεν, μία μικρή ἱστορική διόρθωσιν, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἀπέθανεν, ὡς πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (ἄρα ὁ θρόνος τῆς Κων]Πόλεως ἦτο πρότελευταιος) μέ τό μάταιον μαράζι, ὅτι δέν μοιχεπιβιβάσθει καί εἰς τό πατριαρχεῖον Ἰεροσολύμων (!) μιᾶς καί εἰς τό πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας ἦτο persona no grata ἐλέω τῶν ἐκείθεν ἱστορικο-ἐκκλησιαστικῶν, ἐθνοφυλετικῶν μεταβολῶν καί ἐξελίξεων τοῦ Ἀραβισμοῦ. 

Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: Γιατί οἱ σημερινοί μικρόσχημοι καί μεγαλόσχημοι Κληρικοί καί θεολόγοι, ἐγκωμιάζωσι καί ἁγιοποιῶσιν ἕνα καθαιρεμένον  Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν... τόν μετέπειτα ἀντικανονικόν καί παράνομον πατριάρχη Κων/Πόλεως Μελέτιον Μεταξάκη; Ἔχωσι κάτι νά κερδίσωσι; Ἄν ναί, τί, καί ἀπό ποιοῦς; Ἀπό τούς Ἀγγλοαμερικάνους; Ἀπό τούς Ἕλληνες Ἀρχιμασσώνους τῶν Σιωνιστικῶν καί Ἑβραιόδουλων σατανικῶν Στοῶν; 

Τελικά, εἶχεν ἐν μέρει δίκαιον καί  ὁ θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος, ὄταν ἔγραφε: ὅτι ὁ Μεταξάκης "θά ἔπρεπεν νά εἶχε καθαιρεθῇ ἔστω καί μετά θάνατον", μόνον πού ὁ μακαριστός θεολόγος ἀγνοοῦσε μᾶλλον, ὅτι ὁ Μεταξάκης εἶχεν ἦδη τῷ ὄντι καθαιρεθῆ (!) Κανονικά ἐκ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας... πρωτοῦ κἄν γίνει πατριάρχης Κων]Πόλεως...!!! Δηλαδή, οἱ νῦν Νεοφαναριώτες καί διαδόχοι τοῦ Μεταξάκη, ἐγκωμιάζωσιν, ἕνα δικαίως καί ἱεροκανονικά καθαιρεμένον καί πρώην ἀρχιεπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος... ἑτεροχρονισμένα ὅμως, τόν καί "μέγαν" πατριάρχη τῆς Κων]Πόλεως! 

Τό κεφάλαιον τῆς καθαιρέσεως ἀλλά καί τῆς "προβιβάσεως", ἤ μᾶλλον κατ΄ ἀκρίβειαν Ἐκκλησιολογική, τῆς σατανικῆς μοιχεπιβασίας διά τοῦ Χριστομάχου μεταθετοῦ, πού ἐκ τῆς ἱερᾶς μητρόπολις Κιτίου καί Λεμεσοῦ τῆς νήσου Κύπρου,  βρέθηκεν εἰς τήν κατάλειψιν (!): εἴτε τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου τῶν Ἀθηνῶν, εἴτε τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσυαντινουπόλεως καί τῆς Ἀλεξανδρείας, εἶχεν ὡς ἄμεσον σχέσιν, κυρίως, με τά πολιτικά πράγματα τῆς ἐποχῆς, ἀλλά καί μέ τά πολιτικά φρονήματα τοῦ Μεταξάκη, διότι ἦτο ἱεροκήρυξ... τοῦ Βενιζελισμοῦ, τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ, τοῦ Νεοελληνικοῦ Ἐθνικισμοῦ καί Ἐθναρχισμοῦ, ἀντί νά ἦτο ἱεροκήρυξ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου Αὐτοῦ, καί βέβαια εἶχεν σχέσιν μέ τίς εὐμετάβλητες ἱστορικοπολιτικές μεταβολές τῶν Νεοελλαδικῶν πραγμάτων. [11] 

Δηλαδή ὁ Μεταξάκης, ἦτο ὁ ἐκλεκτός τοῦ τότε Καίσαρα-Βενιζέλου καί τῶν τότε μεγάλων Δυνάμεων, ἀλλά καί τῶν κραταιῶν  Μασσωνικῶν στοῶν! Δέν δυνάμεθα ὅμως νά ἀνοίξομε τό μείζον κεφάλαιον τῆς καθαιρέσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Μεταξάκη , διότι δέν εἶναι τῆς παρούσης μελέτης μας. Ἱστορικές πηγές μᾶς καταγράφωσι μάλιστα, ὅτι τῷ ὄντι καθαιρεμένος ἐπίσκοπος ὑπό τῶν Ἑλλαδιτῶν συνεπισκόπων του, ἐπιβάλλεται ἐξ Ἀμερικῆς, σχεδόν διά τῆς βίας (!) ὑπό τῶν φανατικῶν Βενιζελικῶν καί Μασσώνων, διά πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλά τόν Ἀρχιμασσώνο πατριάρχη Μελέτιο, φαίνεται καί πάλι ἐκ τῶν πηγῶν, ὅτι δέν τόν ἀναγνώριζαν διά Οἰκουμενικόν Πατριάρχην τους, τά δύο μέ τρία Πρεσβυγενή Πατριαρχεία τῶν Ἱεροσολύμων καί τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἀλλά καί ἡ Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος πού τόν εἶχε ἦδη καθαιρέση...! [12]

Τελικά, ποιοί εἶναι ἐκείνοι, πού ἀναγνώρισαν καί ἀναγνωρίζωσιν, μέχρι τήν σήμερον, τήν ἐν λόγῳ πολυδαίδαλον καί ἰσχυρᾶ ὄντως προσωπικότητα τοῦ ἀμφιλεγόμενου Κρητός Μεταξάκη; Οἱ φίλοι, ἤ μήπως οἱ ἐχθροί τῆς ἁγιοτόκου Ρωμῃοσύνης; Καί γιατί ᾆρά γε οἱ Νεοφαναριώτες Ἀρχιοικουμενιστές, καί μερικοί δῆθεν παραδοσιακοί "ἀντιοἰκουμενιστές", πολλῶ μᾶλλον καί οἱ ἐσκοτισμένες ἀνιεροκρύφιες Μασσωνικές Στοές τοῦ Σατᾶν,  ἐγκωμιάζωσιν μίαν τέτοιαν ἀμφιλεγόμενη καί σκοτεινή προσωπικότητα; Ἕνα εἶναι τό δεδομένον: 

Συγκρητιστές Ἐκκλησιαστικοί ἅνδρες, Ἀρχιοικουμενιστές δηλαδή Κληρικοί καί θεολόγοι, πίνωσι νερό εἰς τό ὄνομά του.

 Τό ἴδιον ὅμως, ἐπισυμβαίνει, καί εἰς τό ἕτερον αὐτάδελφον συγκρητιστικόν στρατόπεδον τῶν Τεκτονικῶν Στοῶν. 

Ἀλλά ὅμως, προβάλλεται δυστυχῶς, καθῶς ἀποδείξαμεν πιό πάνω, καί ἀπό δῆθεν παραδοσιακούς Κληρικούς... γιατί ᾆράγε;



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη



ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Παναγιώτου Π. Νούνη, Βιβλιοκρίσια [01]: Ἐπί τῶν Πατριαρχικῶν Πρακτικῶν τοῦ 'Πανορθόδοξου Συνεδρίου' (1923), ὁ "διεμφυλικός γονέας" τῆς κυοφορούμενης 'Πανορθοδόξου Συνόδου' (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τοῦ αὐτοῦ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [02]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ 'ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ' (1923), Ο "ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ" ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ 'ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ' (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ

Τοῦ αὐτοῦ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [03]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ 'ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ' (1923), Ο "ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ" ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ 'ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ' (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]

[2] Πατριάρχης Μελέτιος (Μεταξάκης) Δ´, Βίος. [Δεῖτε ΕΔΩ

[3] Πρακτικά καί Ἀποφάσεις τοῦ ἐν Κων]Πόλει Πανορθοδόξου Συνεδρίου (10 Μαΐου - 8 Ἰουνίου 1923), Ἀνατύπωσις-Ἐπιμέλεια-Εἰσαγωγή τοῦ θεολόγου Διονυσίου Μ. Μπατιστάτου, Ἀθήναι 1982, σελ. 4.

[4] Βασιλείου Κ. Στεφανίδου (Ἀρχιμ.), Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Ἕβδομη Ἔκδοσις, Ἐκδόσεις: Παπαδημητρίου, Ἀθήνα 2000, σελ. 711.

[5] Ἱερᾶ Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Τριμηναία ἔκδοσις, ἕτος 16ον, τεῦχος 88ον, Ἱανουάριος - Μάρτιος 2016, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Μελέτιος Δ΄ Μεταξάκης (1910-1918), τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου Μιχαηλίδη, σελ. 32-33. 

[Σημ. δική μας: Δέν εἶναι μεγίστη θεολογική ἀντίφασις καί ἀντινομία, ὅταν ὁ σεπτός Μητροπολίτης τῆς Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος Μαχαιριώτης, ἐκφράζει μέν δημοσίως, ἔντονες  δογματολογικές  καί ἱεροκανονικές ἀντιρρήσεις, διά τήν ἐπερχόμενη «Πανορθόδοξη Σύνοδον» τῆς Κρήτης, ἐνῷ ταυτόχρονα τήν ἵδια ἀκριβῶς στιγμή, διαφημίζει, προπαγανδίζει καί ἐγκωμιάζει (ἄμεσα καί ἔμμεσα) τόν αἱρετικόν πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη; Καί καλά, ἔστω νά ὑφίστατο μία σοβαρή τέλος πάντων... ἱστορική δικαιολογία, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦτο πρῶην Μητροπολίτης Κιτίου καί Λεμεσοῦ, ἡ παρούσα ὅμως προσυνοδική πραγματικότης, καί μάλιστα  ὁλίγων ἡμερῶν ἤ καί μηνῶν, πρό τῆς Ληστρικῆς Συνόδου στό Κολυμπαρί, εἶναι ἡ κατάλληλη ἐποχή διά τέτοιων λογιῶν παράδοξα ἐγκώμια εἰς τόν πατέρα τοῦ «Πανορθοδοξισμοῦ», τόν πατρ. Μ. Μεταξάκη; Ἐξάπαντος, ἐπιμένουμεν ἐπίσης, ὅτι δέν βρίσκομε σοβαρήν θεολογική δικαιολογία, νά προωθεῖται καί νά διαφημίζεται ἔντεχνα, καί ἐκ τοῦ ἐπισήμου Ἱστολογίου τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, ἡ «Μεταπατερική Αἵρεσις» ἐκ τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Δημητριάδος, διά τῆς κακοδόξου Θεολογικῆς Ἀκαδημίας καί Βιβλιοθήκης τοῦ Βόλου...!] 

[6] Παναγιώτου Ι. Μπούμη, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, Ἔκδοση Γ΄, Ἐπηυξημένη, Ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σελ. 236.


  • "ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ"; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ; (Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου Μπούμη, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300.) [Δεῖτε ΕΔΩ]



[7] Τοῦ αὐτοῦ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, ἔνθ. ἀνωτ΄., σελ. 107.

[8] Πναγιώτου Π. Νούνη, TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ" ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ

[9] Ἐπιφανίου Ι. Θεοδωροπούλου (Ἀρχιμανδρίτου), ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ ("Οἰκουμενισμός καί "Ζηλωτισμός"), Ἔκδοσις: Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος, Ἔκδοσις Γ΄, 2008, σελ. 89.

[10] Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου (Πρωτοπρεσβυτέρου), Πατερική Θεολογία, Ἐκδόσεις: ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Α΄ ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 105-111.

[11] Ἀνδρέου Νανάκη (Μητροπολίτης Ἀρκαλοχωρίου), Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, Ἐκδόσεις:ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 77, σελ. 80, σελ. 138, σελ. 150, σελ. 151, σελ. 160.

[12] Ἀ. Νανάκη, ἔνθ. ἄνωτ., σελ. 160.




 ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ 






















-Σεβασμιώτατε ἅγιε Μητροπολίτη μας κ. Ἀθανάσιε Μαχαιριώτη νά ὑποθέσωμεν ὅτι ἀνάμεσα στίς «μεγάλες ἐκκλησιαστικές μορφές» πού ἐδιακόνησαν περί τήν «δόξα τῆς Ἐκκλησίας» περιλαμβάνει καί τόν προκάτοχον σας «φωτεινόν ὁδοδείκτην» τόν ἀπό Μητροπολίτη Κιτίου καί Λεμεσοῦ,  πατριάρχην Κων/Πόλεως Μελετίου Μεταξάκη;