Translate

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, "ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ"; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ;



"ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ"; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ;




(Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου Μπούμη, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300.)



Σ΄αὐτές τίς ἔσχατες ἡμέρες, μέρες πού πλησιάζουν, πέραν τῶν γεωστρατηγικῶν καί γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων, μαζί καί ἡ Πανκακόδοξη ἤ καί Ληστρική Σύνοδος τῶν Νεοχριστιανῶν ὀπαδῶν, τοῦ Σατανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐμεῖς ὡς γνήσιοι φοιτητές καί ἐρευνητές, τῶν θεολογικῶν πραγμάτων, ἐντοπίσαμεν μία σοβαρή προβληματική, μᾶλλον μείζονoς  σημασίας, (ἄς ἐκτιμηθεῖ καί ἄς ἀξιολογηθεῖ ἀπό τούς ἔμπειρους καί φωτισμένους Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας) ἡ ὁποία σαφῶς, δένει ἐπιπρόσθετα καί συγκλίνει, σε ἄμεση συνάρτηση μέ ἕνα μόλις προηγούμενον ἀντιρρητικόν δοκίμιον μας. Τό προηγούμενον θέμα μας ἦτο: Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ "ΑΡΘΡΟΥ 14", ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΙΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ" ΕΙΣ ΤΗΝ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ", ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ DE FACTO ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

Παρ΄ ὅλα αὐτά τά νοσηρά συμπτώματα, δηλ. τά ψευδο-κανονιστικά ἀποφασισθέντα καί ἄνομα θεσπισθέντα, θά πρέπει μάλλον, νά βροῦμεν, νά ἐντοπίσουμεν καθώς καί νά φανερώσουμεν, τά ριζίδια, δηλ. τά αἴτια καί τήν πηγή  τοῦ κακοῦ, μιᾶς καί τά ὅσα παρατηροῦμεν διά τό φλέγον ζήτημα τῆς "Ἁγίας καί Μεγάλης Πανορθοδόξου" Συνόδου εἶναι ἡ κορυφή τινός παγόβουνου ἤ καί τινάς φούσκας... μέ ἡμερομηνίαν δηλ. λήξεως, εἴτε διά τῆς ἡλιοφάνειας μέ τό λιώσιμο τῆς κορυφῆς (καί περισσότερου μέρους) ἐκ τοῦ παγόβουνου, εἴτε διά τινά λογικήν φθορά καί ἔκρηξιν τοῦ μπαλονιοῦ. Ἔπεται δηλαδή μία φυσική ἐξέλιξις τῶν πραγμάτων... βάσει τῆς τρεπτῆς καί φθαρτῆς Ἀνθρωπολογικῆς πραγματικότητας τοῦ αἰῶνος τούτου.

Ἐτοῦτες καί πάλιν, τίς χαλεπές ἐκκλησιαστικές ἡμέρες, πού σκάρτοι Νεοφαναριώτες ταγοί μας, βιάζονται κακῶς, νά δημιουργήσωσιν ἄρδην, προτετελεσμένα καί προδεδικασμένα νομοθετήματα, διά τινάς Νεωτεριστικῆς ἐνέργειας καί τινός ἀνιεροκρύφιου θεσμοῦ, δηλ. μίας δῆθεν πανορθοδόξου συνόδου, εἴπαμεν νά μελετήσωμεν, τινές ἀκαδημαϊκές καί ἐπιστημονικές πηγές ἐκ τινῶν ἐγκρίτων καθηγητάδων τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἵνα ἐμεῖς οἱ δύσμοιροι ἀπόφοιτοι καί ἱεροσπουδαστές τῶν Μεταπατερικῶν Θεολογικῶν Σχολῶν ἐν Ἑλλάδι καί Κύπρου, τά ξεκαθαρίσωμεν πρῶτα, βαθιά μέσα μας, διά νά δυνάμεθα ἔπειτα, νά ἀπαντήσωμεν, εὔκολα καί ὀρθόδοξα, σέ σωρηδόν ἀγνοήματα καί ἔλλογες ἀπορίες τοῦ Χριστωνύμου πληρώματος.

1ον. Μελετήσαμεν, ἕνα ἐξαιρετικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον, περί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, τό ὁποῖον σέ γενικές γραμμές εἶναι καλόν. Ἀλλά ἀπόλυτα καλόν, δυστυχῶς δέν εἶναι, διότι μᾶλλον ἀπουσιάζει, σέ πολλά σημεία, τό  Θεανθρωπολογικόν καί Εὐαγγελικόν Κάλλος. Δηλαδή σέ εἰδικές γραμμές τῆς ἐν λόγῳ ἐπιστημονικῆς ἐργασίας του, ὁ Καθηγητής κ. Παναγιώτης Μπούμης, μάς ἔχει πολυ-στεναχωρήσει, κατα-σκανδαλίσει καί παραπικράνει, μιᾶς καί κατά τήν προσωπική μας ἄποψη εἰσαγάγει, ὑδροκυάνεια δαιμόνια, δηλ. τινά παράδοξον ἀντιεκκλησιολογικόν, ἀντιεπιστημολογικόν, ἀντικανονικόν καί ἀντιδογματολογικόν Δίκαιον καθώς καί κακόδοξον φρόνημα, ἐξάπαντος εἰς βάρος τῶν ὀρθοδόξων φοιτητῶν, ἀναγνωστῶν καί ἱεροσπουδαστῶν του εἰς τά περί τῶν Θεολογικών καί Κανονολογικῶν γραμμάτων.Ἕνας καθ΄ὅλα ὀρθόδοξος Καθηγητής τῶν Θεολογικῶν Γραμμάτων, ἔχει τήν ἀδήριτον ποιμαντική καί συνταγματική ὑποχρέωσιν, π.χ. ἐν Ἑλλάδι, νά ἀσκεῖ ἐλεύθερα τήν ἐπιστημονική του ὕλη καί παράδοσιν, γραπτά ἤ καί προφορικά, ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως πάντα καί συγκριτικά ἀνάλογα με τά ἄλλα ἑτερόδοξα καί αἱρετικά Χριστιανικά θρησκεύματα. 

2ον. Ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής κ. Π. Μπούμης, βέβαια, δέν παραλείπει  νά μᾶς καταγράψει (σελ. 25) μεμονομένα μέν  τινά κακόδοξα, θεολογικά σφάλματα δέ τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκολατίνων ("Ρωμαιοκαθολικῶν") ἀλλά καί νά μεφθεῖ δικαίως π.χ. τό Ἀλάθητον τοῦ πάπα, ἤ καί τήν Ἀνσέλμιον θεωρίαν, περί τῆς δῆθεν ἱκανοποιήσεως τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ διά τῆς Θεανθρωπίνης θυσίας τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ. Στήν πορεία ἄν κανείς μελετήσει σοβαρά, τό Κανονικόν ἐγχειρίδιον τοῦ Καθηγητοῦ, ἐντοπίζει βέβαια μερικές σοβαρές, μέχρι καί κακόδοξες παρεκκλίσεις, ἐκ τῆς ὀρθοδόξου ὀπτικῆς, τήν ὁποίαν, ὄφειλεν, συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως, νά κομίζει καί νά φέρει, ὡς μείζονα κριτήριον καί προτερότητα τῆς ὀρθοδόξου ἐπιστημολογικῆς δεοντολογίας. Σέ πολλά σημεία, δυστυχῶς, ξεφεύγει τόσον, ὅσον νά ἀναρωτιέται τις νόρμαλ καί ἁπλός Χριστιανός, ὡς προς τό πῶς θά διακρίνει μίαν τινά πλάνη, ἤ καί τήν αἱρετική ἀπόκλιση ἀλλά καί τό ἑτερόδοξον φρόνημα, καθῶς καί τίς προβληματικές προσωπικές θέσεις ἤ καί ἀπόψεις τοῦ ἐπιστήμονος Κανονολόγου;(!)

Παραδείγματος χάριν (σελ.47-48): Μπορεῖ ἀπό τήν μιά, μᾶλλον διά τά μάτια τοῦ κόσμου, νά μέμφεται εὔλογα διά τινά κακόδοξα δόγματα τῶν αἱρετικῶν Παπιστῶν (λ.χ. τό Ἀλάθητον τοῦ Πάπα), ἀλλά εἰς τήν πορεία τῆς μελέτης του, φαίνεται: ὅτι ἀναγνωρίζει τήν παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὥς μίαν ἄλλην (!) καί δευτέραν (!!) Ἐκκλησία, καί δή τήν ὁνοματίζει συνεχῶς, πάλιν καί πολλάκις, ὥς  τήν δῆθεν Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία!!! 

3ον. Ἡ ἄποψις, ἐξ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, εἶναι ἄκρως ἀπαράδεκτη καί ἀναντίρρητα ἀπόβλητη, ἐνῷ ἐπιστημολογικά τουλάχιστον, καί λίαν ἐπιεικῶς, ἄκρως ἐσφαλμένη διά ὀρθοδοξον Καθηγητή τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου. Διότι βέβαια, θεωρεῖ καί περιγράφει, ἀντιεκκλησιολογικά καί ἀντι-ἱστορικά ,  τήν δημιουργία καί ὕπαρξιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας... πρό τοῦ Σχίσματος (!) τοῦ 1054 μ.Χ. καθότι εἰς τήν σελ. 47 καταγράφει, τό ἑξῆς ἄτοπον: 
"Ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία μέχρι τό Σχίσμα εἶχε βασικῶς τίς ἴδιες πηγές τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μετά τό Σχίσμα ὅμως τά πράγματα ἄλλαξαν"! 
Δηλαδή, προσέξτε παρακαλῶ, διότι κάπου ἐδῶ, ἐννοεῖ ἐμμέσως πλήν σαφῶς: ὅτι πρό τοῦ Σχίσματος, ὑφίστατο κάποια διαίρεσις (!) ἐπί δύο ἑτερογενῶν  συγκεκριμένων Ἐκκλησιῶν, μία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς καί μία ἄλλης... ἐκείνης τῆς Ὀρθόδοξης!! Πράγμα ἄτοπον, μιᾶς καί ἡ Ἐκκλησία, ἐκκλησιο-λογικά καί δή πρό τοῦ Σχίσματος τοῦ 1054, καταχρηστικῶς λέγομεν αὐτό: ὅτι ἦτο πράγματι ἐνωμένη καί ἀδιαίρετη, ὠς ἡ οἰκουμενική Ρωμῃοσύνη καί ἰσχυρή Αὐτοκρατορία, πού ὑποτίθεται πώς τό Σχίσμα, τήν ἐξέσχισε σέ δύο τινές παρατάξεις καί δύο κομμάτια;! Ἀυτά τά ἀνόνητα φληναφήματα, δέν μᾶς διδάσκωσιν, οἱ Γραικολατίνοι Νεοφαναριῶται καί οἱ ὀπαδοί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ἀντί νά πεῖ ὡς ὀρθοδοξος Καθηγητής π.χ., ὅτι: ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Χάριτος, ἦτο, εἶναι καί θά παραμείνει, Μία καί Ἀδιαίρετος,  ἀσχέτως τῶν ὅποιων τινῶν ἀποστασιῶν ἐξ Αὐτῆς, ἀσχέτως μέ τήν ὅποια ἀποκοπή τινῶν Σχισματικῶν καί Αἱρετικῶν, δυστυχῶς ἀφήνει ὁ "ἔγκριτος" Ἐπιστήμων καί Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἑκών ἄκοντας(;),  καί δῆθεν μέ ἐπιστημονικῷ τῷ τρόπῳ, τό διαβολικόν σαράκιον τῆς κακοδοξίας: δηλ. τῆς διαιρεμένης καί διευρημένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τῆς ἐποχῆς πρό τοῦ Σχίσματος!

Ἐξάπαντος τρέφει καί νά ἐμβολιάζει, ἄτοπα καί ψευδόδοξα, τόν κακόμοιρο καί ἀνώριμον φοιτητήν του. Ἱστορικά ὅμως, δέν ὑφίστατο καμμία Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία ἤ ἔστω Δυτική Ἐκκλησία, πρό ἤ καί μετά τοῦ Σχίσματος, ἀλλά ὑφίστατο ἡ Τοπική Ἐκκλησία τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ὑπό τῶν Λατίνων Ρωμῃῶν δηλ., ἡ ὁποία, ἦτο καθολοκληρία Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία σέ ἀγαστή συμφωνία, ἐνότητα, κοινωνία καί ἀρμονία μέ τό οἰκουμενικόν πατριαρχεῖον τῆς Νέας Ρώμης εἰς τήν Κωνσταντινούπολη, καθώς καί μέ τά ἄλλα Πρεσβυγενή Πατριαρχεῖα. Ὁ ὅρος "Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία" εἶναι ἄκρως προπαγανδιστικός ὅρος, καί ἐδημιουργήθη ὑπό τῶν Αἱρετικῶν Φραγκοπαπικῶν κατακτητῶν καί  ξένων εἰσβολέων, κατά τοῦ ὀρθοδόξου  πατριαρχείου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, τό ὁποῖον, ὑπεδουλώθη καί ὑπετάγη βιαίως, κατελήθει στρατιωτικά, πολιτικά, πολιτισμικά, θεσμικά καί ἐκκλησιαστικά, με τήν βιαίαν ἐκθρόνισιν τοῦ τελευταίου ὀρθοδόξου Πάπα τῆς Ρώμης, πού ἔλαβεν χώραν  περίπου τό 1009 μ.Χ.! Ἄρα μετά τήν ἐκδίωξιν τοῦ τελευταίου Ρωμῃοῦ Πάπα, ἔχομε μίαν νέαν ψευδο-ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν, μίαν ἐπίπλαστον ἀπομίμησιν δηλ. τῆς προτέρας Ρωμῃοσύνης τῶν ὀρθοδόξων Λατίνων. Ἐξ οὖ καί ὁ ψευδώνυμος ὅρος τῶν Φραγκοτευτόνων καί Φραγκολατίνων, αὐτοαποκαλουμένων ὡς δῆθεν  ΡωμαιοκαθολικῶνΚαθολικῶν, σκέτη ἀντιγραφή ἐκ τῶν Ρωμῃῶν Ὀρθοδόξων Καθολικῶν, τῆς Ρωμανίας. Αὐτό εἶναι ἕνα μεῖζον ἀντι-ἱστορικόν ψευδολόγημα, διαγραφή τῆς ἱστορικῆς μνήμης, τό ὁποῖον, σαφῶς καί ἀποδεικνύεται, βάσει τινάς ρωμαλέας ἱστορικῆς ἀκαδημαϊκῆς μελέτης τοῦ μακαριστοῦ Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας καί ὁσίου πατρός Ἰωάννου τοῦ Ρωμανίδη. 

Τί νά τό κάνεις, ὅταν ὁμολογεῖ μίαν ἀλήθεια, ὁ ἴδιος κύριος Καθηγητής, ὅτι δῆθεν "κοσμικοποιήθηκε", δηλ. ἐκκοσμικεύθηκε, τό Κανονικόν Δίκαιον τῶν Φραγκολατίνων, καί τούς ἀποκαλεῖ κάμποσες φορές ὡς Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία; Ὁ ἁπλός φοιτητής, ἄνευ στιβαρῶν ἤ  καί ἄλλων πνευματικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν κριτηρίων, ἔχαψε ἀπροβλημάτιστα καί ἀβασάνιστα, ὅτι τά περί τῆς μίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι μυθεύματα, μιᾶς καί ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα Καθηγητής καταγράφει "κατ΄οἰκονομίαν" καταχρηστικῶς, περί δύο τινῶν Ἐκκλησιῶν: Μίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καί μίας ἄλλης, ἐκείνης τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς (sic) Ἐκκλησίας! Ἐξάπαντος περί τῶν Λουθηροκαλβίνων, τούς ἀποκαλεῖ, ὡς Προτεσταντική κοινότητα! Γιατί ἆράγε;

Θά πῶ κάτι πολύ σκληρόν ἐδῶ, καί ἐπιτρέψτε μου το, διότι εἶμαι πολύ ἀγανακτισμένος: Δέν εἶναι μία μεροληπτική καί ἀντιεπιστημονική στάσις  τοῦ Καθηγητοῦ; Γιατί ἆρά γε, κ. Μπούμη, νά μή εἶναι καί ὁ Προτεσταντισμός... μία ἀκόμη Ἐκκλησία; Γιατί νερώνετε τό κρασάκι σας μεροληπτικά, μόνον, ὑπέρ τῶν Φραγκολατίνων; Οἱ προτεστάντες δέν ἔχωσιν ψυχήν, καθώς καί τινά Παγκόσμια Συμβούλια πάμπολλων καί χιλιάδων "Ἐκκλησιῶν"; (!!!)

4ον. Ἕνα ἄλλον σημεῖον, σημεῖον παράδοξον, ἴσως καί καθόλου μή ὕποπτον, ἐκ πρῶτης ὅψεως, ἀλλά συνδεδεμένον εἰς τό ὅλον πνεῦμα καί γράμμαν τῆς πιό πάνω συνάφειας, πού εἰς τήν πορείαν τῆς ἀντιρρητικῆς σχολιογραφίας μας, πιθανόν καί νά μᾶς ἀποδειχθεῖ χρήσιμον· δηλ. προσθέτει ὁ κ. Καθηγητής, κάτι τό ἰδιαίτερον, ὅπως μεταξύ ἄλλων στήν σελ. 48, ὅτι:
"Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ ἐλπίδα τῶν πιστῶν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ὅτι θά ἔλθει κάποιος Πάπας ANGELICUS, ὁ ὁποῖος θά "ξεκαθαρίσει" τό ("κοσμικοποιμένο") Κανονικό Δίκαιον αὐτῆς ἀπό τίς ἀνθρώπινες προσμίξεις. Τότε εὔκολα θά ἐπιτευχθεῖ καί ἡ Ἕνωση μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία".
Ἀφήνει ἆρά γε, ἕνα πρῶτον καί ἄμεσον ἐλπιδοφόρον (προ)μήνυμα περί τινάς μεταφυσικῆς  Ἑνώσεως τῶν αἱρετικῶν Φραγκοπαπικῶν, μετά τῶν Ὀρθοδόξων; Σοβαρολογεῖ; Παραθέτει τέτοια μυθολογικά πράγματα, σέ ἐπιστημονικόν καί Κανονικόν ἐγχειρίδιον; Μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, δέν μας ἐξηγεῖ ὁ κ. Καθηγητής. Γιατί ἆρά γε; Ἀφήνει μήπως νά ἐννοηθεῖ, ὅτι προσδοκῶσιν, κάποιον μελλοντικόν Πάπα, ὡς Μεσσίαν τῶν Παπικῶν, ἤ μήπως ἀπαττώμεθα καί κάπου ὑπερβάλλωμεν; Διαλέγετε καί παίρνετε, ἤ καί ἑρμηνεύετε ἀναλόγως, τό καί μέ ἰδικήν του, ὑπογγράμμησιν μέ κεφαλαῖα γράμματα, τό λεξίδιον ANGELICUS

5ον. Καί ἐπειδή ἵσως, ἡ πιό ἐπάνω καί πρώτη σοβαρή καταγγελία μας, περί τινάς καινοφανοῦς διδασκαλίας, ἀντι-ἐπιστημονικῆς καί ἀντι-Ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως, ὑπό τινός ὀρθοδόξου Κανονολόγου τῆς Ἐκκλησίας, καί δή ἀκαδημαϊκῆς διατυπώσεως καί προτυπώσεως τῆς Νέας Ἐκκλησιολογίας καί Μετακανονικότητας τῶν Οἰκουμενιστῶν Γραικολατίνων, περί τῆς δῆθεν διαιρεμένης καί διευρημένης Ἐκκλησίας, ἔχομε μᾶλλον τήν ὑποχρέωσιν νά σᾶς παραθέσωμεν ἀπό τήν σελ. 81., ἕνα ἀκόμη ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, διά νά κάνετε ἔλλογους θεολογικούς συνειρμούς:
"Καί οἱ δύο ὅμως θεωρήσεις Ρωμαιοκαθολικῶν καί Προτεσταντῶν, καθῶς καί ἡ θεωρία τοῦ Sohm, εἶναι σαφῶς ἀποκλίσεις ἀπό τήν ὀρθή περί Ἐκκλησίας καί ἱερῶν Κανόνων ἀντίληψη τῆς Μίας καί ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων".
Μία πρώτη προσωπική καί σημαίνουσα παρατήρησίς μας, ἐπί τό αὐτό, εἶναι ὅτι: μόλις ὁ κύριος Καθηγητής Παναγιώτης Μπούμης, περιγράφει καί ψέγει ἔντεχνα, μίαν σημαίνουσαν ἀπόκλισιν, κακοδοξίαν καί αἵρεσιν ἐκ τῶν Φραγκολοτανίνων καί Λουθηροκαλβίνων, μᾶλλον προσαρμόζει, καί μίαν νέα ἀδιόρατην (σέ πολλούς) πλάνη καί αἵρεσιν. Ἄν καλῶς διεκρίναμεν τό πράγμα, τότε εἶναι φοβερά καί ἐκπληκτική "ἐπιστημονική" μεθοδολογία! Εἴθε νά διαψευθῶμεν πάντως διά τήν καλή ἀνησυχία μας καί νά λάβωμεν μερικές διασαφηνίσεις καί ἐπεξηγήσεις. Τέτοιαν μή ἀντικειμενικήν ἐπιστήμη καί διαβολήν τῆς ἀλήθειας τῶν ὀρθοδόξων θεολογικῶν πραγμάτων, δύναται ὁ καθείς νά τήν διδάξει καί ἄνευ ἀκαδημαϊκῶν περγαμηνῶν. Ἡ διαβολή τῆς ἀλήθειας κατά τήν ταπεινή ἄποψι μας ἑστιάζει εἰς τό ἄτοπον λεξίδιον "τῶν πρώτων". Δηλαδή στούς ἀμέσως ἐπόμενους αἱῶνες, ἀκριβῶς μετά τῶν πρώτων αἰώνων, δέν ἔχομεν ἱστορικο-δογματολογικήν καί ἱστορικο-ἐκκλησιολογικήν ὕπαρξην καί ὑπόστασιν τῆς Μίας καί Ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας;  Ὁ κ. Καθηγητής, μία ἀκόμη  φορά, στό ταυτόσημον "ἐπιστημονικόν" μοτίβον του, φαίνεται μᾶλλον νά ἀφήνει, ἤ ὄχι, τό αἱρετίζον καί ἔμμεσον ψευδόδοξον ὑπονοούμενον, ὅτι ἡ Μία καί Ἀδιαίρετη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τάχα μου διαιρεμένη; Ὑπήρξε δηλ. κάποτε εἰς τό παρελθόν ἡ ἐν λόγῳ ἀντίληψη, περί τῆς ἀδιαιρέτου καί Μίας Ἐκκλησίας, ἐνῶ σέ κάποιον ἄλλο χωροχρονικόν διάστημα, ἔπαψεν νά ὑφίστατο, αὐτομάτως (!) καί μαγικῶς; (!!) Θέλω νά ἐλπίζω, πώς ὁ κ. Παναγιώτης Μπούμης, ὡς Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, κάνει λάθη γιά νά μάθει ἐξ αὐτῶν, ὡς λέγει καί τό περίφημον λαϊκόν ᾆσμα τοῦ μακαρίτου Παντελή Παντελίδη· καί νά δώσει τίς (προ)ἀπαιτούμενες θεολογικές διευκρινίσεις ἤ καί νά διορθώσει σέ μελλοντική ἔκδοσιν, τά ἐν λόγῳ Κανονολογικά, Δογματολογικά καί Ἐκκλησιολογικά σφάλματα του.

6ον. Δέν ἐπιθυμῶ διόλου, ὡς διαδικτυακός ἱεροκῆρυξ καί ἱεροσπουδαστής τῆς Χαρισματικῆς καί ἐπιστημονικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀσκήσω καθολοκληρίαν τινά, σχολαστικήν ἀποφατικήν βιβλιοκρισίαν, στό ἀξιόλογον μέν ἀκαδημαϊκόν σύγγραμμα τοῦ σημαντικοῦ Καθηγητοῦ, ἀλλά προβληματίζομαι μιᾶς καί τῷ ὄντι εἶναι ἡ ψυχή μου μαδημένη σέ μιά χοῦφτα δάκρυα (Παντελίδη+) διά τά σωρηδόν Ἐκκλησιολογικά καί Κανονολογικά σφάλματα τοῦ ἀξιότιμου Καθηγητοῦ, καί ἐπιθυμῶ νά τά εἰπῶ καί καταγγείλω δημόσια, εἰς τήν Πατερική Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία καθῶς καί τήν ἀκαδημαϊκή Κοινότητα τῶν ἁπανταχοῦ Θεολογικῶν Σχολῶν, διά τοῦ παροντικοῦ ἀντιρρητικοῦ φτωχοῦ καί κριτικοῦ κειμένου μας, προτοῦ νά εἶναι πλέον ἀργά, διά τίς (μεθ)ἐπόμενες μελλοντικές γεννεές, τῶν ὅποιων Κανονολόγων καί ἀποφοίτων Θεολόγων ἤ μελλοντικῶν Κληρικῶν καί Μοναχῶν.

 Δυστυχῶς τό ἑπόμενον σημεῖον πού θά σᾶς παραθέσω, εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνον καί ἀποδεικνύει πάρα πολλά πράγματα, μιᾶς καί σχετικοποιεῖ Μεταπατερικῶς, καί ἄρα Νεοβαρλααμικῶς, τά ὅρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· σημειώνει στήν σελ. 88, ἐπί λέξει, ὁ κ. Μπούμης: 
"Θά μπορούσαμε νά προσθέσουμε ὅτι καί τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἄγνωστα καί ἀσαφή, γιατί, ἐφ ὅσον δέν ἔχουμε σαφή ὁρισμό τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔχουμε καί περιορισμό αὐτῆς"!
Ἔδῶ ἀκριβῶς, ἔχουμεν τόν ἔμπονο λογισμόν: ὅτι εἶναι ἕνα ἀκόμη μείζον ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, τῆς ψευδόδοξης θεωρίας, περί τῆς Διευρημένης Ἐκκλησίας , δηλ. τῆς νεο-ἐκκλησιολογίας τῶν Νεορθοδόξων. Γιά λόγους γλωσσολογικούς καί λεξικολογικούς, δηλ. φιλολογικούς, καί ὄχι διά ἐκκλησιολογικούς καί θεολογικούς λόγους, ἐκφράζει μίαν ἐσφαλμένη ἄποψιν: ὅτι  τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δῆθεν ἄγνωστα καί ἀσαφή! Ὤ τῆς ἀτοπίας! Ὤ τῆς θρασείας χειρός!! Ὤ τῆς τολμηρᾶς γνώμης!!! Σάν νά ἐπιχειρεῖται τινά ἀνατροπή θολερά ἐξ ἀκαδημαϊκῶν τινῶν, κατά τοῦ Ὀρθοδόξου καί Χαριτώβρυτου Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας;  Μέ ὅλον τόν ἀκαδημαϊκόν σεβασμόν, κ. Καθηγητά, ἀλλά τά μόνα ἄγνωστα καί ἀσαφή εἶναι τά ληρήμματα, τά φληναφήματα καθώς καί τά ψευδόδοξα φαντασιολογήματα σας. Ἀσχέτως ἄν περίτεχνα, σε ὁλόκληρον τήν συνάφεια τοῦ κειμένου, προβληματίζεστε θεολογικά καί ἐκφράζετε μερικές ἄλλες σημαντικές ἀλήθειες. Τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας δυνάμεθα εὐκόλως νά εἴπωμεν, ὅτι δέν εἶναι διόλου ἀσαφή καί ἄγνωστα, μιᾶς καί ἔχωσιν προκαθορισθεῖ τελεσίδικα διά τῶν  Θεοπνεύστων Γραφῶν, τῶν Ἀλαθήτων Ἱερῶν Κανόνων, τῶν Θεοπνεύστων 9 κ.ἄ. Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διά τῆς ἀπλανῆς Συμφωνίας τῶν Θεηγόρων Προφητῶν, Ἀποστόλων καί Πατέρων.

Ὁ Μέγας Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀπορεῖ καί ἀναρωτιέται σαφῶς, ἐκ τῆς Ἀοράτου καί Οὐράνιας Βασιλείας: Διά τίνα λόγον κύριε καί ἀδελφέ Παναγιώτη, ἄνθρωπος Καθηγητής τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, παραχαράττειν τό τῆς ἀληθείας Μυστήριον; Διατί μεταβάλεις ἑαυτόν τῆς βεβήλου γνώσεως ἐραστήν; Διά τίνα λόγον νέαν κενοτομοῦντες ἐτεκτονήσαντο πίστην, ἔστω καί ἐξ ἐπιστημονικῆς θεολογίας; (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Περί Αἱρέσεων, ΕΠΕ, 2ος Τόμος)

7ον. Ἔνα τελευταίον σημεῖον τραγῳδία, ὡς τό κατά Παντελίδην χαρμολυπητερόν στιχάκιν: τῆς καρδιᾶς μου τό γραμμένον βάσανον μου πληγωμένον· τό ὁποῖον βάσανον μας, μᾶλλον σέ ἠχηράν καί ἄμεσον συνάρτησιν, μέ ὅλα τά ἄλλα πιό πάνω ἀποδεικτικά καί ἀντιρρητικά στοιχεία πού σᾶς διαδίδωμεν, εἶναι ἐτοῦτο (σελ. 177-178):
" Γιά νά εἶναι Οἰκουμενική καί ἐπομένος ἀλάθητη (μία Σύνοδος), πρέπει νά ἔχει δύο ἰδιότητες: α) Καθολικότητα κατά βάθος ἤ καθέτως ἤ "ἐν χρόνῳ", καί β) Καθολικότητα κατά πλάτος ἤ ὁριζοντίως ἤ "ἐν τόπῳ". Ἡ πρώτη σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἐκπροσωπεῖ ὅλους τούς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν καί ἔδρασαν κατά τούς προηγούμενους αἰῶνες μέσα στήν Ἐκκλησία, καί νά τούς ἐκπροσωπεῖ, ὅπως αὐτοί ἔχουν ἐκφρασθεῖ  στίς ἀποφάσεις τῶν προγενεστέρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. (...) Ἀλλά πρέπει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος νά ἀναγνωρισθεῖ ὡς Οἰκουμενική καί ἀπό τό πλήρωμα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας. (...) Ἐρώτημα: Σέ μία Οἰκουμενική Σύνοδο θά καλέσουμε τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἤ ὄχι; Ἀπάντηση: Μποροῦμε νά τούς καλέσουμε ἄφοβα, ἔστω κι ἄν ἔχουν τήν πλειοψηφία τῶν μελῶν τῆς Συνόδου. Δέν μᾶς πειράζει τό πλῆθος τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἐπισκόπων, γιατί σέ μία Οἰκουμενική Σύνοδο, ὅπως εἴδαμε, ἀπαραίτητος ὅρος εἶναι καί ἡ καθολικότητα κατά βάθος. Ἐάν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί δεχθοῦν τήν κατά βάθος ἤ ἐν χρόνῳ καθολικότητα, δηλαδή τίς ἑπτά Οἰκουμενικές Συνόδους, τότε θά λέγαμε ὅτι, αὐτομάτως καί θαυμαστῶς, ἐπιτυγχάνεται ἡ ἕνωση. Καί τοῦτο, γιατί π.χ. τό Filioque καί τό παπικό ἀλάθητο καί πρωτεῖο δέν συμφωνοῦν μέ τήν καθολικότητα κατά βάθος καί ἄρα θά τά ἀπορρίψουν".
Εἶναι ἄκρως προβληματική ἡ ὅλη "Κανονολογική" καί "Θεολογική" συλλογιστική τοῦ ἀξιότιμου κυρίου Καθηγητοῦ, διότι: α΄. Τά ὑποθετικά καί  τά φαντασιόπληκτα, μελλοντικά σενάρια, δέν εἶναι ἐπιστήμη ἤ ἔστω ἐπιστημολογία, ἀλλα ἀκατέσχετη καί ἀναπόδεικτη φλυαρία, μή πῶ βλακεία καί ἐπιστημολογία τοῦ δρόμου. β΄. Σύμφωνα μέ τήν κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ Καθολικότητα, κ. Καθηγητά, δέν περιλαμβάνει  εἰς τούς κόλπους της, τήν ἄτοπον καί ἄσοφον σοφιστείαν σας, ἀπό τήν περίοδον τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 787 μ.Χ. καί πρός τά πίσω, δηλ. πρός τά Ἀποστολικά χρόνια, ἀλλά ὅμως, ἀπό τά χρόνια τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τά  Ἀποστολικά χρόνια τῆς Καινῆς Διαθήκης, καί ὅλα τά μετέπειτα χρόνια τῆς Χάριτος ἀπό τούς Ἀποστολικούς Πατέρες, τούς Ἁγίους Πατέρες τῶν 9 Οἰκουμενικῶν (καί ὄχι! 7)  Συνόδων, τῶν τόσων ἄλλων ἁγίων Τοπικῶν κ.ο.κ. ἄχρι τῆς σήμερον, περιλαμβανομένων καί τῶν τελευταίων ἀγιοκαταταχθέντων σύγχρονων Ἁγίων. γ΄. Μάλλον τό ἀντίθετον συμβαίνει, εἰδικά εἰς τήν τελευταία πρότασιν σας: Ἡ διαχρονική Καθολικότητα κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ τῶν Ὀρθοδόξων, καί δή μετά τοῦ 787 μ.Χ., συμφωνεῖ ἐνῶ δέν ἔχει ἀπορίψει, τελεσίδικα, διά τινῶν Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν καί Ἀλάθητων Τοπικῶν Συνόδων (π.χ. τῆς 8ης τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τῆς 9ης τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ), τά σωρηδόν αἱρετικά δόγματα τῶν Φραγκολατίνων ("Ρωμαιοκαθολικῶν") καί Προτεσταντῶν (Λουθηροκαλβίνων); δ΄. Πῶς καί γιατί ἀποκρύβετε τέτοιες βασικές καί στιβαρές πληροφορίες κύριε Καθηγητά; ε΄. Διαγράφετε καί ἀποσιωπεῖτε de facto τήν κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ ὁλάκερην Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 1200 ἐτῶν, ἵνα ἐνωθεῖτε αὐτομάτως καί θαυμαστῶς μέ τόν Ἀντίχριστο Πάπα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης; Γιατί καί διά ποῖον ὑπέρτατον λόγον; στ΄. Δέν ἔχωμεν ὅμως ἀντιληφθεῖ, καλῶς, τί  ἀκριβῶς ὑπονοεῖτε, μέ τούς ἐπί λέξει θαυμαστούς αὐτοματισμούς; ζ΄. Μήπως ἐννοείτε ὅτι ἡ ἔνωσις θά γίνει μέ ταχυδακτυλουργικά, ἀλχημιστικά, ἤ κ.ἄ. μαγικά κόλπα; η΄. Ἡ ἀπόλυτη σιγουριά σας καί ὁ ἀνόητος Λατινόφρων εὐσεβοποθισμός σας, ἆραγε, εἶναι μία παρωχημένη καί μεσσαινωνική, ἐξάπαντος ἐπικίνδυνη ἀφέλεια, στό ὅτι  πρόκειται δῆθεν, οἱ Αἱρετικοί Παπικοί, νά ἀπορίψωσιν τά πολυ-αἱρετικά τους δόγματα;! θ΄. Ἀπό ποῦ ἐκπηγάζει, ἐτούτη ἡ ἐπιστημονική καί βαθύτατη "διορατικότητα"; ι΄. Ὑπό ποίου πνεύματος ὁμιλεῖτε καί γράφετε κῦρ καθηγητά; ια΄. Ἆραγε ὑπό τινός Ἀκτιστο-ἀγαθοῦ Πνεύματος, ἤ μήπως ἐκ τινός κτιστο-ἀκαθάρτου πνεύματος; ιβ΄. Ὅλοι οἱ προαπελθόντες καί κεκοιμημένοι ἀδελφοί καί πατέρες μας, συμφωνοῦσιν ἆραγε, ἵνα ἐνεργηθεῖ, τινά πρόσκλησις διά ἑτεροδόξων παρατηρητῶν εἰς Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων, ἤ, μήπως ἀναγνωρίζωσιν, τινά ἱερωσύνη εἰς τούς ψευδοεπισκόπους Φρακολατίνους; ιγ΄. Σέ ποίαν κατά βάθος καί ἔν χρόνῳ ἱστορικο-κανονικήν περίπτωσιν Καθολικότητας, ἔχωμεν Ἕνα τέτοιον καί ἀνάλογον προηγούμενον σέ ὀρθόδοξες Οἰκουμενικές Συνόδους, δηλ. νά ὑφίστανται οἱ αἱρετικοί, ὡς παρατηρητές; ιδ΄. Γιατί νά μή μᾶς πειράζει, εἴτε τό πλῆθος, εἴτε ἔστω καί οἱ ἐλάχιστοι παρατηρητές, τῆς Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὑπό τῶν αἱρετικῶν παρασυναγωγῶν τοῦ Παπισμοῦ, Λουθηροκαλβινισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ κ.ο.κ.; ιε΄. Εἶναι ἆρά γε, ποσοτικόν ἤ ποιοτικόν, τό Συνοδικόν ζήτημα; ιστ΄. Ὑφίσταντο ἤ ὄχι, κ. Καθηγητά, σωρηδόν ἔλλογες καί θεολογικές ἀντιφάσεις, ἀντινομίες καί ἀντιφάσεις εἰς τό ἀκαδημαϊκόν πόνημά σας; ιζ΄. Ἔχετε μᾶλλον, τήν ἐσφαλμένη  ἰδέα, ὅτι τά γράφετε διά ἀνόητους φοιτητές; Εἴστε γελασμένος, ἄν ὄντως ἔτσι νομίζετε.

Ἐν κατακλείδι, μήπως τό ἐν λόγῳ ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον "Κανονικόν Δίκαιον", θά πρέπει νά φέρει, ἕναν νέον καί ἀκαταμάχητον τίτλον εἰς τήν Ἐπιστήμη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ (sic) Δικαίου, ὅπως λ.χ.: "Κανονικόν Ἄδικον", "Ἀντικανονικόν ὀλίσθημα", "Μετακανονικόν Ἄδικον", "Νεοβαρλααμικόν Δίκαιον", "Οἰκουμενιστικόν Δίκαιον", "Συγκρητιστικόν Ἄδικον", "Ψευδόδοξον Δίκαιον", "Μεταπατερικόν Δίκαιον", "Νεοχριστιανιακόν Δίκαιον", "Προβληματικόν Δίκαιον" κ.λπ.;


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη