Translate

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΤΙΝΩΝ "ΝΕΩΝ" ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΩΝ



ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΤΙΝΩΝ "ΝΕΩΝ" ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΩΝ



Βάσιν τινός ἐνδιαφέροντος Κανονικοῦ κειμένου , ὑπό τοῦ ἀξιότιμου κ. Κωνσταντίνου Πυλαρινοῦ, μέ μία σύντομη μελέτη του, μᾶς ἐνέπνευσε τούς πιό κάτω  δέκα προσωπικούς λογισμούς. Νά ποῦμεν ὅμως κάτι, τό μείζον, εἰς τήν περίφημον τοποθετήσιν του. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον Κων]Πόλεως, οὐδεῖς νόρμαλ Ρωμῃός, δύναται νά τό ὑποσκάψει. Μᾶς ὑπερβαίνει ἡ ἁγία  ἐκκλησιαστική ἱστορία του. Ὡστόσον, βάσιν τῶν ἱστορικῶν ἐρευνῶν μας, τινά σημαντική ὑπόσκαψιν τοῦ διαχρονικοῦ καί παγκόσμιου ὀρθοδόξου κύρους του, τήν διαπράτουσιν, συστηματικά, ὅσοι ἦτον καί εἶναι λυκοποιμένες Φαναριώτες. Εἴτε ἦτο Γραικύλοι Αὐτοκράτορες, εἴτε Ἀνάξιοι καί Αἱρετικοί Πατριάρχες. 

Ἄρα: Εἶναι, ἤ ὄχι, διαχρονικόν, τό μείζον ζητούμενον, καί ὄχι de facto καί ἐσσαεί δεδομένον, ἄν δηλ. τό πατριαρχεῖον Κων]Πόλεως, εἶναι λ.χ. τήν σήμερον, τῷ ὄντι "θεματοφύλακας τῆς ἑνότητος" καί τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν;(!!!)

 Τοῦτο τό ἐρώτημα, ἄν ἀπαντηθεῖ, πού πρέπει νά ἀπαντηθεῖ, ὑπό τινός ἑκάστου τῶν Ρωμῃῶν, τότε ὁ βέρος Ρωμῃός, θά πράξει τά ἀνάλογα καί  τά δίκαια, διά τήν προστασίαν καί τήν διαφύλαξιν, τοῦ Ὀρθοδόξου Πατριαρχείου τῆς Κων]Πόλεως. Τά πρόσωπα πού ἐκπροσωποῦν σήμερα τό Πατριαρχεῖον, δέν εἶναι ἀλάθητα. Καί συνήθως, ὅσοι τυχόν ἐκκλησιαστικοί διοικητές, δέν ἔχουν ἁγιώτητα, ἐξάπαντος ἔχουσιν ἐσκοτασμόν καί Αἵρεσιν· ἕτσι ἄνετα καί λογικά, ἕνας διοικητής ἐσκοτισμένος καί τυφλός, (καθ)ὁδηγεῖ εἰς τό γκρεμόν καί τήν ἀπώλειαν, χιλιάδες καί ἐκατομμύρια στρατιώτες, ὀπαδούς καί ἀκολούθους. Αὐτό δέν μᾶς διδάσκει, ἡ Ἑκκλησιαστική Ἱστορία;

1ον. Τό γεγονός καί μόνον, ὅτι ἡ ἱερά Ἀρχιεπισκοπή τῆς Ἑλλάδος ἀλλά καί τῆς Κύπρου, δέν διεκδικοῦσιν τήν Κανονική ἀναβάθμισιν τοῦ ῥόλου τους, ἀπό Ἀρχιεπισκοπές σέ Πατριαρχεία, αὐτό μᾶλλον δέν βοηθᾶ πρῶτα τίς ἴδιες (πολλῷ μᾶλλον τήν ἀδικημένην, ἡμικατεχόμενην καί ταλαιπωρημένην Ἀρχιεπισκοπήν τῆς Κύπρου), ἐν συγκρίσει, μέ τίς ἀλεπάλληλες, ἐξάπαντος δυναμικές διεκδικήσεις, ὑπό τῶν Σλαβικῶν Ὀρθόδοξων  Ἐκκλησιῶν, καί στά μάτια καί στήν ἐκκλησιολογία ἐξ αὐτῶν, ὑποτιμοῦνται  "λογικῶς" οἱ ἑλληνικές Ἀρχιεπισκοπές, ἕστω καί ἄν εἶναι τῷ ὄντι πανάρχαιες καί Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες! 

2ον. Εἶναι δυνατόν, οἱ σύγχρονες  Σλαβικές Ἐκκλησίες ( π.χ. Ρωσσίας, Ρουμανίας, Σερβίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας κ.ο.κ.),  νά διεκδίκησαν, καί νά κέρδησαν, τόν ὕψιστον καί ταυτόσημον ρόλον (μέ τό ἀρχέτυπον πατριαρχεῖον Κων]Πόλεως) καί τήν ὕψιστην πατριαρχικήν τιμήν καί ἀναβάθμισιν των,  καί  στίς πανάρχαιες Εὐαγγελικές καί Ἀποστολικές Τοπικές Ἑκκλησίες, δηλ. τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου, νά μή τούς χαρίζεται, ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κων]Πόλεως, ὥς "τιμῆς ἕνεκεν" ὁ ῥόλος τοῦ πατριαρχεύειν;  Ἐκτός κι ἄν ὑφίστατο κάποιον ἀνιεροκρύφιον νταλαβέριν...!

3ον. Ἐξάπαντος στό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καί εἰς τήν Ὀρθόδοξην Πατερική Ἐκκλησιολογία, εἴτε εἶναι ἐπίσκοπος κανείς, εἴτε εἶναι μητροπολίτης, εἴτε εἶναι πατριάρχης, εἴτε εἶναι ἀρχιεπίσκοπος· ἅπαντες εἶναι ἰσότιμοι, ἰσάξιοι καί ὁμότιμοι εἰς τό Χάρισμα τῆς ἀρχιερωσύνης των. Καί ἡ μείζωνα ὑποχρέωσιν των εἶναι τό ἀπλανῶς ἐπισκοπεῖν τήν ἐπαρχία των, ἀλλά ὅμως, καί πάσαν τήν Καθολικήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.   Καί γιατί ἆραγέ νά μή ἀναβαθμίζονται οἱ Ἀποστολικές Ἐκκλησίες τῆς Κύπρου καί τῆς Ἑλλάδος;  Ἔχει ρωτηθεῖ διόλου τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν Ἀθηνῶν, τῶν Θεσσαλονικέων, τῶν Κορινθίων, τῶν Βέρροιων, τῶν Πατρινῶν, τῶν Λεμεσσιανῶν, τῶν Κιτιέων,  τῶν Παφιτῶν κ.ο.κ.; 

-Μήπως, ἡ "ὑποτιμητική" στασιμότης, τῶν ἐν λόγῳ Ἀρχιεπισκοπῶν, ἐξάπαντος καί εἰδικῶς τῶν δύο συγκεκριμένων Τοπικῶν Ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν, συμφέρει ἆραγέ: τήν Κεμαλική Ἄγκυρα, τήν Σιωνιστική Ἀμερική, τήν Λουθηροκαλβινική Ἀγγλία, τῆν Παπιστικήν Εὐρώπην, καί τό Οἰκουμενιστικόν Φανάριον; Ἀπλᾶ προβληματίζομαι, προτοῦ ἀκόμη τό κάψω ἐκ τῶν ἐναέριων ψεκασμῶν καί ἐναέριων τελώνιων...!

4ον. Τό ἐνδεχόμενον, νά ἀναβαθμιστοῦσιν οἱ ἐν λόγῳ Ἀρχιεπισκοπές, καί νά ἐπωφεληθεῖ τά μέγιστα ὁ οἱκουμενικός ρόλος καί τό κύρος τοῦ πατριαρχείου Κων]Πόλεως, βραχυπρόθεσμα ἀλλά καί μακροπρόθεσμα, προσφέρωντας ἔτσι τόν ἀνάλογον καί ἰσότιμον Κανονικόν ἐκκλησιαστικόν ῥόλον, τῆς πατριαρχείας, τό ἐσκεφθήκαμεν;  Φυσικά, ἔτσι, ἐκ πρῶτης ὄψεως, μᾶλλον ὑποβαθμίζεται ἀρχικά, τό πατριαρχεῖον, μιᾶς καί δέν θά ἐλέγχει στενά καί ἐξουσιαστικά, τίς  δύο ἱστορικές "ὑφιστάμενες" Ἀρχιεπισκοπές. Ἀλλά ἀπό τήν ἄλλη, μᾶλλον θά πρέπει νά συνειδητοποιήσει, ὁ ἑκάστοτε πατριάρχης τῆς Κων]Πόλεως, ὅτι δέν εἶναι ἐξουσιαστικός καί τυρρανικός ὁ ῥόλος τῆς οἰκουμενικῆς πατριαρχίας του· ἀλλά Εὐαγγελικός καί Χαρισματικός. Ἀντίληψιν  ἔλλογον καί ἐν Χριστῷ, πού ἐξάπαντος τήν εἴχασιν οἱ ἅγιοι πατριάρχες τῆς Κων]πόλεως.

5ον. Τό ἐνδεχόμενον ὅμως, μέ μίαν νέαν "ἀναβάθμησιν", νά ὑφίστατο μία καινοφανής καί ὁλοκληρωμένη Πενταρχία, μέ τά τρία Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεία: τῆς Κων]Πόλεως, τῆς Ἀλεξανδρείας,  τῶν Ἱεροσυλύμων, (τό Ἀντιοχείας τό "ἀγκάλιασεν" σφικτᾶ ἡ Μόσχα, τό ἀπωλέσαμεν), συμπληρώνοντας ἐπιπρόσθετα λ.χ. τό Πατριαρχεῖον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος καί τό Πατριαρχεῖον τῆς Κύπρου, αὐτό δέν θά ἔχει μίαν Κανονικήν καί Ἐκκλησιολογικήν  θετικήν ἐξέλιξιν, ἔμμεσον καί ἄμεσον, θεραπείαν, ἀλλά καί ἱσότιμον ἀντίβαρον, κατά τοῦ ἐπεκτατικοῦ Σλαβικοῦ ἀλλά καί Ἑλληνικοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ; Γιατί ὅμως, ἅπαντα τά Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεία, πρέπει νά  διοικοῦνται μόνον ὑπό Ἑλλήνων πατριαρχῶν; Αὑτό δέν ἐξάπτει καί δέν ἐρεθίζει τήν αἵρεσιν τοῦ ἐπάρατου Σλαβικοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ; Ποῖα εἶναι ἡ μέσις λύσις;

6ον. Εἶναι ἄξιον προβληματισμοῦ τό ῥηθέν τοῦ Μεγάλου καί Ἁγίου Πατριάρχου Κων]Πόλεως Φωτίου: «Τα εκκλησιαστικά και μάλιστα γε τα περί των ενοριών δίκαια ταις πολιτικαίς επικρατείαις και διοικήσεσι συμμεταβάλλεσθαι είωθεν», μιᾶς καί τό Οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον, συμφεροντολογικά, ἐπιλέγει, τί νά ἐφαρμόζει, ἐκ τοῦ Πατέρα τῆς Η΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, πού ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ τελεσίδικα, τόν Παπισμό καί τά Παπικά Δόγματα. Παρ΄ ὅλα αὐτά, καί ὅλως παραδόξως, ἄν ὄντως πρέπει νά ἐφαρμοσθεῖ, τῷ ἐν λόγῳ Κανονικῷ ἀξίωμᾳ, θά πρέπει μᾶλλον ἄμεσα, νά ὑποβαθμιστεῖ, ὁ ρόλος τοῦ "οἱκουμενικοῦ" πατριαρχείου, μιᾶς καί ἀπώλεσεν, τήν οἰκουμενικήν στρατιωτικήν αἴγλην καί τήν πολιτικήν ἰσχύν, καί νά μεταλαμπαδευθεῖ ἤ καί μετατοπιστεῖ, ἡ οἱκουμενικότης καί τό Κέντρον λ.χ. εἰς τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἑλλάδος (ἡ ὁποῖα εἶναι μέχρι στιγμῆς, φαινομενικά καί στρατιωτικά τέλος πάντων, μία  κυρίαρχη χώρα)· θά ἔλεγα ὅμως, ὁ οἱκουμενικός ρόλος καί τό Κέντρον, μπορεῖ νά ὑπάγει  λ.χ. στό Πατριαρχεῖον τῆς Κύπρου, μιᾶς καί αὐτή εἶναι σέ ταυτόσημον καί χειρώτερην (ἐθνικο-πολιτικήν) κατάστασιν ἐκ τῆς Κων]Πόλεως! Γιατί ὄχι; Δέν θά εἶναι πρός ὄφελος τῶν Νεοφαναριωτῶν νά λυθεῖ τό Κυπριακόν; Τί ἐνέργειες πράττουσιν περί τοῦτο; Δέν τούς ἐνδιαφέρει τό Ρωμαίϊκον γένος τῶν Κυπρίων; 

7ον. Ὡς ἐκ τούτου, εἶναι φανερόν ὅτι τό Φανάριον, γνωρίζει ἐλέω ἐμπειριῶν, πῶς νά διεκδικεῖ τά δικαιώματά του, οἱ Σλάβοι ἐπίσης γνωρίζουν πῶς νά διεκδικοῦν, τό ἵδιον καί οἱ Ἄραβες Ρωμῃοί, οἱ μόνοι πού παρεμείναμεν (καθ)ὑστερημένοι καί ἀφελεῖς, μᾶλλον εἴμεθα εἰς τήν Κύπρον καί εἰς τάς Ἀθήνας. Αὐτό  εἰδικά, νά τό κοιτάξωμεν, προσεκτικά, μιᾶς καί τό παιδαγωγικόν σύστημα καί τό ἀναλυτικόν πρόγραμμα τῶν ἀμφότερων Ὑπουργείων δῆθεν Παιδείας, εἶναι κοινόν... μιᾶς καί ἡ Ἀθήνα-Λευκωσία, ὡς ἑλληνοκεντρικές πολιτείες ἐπιθυμοῦσιν μίαν πλανεμένην Νεοελληνικήν παιδείαν, ἄνευ ὀρθοδοξίας καί Πατερικῆς Θεολογίας, μιᾶς καί κυριαρχεῖ ὁ ἀνίερος καί ἀναθεματισμένος Κοραϊσμός.

8ον. Ἀπόδειξις τρανή: ὅτι πρό μερικῶν ἐτῶν, διά πολιτικούς κ.ἄ. δῆθεν λόγους, τόσον ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν (2001 μ.Χ.), ὅσον καί ἡ Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου (2010 μ.Χ.), χαιρέτιζαν, ὑποδέχονταν, προσκηνοῦσαν παπικές παντοῦφλες, καθῶς καί κατουρημένες ἤ καί γενοκτόντες ποδιές Καρδιναλίων, ἀφελῶς καί βλακωδῶς, δηλ. ἀναγνώριζαν καί ὑποδέχονταν ἐπίσημα τόν διαβολάνθρωπον τῆς Παπωσύνης, τόν Πολιτικοθρησκευτικόν ἡγέτην πάπα τῆς Ρώμης! Καί ὄλα αὐτά ἐξ ὅσων θυμάμαι περί τά τῆς Κύπρου, ἵνα μεριμνήσει, ὁ "ἅγιος πατέρας" τῆς Ρώμης, δηλ. ὁ ἐν Σατανᾷ ἀδελφός τοῦ Ἀρχιοικουμενιστή κ. Βαρθολομαίου, διά τίς κατεχόμενες ἐκκλησιές καί τά μοναστήρια μας! Εἶδε κανείς Ρωμῃός, τῆς νῇσου Κύπρου, πραγματικόν χαΐριν διά τῆς καθόδου τοῦ πάπα,  ἀπό ἔκ τοτε; Μᾶλλον ἐπάθαμεν καί χειρώτερα ἐκ τῶν Εὐρωπαϊστῶν ἑτέρων μας, Παπιστῶν καί Λουθηροκαλβίνων, ἀλλά ἐμμένωμεν ἀνόητα καί ἀφελῶς, στόν δουλοπρεπήν ραγιαδισμόν καί Νεογραικισμόν μας. Τήν ἴδια δουλεπρεπήν συμπεριφορά, σέ ἐκκλησιαστικόν καί θεολογικόν ἐπίπεδον, ἔχωμεν καί πρός τό ἀλωμένον καί αἰχμάλωτον, ὑπό τινῶν μείζωνα αἱρέσεων καί κακοδοξιῶν, τοῦ Φαναρίου.

9ον. Σύμφωνα ὅμως, μέ τήν Πατερική καί Κανονική Ἀρχή τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τό πατριαρχεῖον Κων]Πόλεως,  ὤφειλαν, ἤ ὄχι, νά μή ἐφαρμόζουν διχαστικήν ἐκκλησιαστικήν διπλωματία, εἰς τό Ἑλλαδικόν ἔδαφος; Ὤφειλαν, ἤ ὄχι, νά δώσουν καί ἄχρι καιροῦ, ἅπαντες, τίς ἐκκλησιαστικές ἐξουσίες, διοικητικήν καί πνευματικήν, εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος; Ποῦ εἶναι ἐν τῇ πράξει τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλάδος; Καί οἱ ἀφελεῖς Ἕλληνες τῶν Ἀθηνῶν, ἀντί νά διεκδικοῦσιν, μάλιστα ἐπιθετικά τῆς ἐλεύθερες ἐπαρχίες των δῆθεν "Νέων Χωρῶν", καί δεῖ νά ἀναλάβουσιν τό Διοικητικόν Οἱκουμενικόν Κέντρον ἀλλά καί τήν ἐποπτεία τῶν Διαθρησκευτικῶν καί Διαχριστιανικῶν Διαλόγων, δηλ. τήν ὐπέρτατην ἀναβάθμισιν τοῦ ῥόλου των, εἰς Οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον, "σφραγίζουσιν ἀπόρρητους φακέλους" , ὡς νέοι Γραμματείς καί Φαριζαίοι, μέ τινά ἀποδεικτικά στοιχεία, κατά τινῶν συγκεριμένων ἐχθρικῶν ἐνεργειῶν τῶν Νεοφαναριωτῶν. Φαναριώτες εἶναι, ὅτι θέλουν κάνουν. 

10ον. Πολλῷ μᾶλλον ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, ὤφειλεν, ἤδη νά διεκδικεῖ, ἐξάπαντος τόν Οἱκουμενικόν ῥόλον, μιᾶς καί τό πατριαρχεῖον Κων]Πόλεως, δέν εἶναι, σέ ἄνετη θέσιν ἰσχύως,  ἵνα διεκδικήσει ρωμαλέα καί γεωστρατηγικά τά  ἅπαντα συμφέρωντα τῆς Ρωμῃοσύνης μας! Τί ἄλλο νά περιμένουμεν ἐκ τῶν ψευδόδοξων Νεοφαναριωτῶν, μιᾶς καί ἐξυπηρετοῦσιν ἀλλοεθνῆ καί ἑτερόδοξα συμφέροντα; Ἔως πότε θά ἀνέχεται ὁ Θεός τήν Νεοελληνικήν  καί ἄπειρον βλακείαν μας; Ἀτελεύτητα;

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη