Translate

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩΣΙΝ ΕΝΤΕΧΝΩΣ, ΝΑ ΥΠΟΣΚΑΨΩΣΙΝ, ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΝ ΚΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ



ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩΣΙΝ ΕΝΤΕΧΝΩΣ, ΝΑ ΥΠΟΣΚΑΨΩΣΙΝ, ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΝ ΚΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ



Ἔχωμεν ἀλλιεύσει ἕνα ἀσύστολον δυσφημιστικόν σχόλιον, κατά τοῦ σεβαστοῦ μας καθηγητοῦ καί δασκάλου μας, κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, τό ὁποῖον, ἀντί νά σχολιάζει ἐπί τῆς οὐσίας, τῶν σωρηδόν  ἐπιστημονικῶν ἐνστάσεων καί τῶν ἀντιρρήσεων αὐτοῦ, προσπαθεῖ, ἐξάπαντος ἀδίκως καί ἐσκεμμένως, νά ὑποτιμήσει, τό ὅποιον ἀκαδημαϊκόν ἤ κ.ἄ. κύρος τῆς προσωπικότητας τοῦ ἐν λόγῳ Δογματόλογου καθηγητοῦ. Ἐπισημαίνωμεν, τά ἑξῆς σημαντικά καί Ἑπτά Σημεῖα, πού ἀποδεικνύωσιν, ὅτι ὁ σχολιογράφος εἶναι στυγνός συκοφάντης τοῦ γλυκοῦ νεροῦ:

1ον. Μέ τό συμπάθιον, ἀγαπητέ, ἀλλά, γράφετε τινά ἀνόητα καί ἀθεολόγητα  κουραφέξαλα. Ἆραγέ εἶναι, ἤ, δέν εἶναι, Εὐαγγελικόν-Ἀποστολικόν καί Προφητικόν, ὀντολογικά δεδομένον, πῶς ἡ Ὁρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι ἡ Μία, Ἁγία καί Καθολική Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων; Ναί, ἤ, οὔ; Σέ αὐτό βεβαίως, δέν χωρεῖ οὐδεμία θεολογική συζήτησις. Γιατί ἀκόμη μερικοί, τό συζητάτε; Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, εἶναι, ἤ ὄχι, ἀπόλυτα σαφέστατη; Ἡ Πατερική-Συμβολική-Δογματική Διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι ἐκεῖ, ἐλευθέρα πρός μελέτην σοβαρήν, ὑπό τινῶν σοβαρῶν μελετητῶν, καί δεῖ διά ὅποιον, δέν ἐπιθυμεῖ, νά πιπιλίζει, Νεοφαναριώτικα-Λατινόφρονα φληναφήματα.  Ἄν θέλουν, τά σύγχρονα Νεοφαναριώτικα "Κείμενα", νά (παρ)ἐρμηνεύωσιν διφορούμενα καί μέ συγκεχυμένους, ἐξάπαντος μέ σκόπιμους δικολαβίστικους ὅρους, ἄς πρόσεχαν (καί ἄς προσέχωσιν πλέον) τίς αἱρετίζουσες διατυπώσεις των! Φαίνεται ὅμως, ὅτι ἡ ἀδιάλλειπτη Συγκρητιστική προπαγάνδα των, κάνει σχεδόν ἄριστα τήν δουλειά της, μιᾶς καί ἐκ πρῶτης ὅψεως, διά τῶν σχολιασθέντων σας, εἶναι κραυγαλέα παρόν, ἡ ἀνόνητος θεολογο-στρεψοδικία.

2ον. Ντροπή, ἀγαπητέ μου κύριε, εἶναι: ὅταν προσπαθῶσιν μέ παμπόνηρον τρόπον, οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας, οἱ Οἰκουμενιστές, νά διαστρέψωσιν πάλιν καί πολλάκις, τήν Πατερική καί τήν Δογματολογική Πίστη τῶν Πατέρων μας, δια τίς ὅποιες δόλιες ἰδεοληψίες των, καί δεῖ διά τά τινά σύγχρονα καί Νεοεποχήτικα Κινήματα, ὅπως π.χ. Οἰκουμενική Κίνησις. Αὐτό ὅμως δέν εἶναι μόνον, ντροπή! Ἀλλά εἶναι: ΑΙΡΕΣΙΣ, ἀσέβεια καί βλασφημεία, κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μιᾶς καί ἡ Ἀλήθεια, δέν δύναται, νά ὁμοιωθεῖ, μέ τινές θρησκευτικές συγκρητιστικές ἰδεοληψίες, καί νά συζευχθεῖ μάλιστα, μέ τό σατανικόν ψεῦδος. Εἶναι μεγίστη κακοπροαίρετη προσβολή, νά εἰκάζετε δῆθεν, μέ ῥητορικήν ὑπόθεσιν καί σκόπιμην διάθεσιν, ὅτι ὁ Δογματολόγος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καί  Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, ὁ κ.  Δημήτριος Τσελεγγίδης, διατυπώνει, τίς ὅποιες ἐπιφυλάξεις, ἀντιρρήσεις, θέσεις καί ἐνστάσεις του, πρός τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, καί νά ἔρχεσθε  ἐκ τῶν ὑστέρων, νά τόν λοιδωρεῖτε, μέ ῥητορική ποταπότητα, ὅτι τάχα μου τά γράφει διά τινά  "δημιουργία ἐντυπώσεων", χρησιμοποιώντας ὑποτίθεται, τά πολυποίκιλα τινά ἐπώνυμα ἤ καί ἀνώνυμα, ἤ καί ἄσιμα, θρησκευτικά ἱστολόγια. Μᾶλλον τό ἀντίθετον συμβαίνει, δηλ. οἱ διάφοροι ἀξιότιμοι καί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας (πολλές φορές καί νεο-Ζηλωτές ἤ καί παλαιο-Ζηλωτές, ποῦ εἶναι τό μεμπτόν;) κύριοι καί κυρίες ἱστολόγοι, χρησιμοποιῶσιν εὔλογα καί ἔλλογα, καλῶς ἤ κακῶς, κάθε δημοσιευθέν κείμενον, ἀνάλογα μέ τίς ἐκάστοτε δημοσιογραφικές διαθέσεις καί τάσεις των, ὑπό τοῦ οἱανδήποτε θεολόγου Καθηγητοῦ, Κληρικοῦ ἀπό ὅπου καί ἄν προέρχεται.  Αὐτό ὅμως τό ὁποῖον γράφετε, ἔμμεσα, δέν εἶναι  μικροψυχία καί διαβολῆ ὁλκῆς; Πολλῷ μᾶλλον,  στυγνή λοιδωρία, καί ὑπεργενίκευσις, κατά τῶν διάφορων γνωστῶν ἤ ἄγνωστων, φιλότιμων ἱστολογίων; Τόσον πολύ σᾶς ἐνοχλεῖ, ἡ ἐπιστημονική ἄποψις καί ἡ ἀκριβῆς χειρουργική τομῆ, ὑπό τοῦ ἐν λόγῳ Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς, καί διαβάλλεται αὐτόν, μαζί καί ὅσα τυχόν ἱστολόγια δημοσιεύωσιν, τίς καθαρτικές καί Ἡράκλειες Θεολογικές ἀντιρρήσεις του, ἀποκαλλόντας τά προσωπικά ἱστολόγια, ὡς δῆθεν "νεο-ζηλωτικά", ἀφήνωντας σαθρᾶ καί ἔωλα, συκοφαντικά ὑπονοούμενα, κατά τοῦ ἀξιότιμου καθηγητοῦ; Δέν εἶναι κραυγαλέα φανερόν, ὅτι εἴστε συνήγορος τοῦ Διαβόλου; Ἄς τό ἀπαντήσωσιν οἱ ἀναγνώστες μας.

3ον. Τί θέλει νά πετύχει, ἆραγέ, ὁ καταξιωμένος καί ἔγκριτος Ὁμολογητής Καθηγητής τοῦ ΑΠΘ, ὁ Δογματολόγος κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης;  Τό πλέον σίγουρον, εἶναι ὅτι ἐπιθυμεῖ, τήν Ὀρθόδοξιν (καί ὄχι τήν κακόδοξιν) ἀφύπνισιν ἀλλά καί ἐγρήγορσιν τοῦ προβληματιζόμενου Χριστώνυμου Λογικοῦ ποιμνίου, ἀλλά μᾶλλον καί τό ταρακούνημα τοῦ ἄλογου χαζοποιμνίου (Κλήρου-Λαοῦ), δηλ. τήν σπορᾶ τῆς καλῆς ἀνησυχίας, ὅσοι εἴμεθα καί γίναμεν μᾶλλον, ἔρμαιον τῶν μοχθηρῶν Συγκρητιστικῶν-Μεταπατερικῶν, ἐξάπαντος κενοφανῶν, ἐκείνων τῶν τρισάθλιων καί ἐχιδνοφόρων ἰδεολογικῶν ρευμάτων, διά τά ὁποῖα θρησκευτικά καί ἀποκρυφιστικά ῥεύματα, σαφῶς, καί εἶναι ἡ προτύπωσις,  ὁ πρόδρομος καί ἡ Δογματική Διδασκαλία, τοῦ ἐπερχόμενου Ἀντιχρίστου. Τά τσιπάκια καί οἱ καρτοῦλες, εἶναι τό κερασάκι τῆς τοῦρτας. Ἄρα, πρώτιστα, τρῶμεν τήν τοῦρτα μέχρι σκασμοῦ, καί ἔπειτα, μᾶς ἐνοχλῶσιν τά... τσιπ(ρ)άκια;!

4ον. Ἀσφαλέστατα καί ἔχει ὑπόψιν του ὁ ἐν λόγῳ Καθηγητής, τά ἀνόητα καί σοφιστικέ ἐρωτήματά σας. Αὐτό ὅμως πού πράττετε ἑσεῖς, εἶναι, ὅταν δῆθεν ἀγνοεῖτε: ὅτι ἡ ἀρχαία "Ἐκκλησία τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης", ἦτον Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πρό τοῦ Σχίσματος! Μετά τό περίφημον Σχίσμα, ἐπέρασαν καί ἐγράφησαν, 11 ὁλόκληροι αἱῶνες, Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας! Ἀποκρύβετε καί ἀποσιωπεῖτε, (δηλ. χρησιμοποιεῖτε μίαν, πάγιαν καί γνωστήν πλέον,  Νεοβαρλααμίτικη-Νεορθόδοξη τακτική, τῶν Νεοφαναριωτῶν καί Νεοκαλαμαράδων λογιοτατιστῶν) τήν τελεσίδικην Συνοδικήν Διαγνώμη καί καταδίκη, τῶν αἱρέσεων τοῦ Παπισμοῦ, ὑπό τοῦ Μεγάλου Ἁγίου Φωτίου καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τῆς Κων]Πόλεως,  διά τῆς Η΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τό 879 μ.Χ. καί ἔπειτα, διά τῆς Θ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 1341-51 μ.Χ. ὑπό τοῦ Ἀγίου Ἀρχιεπισκόπου Θεσ]νίκης Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

5ον. Ἄρα λοιπόν, ἐμπεδώθηκεν διά τά καλά ἡ "πρεσβυτέρα Ρώμη", εἰς τήν ἀπύθμενον Αἵρεσιν τοῦ Ἐωσφορισμοῦ της, καί μᾶλλον, θά πρέπει νά ἦτο πολύ ἀνόητος, ὁ κύριος Καθηγητής, γιά νά ἀπαξιώσι, ἐπιστημονικῶς, τά πιό πάνω ἐκκλησιαστικά καί θεολογικά ἀποφασισθέντα, ἀναντίρρητα δεδομένα καί γεγονότα, δηλ. τήν σωρεῖαν διαχρονικῶν κακοδοξιῶν-στοιχεῖων ἐκ τῶν Φραγκολατίνων τῆς Ρώμης. Ἔχει ἀποβάλλει, τήν σήμερον, ἡ πρεσβυτέρα Ρώμη, τινές κακοδοξίες πού διακηρύττει ἐπί ὁλάκερους αἱώνες; Γιατί τότε, ἡ χιλιετής,  Συνείδησις τῆς Ὀρθοδοξου Ἐκκλησίας, νά ὑποβαθμιστεῖ, νά ἀπομειωθεῖ, νά ὑποτιμηθεῖ καί νά συγκερασθεῖ, αὐτοεξευτελίζοντας ἔτσι, τήν ἀλάθητον ἰδιοπροσωπίαν, τήν θεανθρώπινην αὐτοεκτίμησιν καί τόν ἀπλανή αὐτοπροσδιορισμόν Της Una Sancta; Ἐάν ἑσεῖς ἀγαπητέ κύριε, θεωρεῖτε τήν Παπική πολιτικοθρησκευτική παρασυναγωγή, ὡς "Ἐκκλησία", διατί δέν ἀκολουθεῖτε, τά ἐξωμοτικά χνάρια, τῶν παπόδουλων: πατριάρχη Βέκκου καί τοῦ Ἰσκαριώτη Βησσαρίωνα;

6ον. Εἶναι ἀπαράδεκτον, ἐξ ἐπιστημονικῆς καί ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Κείμενα, νά καταγράφωσιν, τόν Ἐκκλησιολογικόν ὅρον "Ἐκκλησίες", καί νά ἐννοῶσιν, ἀμέσως ἤ καί ἐμμέσως πλύν σαφῶς: εἴτε  τήν Παπική ("Ρωμαιοκαθολική"), εἶτε τήν Προτεσταντική (Λουθηροκαλβίνοι), εἴτε τήν Ἀγγλικανική, εἴτε τήν Μονοφυσίτικην (Ἀρμενικήν, Συροϊακωβίτικην, Κόπτικην κ.ο.κ.), ὥς τινές ἄλλες ἐπιπρόσθετες Ἐκκλησίες. Ποῦ ἔγκειται τότε, ἡ ἐν Χριστῷ Εὐαγγελικῆ Διάκρισις, τῆς Ἀλήθειας, ἀπό τό ψεῦδος; Ποῦ βρίσκεται ἡ Ἁγιοπνευματική καί Χαρισματική ἀληθεύουσα ἀγάπη; Οὔτε σ΄αὐτά τά πατροπαράδοτα πιστεύματα, ὑφίστατο τινά σχετικοποίησις.

7ον. Οἱ Μεικτοί Γάμοι, εἶναι ἀντικανονικοί καί ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ἐκ τῶν Ἀλάθητων καί Ἀπλανῶν Ἀποστολικῶν κ.ἄ. Ἱερῶν Κανόνων, καί ἄρα λοιπόν, δέν χωρεῖ οὐδεμία "οἰκονομία", εἰς ΒΑΡΟΣ δέ, τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, πολλῷ μᾶλλον εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Μυστηριολογίας, ἐκτός κι ἄν, οἱ ἐπίδοξοι-κακόδοξοι παραοικονομοῦντες, θεωρῶσιν πώς  τά Ἅγια Μυστήρια τῆς Φιλοησυχαστικῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι κάτι ὡσᾶν τίς μαγικές τυπολατρικές τελετές;! Νά μᾶς ἐνημερώσουσιν ἵνα τό μάθωμεν. Αὐτές οἱ ἐξ Ἁγίου Πνεύματος, ἱερολογικές ἀπαγορεύσεις, εἶναι ψυχοθεραπευτικά φάρμακα, καί ὄχι τινές δικανικές διατάξεις, ἤ  ἀνόητοι "ζηλωτισμοί" τινῶν Καλογέρων, δηλ. ἐκπορευόμενα φληναφήματα ὑπό  τῆς φαῦλης φαντασιοπληξίας τῶν Νεορθοδόξων Οἰκουμενιστῶν. Τό Ἅγιον Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, εἶναι ἡ Τριαδολογική ΠΗΓΗ, πού ἐθέσπισεν ἀλαθήτως, καί ἐπικύρωσεν διά τῶν Θεοπνεύστων Ἁγίων 9 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας. Ἄρα ἐν κατακλείδι ἡ σχετικοποίησις, ἤ, καί ἡ δῆθεν "κωδικοποίησις" (ἐκ Φραγκοπαπικῆς ἐμπνεύσεως), τῶν Ἱερῶν Κανόνων, εἶναι ἡ λεγάμενη "μετα-πατερική, μετα-κανονική καί μετα-συνοδική" πολυ-Αἵρεσις, μιᾶς καί οἱ de facto Ὀρθόδοξο-Δογματολογικές καί Κανονικές ἀποφάσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν "οἰκονομούνται" εἰς βάρος τῆς Πίστεως, δηλαδή δέν σχετικοποιούνται κακοδόξως. Διότι ἦδη ἐνυπάρχει (ἀλλά καί ἀκολουθεῖτε φανερώτατα πλέον) Θεο-λογικᾶ, ἡ σχετικοποίησις τῆς Τριαδολογίας, πράγμα πού συνιστᾶ, σφοδρώτατην Θεομαχίαν καί Ἐωσφορισμόν.

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


Δημοσίευση σχολίου