Translate

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [02]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ 'ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ' (1923), Ο "ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ" ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ 'ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ' (2016).



Βιβλιοκρίσια [02]: Ἐπί τῶν Πατριαρχικῶν Πρακτικῶν τοῦ 'Πανορθόδοξου Συνεδρίου' (1923), ὁ "διεμφυλικός γονέας" τῆς κυοφορούμενης 'Πανορθοδόξου Συνόδου' (2016)


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


Γιά νά μή θεωρηθεῖ, ὅτι ἐκφράζωμεν προσωπικές γνώμες, ὅπως μερικοί κακοπροαίρετοι καί ἀμαθεῖς θέλουσιν νά πιστεύουσιν, παραθέτωμεν καί τήν ἀντιθετον καί ἐπίσημον ἄποψιν ἐκ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων]Πόλεως, διά τό "Πανορθόδοξον Συνέδριον" τοῦ Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος καί διά τόν βίον καί πολιτείαν τοῦ Ἀρχιμασσώνου πατριάρχη Μεταξάκη! Ἀυτόν τόν πατριάρχη, ἐγκωμιάζουν οἱ  ταλαίπωροι Μητροπολίτες: ὁ Λεμεσοῦ, ὁ Κιτίου, ὁ Κενύας, ὁ Ἀρκαλοχωρίου, κ.ἄ. ἅγιοι Φαναριώτες; Ἀφοῦ τό Πανορθόδοξον Συνέδριον τῆς Μεταξάκειου ἀνομίας δέν ἀντιπροσώπευεν "ἅπασαι αἱ ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι", γιατί παραμένωμεν στό Ἡμερολογιακόν Σχίσμα; Γιατί τό οἰκουμενικόν πατριαρχεῖον δέν διορθῶνει τό Μεταξάκειον τυρρανικόν σχίσμα; Γιατί οἱ Νεοημερολογίται Μητροπολίτες ἐγκωμιάζουν τόν Σχισματικοαἱρετικόν Μεταξάκην; Ἀπό πότε ἐγκωμιάζουμεν καί τιμῶμεν, μασσώνους καί αἱρετικούς πατριάρχες ἅγιε Λεμεσοῦ καί ἅγιε Ἀρκαλοχωρίου;


Ε΄. Ἐπίσης, ἀγαπητοί μας ἀναγνώστες, σέ κάποιον σημεῖον, καταγράφεται (σελ. 21), μία δῆθεν ἀνησυχία, ἀλλά καί ρητορική (προσχεδιασμένη) θέσις, ἐξάπαντος (προ)ἐμφανῶς, τελεσίδικη καί ἀποφαστική, ἄποψις καί ψευδοαπορία (ἵνα καταγραφεῖ καί εἰς τά πατριαρχικά πρακτικά, βεβαίως, ὡς δῆθεν, σκεπτόμενος καί στεναχωρούμενος διά τό Λογικόν ποίμνιον) τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, μέ τά ἑξῆς ὑποκριτικά καί τεχνολογικά, λεχθέντα καί γραφθέντα: "ἡ μεταρρύθμισις τήν ὁποίαν πρόκειται νά κάμωμεν δέν πρέπει νά ἐπιφέρῃ σκανδαλισμόν εἰς τό χριστεπώνυμον πλήρωμα. Λαμβάνομεν σοβαρῶς ὑπ ὄψει ὅτι δέν εἶναι ἀδιάφορον τό πῶς θά διατεθῶσιν αἱ μᾶζαι τῶν χριστιανῶν μας ἀπέναντι μεταρρυθμίσεως ἀποδεχομένης τό Γρηγοριανόν σύστημα".

1ον ΣΧΟΛΙΟΝ:  Ἄν τῷ ὄντι συμπαθοῦσεν πραγματικά καί ἐλάχιστα, τό Χριστιανικό καί Λογικόν ποίμνιον του, θά τό περιελάμβανε ἀγαπητικά, ὥς Ἐκκλησιολογική καί Κανονική συνέπεια καί προέκτασις 19 αἰώνων, ἱερᾶς Παράδοσις, ἐπί τήν βάσιν καί τῶν προϋποθέσεων, ἐξάπαντος ἁπάντων, τῶν διαχρονικῶν, Ἁγιοπνευματικῶν καί Συνοδικῶν θεσπισθέντων. 

2ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Ἕνας πατριάρχης τῶν Ὀρθοδόξων, δέν εἶναι κάποιος, μοναδικός Πρώτος ἄνευ ἴσων καί ἄνευ ἰσότιμων (συν)ἐπισκόπων του, ἤ, ἕνας ὑπεράνθρωπος θρησκευτικός καί ἐκκλησιαστικός Ἀλάθητος ταγός, Μονοκράτωρ ἤ καί Αὐτοκράτωρ, ὅπως διαθέτει τέτοιον ἡ πολυαἵρεσις, τοῦ ψευδώνυμου Ρωμαιοκαθολικισμοῦ (=Παπισμοῦ), ἵνα ἀποφασίζει και νά διατάζει, συνεργούντων καί ὑπακούοντων, τυφλά καί ἀδιάκριτα, ἐκ τῶν δῆθεν "ὑφισταμένων" ἀνδρεικέλων συνεπισκόπων καί συνεργατῶν του. Ἄν κάποιοι φλερτάρουν ἀνόητα ἐξ ἰδεοληψιῶν, μέ τινά παπικά δόγματα, αὐτό εἶναι δικαίωμά των, ζοῦμεν τόν αἰῶνα τοῦ πανθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ ἄλλωστε, δέν ἔχωσιν δικαίωμα ὅμως, μερικοί ψευδορθόδοξοι ποιμένες, νά εἰσάξουσιν, και[ε]νά καί ἑτερόδοξα δόγματα καί ἀλλογενή στοιχεία, ἐντός τῆς Πατερικῆς καί Ὀρθοδόξου Θεολογίας. 

3ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Ἀλλά μᾶλλον ὁ μακαρίτης Μεταξάκης, ὤφειλεν, ἄν ἦτο πράγματι ὀρθόδοξος ἐν τῷ φρονήματι,  νά συνυπολόγιζεν σοβαρᾶ ἀλλά καί νά σέβεται, ἀπόλυτα, τήν βούλησιν τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποίος, καί ἐπικυρώνει τελεσίδικα,  τίς διαχρονικές ἐκκλησιαστικές ἀποφάσεις, τῶν ὅποιων Συνοδικῶν ἀποφασισθέντων. Δηλαδή, ὑπέρ ἄνω τῶν πατριαρχῶν, ἀρχιεπισκόπων καί ἐπισκόπων, εἶναι τό Ἀποστολικόν καί Πατερικόν Συνοδικόν Πολίτευμα τῶν Ὀρθοδόξων. Ὑπερ ἄνω τῶν Ἐπισκοπικῶν καί Ἱεραρχικῶν Συνόδων, εἶναι ὁ ἑνεργοποιημένος πιστός Λαός (κληρικοί ὅλων τῶν βαθμίδων, μοναχοί/ές καί ἁπλοί πιστοί) τοῦ Θεοῦ, ὅπου καί Χαρισματικῶς, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἐγκρίνει, ἤ καί ἀπορίπτει, τά Συνοδικά καί Πατριαρχικά ἀποφασισθέντα τῆς Ἱεραρχίας! Μᾶλλον πιό καλύτερα καί ἁπλούστερα, ὁ πιστός λαός, εἶναι μέλος καί μέρος τοῦ ὀρθοδόξου Συνοδικοῦ Πολιτεύματος, τό ὁποῖον, σημαίνων στοιχεῖον, μᾶς ἀποκρύβουσιν, πολλοί ἐπίσκοποι τήν σήμερον. 

4ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Τά γνώριζε, σαφῶς καί σαφέστερα, ὁ πατριάρχης καί μασσώνος Μελέτιος Μεταξάκης, αὐτά τά ὁποία μόλις σᾶς κατεγράψαμεν, ἀλλά τά ὑποτίμησεν ἀνίερα, καί θέλησεν πονηρᾶ καί ἀνόνητα νά τά προσπεράσει. Μόνον πού ἡ πιστεύουσα Κοινότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἐκκλησιαστική Συνείδησις, τόν ἔχει ἤδη, καταγράψει καί ἀποκηρύξει, ἐκ τῶν ὀρθοδόξων ἐπισκόπων Της. Ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, πρό τοῦ Μεταξάκη, ἦτον καί εἶναι, γεμάτη ἐκ τινῶν τέτοιων παμπόνηρων πατριαρχῶν...! Φαίνεται ὅμως ὅτι δέν διδάχθηκε, μά καθόλου καλῶς, τά καταγεγραμμένα ἱστορικά μαθήματα τῶν προγενεστέρων του πατριαρχῶν, ἐξάπαντος κακοφρόνων καί αἱρετικῶν, ἐκκλησιαστικῶν προσωπικοτήτων. 

5ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Ἀπό τήν μία προβληματιζόταν καί ἀνησυχοῦσεν, δῆθεν, διά τίς ἐπικείμενες ρωμαλέες ἀντιδράσεις τοῦ ποιμνίου του, περί τοῦ Ἡμερολογιακοῦ Ζητήματος, πού ἐκείνος προσωπικά καί αὐτόβουλα, ἔθεσεν, ὡς ἄνομον σκοπόν καί στόχον του, νά ἀπορρυθμίσει οἰκουμενικά, τήν Ἐκκλησία· ἀλλά ἀπό τήν ἄλλη, ραδιούργησε, de facto ἀντικανονικά καί ἀντισυνοδικά,  μαζί μέ τούς ὑπολοίπους ἐκπροσώπους καί ἀντιπροσώπους, τῶν Προκαθημένων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, καί δεῖ ἐντός μίας μικρῆς "Πανορθόδοξης Ἐπιτροπῆς", καί ὄχι βεβαίως, διά τινάς ἱερᾶς καί Μεγίστης Πανορθοδόξου Συνόδου! Ἀσφαλῶς τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεταξάκη, τόν εὐνοοῦσεν, λόγῳ τῶν ραγδαίων καί παγκόσμιων μεταβολῶν, μέ τά σωρηδόν ἐπίπονα καί μείζωνα προβλήματα, ἁπάντων σχεδόν, τῶν κατά τόπων Ἐθνικῶν Ἐκκλησιῶν, ἔτσι ἐπέβαλλεν, ἐτσιθελικῶς καί μέ ἄνεσιν, τήν Ἀμερικανοκίνητον καί Νεωτεριστικήν Λουθηροκαλβινικήν, Ἡμερολογιακήν ψευδο-μεταρρύθμισίν του, λές καί ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ἦτον τινά ἀμπελοχώραφον καί σαπιοκάραβον τοῦ Κρητός παπποῦ του, ἤ καί ἰδικόν του ἀγροτεμάχιον, ἔχωντας σαφῶς τήν ἀλαζωνικήν τάσιν καί στάσιν, ὡς πατριάρχης Κων]πόλεως καί ἔπειτα Ἀλεξανδρείας, νά συμπεριφερθεῖ καί νά ἐνεργεῖ, ὥς ἔχοντα δῆθεν, τινά ἀπεριόριστα  (ὑπέρ)προνόμια καί δικαιώματα, θέτωντας τόν ἑαυτόν του: ὑπέρ ἄνω τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· ὑπέρ ἄνω τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγέλιου καθῶς καί τῶν ἱερῶν Κανόνων· ὑπέρ ἄνω τῶν Θεοφόρων Ἀποστόλων καί τῶν Θεηγόρων Πατέρων· τέλος, ὑπέρ ἄνω τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ! Δέν εἶναι διόλου τυχαίον, τό ἀναντίρρητον ἱστορικόν γεγονός, ὅτι ὡς μετέπειτα πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, αὐτοαποκλήθειν καί αὐτοετιτλοφορήθειν, πρωτότυπα, ὡς Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς

6ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Μά ὡς πατριάρχης, δέν ἦτον ὑπεράνω κανενός, διότι ὡς ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, δέν ἦτον ἕνας τυχάρπαστος καί  δημοκρατικά ἐκλελεγμένος, ἤ ἔστω ἕνας θρησκευτικός πλανητάρχης τῶν ὀρθοδόξων, πού ἀσκοῦσεν πολιτικο-συγκρητιστικήν πολυποίκιλον ἐξουσίαν, ἀλλ΄ ἡ ἐξουσία τοῦ ἐπισκοπεῖν, ἦτον καί πρέπει νά εἶναι Χαρισματική καί Θεολογική. Χάρισμα τό ὁποῖον, καί ἐδιέστρεψεν καί ἐκαπήλευσεν τά μέγιστα, ἐξάπαντος διά τά ἄνομα πολιτικομασσωνικά ἐποχιακά συμφέροντα τῶν φίλων του Ἀγγλοαμερικανῶν, Μασσώνων καί Βενιζελικῶν. Δέν εἶχε δηλαδή τίς Χαρισματικές καί ἱεροκανονικές προϋποθέσεις, τοῦ ἀπλανῶς θεολογεῖν καί ἐπισκοπεῖν. Δέν μποροῦσε νά διαχειριστεί τίς ἀντικανονικές πατριαρχίες του, ὀρθόδοξα σαφῶς,  πρός δόξαν Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ΄ ὡς κακός καί ἀντικανονικός διαχειριστής, τά ἐδιαχειρίστηκεν ὅλα σχεδόν, πρός δόξα ἰδικήν του καί ἄλλων τινῶν κακοδόξων. Μία ἀντικανονική ἐνέργεια, τίκτει σωρηδόν ἄλλες πολλές ἀντικανονικές ἐνέργειες.

7ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Ἔδημιούργησεν δυστυχῶς, ἐξάπαντος μέ τά διαβολόπνευστα ἀποφασισθέντα του, πρώτιστα ὡς πατριάρχης Κων]Πόλεως, τό Ἡμερολογιακόν Σχίσμα τοῦ 1923 μ.Χ.· καί ἔπειτα, πάροδον σχεδόν τριῶν μόνον ἐτῶν περίπου, ἔκπτωτος καί παραιτηθής ἐκ τοῦ πατριαρχείου τῆς Κων]πόλεως, λόγῳ τῆς Νεοτουρκικῆς καί Κεμαλικῆς ἀνακατατάξεως τῶν τότε πραγμάτων, καί ἀμετανόητος ὄν, ἵνα μοιχεπιβιβασθεῖ σέ ἄλλον θρόνον καί γίνει πατριάρχης καί τῆς Ἀλεξανδρείας, ὅπως παραδόξως καί ἔγινεν (!) τό 1926 μ.Χ., λόγῳ τοῦ ὅτι τό Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας ἐχήρευσεν· ἀλλά ἐπί πατριάρχου Φωτίου, ἀντιστάθηκε σφόδρα, διά τῆς ἁγίας ἀνυπακοῆς, ἵνα μή ἐμπεδωθεῖ τό Μεταξάκειον Σχίσμα τό 1923 μ.Χ., καί ὁ πατριάρχης Φώτιος δέν συμμορφῶθειν καθόλου, μέ τίς παράνομες καί ἀντικανονικές διαταγές τοῦ τότε δυσσεβή οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, πράγμα πού κατάφερεν καί ἐμπέδωσεν ὁ τελευταίος, ὡς διάδοχος τοῦ Φωτίου, τουτέστιν ἐμπέδωσεν οἰκουμενικά, τήν ἄνομον Σχισματικήν καί Ἡμερολογιακήν Ἀπορρύθμισιν καί εἰσήγαγεν ἔτσι τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλ. κακόδοξες καινοτομίες καί πολυ-αἱρέσεις, διά τῆς κερκόπορτας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου. 

8ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Αὐτό εἰδικά τό τελευταίον, τό Νέον Ἡμερολόγιον, φαίνεται ὅτι ἦτον καί ἰσχυρόν αἴτιον, τοῦ μεγάλου καί σύγχρονου ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων, σέ παλαιοημερολογίτες καί νεοημερολογίτες, τραγική καί Θεομίσητη συνέπεια τοῦ Μεταξάκειου Σχίσματος καί τῶν ἀνδρεικέλων αὐτοῦ, πού πληρώνουμεν δυστυχῶς, μέχρι τήν σήμερον, ἅπαντες ἀμφότεροι, πολλῷ μᾶλλον οἱ νεώτερες γενιές. 

9ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Ἐξάπαντος καί ἐξ ἀρχῆς μᾶλλον γενομένης ἐκ τοῦ 1923 μ.Χ., ἔχει ἐμβαθύνει ἀπό ἔκτοτε, τό Ζήτημα τοῦ Ἡμερολογιακοῦ καθῶς καί τῶν Δύο ἐκκλησιαστικῶν Ἄκρων, καί ὑφίσταντο, σαφῶς, σωρηδόν ἀναδενδράδες παρασυναγωγῶν καί σχισματικοαιρετικῶν-φονταμενταλιστῶν "Ζηλωτῶν" Παλαιοημερολογιτῶν, ὅπως ἀντι-ἐκκλησιολογικῶς, καί τά ἴδια ἀκριβῶς ἰσχύουσιν, εἰς τό ἕτερον αἱρετικοσχισματικόν ἄκρον καί στρατόπεδον, ἐκείνου τῶν φανατικῶν "Ζηλωτῶν" Νεοημερολογιτῶν Οἰκουμενιστῶν καί Λατινόφρονων, δηλ. τῶν κληρικολαϊκῶν Νεορθοδόξων ἀπογόνων τοῦ Ἀρχιμασσώνου καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη. Ἵνα ἀποφευχθοῦσιν παντελῶς, τυχοῦσες θεολογικές παρανοήσεις, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, πορεύεται, Χαρισματικῶς ἀκατάλυτη, καί Θεανθρώπολογικῶς ἄσχιστη, ἤ, καί ἀκλόνητα ἀπαρασάλευτη, ὑπερ ἄνω καί μακράν, τῶν σχισματικοαιρετικῶν, τῶν ἡμερολογιακῶν κ.ἄ.  τινῶν πλανεμένων προσωπικῶν καί ὑποκειμενικῶν σμικροτήτων ἤ καί τάσεων. Τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία, ἔχει τινά Ἁγιοπνευματικόν τρόπον, νά ἀποβάλλει, ὡς τοξικά ἀπόβλητα, τά νοσηρά αἴτια καί τίς ἀφορμές τῶν ἐστιῶν μολύνσεων τῆς αἱρέσεως.

10ον ΣΧΟΛΙΟΝ: Τόσον στό χῶρον τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ὅσον καί στό χῶρον τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ὑφίσταντο, ἀρκετοί ὁμολογητές ἀγωνιστές καί πραγματικοί Ζηλωτές Χριστιανοί, Κληρικοί καί λαϊκοί θεολόγοι, μέχρι καί ἁπλοί ἄσιμοι πιστοῖ, πού πολεμοῦσιν τῷ ὄντι τό Ἡμερολογιακόν καί Μεταξάκειον Σχίσμα. Πολεμῶσιν πραγματικά καί ρωμαλέα, κατά τῶν σωρηδόν αἱρέσεων ἐκ τινῶν συγκεκριμένων ὀρκισμένων Οἱκουμενιστῶν ἀλλά καί ἐκ τινῶν φανατισμένων "Ζηλωτῶν", καί ἔτσι μόνον, διά τῆς συνεχιζόμενης καί ἀκατάπαυστης συγκρούσεως, τῶν δύο αἱρετικῶν ἄκρων, δυνάμεθα νά διακρίνωμεν ἀρίστως, οἱ ὑπόλοιποι, οἱ ἀναποφάσιστοι καί παρατηρητές τοῦ ἀγώνα, τήν ἱεράν καί βασιλικήν, μέσιν ὀδόν, ἐκ τῆς συγχρόνου Λερναίας Ὕδρας τῶν Συγκρητιστῶν. Οἱ θλιβεροί "Ζηλωτές" καί δῆθεν παλαιοημερολογίτες, εἶναι ἕνα ἀκόμη εἴδος, οἰκουμενιστῶν.
Ἡ πρότασις αἱ μᾶζαι τῶν χριστιανῶν  εἶναι δηλωτική, πῶς ἐθεωροῦσεν κλήρον καί λαόν, τουτέστιν ὑφισταμένους μαζάνθρωπους, ἀντί τούς ταπεινούς καί ἐλαχίστους ἀδελφούς του!

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [01]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ 'ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ' (1923), Ο "ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ" ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ 'ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ' (2016).




Δημοσίευση σχολίου