Translate

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΜΑΣ, ΚΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΟΠΛΗΞΙΑ ΤΟΥ!



Ἡ αὐτοβιογραφία τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Καθηγητοῦ μας, καί ἡ φαντασιοπληξία του!


Ἀντιγράφω τά ἑξῆς ἐνδιαφέροντα, ἀπό τό ἱστολόγιον τοῦ ἀξιότιμου καθηγητοῦ, κυρίου Χρυσοστόμου Σταμοῦλη:
–Πως βλέπεις τη σημερινή σύγκρουση των θρησκειών που έρχεται ξανά στο προσκήνιο με ακραίες και βίαιες ενέργειες που χρησιμοποιούν τη θρησκεία ως προμετωπίδα;
Αυτή είναι η ευλογία που χάρισε σε εμάς η Εκκλησία. Η ενορία. Συνήθως βγαίνουν προς τα έξω τα αρνητικά. Ζούμε το φασισμό της κυριαρχίας της  φθοράς. Ε, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Δεν πιστεύω στη σύγκρουση των Θρησκειών. Ένας μύθος είναι. Οι Θρησκείες δεν μπορούν εάν λειτουργούν κατά φύση να συγκρούονται. Συγκρούονται μόνον όταν παραδίνονται αμαχητί στις Σειρήνες της εξουσιαστικότητας και στους πορνικούς εκφραστές τους. Ζούμε σε μια εποχή άγριου φονταμενταλισμού, θρησκευτικού, πολιτικού, αθλητικού… Πιστεύω βαθιά πως η Εκκλησία και ειδικά η Ορθόδοξη μπορεί να αποτελέσει ένα κάποιο ανάχωμα. Μικρό, αλλά ικανό να φωτίσει από άλλη γωνία τη ζωή. Να φέρει στη δημόσια πλατεία χαμένα δομικά υλικά που συγκροτούν ερωτικά τη ζωή, την αλληλεγγύη, την αγάπη, τη θυσιαστικότητα, την ελευθερία, το σεβασμό στην ετερότητα, στον άλλον, τον ξένο, το διαφορετικό. Θέλει βέβαια να βγει από τη φυλακή που την κλείσανε και να γίνει αληταριό, να δραπετεύσει στο δρόμο που βάδισε ο Χριστός, να ξαναβρεί την πόρνη, τον ληστή και τη καινούργια της φάτνη. [1]
Εἶναι συγκινητικόν ἐν μέρει νά ἀκοῦς τόν καλό καθηγητή σου, νά ἐκφωνεῖ, τήν προσωπική του αὐτοβιογραφία...! Διότι, μᾶλλον χρειάζεται μεγάλη καρδιά καί ρωμαλεότητα ψυχῆς, ἵνα ἐξιστορεῖ ἐξομολογητικά κανείς, καί δεῖ δημοσίως, τήν πορεία τῆς ζωῆς του. Πολλῶ δέ μᾶλλον εἶναι πολύ συγκινητικόν, ὅταν εἶσαι ἀκροατής, καί δεῖ ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ μαθητοῦ καί φοιτητοῦ του...

Δυστυχῶς ὅμως, ἡ πραγματική ζωή, δέν εἶναι παραμύθιον, καί ὑφίσταντο τῷ ὄντι καί οἱ κακές μάγγισες, ἤ καί οἱ μάγοι, πού ἐκμαγεύουν, ἤ καί μαγικοποιοῦν, ἄστοχα καί ἄτοπα, τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας. Τέτοιος  σύγχρονος μάγος, ὁ Μάγος τῶν ΚΑΙΡΟΣκόπων, εἶναι δυστυχῶς, καί ὁ καλός  μας  δασκαλάκος!

Εἶναι ὁ νεώτερος ἐκ τῶν βασικῶν Μεταπατερικῶν Καθηγητῶν τῆς δογματίζουσας ὑπεροπλίας, τῆς Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας τοῦ Πατριαρχείου, ὁ "ἕτερος Καππαδόκης" εἶναι ὁ παλαιός Δογματολόγος Καθηγητής κ. Γεώργιος Μαρτζέλος. Δηλαδή, ὁ πρώτος (καθῶς καί ὀ δεύτερος) αἱρετίζουσιν ἀσύστολα, καί δεῖ μέ τήν ΝεοπατερικήΜεταπατερική σύνθεσιν, μιᾶς καί ὁ ἀκαδημαϊκός χῶρος, διαθέτει τέτοιαν, ἄπλετον ἄνεσιν καί ἐλευθερία, ἵνα διδάσκεις/διδάσκεσε, νά φλυαρείς καί νά ἀμπελοφυλλοσοφείς ἀκατάσχετα...!

Ἐξάπαντος καί ἐν μέρει ἔχει δίκαιον ὁ κ. Σταμοῦλης, ὅτι ὡς ἄνθρωποι, εἶμεθα ἔρμαιον ὑπό τό φασιστικόν καί κυρίαρχον καθεστῶς τῆς μεταπτωτικῆς φθορᾶς τῶν πραγμάτων... ἐξάπαντος ὅμως, ἐλπίζουμεν καί ἀγωνιζόμαστε ἐν δυνάμει-καί ἔτσι  διαλύεται ἡ καταχνιά καί σκιά τῆς θανατηφόρας ἀπαισιοδοξίας-ἐπάνω στό Θεανθρώπινον καί ἐρωτικόν μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, τό ὁποῖον, εἶναι καί ἡ ἀγκυρα τῆς Ἐλπίδας μας, καί ὁ θεῖος ὁδοδείκτης, τῆς ἐπίγειας  ἐμπειρικῆς προπτωτικῆς ἀντιφθορᾶς μας... ὑφίστατο καί τό Ἀντίδοτον κατά τῆς φθορᾶς! 

Αὐτό μᾶλλον, θά (ἐξ)ὑπονοεῖ ὁ δάσκαλος, γιά τήν ἄλλη πλευρά τοῦ νομίσματος.

Τό θέμα ὅμως, πού κάπως ἐνιστάμεθα, μᾶς ξενίζει, καί περιπίπτουμεν στούς ὀρθόδοξους διαμαρτυρομένους καί σωρηδόν προβληματισμούς, ἤ καί λογισμούς, ἦτον ξεκάθαρον ἕνα διπλοῦν λεξίδιον, τό ὁποῖον, δέν ἀνέμενα, ὑπό τινός καθηγητοῦ καί δεῖ τῆς ὀρθοδόξου Δογματικῆς, νά τό διατυπώσει, νά τό διδάξει, ἤ, καί νά ἀποπειράται νά τό ἔμπεδώσει, στούς ἀκροατές καί μαθητές του. Οἱ Δογματολόγοι καθηγητές, βλέπετε, ἔχουσιν μία ἰδιαίτερην ἀγάπη καί καλήν ἐμμονή, εἰς τήν προσοχήν καί ἀκρίβειαν, τῶν θεολογικῶν λέξεων, καί ἄρα δέν ὑφίστατο, οὐδεμία σοβαρή δικαιολογία, ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, νά διακηρύττετο, τό κατά φύσιν, τῶν πολυποίκιλων ἐτερο-θρησκειῶν. Εἶναι δικαίωμα τοῦ σεβαστοῦ καθηγητοῦ μας, νά ἔχει καθῶς καί νά διατυπώνει, σέ ἰδιωτικόν καί σέ προσωπικόν χῶρον, τήν ὅποιανδήποτε ὑποκειμενική καί προσωπική γνώμη καί κρίσιν του. Δημόσια ὅμως, ἔχει τέτοιον δικαίωμα, ὡς θεσμικός διάκονος τῆς ἱερᾶς καί Ὀρθοδόξου Θεολογίας;

Ἐάν ὅμως, θεωρεῖ, τόν ἑαυτόν του, ὡς δάσκαλον καί θεολόγον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, θά πρέπει νά πάψει νά πουλάει, Νεορθόδοξα, Νεονικολαΐτικα, Νεοεκλησιολογικά καί Νεοβαρλααμίτικα, ἐξάπαντος παραμύθια τῆς Χαλιμᾶς, στό ὀρθόδοξον ἀνά τήν Οἰκουμένην, Χριστώνυμον ποίμνιον τῆς Ἐκκλησίας, διότι, τά οἰκουμενιστικά καί συγκρητιστικά μασκαραλίκια του, ἐξάπαντος καί τῶν ὑπόλοιπων μισθοφόρων, καί κακοδόξων συναδέλφων, τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν Ἑλλάδος, Κύπρου κ.ἄ., ἀναχαιτίζονται καί σπάζουσιν, ἰσχυρῶς, ἐπάνω εἰς τούς ἱερούς κυματοθραύστες τοῦ Καθολικοῦ πληρώματος, τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας. 

Ἐξάπαντος, ὁ κύριος καθηγητής μας, εἴτε ἔν γνῶσιν εἴτε ἐν ἀγνοία του-ἄν καί δέν ὑφίστατο ἀγνή-ἄγνοια ἐκ τινῶν θεσμικῶν λειτουργῶν καί διακόνων τῆς ἱερᾶς Θεολογίας-εἶναι πιστός διάκονος, τῆς Πανθρησκείας τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησις ἤ καί ἄλλως πως, τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δίοτι, εἶναι κραυγαλέα φανερόν, ὅτι γι΄αὐτόν, δέν δύναται  βιωματικά καί ἐμπειρικά, νά ἐννοήσει, τήν ἀδήριτον διαφορά καί διάκρισιν, τῆς κατά φύσιν Θρησκείας, ἀπό τά παρά φύσιν θρησκεύματα. Ποῦ βρήκασιν τά σωρηδόν θρησκεύματα, τό κατά φύσιν, ἵνα λειτουργήσουσιν νόρμαλ, στήν ἐν λόγῳ συχνότητα αὐτοῦ; Πρός Θεοῦ, ἀδελφοί καί Πατέρες, δέν ἀποχωρίζω, πολλῶ δέ μᾶλλον δέν διαχωρίζω ἐπί σκοποῦ, μά διόλου, ἐκ τῆς παροῦσης προβληματικῆς μου, τήν Θρησκεία τῶν Ὀρθοδόξων... θά σᾶς ἀποδείξω εἰς τήν πορείαν, τό γιατί.

Μήπως ἐν τέλει θά ἔπρεπεν, νά ὠμιλεῖ ὁ κ. Σταμοῦλης, διά τήν αἱρετίζουσα κυριαρχίαν καθῶς καί τόν Βαυαρικόν, ἤ, καί Λουθηροκαλβίνικον φασισμόν, τῆς ἐν Ἐλλάδι Πολιτειοκρατίας, τῆς Σχολαστικῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας εἰς τά Νεοελλαδικά Θεολογικά καί Ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἀντί περί τῆς ἐξόφθαλμης προσωρινῆς καί μεταπτωτικῆς, φθορᾶς τῶν ἀνθρώπων; 

Τά περί φονταμενταλισμῶν τά ἀκοῦμεν βερεσιέ, καί δεῖ ὑπό τινῶν φονταμενταλιστῶν καί φανατικῶν μισθοφόρων τῆς Πολιτικῆς ἐξουσίας.

Γιατί ἆραγέ, δέν μπαίνει, στό διά ταῦτα, καί παραμυθιάζει, τόν λαόν τοῦ Θεοῦ, μέ νεορθόδοξα θεολογικά ναρκωτικά;

Ἀντιπαράβάλλω τότε, ἐπάνω στίς Σταμούλιες ἀσυναρτησίες καί κατά φύσιν θρησκείες, ἕνα καθόλου δικῆς μας ἐπινοήσεως, ἤ καί κοιλιόπνευστης ἔμπνευσις, μίαν ἄλλη ὁπτικήν πλευρά, τήν ἀκριβῶς ἀντίθετον γνώμη καθῶς καί τήν ὀρθόδοξον ἄποψι, πού ἔχει ὡς βάσι της, τήν Πατερική Δογματική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι τά ἄστοχα φαντασιολογήματα καί φληναφήματα τοῦ Σταμοῦλη. Δέν προτιθέμεθα ποσῶς, νά ἀνταλάξωμεν ρόλους, μέ τόν πολυσέβαστον δάσκαλόν μας, διότι μᾶλλον ἐπιθυμοῦμεν διακαῶς, ἵνα εἶμεθα ἰσόβια μαθητοῦδια τῆς Ἐκκλησίας (καί ὄχι ὀπαδοί καί μαθητές τινᾶς θρησκείας) καί τῶν Θεηγόρων Πατέρων καί τῷ ὄντι Φωτισμένων Διδασκάλων μας, ἀντί τῶν αἱρετιζόντων ἐσκοτισμένων καί θεολόγων δασκάλων μας.

Ἡ ἀένναως αὐτοκαταδίκη, ἁπάντων τῶν οὐμανιστικῶν  θρησκειῶν, εἶναι: νά μή δύνανται νά λειτουργοῦσιν κατά φύσιν, δηλ. φυσιολογικά, ἤ, καί ὑπέρ φύσιν, διότι Θεανθρωπολογικά, βρίσκονται ἀδιάλλειπτα καί μόνιμα, εἰς τό παρά φύσιν! Ἄρα, ὅτι ὑφίστατο σέ τινά παρά φύσιν ἀνωμαλο-θρησκειολογικήν καί ἀνωμαλο-θεολογικήν κατάστασιν λογικά καί θά συγκρούεται ἐσαεῖ! 

Μέ ἄλλα καί ἀπλούστερα λόγια: Οἱ θρησκείες καθῶς καί οἱ αἱρέσεις, βάσιν τῶν θρησκειολογικῶν προϋποθέσεων καί τῶν τινῶν θεολογικῶν κριτηρίων τους, δέν δύνανται καθόλου, νά λειτουργήσουν στό κατά φύσιν. Οἱ θρησκείες καί οἱ αἱρέσεις, ὡς ἀνθρώπινα καί διαβολικά, ἐξάπαντος κτιστά (ἐπι)νοήματα, δέν ἔχουσιν ἐκείνες τίς Χαρισματικές προϋποθέσεις τῆς Θεανθρώπινης Θεολογίας, ἵνα λειτουργήσουσιν στό κατά φύσιν, καί ἔπειτα ἐν ἐξελίξει, νά πορευθοῦσιν στό ὑπέρ φύσιν. Ἔτσι ἔχουν τά πράγματα κύριε Σταμούλη μου, καί μᾶλλον τό γνωρίζεται, σαφῶς καί γνωσιολογικά. Ἐδῶ θά πρέπει νά ἔγινε φανερόν, ὅτι ὑφίσταται, σοβαρή διάκρισις καί διαφορά, μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, μέ τά σωρηδόν ἀντιχριστιανικά θρησκεύματα, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν χριστιανικῶν θρησκειῶν. 

Λόγου χάριν, ἄν κάποιος, θεωρεῖ καί βιώνει, τήν Ὀρθοδοξία ὡς θρησκεία (στήν ὁποῖα ὁ "πιστός" θρησκευόμενος-θρησκόληπτος, δημιουργεῖ ἐκείνος, ἕναν κατά φαντασίαν Χριστόν) καί ὄχι ὡς Χαρισματική κοινωνία, δηλ. ὡς τήν Μία Ἁγία Ἀποστολική, Καθολική καί Πατερική Ἐκκλησία τοῦ Ἐμμανουήλ, τότε καί ἡ λεγάμενη ὡς Θρησκεία τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι προβληματική, μιᾶς καί ἐμπίπτει, ἀδιάκριτα, ὑπό τινῶν ἡμιμαθῶν καί ἀκατήχητων, ἀνάμεσα στά ἄλλα θρησκεύματα.

Σ΄αὐτό τό σημεῖον ἀκριβῶς, ἔχουμεν τήν ἰσχυράν γνώμη, ὅτι ἀστοχοῦσιν ἄπαντες οἱ Νεορθόδοξοι  καί Οἰκουμενιστές Καθηγητές τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς μας τοῦ ΑΠΘ, πού ἔκαναν τήν κακόδοξον, μακγουφίστικην καί ἰσλαμολάγνα ἐνέργειαν, νά ψηφίσουσιν, ὑπέρ τινός ἀμειγῶς τμήματος Ἰσλαμικῶν καί Κορανικῶν σπουδῶν, ἐνῶ ἦδη (προ)ὑφίστατο, εἰδικόν μάθημα, τινῶν Διαθρησκειακῶν Διαλόγων καί Θρησκειολογίας, στά ὁποία διδασκόμεθα, συγκριτικῶς, μέ ἐξαιρετική ἀκαδημαϊκήν ἐπάρκεια, τίς ὁμοιότητες καθῶς καί τίς διαφορές, μέ ὅλα τά γνωστά θρησκεύματα, μηδενός ἐξαιρουμένου, καί δεῖ περί τοῦ Ἰσλάμ. Ἀστοχοῦσιν, διότι ὑποτιμοῦσιν, θεωρητικῶς καί πρακτικῶς, ἀφρώνος καί θεσμικῶς, τήν ἱερά καί Ὀρθόδοξον Πατερικῆ Θεολογία τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, σέ μίαν ἀκόμη θρησκείαν, μέ ἀπώτερον στόχον τους, νά μετουσιωθοῦσιν τεχνηέντως, οἱ ὀρθόδοξες Θεολογικές Σχολές τῆς χῶρας μας, σέ ἀμειγῶς Συγκρητιστικές καί Θρησκειολογικές Σχολές, δοῦλες καί ὑπηρέτριες τοῦ Πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καταλάβατε;

Εἶναι φανερόν, ὅτι ἡ θεολογική ἄποψις τοῦ κ. Σταμοῦλη, πού ἐμπεριέχει τό καθόλου τυχαῖον λεξίδιον ἐάν· καί ἄρα, αὐτό σημαίνει, αὐτομάτως, ὅτι πιθανολογεῖ, ὅτι δηλαδή παραμυθιάζει τούς ἀφελείς, καί δέν θεολογεῖ ἀπλανῶς, ἀλλά θεολογεῖ πλανερῶς! Ἡ θεολογία τῆς πιθανολογίας, εἶναι Νεοβαρλααμίζουσα καί Σχολαστική αἵρεσις, δαιμονική θεολογία καί ἐωσφορική πλάνη, διότι συγχίζει καί ταυτίζει τό κτιστόν μέ τό ἄκτιστον. Τά κριτήρια τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας, εἶναι ἐξάπαντος κτιστά καί ψυχικά.

Τό ὅλον ζήτημα, περί τῆς Θρησκείας, τό ἐπιλύει καί τό ἀναλύει ἐξαιρετικά, ὁ σύγχρονος καί Μέγας Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας, πραγματικός Καππαδόκης καί ὅσιος πατήρ, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Ἰώαννης Ρωμανίδης

Φαίνεται, ὅτι ὁ Σταμοῦλης, διαφωνεῖ, μέ τόν μακαριστόν ὁμόλογόν του Δογματολόγον καθηγητή, ἐπί τοῦ ἐν προκειμένου ζητήματος. Καί ἄρα θά πρέπει, οἱ προσωπολάτρες φάν καί ὀπαδοί τοῦ Σταμοῦλη, νά προβληματιστοῦσιν βαθέως. Ὁ καθηγητής κύριος Σταμοῦλης, δυστυχῶς, προσπαθεῖ ἀνεπιτυχῶς νά μᾶς σερβίρει ἀδιάκριτα, μίαν Ὀρθόδοξην Θρησκείαν, ὡς δῆθεν Ἐκκλησίαν, διότι αὐτήν γνώρισεν ὁ ἄνθρωπος καί αὐτήν μᾶς διδάσκει. Διότι, ἄν βίωνε ἐμπειρικά, ὅπως οἱ ἀπλανείς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τήν Θεανθρωπολογία τῆς Ἐκκλησίας, δέν θά ἐδίδασκεν τέτοια αἱρετικά φαντασιολογήματα καί δυσεβή φληναφήματα εἰς τούς φοιτητές του.

Ὁλοκλήρωνω ἐπιλογικά, ἵνα ἁπλῶς ὑπενθυμίσω, πρός τόν λίαν ἀγαπητόν μου διδάσκαλον, μέ τά ἑξῆς Ρωμανίδεια λεχθέντα καί γραφθέντα:
"Ἡ Θρησκεία εἶναι νευροβιολογική ἀσθένεια, ἡ δέ Ὀρθοδοξία ἡ θεραπείας της· (...) Μέ τόν ὅρον Θρησκεία ἐννοοῦμεν κάθε ταύτησιν τοῦ ἀκτίστου μέ τό κτιστόν καί μάλιστα ταύτησιν παραστάσεων τοῦ ἀκτίστου με νοήματα καί ρήματα τῆς ἀνθρωπίνης σκέψεως, πού εἶναι τό θεμέλιον τῆς λατρείας τῶν εἰδώλων. Τά νοήματα καί ρήματα αὐτά δύναται νά εἶναι ἁπλῶς νοήματα καί ρήματα ἤ καί παραστάσεις καί μέ ἀγάλματα καί εἰκόνας καί ἐκτός νομιζομένου θεοπνεύστου κειμένου. Μέ ἄλλα λόγια καί ἡ ταύτησις τῶν περί Θεοῦ νοημάτων καί ρημάτων τῆς Ἁγίας Γραφῆς μέ τό ἄκτιστον ἀνήκει καί αὐτή εἰς τόν κόσμον τῆς εἰδωλολατρείας καί εἶναι τό θεμέλιον ὅλων τῶν μέχρι τοῦδε αἱρέσεων." [2]
Καί συμπληρώνουμεν ἁπλῶς: αἱρέσεων, μέ δῆθεν θεόπνευστον διδασκαλίαν, ἀλλά καί θρησκειῶν, μέ οὐρανοκατέβατα θεόπνευστα-μᾶλλον κοιλιόπνευστα-συγγράμματα. Ὁ καλός καθηγητής μας,  προϋποθέτει ἀπολύτως ἄστοχα, ὡς εἰδικός Δογματολόγος τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅτι οἱ σωρηδόν θρησκείες, δύνανται νά λειτουργοῦσιν, καί στήν συχνότητα τοῦ κατά φύσιν! Παράδοξη αἵρεσις μέν, ἀλλά, ἐτοῦτη ἀκριβῶς ἐστίν, ἡ πολυ-αἵρεσις τοῦ Συγκρητισμοῦ. Στήν Ὀρθόδοξην ὅμως Δογματικήν Θεανθρωπολογίαν, δογματίζουμεν καί διακηρύττουμεν ἀπλανῶς, δηλ. Ἁγιοπνευματικῶς καί Μυστηριακῶς, ὅτι πάν μέτρον καί κριτήριον, τοῦ κατά φύσιν, ἤ καί τοῦ ὑπέρ φύσιν, ὁ Ἐνσαρκωθείς Θεάνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας ἐστίν. Ἄρα τό ἀδυσώπητον καί θεο-λογικόν ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς κατά τοῦ νῦν Δογματολόγου τῆς Θεσσαλονίκης εἶναι: Τά θρησκεύματα ὑπό τίνου θρησκειολογικοῦ, ἤ καί θεολογικοῦ κριτηρίου, δύνανται νά λειτουργοῦσιν, πότε πρός τό κατά φύσιν, πότε πρός τό ὑπέρ φύσιν, καί ἄλλωτε πρός τό παρά φύσιν, πολλῶ δέ μᾶλλον, ὅταν εἶναι ἄκρως ἀντιχριστιανικά καί καθαρῶς οὐμανιστικά, θρησκεύματα; Ὑφίστατο τινά προοπτική διά τό κατά φύσιν ἐνεργεῖν τῶν θρησκειῶν; Πότε; Πῶς; Ποῦ; Καί γιατί


Ὑφίστατο πλέον, τινά ἀδήριτος λόγος, νά ἀσχοληθοῦμεν σέ βάθος, καί περί τινῶν ἄλλων Σταμούλειων φαντασιοπληξιῶν;


 Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

(Ἔγραφον, Παραμονή τῶν Θεοφανείων)



ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:


Την δική του εκπομπή στο «Ξενοδοχείο 9,58″ κάνει ο Χρυσόστομος Σταμούλης, ένας φωτισμένος θεολόγος, συγγραφέας, συνθέτης και ψυχή της χορωδίας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλά για την πόλη, το στενό του φίλο Σταύρο Κουγιουμτζή, το ελληνικό Πανεπιστήμιο, τις θρησκείες. http://webtv.ert.gr/ert3/01dek2015-xenodochio-958/

[2] Πρωτ. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Τόμος Α΄, Τέταρτη Ἔκδοσις, Ἐκδόσεις: Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 10-11.