Translate

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ


Σχολιασμός ἐπί τῆς Ὁμιλίας τοῦ Οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου


 Α΄. Ἐξ ἀρχῆς διά τήν δευτέραν παράγραφον  τῆς πατριαρχικῆς ὁμιλίας, ἡ ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην έναρξη των εργασιών της Συνάξεως των Προκαθημένων,  νά σημειώσουμεν, ὅτι τό ὅλον ἔργον τῆς προετοιμασίας τῆς μέλλουσας Πανορθοδόξου Συνόδου, ἀμφισβητεῖτε ὑπό πολλῶν ἀξιόλογων ὁμολογητῶν Ἐπισκόπων, Θεολόγων Καθηγητῶν, Χαρισματικῶν Γερόντων, Μοναχῶν καί Μοναζουσῶν, καθῶς καί ἐκ τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, καί ἄρα ἡ δήλωσις τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου "τό δέ ἔργον ἡμῶν καθοδηγούμενον ἀπό τήν πνοήν τοῦ Παρακλήτου ἀποφέρῃ καρπούς πλουσίους εἰς ἀγάπην καί οἰκοδομήν τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας εἰς δόξαν Θεοῦ" εἶναι κατά βάσιν, μία θρησκευτική ἀνούσια ψευδοδήλωσις ἡ ὁποῖα μπάζει ἐκκλησιολογικά, χαρισματικά καί θεσμικά! Καί ὁ λόγος εἶναι: ἄπαντες οἱ οὐσιαστικοί θεολογικοί καί ἐκκλησιολογικοί λόγοι, πού καταγγέλουσιν καί προσάπτουσιν κατά καιρούς, οἱ διαμαρτυρώμενοι ὀρθόδοξοι, ἐξάπαντως καί ἀντιοικουμενιστές, κατά τῶν ταγῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

Β΄. Ἔνα βασικόν σημαίνων σημεῖον λ.χ. εἶναι ἡ σκόπιμη καί παντελής, ἔλλειψις Συνοδικότητας, εἴς ὅλα τά ἐπίπεδα, τοῦ ἀπανταχοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ ὀρθοδόξου ἐπιστητοῦ. Δηλαδή πιό ἀπλούστερα: Οἱ πρόεδροι (πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι κ.λπ.) καί Προκαθήμενοι τῶν κατά Τόπους ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, συνήθως, ἔχουσιν παχυλήν ἄγνοια, ἐξ αἰτίας τῆς μείζωνας διοικητικῆς μέριμνας, διά σημαντικά θεολογικά ζητήματα ἐκ τῶν ὁποίων σημαντική πληροφώρησιν καί ἐνημέρωσιν, ἐξάπαντος λαμβάνεται ἐκ τῶν συμβούλων καί εἰδικῶν Καθηγητῶν  ἤ καί ὑφιστάμενων λογίων Κληρικών τους. Οἱ ἐν λόγῳ ὅμως μισθοφόροι λόγιοι Καθηγητές καί Κληρικοί (εἶναι καί οἱ σταθεροί συνεργάτες-αὐλικοί τῶν προέδρων Ἱεραρχῶν), δέν ἐνημερώνουν ὤς ὤφειλαν νά πράξουν, διά ὀδηγειῶν τοῦ προέδρου, ἐκκλησιολογικά, ἅπαντες τούς ἐπισκόπους καί μητροπολίτες τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ὥστε τά Θεολογικά θέματα, νά παραμένουν εἰς "ὑψηλόν ἐπίπεδον καί πεδιόν" ἐν ἀπόλυτῃ ἀγνοίᾳ πάσης τῆς Ἱεραρχίας ὅλων τῶν ἱερῶν  Συνόδων. Ἀποτέλεσμα θλιβερόν, οἱ νῦν ἀπανταχοῦ ἐπίσκοποι καί μητροπολίτες, πού ἔχουσιν ὡς κέντρον τό Φανάριον, μαζί καί μέ τούς προέδρους των,  ἀγνοοῦσιν, τόν βαθύτερο θεολογικόν πυρήνα, ἤ καί τήν θεματολογία ἀκόμη, τῶν εἰδικῶν ζητημάτων, πού θά μελετήσει καί θά ἐξετάσει, ἡ μέλλουσα καί "Πανορθόδοξη Σύνοδος". Μετρημένοι μετά δυσκολίας στά δάκτυλα τῆς μίας χειρός, σέ κάθε Σύνοδον, ἄν ὑφίσταντο δύο καί τρείς ἄριστοι, ἐπί τῶν ὑπό ἐξέτασιν θεμάτων. Ἀλλά τό πρόβλημα σαφῶς, δέν εἶναι γνωσιολογικόν, διότι οἱ θεόπνευστες Σύνοδοι, ἔχουσιν ὡς βάσιν των τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Θεοπνευστίαν διά τινῶν φωτισμένων Συνοδικῶν.

Γ΄. Ἀποτέλεσμα τραγικόν, σέ ἡγετικόν ἐπίπεδον, ἐκ τοῦ πρῶτου καί παράδοξου ἀποτελέσματος, τῆς μή ἀγνῆς ἄγνοιας τῶν ἀνά τήν οἱκουμένη ταγῶν καί ἐπισκόπων, εἶναι ἡ ἀμέσως ἐπόμενη, ἀντι-ἐκκλησιολογική καί ὁλοκληρωτική ἔλλειψις πληροφόρησις, τῶν ὑφισταμένων Κληρικῶν τους, ὅπως λόγου χάριν τῶν Πρωτοπρεσβυτέρων, Ἀρχιμανδριτῶν Ἱερομονάχων, Ἡγουμένων τῶν ἱερῶν Μονῶν, Μοναχῶν, Μοναζουσῶν, Θεολόγων, Ἱεροκυρήκων, Κατηχητῶν καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ· μέ τρισχειρώτερον μάλιστα, ἐκκλησιολογικόν πρόβλημα, τήν πραγματική ἀπουσία ὀρθοδόξου Συνοδικότητας, μιᾶς καί ἡ Ἀποστολική καί Πατερική Συνοδικότητα, περιλαμβάνει, στούς κόλπους της, πάντες  τούς ὀρθοδόξους Κληρικούς, Μοναχούς καί λαϊκούς πιστούς. Ἡ Νεοσυνοδικότητα τινῶν κακοδόξων  περιλαμβάνει, ὀργανωμένα καί προμελετημένα, συγκεκριμένους κακοδόξους αὐλικούς θεολόγους, λαϊκούς καί κληρικούς, μιᾶς καί ἤδη βρισκόμεθα ἐπί ἕνα σχεδόν ὁλόκληρον αἰώνα, Συγκρητιστικῆς αἰχμαλωσίας καί ὑποδουλώσεως, ὑπό τινός  ἰδεοληπτικοῦ καί ἀντιευαγγελικοῦ Σιωνιστικοῦ κινήματος, αὐτό τῆς Οἱκουμενικῆς Κίνησις. Ὅποιος ὀρθόδοξος διαμαρτύρεται κατ΄ αὐτῆς, συκοφαντεῖται καί λοιδορεῖται, στυγνᾶ, καί διώκεται ὑπό τῆς ἐν λόγου (παν)οἰκουμενιστικῆς παρασυναγωγῆς. Τό ἔλλειμα (τῆς Συνοδικότητας) αὐτό, φυσικά, δέν ἀποκαθίσταται μαγικῶς καί αὐτομάτως, μέ ἕνα ὑψηλόν Συνέδριον Προκαθημένων, καί  αὐτοαποκαλούμενον ὡς δῆθεν Πανορθόδοξη Σύνοδο, ἀλλα μᾶλλον, βαθαίνει τό χάσμα  μεταξύ κακοδόξων καί ὀρθοδόξων, καί ἀποδεικνύει τρανῶς, τοῦ λόγου τῷ ἀληθές. Ὅτι δηλαδή, ὑφίσταντο αἱρετικοί "ἐντός Ἐκκλησίας", κακόδοξοι καί ψευδόδοξοι Κληρικοί, ἐπίσκοποι καί θεολόγοι, πού συνηγοροῦσιν, ἐξάπαντος διά τόν Νεοεκκλησιολογισμό τῆς Μεταπατερικῆς θεολογίας· πολλοί ἀδαείς καί ἀφελείς θεωροῦσιν, ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι, ὅσοι ἐκατεδικάσθησαν ὑπό τινάς Συνοδικῆς διαγνώμης, πράγμα ἄτοπον. Πρόκειται δηλαδή, διά μίαν ψευδο-Πανορθόδοξην συνάντησιν τῶν ἀλλοτριοεπισκόπων, πού ἀρκετοί ἐξ αὐτῶν, δέν ἔχουσιν ἰδέα, περί τῆς Πατερικῆς Θεολογίας καί τῆς Πατερικῆς Συνοδικότητας. Διότι ὅποιος ἔχει πραγματικήν ἰδέαν καί ἀνάλογον βίωμα, θά ἐπιλέξει νά ἀπουσιάζει, ἐκ τοῦ μεγίστου Ληστρικοῦ πατριαρχικοῦ φιάσκου, μιᾶς καί οὐδείς νόρμαλ ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος, δέν δύναται νά ἀποδεχθεῖ συζήτησιν σοβαρήν π.χ. περί τῆς Οἱκουμενικῆς Κινήσεως, ὥς δῆθεν ἀναγκαίας καί ἐπιβεβλημένης, διά πολυποίκιλων λόγων καί κέντρων, ἄνευ τῶν τινῶν Θεανθρωπολογικῶν Εὐαγγελικῶν καί Πατερικῶν προϋποθέσεων. Ἄν τυχόν ὅμως καί παρευρεθεῖ τίς νόρμαλ ἐπίσκοπος, εἰς τό ἐν λόγῳ σκηνοθετημένον φιάσκον  τῆς ψευδο-Συνοδικότητας, ἐξάπαντος θά πρέπει νά ἀρνηθεῖ, νά ὀμοφωνήσει καί νά προσυπογράψει, σέ τινές κακόδοξες ἀποφάσεις καί ἀθεολόγητες συζητήσεις, διότι δέν συνυπολογίζεται, ἐξ ἀρχῆς, ἡ σημαντικώτατη ψήφος του (καθῶς ἐπισυνέβαινε κατά τήν ἱερά Παράδοσιν τῶν Ὀρθοδοξων), μιᾶς καί ὑποβαθμίζεται ὁ ρόλος του (ὥς ἐκπροσώπου τῆς Τοπικῆς ἀλλά καί συνάμα χωροχρονικά Καθολικῆς του Ἐκκλησίας) καί "ἀναβαθμίζεται" στά πρότυπα τοῦ Παπισμοῦ ἀπ΄τήν ἄλλη, ὁ ρόλος τῶν προέδρων ἱεραρχῶν, δηλ. νεωτεριστικόν Μετασυνοδικόν καί Νεοεκκλησιολογικόν Πρωτεῖον, ἐκ τοῦ ὑπό Νεοφραγκεύματος τῶν Ρωμῃῶν κληρικῶν μας.

Δ΄. Ἀποδειξις τρανή, ὅτι σερβίρεται ἀδιόρατα καί μεθοδικά, ἡ Μεταπατερική καί Μετασυνοδική δαιμονική θεολογία εἶναι, εἰς τήν 4ην παράγραφον, τῆς πατριαρχικῆς ὁμιλίας, στήν ὁποῖαν γίνεται ἐπ΄ ἀκριβῶς, ὁ ἐξῆς παράδοξος λόγος, διά ὅσους γνωρίζουν: "διότι εἰς ἡμᾶς ἀνέθηκεν ἡ Θεία Πρόνοια τό μέγα χρέος καί προνόμιον ὅπως δώσωμεν σάρκα καί ὀστᾶ εἰς τό ὅραμα τῶν μακαριστῶν προκατόχων ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι πρό πεντήκοντα καί πλέον ἐτῶν συνέλαβον τήν ἰδέαν τῆς συγκλήσεως τῆς Συνόδου ταύτης". Ὁ οἰκουμενιστής πατριάρχης τῆς Κων]Πόλεως, θέτει εὐθαρσῶς, τό Μετασυνοδικόν πλαίσιον, τά ἔωλα θεμέλια καί τήν σαθρήν βάσιν, τῆς κακοδόξου καί Ληστρικῆς Συνόδου τοῦ 2016. Ξεκαθαρίζει σαφῶς, ὄτι εἶναι ὅραμα και[ε]νοφανές, τινῶν μή ὀρθοδόξων προκατόχων του, πατριαρχῶν τοῦ Φαναρίου! 

Ε΄. Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: ποιός νόρμαλ Θεοφόρος καί Ἅγιος Πατριάρχης τῆς Κων]Πόλεως, ὁραματιζόταν, νά συντελεῖ ἀπροϋπόθετα, τουτέστιν ἀντιευαγγελικῶς καί πλανερῶς, τινές Οἰκουμενικές καί Πανορθόδοξες Συνόδους, ἵνα (παρα)μένει ἁπλῶς εἰς τήν ἱστορίαν; Κανείς!!! Καί ἄν τυχόν καί ὁραματίζονταν, ἦτον ἐπί τινός Θεοπνεύστου καί ἁγίου ὁράματος, καί ὄχι κοιλιόπνευστου, ἤ καί διαβολόπνευστου  ὁράματος, βασιζόμενον ὑπό τῆς φιλοδοξίας, τῆς ἀρχομανίας καί φιλαρχίας των, ἀλλά πρωτεύων στόχος τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἦτο, ἵνα ἀποκοπεῖ καί ξεριζωθεῖ, διαπαντῶς, τινά συγκεκριμένη Αἵρεσις καί Αἱρεσιάρχης/ες, πού ταλαιπωροῦσαν ἐπί χρόνια τήν Ἐκκλησία. 

Στ΄. Ἄρα λοιπόν ἕνα ἀκόμη, σημαντικόν, ἐκκλησιολογικόν  ἐρώτημα , πού προκύπτει, σαφῶς, εἶναι: ποῖον αἱρετικόν, ἤ, καί ποῖαν αἵρεσιν, θά ξεριζώσει, θά δικάσει, καί θά καταδικάσει, ὁ πατριάρχης Κων]Πόλεως κ. Βαρθολομαίος, μέ τά ὐπόλοιπα "ἐπισκοπικά" ἀνδρείκελά  του; Κανέναν καί καμίαν! Πολλῷ μᾶλλον σιγά μή ἀσχοληθῶσιν, οἱ Προκαθήμενοι τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, μέ τήν Παναίρεσιν τῶν αἰώνων, δηλ. τόν Οἰκουμενισμόν, πού κατατρώγει ἐσωτερικῶς, τά σπλάχνα τῆς Ἐκκλησίας Του, τοῦ μόνου καί ἀπόλυτου Καλοῦ Ποιμένος καί Θεανθρώπου Χριστοῦ. Θά ἀσχοληθῶσιν φυσικά, μέ τήν Οἰκουμενική Κίνησιν, ἀλλά ὄχι φυσικά, νά τήν ἐξετάσωσιν, ἀν τυχόν συνάδει καί ἀκολουθεῖ,  τίς Ἐυαγγελικές προϋποθέσεις κατά τῶν αἱρέσεων, μιᾶς καί οἱ Νεορθόδοξοι κληρικοί καί θεολόγοι, εἶναι σημαιοφόροι προπαγανδιστές καί ἰδεολόγοι αὐτῆς. Ἐξάπαντος στόν πατριαρχικόν ρόλον καί πιό πάνω λόγον, γίνεται φανερώτατη, ἡ ἰδεοληψία, τῆς Μετασυνοδικῆς ἐμπνεύσεως. Πρόκειται δηλ. γιά ἕνα σύγχρονον καί καινοφανήν, ἱδεολόγημα, καί ἀλλότριον ὅρον, ὐπό συγκεκριμένων κακοδόξων νόων, Αἱρεσιαρχῶν καί Ἀρχιμασσώνων προκατόχων πατριαρχῶν, ἤ καί κακόγερων Γερόντων, τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, διότι σέ διαφορετικήν περίπτωσιν, ἄς ἀπεκάλυπτεν εὐθαρσῶς καί εὐθυτενῶς, πάνω σέ ποῖον ἅγιον προκάτοχον του, στηρίζεται, ἡ ὅλη  συγκεκριμένη  καί μή θεία ἔμπνευσις, τῆς "Πανορθοδόξου Συνόδου";! Ἄν οἱ προκάτοχοι τοῦ Νεοβαρλααμίτη πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου, ἦτο νόρμαλ ὀρθόδοξοι κληρικοί καί ἅγιοι ἄνδρες, δέν θά εἴχαν τέτοιαν  πρωτοβουλίαν, νεωτεριστικήν, ἤ, εἰδικήν ἔγνοιαν, ἤ, καί προσωπικήν ἀνάγκη τοῦ "συνέλαβον τήν ἰδέαν"  τινάς Πανορθοδόξου Συνόδου, ἀλλά θά ἔπραττον καί θά συνελάμβανον, τό ἱερόν καί ἐπισκοπικόν ἐπιτακτικόν καθήκον τους, ἐπί τῆς προϋπάρχουσας δεδομένης Ἐκκλησιολογικῆς ὕλης, ἀλλά καί ἐκ τῆς ἁπλανοῦς Θεολογίας, καί ἐκ τῆς Ἱεροκανονικῆς Συνοδικότητας  τῶν Θεοφόρων Πατέρων. Ἐξάπαντος οἱ ἅγιοι Πατέρες, δέν ἦτον ἰδεολόγοι καί στοχαστές, ἀλλά ἐμπειριστές Θεολόγοι. 

Ζ΄. Ἀποκαλύπτεται δηλαδή, ὅτι ἡ μέλλουσα Σύνοδος κορυφῆς, δέν θά εἶναι κατά βάσιν, ὅπως τίς ἐγνωρίσαμεν εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία ἀπό τά Ἀποστολικά χρόνια καί μετέπειτα, δηλ. εἰς τήν παραδοσιακή γραμμήν τῶν Θεηγόρων Ἀποστόλων καί Θεοφόρων Πατέρων, μιᾶς καί δέν γίνεται ἀναφορά στην συγκεκριμένη ὀρθόδοξη πρακτική, ἀλλά καί νά γινόταν, δέν ἔχει ἐκ προοιμίου, τίς ἐν λόγῳ προϋποθέσεις, τοῦ ἀπλανῶς θεολογεῖν καί τοῦ ἀπλανῶς ἐπισκοπεῖν. Πρόκειται δηλαδή καθαρᾶ καί ξάστερα a priori  διά Ληστρικήν Σύνοδον , πού πρόκειται μᾶλλον, νά θεσμοθετήσει καί νά θεσπίσει, ἐξάπαντος αἱρετικόλογα καί πλανεμένα πραχθέντα, λεχθέντα καί γραφθέντα. Ἀπολογούμεθα πού προδικάζωμεν καί ἐκφράζουμεν, φαινομενικά, μίαν προεξοφλοῦσα ἄποψιν, ἀλλά αὐτό πλέον, εἶναι ἤδη καί ἀναντίρρητον ληστρικόν καί ἄνομον γεγονός, εἰς τά σημερινά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα. Πρέπει νά γίνει βαθιά κατανοητόν, ὅτι οἱ Νεορθόδοξοι προκάτοχοι καί ἡ ρίζα τοῦ Μεταπατερικοῦ πατριάρχη κυρίου Βαρθολομαίου, δέν ἦτο "ἀθώες περιστερές", ἤ ἅγιοι καί δίκαιοι πατριάρχες. 

Η΄. Ὁ νῦν πατριάρχης μέ τήν μέλλουσα Ληστρικήν καί Πανκακόδοξη Σύνοδον, εἶναι ἁπλᾶ τό ἐξωτερικόν σύμπτωμα καί φανερόν περίβλημα, τῆς πυορροοῦσας πληγῆς  καθῶς καί τῆς ἑπάρατης, ψυχόλεθρου ἀσθένειας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού διέβρωσεν στό διάβα της, τά πάντα! Ὁ ἅγιος λαός καί ὁ ἱερός κλήρος τοῦ Θεοῦ, ὅμως, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν, ἀν ἐπιθυμεῖ νά εἶναι ὀρθόδοξος καί ἅγιος, νά μή συντάσσεται, ἀδιάκριτα, καί νά ἀσκήσει τήν ἱεράν καί Ἁγίαν Ἀνυπακοήν τῶν Ὁμολογητῶν Πατέρων καί Νεομαρτύρων, ἐξάπαντως κατά τῶν  κακόδοξων ἐνεργειῶν τῶν μή ἁγίων πατριαρχῶν μας, ἀλλά δεῖ νά κάνουν τυφλήν ὑπακοήν μετά τῶν Ἁγίων Πατριαρχῶν καί ἀπλανῶν Ἐπισκόπων του. Ὁ Νεοεκκλησιολογιστής πατριάρχης κύριος Βαρθολομαίος, ἀποκρύβει ἐκ τῆς ὁμιλίας του, μία βασική μέν λεπτομέρεια, σημαντικώτατη δέ! Ὁ ἐμπνευσθείς προκάτοχός του, πού ὁραματίσθηκε ἰδεολογικά καί διαβολόπνευστα, τήν μέλλουσα "Πανορθόδοξην Σύνοδον", ἔζησε πρό 100 ἐτῶν περίπου, καί ὄχι πρό 50 ἐτῶν, καί ἄρα τήν ἄφησεν κληρονομιά καί Φαναριώτικον σατανικόν πόθον καί εἰς τούς ἀπογόνους καί διαδόχους του. Ὁ ἐν λογῶ μακαρίτης προκαθήμενος καί ἡ ρίζα τῆς Παγκάκιστου Μεταπατερικῆς Συνόδου, διά τῆς Μετασυνοδικῆς καί Συγκρητιστικῆς θεολογίας, εἶναι καί ἦτον, ὁ Ἀρχιμασσώνος καί Νεορθόδοξος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Εἶναι καί ὁ ἐμπνευσθής καί διοργανωτῆς τοῦ "Πανορθόδοξου Συνεδρίου" στό ὁποῖον καί σφαγίασε κυριολεκτικά τήν ἐνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διά τοῦ ἀδυσώπητου Σχίσματος, τῆς Ἡμερολογιακῆς Ἀπορρύθμισις, καί ὄχι Μεταρρύθμισις ὡς λέγουσιν μερικοί, ἄστοχα! 

Θ΄. Στό συγκεκριμένον Φαριζαϊκόν Συνέδριον τοῦ 1923 μ.Χ. ἔγινεν λόγος διά πρῶτην φορά διά τινά "Πανορθόδοξον Σύνοδον"...! Εἶναι καταγεγραμμένον εἰς τά Πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ ἐν λόγῳ Συνεδρίου, τά ὁποία θά σᾶς ἀποκαλύψωμεν ἐν μέρει προσεχῶς, μέ εἰδικώτατον καί ἐκτενές σχολιασμόν ἐπ΄ αὐτῶν. Ἄρα τό Νεοπατριαρχικόν πρότυπον τῶν ἁπανταχοῦ Φαναριωτῶν, ὁ πατήρ καί ἡ βάσις τῆς μέλλουσας "Πανορθοδόξου Συνόδου" τῶν τραγικῶν Οἰκουμενιστῶν πατριαρχῶν, ἀρχιεπισκόπων, μητροπολιτῶν, εἶναι  ὁ Ἀρχιμασσώνος πατριάρχης Μεταξάκης, ὁ ὁποίος δυστυχῶς,  κατεξέσχισεν μέ φοβερόν Σχίσμα (παλαιοημερολογίτες καί νεοημερολογίτες), τό ὁποῖον βιώνουμεν ἄχρι τῆς σήμερον, μέ πολιτικές διχοστασίες καί οἰκτρές αἱρέσεις, τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Μελετώντας κανείς, τόν βίον καί τήν πολιτείαν του, κατανοεῖ εὔκολα κανείς, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ περιπόθητη (μόνον διά πολλούς ἀνιστόρητους, ἀνοήτους καί ἀφελείς) Πανορθόδοξη Σύνοδος τοῦ 2016 μ.Χ., εἶναι κατ΄ οὐσίαν, διαβολικόν καί ἀνώμαλον θυγάτριον, τῶν Νεομεταξάκειων σχισματικοαιρετικῶν ληρρημάτων καί φλυαριῶν, τουτέστιν πανούργων Συγκρητιστικῶν διαβολοτεχνουργιῶν. Ἄρα πρόκειται διά Σύνοδον, Μεταχριστιανικήν, δηλ. ἀνίερη Σύνοδος ἄνευ τοῦ Χριστοῦ καί ἄνευ τοῦ ὀρθοδόξου Χριστώνυμου ποιμνίου Του. Μιᾶς καί (ἐξ)ἀκολουθεῖ συγκεκριμένες  ἀντιχριστιανικές καί ἐξωχριστιανικές προϋποθέσεις, ἐξάπαντος μέ χριστιανικόν περίβλημα.

Ι΄. Ὁ κακόδοξος καί αἱρετικός πατριάρχης Κων]Πόλεως κύριος Βαρθολομαίος, συμπαρασύρει στό διάβα του, ἅπαντες τίς Τοπικές Ἐκκλησίες ὑπό τήν πλανεμένη καθοδήγησιν καί σατανικήν ἔμπνευσιν τῶν ἀχρείων γερόντων καί ἐλεεινῶν προκατόχων του, λ.χ. Μεταξάκη, Ἀθηναγόρα, κ.λπ. Σημειώνει δέ, ὅτι "ἡ καθ΄ ἡμᾶς Ἁγιώτατη Ἐκκλησία δηλοῖ ὅτι ἀδυνατεῖ νά ἀναλάβῃ τήν ἱστορικήν εὐθύνην τῆς ἀναβολῆς τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου καί τόν ὡς ἐκ ταύτης κίνδυνον ματαιώσεως αὐτῆς"...! Δέν ἀντιλαμβάνεται διόλου ὁ κ. Βαρθολομαίος, ὅτι ἡ ἀναβολή τινάς Ληστρικῆς Συνόδου, θά εἶναι σωτήριος διά τό Καθολικόν κύρος καί τήν ἐνότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἐξάπαντος ὅμως, ἀναλαμβάνει μέ ἄνεσιν, τά ἀντίθετα, δηλ. τήν ἱστορικήν εὐθύνην τέτοιας Πανκακόδοξης Συνόδου, μέ κάθε μέσον καί κόστος. Ἀσχέτως ἀκόμη, καί σέ ἐκ τῶν προτέρων κραυγαλέες ἀσυμφωνίες καί μή ὁμοφωνίες σέ δευτερεύοντα, τριτεύοντα κ.ο.κ. παρεμφερεῖ ἐκκλησιαστικά ζητήματα. Χίλιες φορές νά διαψευσθῶμεν, καί νά μή καταρακωθεῖ τό Καθολικόν κύρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, καί νά μή δυναμητισθεῖ ἡ ἐνότης, τῶν Ὀρθοδόξων, μέ τούς ἐπιπρόσθετους, τολμηρούς ἀκροβατισμούς, τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἄν μή τί ἄλλον, ἤγγικεν ἡ ὤρα νά φανερωθεῖ, τό εἰδεχθές προσωπεῖον, τῶν Φαναριωτῶν Οἰκουμενιστῶν, διά ὅσους ἀκόμη τούς ἐμπιστεύονται δουλοπρεπῶς καί ἀδιακρίτως, καί μᾶς διαβάζουν μέ περίσσια καχυποψίαν. Προσωπικά ἐπιλέγωμεν τήν ἀμερόληπτον καί ἔλλογην καχυποψίαν, δηλ. λογικήν καχυποψίαν, τόσον διά τίς προσωπικές μας θέσεις καί διά τῶν φίλων μας, ὅσον καί εἰς τά τῶν ἐχθρῶν μας. Τό γεγονός καί μόνον, ὅτι τό Οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον μας, ἐπιθυμεῖ νά ὑφίσταντο, ἑτερόδοξοι αἱρετικοί, ὡς παρατηρητές, στήν Ἁγία Σύνοδον, τό "ἁγία" πλέον χάνει τό νόημά της. Ὑφίστατο ἰδιαίτερος λόγος νά ἐπεκταθοῦμεν καί νά ἀναλύσωμεν παιρετέρῳ τήν ὄζουσα ἐκκλησιαστική πραγματικότητα; Ὄχι βέβαια! Δίκαιον ἔχει τότε ὁ κ. Βαρθολομαίος, ὅταν ὁμιλεῖ καί διατυπώνει, περί τινῶν "ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας", μιᾶς καί ἐν παραλείψῃ καί ἀγνοίᾳ του ἀπωλεσεν τό σημαίνων αἰσθητήριον τοῦ ἀντίπαλου δέους περί τινῶν "ἀγωνιστῶν τῆς κακοδοξίας". Τό who is who τό ἀποδεικνύει, καί θά τό ἀποδείξει καί πάλιν,  ἡ διαχρονική Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων πού εἴχαν ὡς ἀρχέτυπον τίς Θεοπνεύστους Ἀποστολικές Συνόδους καί ὡς  πρότυπον τίς τῷ ὄντι Ἁγίες  Οἰκουμενικές Συνόδους τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι τίς Ληστρικές Βατικάνειες ψευδο-Συνόδους τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν.

Τοῦ  Παναγιώτη Π. Νούνη