Translate

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ:[ΜΕΡΟΣ Δ΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗΣ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. (ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΝ)



Ἡ (ἁν)αἵρεσις τοῦ ἐωσφορικοῦ βιβλίου τῆς Ἀλίκης Μπέϊλης "Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ". 

[ΜΕΡΟΣ Δ΄]

(Οἱ Ἀποκρυφιστικές  ἀποδείξεις, πού διαψεύδουν, τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιον καί ἄπασαν τήν ψευδόδοξον κομπανία, τῶν ἑτέρων ὀρκισμένων Οἰκουμενιστῶν ταγῶν)


Μέχρι στιγμῆς, ἔχουμεν ἀσκήσει μερικήν τινά ἀντιρρητικήν  βιβλιοκρισίαν, εἰς τό Ἀποκρυφιστικόν σύγγραμμαν τῆς μητριᾶς τοῦ Θεοσοφισμοῦ, τό μανιφέστο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ/Συγκρητισμοῦ τῆς Ἀλίκης Μπέϊλης, Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, τό ὁποῖον, ἔχει ὡς ἀπώτερον στόχον καί σημαίνωντα σκοπόν, νά προετοιμάζει μυῶντας φιλοσοφικο-θεολογικά, στοχαστικά, μαγικο-πρακτικά, ἀλλά καί σταθερά, εἰς τά σωρηδόν ἐωσφορικά καί πλανεμένα, Συγκρητιστικά Δόγματα, τῆς Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου, δηλ. τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου. [1]
Ἔχουμεν ἐξετάσει εἰδικῶς, ἀλλά χωρίς νά ἔχομεν ἐξαντλήσει σέ μακράν ἀνάλυσιν τά ἀποκρυφιστικά καί θρησκειολογικά ζητήματα: εἰς τά προλεγόμενα του, περί τινᾶς μαγικῆς πανθρησκειακῆς προσευχῆς, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΚΛΗΣΗ, εὐχή πρός μίαν ἀόριστον καί ἀπροσδιόριστον (!) θεότητα· βιβλιοκρίναμεν μάλιστα, καί τά πρώτα δύο κεφάλαια αὐτοῦ, α΄. Η ΔΟΞΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΕΝΟΥ και β΄. Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Ὡστόσο, πρόκειται ὅμως, στό παρόν βιβλιοκριτικόν δοκίμιον, νά προσπεράσωμεν, τά τρία ἐπόμενα κεφάλαια τοῦ ὑπό ἐξέτασιν ἐγχειριδίου-ἐξάπαντος ἔχουμεν κρατήσει σημαντικές σημειώσεις καί θά ἐπανέλθωμεν προσεχῶς καί διά αὐτά-καί θά ἐστιάσωμεν σκόπιμα καί στοχευμένα, εἰς τό ἔκτον κεφάλαιον, περί τήν ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, διά τήν ὁποῖαν, μᾶς ἔκανε μόλις πρόσφατα, εἰς τινά συνέντευξιν, ἀποφατικήν ἀναφοράν, ὁ μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἀλβανίας  καί Ἀρχιοἰκουμενιστής θρησκειολόγος κύριος Ἀναστάσιος. [2]
Μιᾶς καί ὑφίστατο σημαίνουσα σύγκλησις, εἰς τά κρίσημα θεολογικά ζητήματα, τῶν νεοεποχήτικων ἐρευνῶν μας, ἐπί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (=Οἰκουμενικῆς Κίνησις) καί τοῦ Θεοσοφισμοῦ/Ἀποκρυφισμοῦ/Τεκτονισμοῦ καθῶς καί ἄλλων Θρησκειολογικῶν, Δογματολογικῶν καί Συμβολικῶν ζητημάτων· ἔχομεν τήν τινά ὑποχρέωσιν, νά ἀποδείξωμεν, ἐξάπαντος στούς καλοπροαίρετους, φιλότιμους καί φιλόπονους ἀναγνώστες μας, ὅτι δυστυχῶς, οἱ Ἀρχιοικουμενιστές ὁπαδοί τοῦ Συγκρητισμοῦ: ὅπως λ.χ.  τινές ὑψηλόβαθμοι ἀξιωματοῦχοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Πατριάρχες, Ἀρχιεπίσκοποι, Μητροπολίτες, Ἐπίσκοποι, Ἀρχιμανδρίτες, Ἡγούμενοι κ.ο.κ. καθῶς καί ἀρκετοί νεωτεριστές καθηγητές τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, μαζί μέ τό συμβουλευτικόν προσωπικόν τους, εἶναι ἄκρως ἡμιμαθείς καί ἄρα ἀμαθείς, στά ὅρια τινᾶς ἐπικίνδυνης καί ἀδικαιολόγητης ἀφέλειας, τουτέστιν, μή ἀγνῆς, ἄγνοιας!
Τά πολύ σκληρά ἐρωτήματα πού προκύπτουσιν, σαφῶς, καί φυσικά, ὄχι μόνον πρός τόν Προκαθήμενον τῆς Ἀλβανίας, ἀλλά ἐπί πάντων τῶν συλλειτουργούντων αὐτοῦ, εἶναι: 
1. Πῶς εἶναι δυνατόν, νά ἀπορίπτουν, ὑπό τινᾶς ἀπολύτου βεβαιότητας, τήν μείζωνα ἀυταπόδεικτον καί καταγεγραμμένη-ἐκ τῆς Ἀποκρυφιστικῆς Γραμματείας-σκοπιμότητα καί ἰδιοτέλειαν, τῆς Νέας Παγκόσμιου Θρησκείας, πού συγκοινωνεῖ καί συσχετίζεται, μετά  τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου (ΠΣΕ) τῶν ψευδο-Ἐκκλησιῶν, μετά τῶν διμερῶν καί πολυμερῶν Διαλόγων καί συνεδρίων καθῶς καί τῶν μεικτῶν Διαθρησκειακῶν Συμποσίων καί Συμπροσευχῶν; 
2. Ὅλες αὐτές οἱ ἐπι μέρους Διαχριστιανικές καί Διαθρησκειακές ἐνέργειες, ὁ πρακτικός συγκρητισμός, τά χιλιάδες κομμάτια τοῦ πάζλ, δέν συμπληρώνουν ἔτσι τό ὅλον πορτρέτον τῆς Πανθρησκείας τοῦ Θεοσοφισμοῦ-Ἐωσφορισμοῦ;
3. Γιατί δηλαδή, ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως καί ὄχι ἐξ ὁμολογιακοῦ παροξυσμοῦ, νά ἔμπιστευθῶμεν ἀδιάκριτα καί τυφλᾶ, τίς Καταστατικές καί Ἐκκλησιολογικές Ἀρχές, τοῦ Παγκόσμιου Παμπροτεσταντικοῦ Συμβουλίου τῶν αἱρετικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησις; 
4. Γιατί μέ τό στανιό καί διά εὐλογίας μάλιστα, τοῦ οἰκουμενι(στι)κοῦ πατριαρχείου μας, νά μεταβληθοῦμεν, ἀπό Λογικόν καί Χριστώνυμον ποίμνιον, σέ ἄ-[Λ]λογον, ἤ,  καί ἄ-Χρι(η)στον χαζοποίμνιον; Ποῦ πῆγεν ἡ Ἁγιοπνευματική καί ἱερά Διάκρισις τῆς ὀρθοδοξίας/κακοδοξίας;
5. Μήπως ἀπαιτεῖ  τήν σήμερον, ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησούς Χριστός,  τινά τυφλήν καί ἀδιάκριτον ὑπακοή, σέ ἀφιερωμένους ἐκπροσώπους Του, πού αἱρετίζουσιν ἀσύστολα καί βλάσφημα, εἴτε καί σιωποῦσιν ἐπί τοῦτων προκλητικῶς, προπαγανδίζοντας στυγνᾶ τόν νεοεποχήτικον καί Θεοσοφικόν Συγκρητισμόν, δηλ. τήν παν-αἵρεσιν ὅλων τῶν Αἱρέσεων;
6. Μᾶς διδάσκουσιν τήν σήμερον: ὅτι οἱ Διαχριστιανοί καί Διαθρησκειακοί Διάλογοι,  ἀποσκοποῦσιν ἀπόλυτα, ἐξάπαντος καί ἐπιβάλλονται, ἀναντίρρητα ἐπί τινά ἰδεολογικοῦ καί ἰδιοτελοῦς σκοποῦ, διά τινά συγκεκριμένον θρησκειολογικόν καθῶς καί  εἰδικόν θεολογικόν πλαίσιον, δηλ. ἐνωποιητικόν παράγοντα καί ἐνωτικόν τέλος! Ἔτσι; Διότι, ὥσπου δέν ὑφίστατο, τινά σημαντική καί σοβαρή συμφωνία, ἤ καί συμβιβασμός, ἐκ τῶν ἀντισυμβαλλομένων πλευρῶν, εἰδικά σέ θέματα δογματολογικά καί  ἄρα σημαίνουσας διαφωνίας, θά πρέπει κάπως-κάποτε, καί μέ κάποιον τρόπον, νά κλείσει τελεσίδικα, τό ὅλον παραμύθιον, τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως...! Ἕνας παιχνιδιάρικος τρόπος, ἐντυπωσιακοῦ καί τινός χαρμόσυνου τέλους, εἶναι νά ἐπισυμβαίνουν, παράδοξες καί ἀθεολόγητες συμφωνίες (!) μέ καί κοινά ἐνυπόγγραφα Κείμενα καί ἀγαπουλίστικα σαχλεπίσαχλα ἀνακοινωθέντα, ἐπί τινῶν δῆθεν συμφωνιῶν! Κάποιος πρέπει νά συμβιβασθεῖ (συνήθως ὁ ἀδύνατος, ὁ αἰχμάλωτος, ἀλλά καί ὁ προδότης, κ.ο.κ.) εἰς τά διεθνή φόρα, ἤ καί νά ξεπουλήσει τίς ἀρχές του, ἵνα ἐπέλθει ἡ προσχεδιασθῆσα τινά ἔνωσις τῶν θρησκειῶν. Λογικόν; Ὡς ἐδῶ, εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι; Ἐλπίζω...
7. Ἆραγέ ὅμως, πῶς κλείνουσιν τά παραμυθάκια; 
8. Ἔχουμεν ξεχάσει  τήν ἀμερικανιά, τοῦ Ηapy Εnd;
9. Οἱ Οἰκουμενιστές ταγοί, ἀγωνίζονται, πάσι θυσίαν,  διά τήν χριστιανική ἐνότητα (sic) τοῦ παντῶς! Διαφωνοῦν λένε, συνήθως ἀρκετοί δῆθεν φανατικοί. Ἐκ θεο-λογικῆς ἀπόψεως, κοντεύουν μερικά γεροντοπαλλίκαρα, νά ταυτίσουν, τόν ὅποιονδήποτε διαφωνοῦντα διά τό ὅποιονδήποτε θέμα, ὡς φανατικόν καί ψυχασθενήν. Ταυτίσαν σκοπίμως καί τεχνηέντως, τό λεξίδιον διαφωνία μέ τόν φανατισμό! Εἶναι τό πλέον πανεύκολον πράγμα, νά ἐτικεττοποιῶμεν τούς πάντες, ἀναπόδεικτα βέβαια, ὅταν δέν συμφωνοῦν μέ τίς ἀπόψεις μας. Αὐτά δέν διδασκόμεθα ἐκ τῆς Μητέρας(;) Ἐκκλησίας ἐν τῇ Κων]Πολῃ μετά τῶν Τοπικῶν Αὐτοκεφάλων-δορυφόρων Της; Αὐτό δέν μᾶς διακηρρύτουσιν, νυχθημερῶν καί ἀκατάπαυστα, οἱ Οἰκουμενιστές; Ἐνότητα μετά πάντων τῶν μαζοποιημένων θρησκειῶν καί χριστιαν-ισμῶν, καί ἐπιτακτικήν διαίρεσιν, δηλ. ἐνσπείρουν τόν διχασμόν, κατά τῶν διαφωνοῦντων καί κατά τῶν δῆθεν φονταμενταλιστῶν, ἀλλά ἐξάπαντος κατά τῶν  τινῶν ἀντιοικουμενιστῶν! Ἀγωνίζονται οἱ Οἰκουμενιστές, διά μίαν μανικήν ἔνωσιν, μετά τῶν σχισματικο-αἱρετικῶν παπικο-οὐνιτῶν καί παν-προτεσταντῶν, ἀλλά  ἀπ΄τήν ἄλλη ἀπαξιώνουν πλήρως καί λοιδωροῦσιν τοῦς ταλαίπωρους ἀδελφούς μας, τούς σχισματικοαιρετικούς Παλαιοημερολογίτες-Ζηλωτές! Ἔτσι; Ἄπαντες οἱ Οἰκουμενιστές, εἶναι ἄσπιλοι (sic) καί καθαροί ἐκ παντῶς μολυσμοῦ καί ἐμπαθείας καί κατακρίνουν ὑποκριτικῶς,  ὡς δῆθεν "Καθαρούς", τοῦς ἀντιοικουμενιστάς! Δέν κοάζωσιν ἔτσι, ὡς ἀνέμελα καί βολεμένα βατράχια, τοῦ βορβωρῶδους ἔλους τῆς μυθομανίας των, τινά ἄπειρα καί ἀδιάλειπτα κοάξ-κοάξ, μάλιστα  ἄχρι σχιζοφρενικῆς ψυχώσεως, περί τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως; 
10. Τότε, γιατί ἆραγε, ἀπορίπτουσιν μέ ἀπολυτον δογματισμόν, τήν προδιαγεγγραμμένην καί βραχυπρόθεσμον προεργασίαν καί προετοιμασίαν τινᾶς ἐνωτικῆς Πανθρησκείας καί Πανχριστιανισμοῦ, ὅπως τῶν ὀραματίζονται οἱ Μασσῶνοι, οἱ Θεοσοφιστές, οἱ ἑτερόδοξοι Οἰκουμενιστές κ.ο.κ.; Ὀραματίζονται μήπως,  διαφορετικήν καί ἄλλως πως τινά μυστικήν ἐνότητα, ἐκ τῶν συνεταίρων τους, ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων; Ἄν ὀραματίζονται ἄλλα, καί διαφορετικά ἐκ τῶν συμφωνηθέντων, τότε δέν ἔχει νόημα ἡ παραμονή των, δηλ. νά συμπροσεύχονται, νά συνδιαλέγονται, καί νά συνοραματίζονται τινά ψευδο-ἐνότητα, μέ ὅλους τούς ἄλλους, καθότι εἶναι ἐπιτακτικόν δίκαιον, ἔντιμον καί ἠθικόν, νά ἐξέλθωσιν ἐξ αὐτῶν τῶν Οὐμανιστῶν, καί νά δημιουργήσουσιν μία ἀκραιφνήν Ὀρθόδοξον Οἰκουμενική Κίνησιν. Ἕναν παγκόσμιον Ὀρθόδοξον καί Καθολικόν ἐν τῷ Θεανθρωπισμῷ Οἰκουμενισμόν, τόν ὁποῖον, θά ἐλέγχουσιν σέ τινά ἀπόλυτον καί ἀποκλειστικόν βαθμόν, ἀμειγῶς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἁπάντων τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Αὐτό δέν ἐπιτάσσει ἡ λογική;
11. Δέν εἶναι μάλιστα, ἀκριβῆς θεο-λογική ἀντινομία, καί ἄκρως ἀντιφατικόν, ὅλον τοῦτο, καί δεῖ παράδοξον φαινόμενον: οἱ παπόφιλοι ἐνωτικοί καί "ὀρθόδοξοι" Οἰκουμενιστές (καί ἀρκετοί σιγονταροοικουμενιστές), νά συκοφαντοῦσιν, τούς ἀνθενωτικούς ἀντιοικουμενιστές καί παπομάστιγες, διά τόν λόγον ὅτι, οἱ τελευταίοι προτείνουν μίαν καθαρήν καί ἔμπροϋπόθετον, ἐξάπαντος ὀρθόδοξο-Πατερικήν καί ἐν Χριστῷ Εὐαγγελικῇ ἔνωσῃ μετά πάντων τῶν ἀνθρώπων· ἐνῶ οἱ πρῶτοι, ἐπιτελοῦσιν σωρηδόν  Διαθρησκειακές οἰκουμενιστικές Συναντήσεις, διά τά φαινόμενα καί ἐν τῷ ψεύδῃ, καί ἔπειτα ὅταν τούς ἀποδείξουν, ὅτι πίσω ἀπ΄τά Οἰκουμενιστικά των  Συμπόσια, μεταβάλλονται, εἴτε ἔν γνώσῃ εἴτε καί ἔν ἀγνοίᾳ των, σέ διαβολάνθρωπους πράκτορες τοῦ Θεοσοφισμοῦ-Μασσωνισμοῦ, δηλ. σέ πειθήνια ὄργανα ἐν τῷ  ἀποκρυφισμῷ τῶν τρανῶν καί διασήμων παγκοσμιοσυμβουλάτορων ἐκ τοῦ Σατᾶν· τότε, σ΄αὐτό εἰδικά, τό σημαίνων σημεῖον, ἀρνοῦνται καί προδίδουν μέ ἄνεσιν, τόν ἐαυτόν τους καθῶς καί ἅπαντες τίς ἐνωτικές ἐνέργειές των, δηλ. τόν βασικόν ψευδώνυμον ὅρον τους, τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως· τοῦτον καθαὐτόν καί μόνον, δέν εἶναι παράλογη, σχιζοφρενική καί μεγίστη ἀντίφασις;
12. Ἄν μή τί ἄλλον, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἀλβανίας κύριος Ἀναστάσιος, ἦτο καί Καθηγητής τῆς Θρησκειολογίας, και συγγραφέας θρησκειολογικῶν μελετῶν, ἆρα, δέν ὄφειλεν ὡς καθηγητής ἀλλά καί ὡς ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας, νά γνωρίζει, τί διδάσκουν οἱ ἐξωχριστιανικές, θρησκειολογικές καί παραθρησκευτικές, ἐξάπαντος οἱ ἀντιχριστιανικές καί Ἀποκρυφιστικές Πηγές τοῦ Θεοσοφισμοῦ-Μασσωνισμοῦ; Μήπως ὅμως γνωρίζει, καί δεῖ ἀρίστως, καί διά λόγους πού μόνον ὁ Θεός καί ἐκείνος θά γνωρίζουν, μᾶς ἀποκρύβει ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἂνευ τήν ἀλήθεια τοῦ πράγματος, περί τῆς Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας;
13. Κατηγόρησε κανείς ἀντιοικουμενιστής, ἐντελῶς αὐθαίρετα, τούς Ὀρθοδόξους Προκαθημένους, ὅτι συνοραματίζονται, συνυφαίνουν καί συνδημιουργοῦν, μαζί μέ τούς Μασσώνους καί τούς Θεοσοφιστές, τήν Νέα Παγκόσμια Θρησκεία; 
14. Ἄν ἡ ἀπάντησις εἶναι καταφατική, ἄς μᾶς ἀπαντήσουν οἱ κωφάλαλοι Οἰκουμενιστές, διά τίνα λόγον, οἱ προκάτοχοι πατριάρχες τῆς Κων]Πόλεως καί πνευματικοί πατέρες τοῦ οἰκουμενιστή πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου,  ἦτο ἀποδεικτικά καί πανηγυρικά Μασσῶνοι; (!)
15. Καί τό κυριότερον, χωρίς νά ὑπονοοῦμεν ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι Μασσῶνος, διότι ἔχουμεν ὑπόψιν τήν ἐπίσημον κατηγορηματικήν διάψευσιν του: Γιατί ὁ νύν πατριάρχης τῆς Κων]Πόλεως μαζί μέ τήν κομπανία του, ἀκολουθοῦσιν πιστά, κατά πνεῦμα καί κατά γράμμαν, τήν προγενεστέραν μασσωνίζουσαν γραμμήν τῶν Ἀρχιμασσώνων πατριαρχῶν: τοῦ Μεταξάκη καί τοῦ Ἀθηναγόρα
16. Δέν δύναται πλέον ἔν ἕτει 2016 μετά Χριστόν, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τοῦ Γένους τῆς Ρωμῃοσύνης μας, νά ἀλλάξει ἄρδην γραμμήν,  νά ἐπανέλθει στήν Κανονικότητα, ἤ καί νά ἐπανεύρει τήν Εὐαγγελικήν Ἀλήθειαν, τήν ὀρθόδοξην παραδοσιακήν καί Πατερικήν γραμμήν τῶν Ἁγίων προκατόχων του Πατριαρχῶν;
17. Τό ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, διέψευσε γραπτῶς καί ἐπίσημα τίς φῆμες, περί τῆς ἀδελφοποίησις του μέ τόν Τεκτονισμόν-Μασσωνισμόν, αὐτή ἡ διάψευσις, δέν ἀποδεικνύει διόλου, ἀλλ΄οὔτε σημαίνει, ὅτι ἀπαλλάττεται ἐκ τῆς δικαίας κατηγορίας τοῦ Μασσωνίζειν συγκρητιστικῶς· μιᾶς καί ἡ κοινή συνισταμένη-ὁμοιῶτης, μεταξύ τοῦ Θεοσοφισμοῦ-Μασσωνισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ὁ Θεομίσητος Συγκρητισμός. Ἄρα μηδέν εἰς τό πηλίκον, ἡ φαινομενική διάψευσις.

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ:
1. Θά πρέπει νά τονίσουμεν ἐξ ἀρχῆς, ὅτι τό μυστήριο τῆς ἀνομίας ἵνα δομηθεῖ καί κραταιωθεῖ, ἡ Πανθρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι ὀρατά πλέον ἐν ἐξελίξει καί ἐν ἐνεργείᾳ. Πολλοί βέβαια θά καγχάζουσιν μέ ἐτοῦτην τήν Προδρομική καί ἀναντίλεκτον στάσιν, ὅπως κάγχαζαν ἀδιάφορα, οἱ μή διασωθέντες τοῦ Κατακλυσμοῦ ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ ἁγίου Δικαίου καί Προφήτου Νώε, ἤ καί ἐπί τῆς καταστροφῆς τῆς πεντάπολης τῶν Σοδόμων καί Γομόρρων ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ Δικαίου Λώτ. Ὁ καγχασμός των, εἶναι καί ἡ ἀπόδειξις τῆς ἀμετανοησίας καί ἐν τέλει τῆς ἄλογης ἀμηχανίας των. Ἡ ἱστορία θά τούς προσπεράσει ὅμως, μιᾶς καί οἱ μαζάνθρωποι ζοῦσιν εἰς τήν Χολιγουντιανή κοσμάρα των. Ἡ οὐσία εἶναι νά μή καταντήσωμεν ὡς τήν ταλαίπωρη γυναίκα τοῦ Λώτ, ἡ ὁποῖα δυστυχῶς, ἦτο ἀνόητα προσκολημένη εἰς τήν ὕλην καί περιουσίαν της, ἀντί πρός τόν Δημιουργόν τῆς.
2. Ἔχουμεν ἦδη, ἐξόφθαλμες ἐσχατολογικές, θεολογικές καί θρησκειολογικές ἀποδείξεις, τίς ὁποίες, μερικοί ἐπιμένουν στενοκέφαλα νά τίς ἀπαξιώνουν. Οἱ ἀποδείξεις εἶναι λογιῶν-λογιῶν, ὅπως π.χ. ἡ ἀπόδειξις ἐκ τῶν ἀντιθέτων: ἡ Οἰκουμενική Κίνησις μέ τήν Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία της καί τίς Διαθρησκειακές ἀρχές της. Τό ΠΣΕ εἶναι βασικόν δομικόν συστατικόν (θά ἀποδειχθῆ πιό κάτω) διά τήν Πανθρησκεία, διότι, ὑπό τό πρόσχημα τινᾶς ψευδο-χριστιανικῆς ἐνότητας καί ψευδο-εἰρήνης, κατάφερε ἐν τέλει, νά κάμψει, νά αἰχμαλωτίσει καί νά παραμορφώσει θεωρητικά καί πρακτικά, τινά ἀρχαία, μεσσαιωνικά καί παραδοσιακά χριστιανικά θρησκεύματα, καί νά τά ἐπηρεάσει σέ τέτοιον τινά μέγιστον βαθμόν, ὥστε νά ἀμβλυνθοῦσιν τινές ἀμετάβλητες καί ἀπαρασάλευτες σταθερές ἀξίες καί ἀρχές των... μέ ἀπώτερον σκοπόν τους, νά ἀφωμιώσουν a posteriori  τους ἀδύνατους (γεωστρατηγικά καί γεωπολιτικά) ἑτέρους των .
3. Τό ἴδιο ἀκριβῶς, φωτοτυπία καί τακτικισμός, ἐπισυμβαίνει σαφῶς, καί εἰς τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἀποστολική Ἐκκλησία, τό Ἕνα καί πολυδύναμον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἐπισυμβαίνει, ἵνα γίνομεν συγκεκριμένοι, σέ διοικητικόν ἐπίπεδον, ἵνα προσεγγιστοῦν ὠφελιμιστικά καί συμφεροντολογικά οἱ πανίσχυροι κατά κόσμον ἑτερόδοξοι, ἀλλά τό βασικόν,  ἵνα καμφθῶσιν, οἱ ὁρθόδοξοι διαμαρτυρόμενοι, καί ἀφωμοιωθῶσιν εἰς τά πολυδαίδαλα δίκτυα, τῆς πλάνης τοῦ πολυ-αἱρετισμοῦ, τινᾶς ψυχικῆς καί δαιμονικῆς θεολογίας, δηλ. ἐκείνης τῶν Οἰκουμενιστῶν ἤ καί Συγκρητιστῶν. Φυσικά, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν δύναται νά ὑποστεῖ τίποτα ἀπολύτως, ἄχρι τῆς συντελείας τῶν αἱῶνων, αὐτό εἶναι τό μόνον δεδομένον καί ἀσυζητητί τό πλέον σίγουρον· οἱ πιστοί, οἱ φίλοι καί τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, εἴμεθα ὅμως αδύνατοι καί τρεπτοί, δηλ. ὅσοι εἶναι βαπτισμένοι μέν, ἀλλά, ἄλλοι κατηχούμενοι καί πολλοί  ἄλλοι ἀκατήχητοι δέ, παθαίνουν πολυποίκιλα συνειδησιακά καί πνευματικά προβλήματα, πολλῶ δέ μᾶλλον ὅταν δέν εἶναι βεβαιόπιστοι ὁμολογιακά, ἤ καί κατηχητικά, δηλ. ἀμετάκλητα καί ριζηδόν, στερεωμένοι, εἰς τόν Θεανθρώπινον βράχον τῆς Πίστεως.
3. Τό Προφητικόν κήρυγμα μετανοίας, ἐκ τινῶν συγχρόνων Χαρισματοῦχων καί χαρισματικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἄνθρώπων (π.χ. Σύναξις τῶν Κληρικῶν καί Μοναχῶν) πού κόντρα στό οἱκουμενιστικό φρόνημα καί τό ψευδόδοξον ρεῦμα, τινᾶς μαζοποιημένης πλειοψηφίας, ἀγωνίζεται ρωμαλέα καί Προδρομικά, μέ τινές Θεόπνευστες Ὁμολογίες Πίστεως ἵνα μᾶς ἀφυπνίσουν ἐγκαίρως, μή τυχόν καί βρεθοῦμεν ἀσυναίσθητα, δεσμῶτες καί δούλοι, τοῦ παμφάγου τυρανόσαυρου, ἐκείνον τοῦ πολυαιρετισμοῦ  τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.
4. Τελευταία καί σημαντική ἀπόδειξις: εἶναι τά παραθρησκευτικά καί Ἀποκρυφιστικά Κείμενα τοῦ Θεοσοφισμοῦ, Μασσωνισμοῦ, Τεκτονισμοῦ, Νεομαγισμοῦ, Νεοαθεϊσμοῦ, Νεοπαγανισμοῦ κ.ο.κ., τά ὁποῖα, ἀναντίρρητα καί πρέπει νά μελετώνται ἀπό τούς εἰδικούς θρησκειολόγους καί θεολόγους, μέ εὐλογία τινός ἔμπειρου πνευματικοῦ καί φωτισμένου πατέρα, μέ ἰσχυράν καχυποψίαν, μέ ἐν Χριστῷ διάκρισιν τῶν πνευμάτων, μέ τινά λογικήν καί κριτικήν σκέψιν καί φόβον Θεοῦ, ἵνα ἐπισημανθῶσιν τά σημαίνοντα στοιχεῖα, τά ὁποῖα καί θά διαφωτίσουσιν ἀρκετά, τό Χριστώνυμον πλήρωμα. Ποιό κάτω θά παραθέσωμεν εἰς τήν κρίσιν σας, εἰδικά καί τινά ἐπιλεγόμενα ἀποσπάσματα, ἐκ τινός Ἀποκρυφιστικοῦ τόμου, ὁ ὁποῖος, δημοσιεύθηκε [3]  ὡς πρώτη ἔκδοσις, στήν Ἀγγλική τό 1948 μ.Χ., ἐνῶ ἡ πρῶτη μετάφρασις του στήν Ἑλληνικήν ἔγινε τό 1958 μ.Χ.· δηλαδή τοῦ Θεοσοφικοῦ  μανιφέστου  τῆς Πανθρησκείας συγγραφθέν ὑπό τῆς Ἀλίκης Μπέϊλης, τό ὁποῖον βιβλίον, ἀποπειρώμαστε εἰδικῶς να βιβλιοκρίνωμεν. Παρακαλούνται ἐξαιρέτως, οἱ νόρμαλ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, νά μήν προσπαθήσουν νά τό ἀποκτήσουν, διά  τινά ἀνάγνωσιν αὐτοῦ ἐκ  τινᾶς φιλοπερίεργης διαθέσεως, διότι δέν ὑφίστατο, καμία ἀπολύτως πνευματική ὡφέλεια, πολλῶ δέ μᾶλλον ὑφίστατο τιτάνιος κίνδυνος πλάνης καί σφόδρας διανοητικῆς καί θεολογικῆς συγχήσεως. Ἡ σύγχησις συνήθως, εἶναι ψυχική καί πνευματική διαταραχή, κυρίως τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως. Ἡ θεραπεία καί τό ἀντίδοτον κατ΄ αὐτῆς, δηλαδη ὁ Ἀντι(θεοσ)οφικός Ὀρός τῆς ψυχικῆς καί δαιμονικῆς νόσου τοῦ Συγκρητισμοῦ, εἶναι τά ἄπειρα καί τά ἱερά Μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἵνα ἐπέλθει, τῷ ὄντι ἐκ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἡ Θεανθρώπινη Σοφία, τουτέστιν ὁ Ἄρτος καί ὁ Οἴνος τῆς Ζωῆς μέ τήν Θεογνωσίαν Αὐτοῦ.

ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΔΟΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ:
Σημειώνουμεν εἰδικά καί καθόλου τυχαία, τήν λέξι ἀναδόμησις, διότι δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά εἰς τήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, καί δεῖ εἰς τό θρησκευτικόν πεδίον, πού εἴχαμεν θρησκειολογικήν  παλιγγενεσία, ἤ καί θρησκευτικήν παλινδρόμησι, διά τινᾶς Παγκοσμίου Θρησκείας. Ἐξ οὗ καί δέν εἶναι διόλου τυχαίως ἡ ἀπόκλισις αὐτῆς, ὡς ἡ Νέα Παγκόσμια Θρησκεία, ἤ, ἡ Πανθρησκεία τῆς Νέας Ἐποχῆς. Καθόλου τυχαῖον δέν εἶναι τό λεξίδιον  "Νέον" μιᾶς καί κάθε τί νέο, πραγματικά ἐλκύει, ἀποπροσανατολίζει καί πουλάει, σέ ἄνους καί ἄφρονες ἀνθρώπους. Ἄρα κατ΄ οὐσίαν, ἐδῶ μέ τό συμπάθιο θά σᾶς χαλάσωμεν τό ὄνειρον, δέν βιώνουμεν καμίαν ἀπολύτως τινά Νέαν Ἐποχήν, μιᾶς καί ἄν μελετήσει κανείς σοβαρά, τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ἤ κ.ἄ. γενικές ἱστορίες τῆς ἀνθρώποτητος, ἡ ἱστορία κάνει κύκλους, καί θά ἐντοπίσει σαφῶς, ὁ σοβαρός ἐρευνητής, σωρηδόν πανάρχαια θρησκεύματα, πού ἦτο σαφῶς κάποτε ὡς Παγκόσμια Θρησκεία τῆς πρό Χριστοῦ ἀνθρωπότητας, ὅπως λ.χ. ὁ Πολυθεϊστικός Συγκρητισμός (π.χ. ἡ λατρεία τοῦ Δωδεκάθεου κ.ο.κ.), ἤ καί ὁ Μονοθεϊστικός Συγκρητισμός (π.χ. ἡ λατρεία τοῦ θεοῦ Ἥλιου), πολλές φορές ἀναντίρρητα καί ὁ ἐκρηκτικός συνδιασμός καί ὑπό τῶν δύο! Μέ τήν μετά τόν Θεάνθρωπον καί ἐν Χριστῷ Νέαν Ἐποχήν τοῦ ΙΧΘΥΟΣ, ἐποχήν τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Καινούργιας Διαθήκης μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων, συντρίφθηκε κατά κράτος, ὁ πολυθεϊστικός καί μονοθεϊστικός Οἰκουμενισμός. Ἄρα λοιπόν, οὔτε ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι τινά σύγχρονον φροῦτον! Ἔτσι ἔχομεν τίς ἀρχέκακες πονηρές ρίζες καί δυνάμεις τοῦ Σατᾶν, νά διοργανώνουν καί νά ἐνεργοῦσιν, τούς δύο ἐθνοκτόνους καί γενοκτόνους Παγκόσμιους Πολέμους, οὔτως ὥστε νά ἔχουσιν ἕνα ἰσχυρό ἄλλοθι, ἵνα ἀναδομήσουσιν καί νά ἐπαναφέρουσιν τά πρό Χριστοῦ εἰδωλολατρικά καί συγκρητιστικά  ἦθη καί ἔθιμα, δηλ. θρησκεύματα, ἐκ τῶν τότε ἰσχυρῶν αὐτοκρατοριῶν. Σήμερα ἁπλῶς, θά συμπεριληφθεῖ καί ἡ σάλτσα, τινός νοθευμένου Χριστιανισμοῦ, ὑπό τήν ἐπιστασία καί ἡγεσίαν τινός νέου Χριστοῦ, ἵνα φανεί τό πρωτότυπον καί τό πρωτοποριακόν Νέον θρήσκευμα. Παγκόσμια Πολιτική ἡγεσία καί Παγκοσμια πολεμική Αὐτοκρατορία, ἦδη ὑφίστατο! Παγκόσμιος συμμαχία καί συνεργασία, τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ, καί ἐν μέρει μετά τῶν "Ὀρθοδόξων" Οἰκουμενιστῶν, ὑπό τῆς ἐποπτίας τοῦ Σιωνισμοῦ-Θεοσοφισμοῦ-Τεκτονισμοῦ, ἦδη ὐφίστατο. Τί ἀπέμεινεν ἆραγε, ἵνα ὁλοκληρωθεῖ, τό Ἐωσφορικόν καί Ἀρχιτεκτονικόν Σχέδιον καί πάζλ τοῦ ΜΑΤΣ; Μία Παγκόσμιος, φυσιολογικά, Νέα Πανθρησκεία, τινάς Νέας Βαβυλώνιας ἀποστασίας, δηλ. μία πολυθρησκεία καί μία πολυαίρεσις τινᾶς ἐπίπλαστης ἀγάπης καί νοθευμένης εἰρήνης, τοῦ Διαθρησκειακοῦ καί Διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἵνα "σιροπιάσει" στήν ἐντέλεια τό σατανικόν "γλυκάκι"!... 

ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ:
1. "Όταν επανεμφανισθεί ο Χριστός, τα επουσιώδη ασφαλώς θά εκλείψουν· θα παραμείνουν τα θεμελιώδη της πίστης, επί των οποίων θα δομήσει τη νέα εκείνη παγκόσμια θρησκεία που όλοι οι άνθρωποι αναμένουν. Η νέα αυτή παγκόσμια θρησκεία πρέπει να βασισθεί σ΄εκείνες τις αλήθειες που άντεξαν στη δοκιμή των αιώνων και έφεραν σιγουριά και άνεση σ΄όλους τους ανθρώπους παντού (σελ. 143) ".
Ἔχουμεν ξεκαθαρίσει σέ προηγούμενες βιβλιοκρισίες μας, ὅτι ὁ Χριστός τῆς Μπέϊλης, δέν εἶναι ὁ Θεάνθρωπος  Ἀναστᾶς, τό Δεύτερον Πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλά ὁ  κατ΄εξοχήν Ἀντίχριστος, δηλ. ὅ νέος Σωτήρας, ὁ Ἄβαταρ, ὁ Παγκόσμιος Δάσκαλος τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων, ὁ διαβολἄνθρωπος Ἀντίχριστος τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου.
2. "Οραματιζόμαστε επίσης μια νέα και ζωτική παγκόσμια θρησκεία, μια οικουμενική πίστη που θά έχει τις ρίζες της στο παρελθόν (σελ. 149)".
3. νέα παγκόσμια θρησκεία θα βασίζεται στο γεγονός του Θεού καί της σχέσης του ανθρώπου με το θείο, στο γεγονός της αθανασίας και της συνέχειας της θείας αποκάλυψης και στο γεγονός της συνεχούς ανάδυσης Αγγελιαφόρων απ' το θείο κέντρο (σελ. 149)".
4. "Αυτές είναι οι θεμελιώδεις αλήθειες στις οποίες θα βασισθεί η παγκόσμια θρησκεία του μέλλοντος. Ο βασικός της τόνος θα είναι η Θεία Προσέγγιση (σελ. 150)".
5. "Το μεγάλο θέμα της νέας παγκόσμιας θρησκείας θα είναι η αναγνώριση των πολλών θείων προσεγγίσεων και η συνέχεια της αποκάλυψης που καθεμιά απ' αυτές μετέδωσε (σελ. 151)".
6. "Το νέο αυτό επικλητικό έργο θα είναι ο βασικός τόνος της ερχόμενης παγκόσμιας θρησκείας και θα διαιρεθεί σε δύο μέρη (σελ. 152)".
7. "Θα σας είναι φανερό ότι μπορώ να υποδείξω μόνο τα πλατιά γενικά περιγράμματα της νέας παγκόσμιας θρησκείας (σελ. 153)".
8. "Η έρευνα θα αποδείξει ότι αυτό συμβαίνει κι όταν θεσπισθεί σ' ολόκληρο τον κόσμο το τυπικό της νέας παγκόσμιας θρησκείας, αυτό θα είναι ένας από τους σπουδαιότερους εξεταζόμενους παράγοντες (σελ. 154)".
9. "Ας επιχειρήσω να προφητέψω τη φύση των επικείμενων παγκόσμιων Φεστιβάλ. Θα υπάρχουν τρία τέτοια μεγάλα Φεστιβάλ κάθε χρόνο... Α΄. Το Φεστιβάλ του Πάσχα. Είναι το Φεστιβάλ, του αναστάντος, ζώντος Χριστού, του Δασκάλου όλων των ανθρώπων και Αρχηγού της Πνευματικής Ιεραρχίας... Η γιορτή αυτή καθορίζεται πάντα από την ημερομονία της πρώτης Πανσελήνου της άνοιξης και είναι η μεγάλη Δυτική και Χριστιανική Εορτή. Β΄. Το Φεστιβάλ του Βεσάκ. Είναι τό Φεστιβάλ του Βούδδα, του πνευματικού Μεσολαβητή... Ο Βούδδας είναι η έκφραση της σοφίας του Θεού, η Ενσωμάτωση του Φωτός κι ο Δείκτης του θείου σκοπού... Είναι η μεγάλη Ανατολική Εορτή. Γ΄. Το Φεστιβάλ της Καλής Θέλησης. Θα είναι το Φεστιβάλ του πνεύματος της ανθρωπότητας... Θά είναι συνεπώς γιορτή βαθιάς επίκλησης και έκλησης, μιας βασικής έφεσης για συντροφικότητα, για ανθρώπινη και πνευματική ενότητα και θ΄αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα στην ανθρώπινη συνείδηση του έργου του Βούδα και του Χριστού (σελ. 155-156)".
10. νέα παγκόσμια θρησκεία θα δομηθεί στη βάση της ήδη αναγνωρισμένης θεμελιώδους αλήθειας (σελ. 157)".
11. "Σήμερα η ιδέα μιας παγκόσμιας θρησκείας και η ανάγκη για την ανάδυση της  επιθυμείται πλατιά και συντελείται βραδέως. Η συγχώνευση των πίστεων αποτελεί τώρα πεδίο συζήτησης. Οι εργάτες στο πεδίο της θρησκείας θα διατυπώσουν την καθολική βάση της νέας παγκόσμιας θρησκείας. Είναι έργο αγαπητικής σύνθεσης και θα τονίσει την ενότητα και τη συντροφικότητα του πνεύματος. Αυτή η ομάδα είναι με μία σαφή έννοια ο αγωγός της δραστηριότητας του Χριστού, του Παγκόσμιου Δασκάλου. Η βάση της νέας παγκόσμιας θρησκείας θα δομηθεί από πολλές ομάδες οι οποίες εργάζονται υπό την έμπνευση του Χριστού (σελ. 159)".
12."Ο Θεός εργάζεται με πολλούς τρόπους, μέσω πολλών πίστεων και θρησκευτικών πρακτόρων αυτός είναι ένας λόγος για την εξάλειψη των επουσιωδών δογμάτων. Με την έμφαση των ουσιωδών δογμάτων και την ένωσή τους θα αποκαλυφθεί η πληρότητα της αλήθειας. Αυτό θα κάνει η νέα παγκόσμια θρησκεία και η επιτέλεση του θα προχωρήσει γοργά μετά την επανεμφάνιση του Χριστού (σελ. 159)"! 
Γι΄ αὐτό λοιπόν συνδετικά μέ ὅλα τά πιό ἐπάνω, δικαίως ἀλλά καί προφητικῶς, καί καθόλου ὑπερβολικῶς, ὁ μακαριστός καί ὅσιος Ἱερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ, μᾶς ὑποψιάζει ἀρκετά νωρίς, πρό τοῦ 1982 μ.Χ., μέ τά ἑξῆς γραφθέντα του κατά τῶν "χριστιανῶν" Οἰκουμενιστῶν: 
"Ἀλλά δέν χρειάζεται πολλή σκέψη γιά νά δοῦμε ὅτι ἡ αὐτοκαταστροφή τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ταυτόχρονα ἡ αὐτοκαταστροφή τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστιανισμοῦ... Καί ἄν ὅλα τά "χριστιανικά" σώματα εἶναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, τότε ὅλα μαζί εἶναι σχετικά μέ ἄλλα "θρησκευτικά" σώματα, καί ὁ "χριστιανικός" οἰκουμενισμός μπορεῖ νά ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα μόνο μιά συγκρητιστική παγκόσμια θρησκεία. Αὐτός εἶναι πραγματικά ὁ ἀνυπόκριτος σκοπός τῆς μασονικῆς ἰδεολογίας, ἡ ὁποία ἔχει ἐμπνεύσει τό οἱκουμενιστικό κίνημα, καί αὐτή ἡ ιδεολογία διακατέχει τώρα τόσο πολύ αὐτούς πού συμμετέχουν στό οἰκουμενικό κίνημα ὥστε ὁ "διάλογος" καί ἡ τελική ἕνωση μέ τίς μή χριστιανικές θρησκεῖες ἔχουν φτάσει νά εἶναι τό λογικό ἑπόμενο βῆμα γιά τό νοθευμένο Χριστιανισμό τοῦ σήμερα... Ὁ πληροφορημένος καί συνειδητός Ὀρθόδοξος Χριστιανός μπορεῖ νά ρωτήσει: Ποῦ θά τελειώσουν ὅλα αὐτά; Δέν ὑπάρχει ὅριο στήν προδοσία, τή νόθευση καί τήν αὐτοκαταστροφή τῆς Ὀρθοδοξίας;" [4]
Ἐπιλογικά: Νά ὑπογραμμίσωμεν, ὅτι τά συγκεκριμένα ἐγράφθησαν,  ἐλέχθησαν καί ἐδημοσιεύθησαν, γύρω στό 1971 μ.Χ., ἄρα ὑφίστατο καί μία ἀκόμη Χαρισματική καί βιβλιογραφική, τρανώτατη ἀπόδειξις, πού ἀναχαιτίζει καί ξεθεμελιώνει ἐκ βάθρων, τίς μωρές ἰδιοτελείς θέσεις καί ἀπόψεις τῶν "χριστιανῶν" Ἀρχιοικουμενιστῶν. Ὁ θρησκειολόγος οἰκουμενιστής καί Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος καθῶς κ.ἄ., τελικά, τί θρησκευτικά βιβλία μελετῶσιν καί ἐπιμένωσιν εἰς τά δυσεβέστατα ψευδολογήματα-φαντασιολογήματα καί φλυαρήματά των;



Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη






ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Παναγιώτη Π. Νούνη, Ἡ μερική βιβλιοκρισία καί ἡ ἰδιωτική ἀλληλογραφία μας μέ τά στελέχη τοῦ Λονδρέζικου Θεοσοφισμοῦ:
1. [ΜΕΡΟΣ Α΄]  Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_59.html
2. [ΜΕΡΟΣ B΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/06/b.html
3. [ΜΕΡΟΣ Γ΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/09/blog-post_40.html
4. ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗΝ ΣΧΟΛΗΝ ΤΟΥ ΘΕΟΣΟΦΙΣΜΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/09/blog-post_5.html
5. ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗΝ ΤΟΥ ΘΕΟΣΟΦΙΣΜΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/10/blog-post_97.html

[2] Τοῦ Ἀυτοῦ, ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΕΙΣ ΤΑ "ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ ΑΣΤΕΙΑ" ΤΟΥ! Μαζί τῆς κριτικῆς, τό: [ΒΙΝΤΕΟ, Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος στήν ΕΡΤ]. 

[3] Ἀλίκη Α. Μπέϊλη, Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ("The Reappearance of the Crist", by Alice A. Baily, Lucis Press Ltd., London 1979), γιά τήν ἔκδοση στά Ἕλληνικά, Lucis Trust Ltd., 2014, Ἐκδόσεις: Κέδρος. σσ. 211. Δεῖτε τό εἰδικόν ἔκτον κεφάλαιον: Η ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, σελ. 136-159.

[4] Ἱερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ, Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ θρησκεία τοῦ μέλλοντος, Ἔκδοση: Μορφή ἐκδοθῆτῳ, Ἀθήνα Δεκέμβριος 2006, σελ. 25-26.
Δημοσίευση σχολίου