Translate

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

ΤΣΑΤΣΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ, ΕΚ ΤΟΥ ΜΕΓΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΕΤΣΗ





Τσατσολογίες στο τετράγωνο, εκ του Μέγα Οικουμενιστού και Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Γεωργίου Τσέτση


Προσωπικά, ως ενεργός Τheo-blogers ή Theo-hactivities (θεο-ιστολόγοι ή και θεο-χακερακτιβιστές, εκ του όρου Hacktivism), και ως εν δυνάμει συνειδητό και εν εξελίξει ενεργό μέλος της Εκκλησίας μας, και άρα μη αποσχισμένος, ο οποίος γράφων υπόκειται Πνευματικά, στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο εις την Πόλη, και ουχί, στο προσωπικό και ιδιωτικό αμπελοχώραφο, του Οικουμενιστού και κακόδοξου Πατριάρχη μας, κ.Βαρθολομαίου, δηλώνω "ελεύθερος σκοπευτής" σεβαστέ μας Κληρικέ, κ. Γ. Τσέτση, ωσάν ο Ρομπέν των Ιστών! Είναι γνωστό, στους γνωρίζοντας τρία θεολογικολυβογράμματα, ότι οι αποσχισμένοι καθώς και οι αποκομένοι εκ της Εκκλησίας, είναι οι μη βιούντες και μη λαλούντες και ενεργούντες, την Ορθόδοξη Ευαγγελική αλήθεια Της!


Γι΄αυτό τον λόγο, επιβεβαιώνω υπεύθυνα, ως ένας απλός απόφοιτος της Θεολογίας, λαϊκός θεολογών (και ουχί Μέγας Θεολόγος ωσάν και εσάς τους Μεγαλόσχημους Κληρικούς), ότι ο Σεβ. Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος, δεν είναι και τόσον καλά ενημερωμένος ή και διαβασμένος, στα θεολογικά πράγματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας, διότι, ο αντιπαπικός και αντιοικουμενιστικός αγών των Ορθοδόξων Χριστιανών (ειδικά, ο εξάπαντος αντισυγκρητιστικός και αντιαιρετικός αγώνας, ο οποίος διεξάγεται εκ της εποχής των όντως Μεγίστων Προπατόρων και Αγίων Προφητών μας!) δεν εστιάζει αποκλειστικά και μόνον, στα ιερά λεχθέντα, του Αγίου Ισαποστόλου Κοσμά του Αιτωλού, είτε και του Αγίου Παπομάστιγος Μάρκου Ευγενικού, τους οποίους συγκεκριμένους Αγίους προφανώς και αποδεδειγμένα, ισχυρώς και ρωμαλέως, εκ τινών λογίων και φωτισμένων Κληρικών, θεολογούτων επιστημόνων Καθηγητών και Διδασκάλων της Εκκλησίας μας, Σείς οι Οικουμενιστές τους διαστρέφετε, τους πλαστογραφείτε,  τους παραποιείτε, τους νοθεύετε, τους χαλκεύετε καθώς και τους παραχαράσσετε, εις τον βωμό της Οικουμενιστικής ιδιοτέλειας Σας!!!


Μέγιστε Πρωτοπρεσβύτερε και λογιώτατε κύριε Γεώργιε Τσέτση, τολμήστε τουλάχιστον, διότι Σας παρακαλώ, Σας προκαλώ θερμώς ικετευτικά, και με την καλή έννοια παρακαλώ, να μελετήσετε σοβαρά και αρίστως, τόσο Εσείς, όσο και ο Σεβ. Μητροπολίτης Αργολίδος κύριος Νεκτάριος, τον Μέγα Πατριάρχη και άγιο Φώτιο, τον πρωταγωνιστή Άγιο της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου (το 879-880 μ.Χ.), ο οποίος Χάριτι του Τριαδικού Θεού, καταδίκασε ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ, τις κακοδοξίες του αιρετικού Παπισμού (Filioqve κ.α.) και άρα λογικώς και εκκλησιολογικώς, καταδικάσθη σύσσωμος ο κακόδοξος Παπισμός και οι διαχρονικά αιρετικοί Πάπες και Φραγκολατίνοι οπαδοί του.

Το εκπληκτικό βέβαια το 879 μ.Χ., στις ιερές καταδικαστικές αποφάσεις κατά των Παπικών αιρέσεων ήταν: Η ιερά συμμαχία, η ρωμαλλέα συμμετοχή, η σύμπραξη, η συνκαταδικαστική απόφαση, η συνυπογραφή και η συμπαράσταση, από των τότε Ορθοδόξων Παπικών και Λατίνων!!!


Άρα, Μέγιστε Πρωτοπρεσβύτερε, μαλαγανιές εκεί που σας πέρνει.


Και όμως το ανάλογο Θεόπνευστο θαύμα, εγένετο επαναληπτικά και πάλιν, εκ της Θ΄ Οικουμενικής Συνόδου (το 1341μ.Χ.) με πρωταγωνιστή αυτήν τη φορά, τον όντως Μεγάλο, Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, πραγματικό Παναγιώτατο και αληθινό Επίσκοπο της Συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης, η οποία συγκεκριμένη Θεοφόρα Οικουμενική Σύνοδος της ΚΠόλεως, κατεδίκασε αυτήν τη φορά, τον ομόφρονά σας, Οικουμενιστή-συγκρητιστή, δηλ. Ουνίτη, τον φιλοπαπικό κακόγερο και μοναχό Βαρλαάμ, για τις διανοητικές θολοσοφίζουσες  και Παπίστικες αιρέσεις του, παρέα με τους οπαδούς του...

Περσυνά ξινά σταφύλια δηλαδή.

Άραγε όμως, σε αντιπαραβολή με το δικό σας διατυπωθέν ερώτημα, το πραγματικότατο και αληθινό "ερώτημα που τίθεται" στην παρούσα και ατυχέστατη, συνηγορίστικη παρέμβασή Σας, είναι: Πέραν του όντως "αδιάβαστου και αθεολόγητου"   Σεβ. άγιου Αργολίδος, μήπως τελικά, πολλαπλασιάζονται και φανερώνονται ένας-ένας, οι ημιμαθείς, οι αδιάβαστοι και οι αθεολόγητοι Κληρικοί μας, τίμιε πάτερ;


Τουλάχιστον, εάν ήταν φωτισμένοι και κεκαθαρμένοι εκ των παθών τους, οι «διάφοροι-αδιάφοροι» και αδιάβαστοι ρασοφόροι μας, θα θεολογούσαν απλανώς και όχι κακοδόξως και αιρετικώς, διότι στο κάτω-κάτω της Αγίας Γραφής: κριτήριο του απλανώς Θεολογείν, της Ορθόδοξης Θεολογίας μας, δεν είναι η μόρφωση και τα τυχόν πτυχία, αλλά οι Τεθεωμένοι και θεομένοι, Θεοφόροι και Φωτισμένοι Πατέρες της Εκκλησίας μας και τα συγγράμματα αυτών, ενώ π.χ. όταν κακοδοξούν τη σήμερον, ένας μη Φωτισμένος και μη Θεοφόρος Ποιμένας και μάλιστα είτε Πατριάρχης, είτε Αρχιεπίσκοπος, ή Μητροπολίτης  και Επίσκοπος: “το πράγμα φωνάζει”, ότι είναι: αφώτιστος, ανάξιος, μη Θεοπρόβλητος, και εν συνεχεία, λογικά και αδιάβαστος,  πράγμα το οποίο και κατ΄ουσίαν είναι το πιό λιγότερο κακό στην παρούσα φάση, μιάς και οι προϋποθέσεις του Επισκοπεύειν και Ποιμαντορεύειν, δεν είναι ένα πτυχίο της Θεολογίας, αλλά η κάθαρση εκ των παθών και ο Φωτισμός του νοός... στη σύγχρονο-κοσμική αντίληψη μας τώρα, εάν μάλιστα ο μη Θεοφόρος και ο μη φωτισμένος Κληρικός, ο οποίος ορέγεται μάλιστα πατερίτσες, μήτρες και θρόνους, έχει και τυχόν κανένα-δύο πτυχία και υποκρίνεται τον λόγιο, τον διανοούμενο και τον διαβασμένο... γυρίζει όλο αυτό εξ΄όσων φαίνεται, μπούμπεραγκ, εναντίον του, μιάς και το καλαμαρίζειν ή και το διανοουμενίζειν, ούκ εστι απλανώς θεολογείν ή έστω θεοφιλώς επισκοπεύειν!

Εκτός κι΄αν τίμιε πάτερ, έχετε την στρεβλή γνώμη, ότι η Οικουμενική Ορθόδοξος Εκκλησίας μας, διαθέτει μόνον, δύο αντιπαπικούς αγίους, και βλέποντας τα δύο ιερά και εύκαρπα δέντρα, χάσατε όλοι Εσείς, το ιερό δάσος των μύριων άλλων αντιπαπικών αγίων;!...

-Οι Άγιοι Κολλυβάδες  τί ήταν;

-Οι δεκατρείς Άγιοι Οσιομάρτυρες, Κύπριοι καλόγεροι, της Καντάρας, υπό των αδελφών σας Ουνιτών και Παπικών... καμένων, τί ήταν;

-Ο Άγιος Νεκτάριος, τί ήταν;

-Οι σύγχρονοι Σέρβοι Αγιοκαταταχθέντες(2009), εκ του Οικουμενικού Φαναρίου μας, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, τί ήταν;


Το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας, γιατί αναγνωρίζει και τοποθετεί επισήμως, όλους αυτούς τους αντιπαπικούς και Ομολογητές Αγίους, στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας, εάν όχι;, για τους ιδιαίτερους  ρωμαλλέους Ομολογιακούς αγώνες των, υπέρ της Φιλόκαλου Πίστεώς μας;!


 Οι μόλις πρόσφατα, Αγιο-αναγνωρισθέντες, ο Άγιος Πορφύριος, ο Άγιος Παΐσιος, ο Άγιος Ιερομάρτυς Φιλούμενος ο εκ Κύπρου, και πλήθος άλλων, γνωστών και αγνώστων Αγίων και Μαρτύρων, που αν τυχόν και κάποτε μελετήσετε ποτέ σας... Αγιολόγια και Συναξάρια... τί ήταν;


Μήπως, ήταν Ουνίτες; Μήπως ήταν Παπόδουλοι; Μήπως ήταν Ιούδες, Βέκκοι, Βαρλααμιστές, Βησσαρίωνες, Οικουμενιστές και συγκρητιστές;

ΑΠΑΓΕ ΤΗΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ ΔΗΛΑΔΗ!

Διαβάστε επί τέλους, σεβαστέ μου πατερούλη, και κανένα ορθόδοξο Συναξάρι, αντί του Σαίξπηρ, για να ξεστραβωθείτε ορθόδοξα(!) σας το λέμεν, και μετά, εάν έχετε το σθένος, μεταβάλεστε και ως advocatus diabolo του Σεβ. Μητροπολίτου Αργολίδος.

Δόξα τω Θεώ πάντως, για το πλήθος των αντιπαπικών και παπομάστιγων Αγίων, και κρίμας σας, για τα όσα άστοχα, άτοπα και κακόδοξα, θολο-σοφίσματα/διαβολοσκορπίσματα συγγράψατε...


Κρίμας Σας, διότι είστε και ο Μέγας(;) Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού μας Θρόνου... αν και έχω τον νοσυρό λογισμό: το Μέγας τσάτσος του Οικουμενιστού Πατριάρχου, θα σας ταίριαζε καλύτερα, γι΄αυτό το λόγο, συγχωρέστε με τίμιε πάτερ, αλλά δουλέψτε άλλους, π.χ. τους ανευλαβείς ψευδοευλαβείς!


Σας ευχόμαστε, εν Χριστώ μετάνοια και ορθόδοξο στάδιο.
Ασπάζομαι την δεξιά Σας με τιμή


Π.Π.Ν.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ.


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 26η  Φεβρουαρίου 2015.

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ.



  Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου ε. ε. ανέδειξαν στη χώρα μας, για πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση, η οποία όμως, επειδή δεν κατόρθωσε να έχει την αυτοδυναμία στη Βουλή, συγκυβερνά με ένα κόμμα της συντηρητικής παράταξης. Το ιδεολογικό «μανιφέστο» του συγκεκριμένου αριστερού κόμματος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όπως και οι προεκλογικές του εξαγγελίες δείχνουν, ότι προβλέπονται βαθιές τομές και ριζικές αλλαγές, όχι μόνον στον οικονομικό τομέα, αλλά και στον κοινωνικό και στον εκκλησιαστικό, όσο φυσικά θα επιτρέψει το συντηρητικό κόμμα της συγκυβέρνησης των ΑΝ.ΕΛ. Ίσως να
απορήσουν μερικοί, πως συμβαίνει ένα Γραφείο Αιρέσεων, το οποίο κινείται στη θεματολογία των δημοσιεύσεών του μέσα σε συγκεκριμένα εκκλησιολογικά πλαίσια, να καταπιάνεται με ένα θέμα, που κατ’ αρχήν δεν φαίνεται να ανήκει στα πλαίσια αυτά. Όντως είναι αρχή μας, να μην πολιτικολογούμε μέσω των ανακοινώσεών μας και στην παρούσα ανακοίνωσή μας δεν πρόκειται να πολιτικολογήσουμε, αλλά θα καταθέσουμε μόνο κάποιες σκέψεις και παρατηρήσεις μας από καθαρά πνευματική και εκκλησιαστική σκοπιά, πάνω σε κάποιο δημοσίευμα στην εφημερίδα των Αθηνών «ΕΘΝΟΣ», (φυλ.10.2.2015), του καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου και προέδρου του Ιδρύματος Τσάτσου κ. Ξενοφώντος Κοντιάδη με τίτλο: «Αριστερά χωρίς δικαιώματα;».
Ο συντάκτης εντοπίζει δύο όψεις της Αριστεράς προφανώς ως ιδεολογίας και ως πολιτικής πρακτικής: «Η πρώτη, που δοκιμάστηκε στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, επικεντρώθηκε στην κατάργηση των ανισοτήτων, κατασκευάζοντας όμως απολυταρχικά κράτη και κλειστές πολιτικές τάξεις. Η δεύτερη αναπτύχθηκε στη Δύση, δίνει έμφαση στην αξία της ισότητας, χωρίς να παραμελεί την εμβάθυνση της δημοκρατίας και την ενδυνάμωση των ατομικών ελευθεριών».
Το πρώτο που πρέπει εδώ εισαγωγικά να σημειώσουμε είναι, ότι οι βασικές ιδεολογικές αρχές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, (όπως και των άλλων ευρωπαϊκών Αριστερών παρατάξεων), έλκουν την καταγωγή τους στις αρχές του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και του άθεου Ευρωπαϊκού Ουμανισμού. Έχουν όμως ενσωματώσει και πολλά στοιχεία από την σύγχρονη ιδεολογία της Νέας Εποχής και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Αν κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν και αναζητήσουμε τα ιδεολογικά θεμέλια, πάνω στα οποία στηρίχθηκε ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, θα διαπιστώσουμε, όσο και αν αυτό φαίνεται παράδοξο, ότι είναι κατ’ ουσίαν δάνεια από τον Χριστιανισμό. Για παράδειγμα οι μεγάλες πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, που αποτελούν βασικές ιδεολογικές αρχές, τόσο του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, όσο και των κομμάτων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ανάγονται στον Χριστιανισμό και στην διδασκαλία του Ευαγγελίου. Μόνο που αυτές έχουν απογυμνωθεί από την χριστιανική τους προοπτική και έχουν ενταχθεί σε καθαρά ενδοκοσμικά πλαίσια και προοπτικές, για να υπηρετήσουν μια κοινωνία, στην οποία υπέρτατη αξία και έσχατο κριτήριο θα είναι ο άνθρωπος και όχι ο Θεάνθρωπος, η απόλαυση της παρούσης ζωής και όχι η προετοιμασία για τη μέλλουσα ζωή, την όποια αρνούνται. Πιο συγκεκριμένα, η ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου, η οποία είναι μια βασική και θεμελιώδης αρχή της Αριστεράς, συνιστά βασική και θεμελιώδη διδασκαλία της Εκκλησίας, διότι αποτελεί ουσιώδες γνώρισμα του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργηθέντος ανθρώπου. Βρίσκει όμως την πλήρη και τελεία καταξίωσή της με την απελευθέρωση του ανθρώπου από την δουλεία των παθών, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου: «εάν ουν ο Υιός υμάς ελευθερώση, όντως ελεύθεροι έσεσθε» (Ιω.8,36). Επίσης η ισότητα όλων των ανθρώπων και η ανάγκη καταργήσεως κάθε διαφοράς εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως και φύλου αποτελούν διδασκαλίες, τις οποίες πρώτος ο Χριστιανισμός διεκήρυξε με ένα πρωτοποριακό τρόπο: «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος, ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ» (Γαλ.3,28). Το ίδιο ισχύει και για την έννοια της δικαιοσύνης: «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην», (Ματθ.5,6) και «Δίκαιος Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησεν», (Ψαλμ.11,7). Αλλά και η έννοια της αναδιανομής και της δικαίας κατανομής του  πλούτου, που αποτελεί βασικό δόγμα στην  ιδεολογία της Αριστεράς, μέσα στους κόλπους του Χριστιανισμού βρήκε για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας την πρακτική εφαρμογή της με την κοινοκτημοσύνη και τις λεγόμενες αγάπες των χριστιανών των αποστολικών χρόνων:«ουδέ εις τι των υπαρχόντων αυτώ έλεγεν ίδιον είναι, αλλ’ ήν αυτοίς άπαντα κοινά… Ουδέ γαρ ενδεής τις υπήρχεν εν αυτοίς», (Πραξ.4,32,34). Τέλος η έννοια της δημοκρατίας, η οποία βέβαια ήταν γνωστή από την προ Χριστού εποχή, βρίσκει και αυτή την πλήρη καταξίωσή της και πρακτική εφαρμογή της μέσα στην Εκκλησία με την καθιέρωση του Συνοδικού Θεσμού ως του μοναδικού θεσμού επιλύσεως των πάσης φύσεως εκκλησιαστικών ζητημάτων. Η εκλογή των επτά διακόνων από τον λαό, (Πραξ.6,1-7) και η Αποστολική Σύνοδος των Ιεροσολύμων, (Πραξ.15,1-21), αποτελούν κλασικά παραδείγματα.
Στη συνέχεια ο συντάκτης δίνει το «στίγμα» των επιδιώξεων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς: «Αριστερά δεν σημαίνει, υπό την δεύτερη εκδοχή, μόνο υιοθέτηση μηχανισμών αναδιανομής πλούτου, αλλά αναγνώριση νέων δικαιωμάτων σε ομάδες του πληθυσμού, επανένταξη των κοινωνικά αποκλεισμένων, αντιμετώπιση της ξενοφοβίας, διαχωρισμός κράτους – εκκλησίας, περιβαλλοντική προστασία, καταπολέμηση στερεοτύπων». Ακολούθως απαριθμεί κάποιες από τις  «τολμηρές» εξαγγελίες του κυβερνώντος κόμματος, τις οποίες ωστόσο δεν μπορεί να υλοποιήσει, αφού «η επιλογή της συγκυβέρνησης με τους εθνολαϊκιστές ΑΝ.ΕΛ. της βαθειάς Δεξιάς προεξοφλεί τη συρρίκνωση των πρωτοβουλιών στο επίπεδο των δικαιωμάτων». Και ποια είναι αυτά τα «δικαιώματα»; Μεταξύ άλλων η «κατοχύρωση του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, η χορήγηση ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών και η ενίσχυση της θρησκευτικής ελευθερίας». Στο παρά πάνω απόσπασμα ο συντάκτης παραθέτει ένα σύνολο θεμάτων, που το καθένα από αυτά οφείλει να αποτελέσει ξεχωριστή επιδίωξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Φυσικά εμείς εδώ δεν πρόκειται να καταπιαστούμε με όλα αυτά τα θέματα, όχι μόνον διότι δεν είμαστε οι ειδικοί για να τα αναλύσουμε, αλλά και διότι είναι θέματα ευρύτατα, πάνω στα οποία ήδη υπάρχει μια πλούσια βιβλιογραφία. Θα περιοριστούμε μόνο να σχολιάσουμε ακροθιγώς μία από αυτές τις επιδιώξεις, την «κατοχύρωση του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου».



Ο γάμος μεταξύ των ομοφυλοφίλων είναι ένα από τα δικαιώματα που διεκδικούν τα
κινήματα των ομοφυλοφίλων, που και αυτά με την σειρά τους εντάσσονται στο γενικότερο παγκόσμιο κίνημα της Νέας Εποχής. Τα κινήματα αυτά δραστηριοποιούνται κυρίως στην Ευρώπη και στην Αμερική, έχουν όμως  κάνει αισθητή την παρουσία τους εδώ και 10 χρόνια περίπου και στην Ελλάδα με παρελάσεις Υπερηφανείας, (Gay Pride), με φεστιβάλ και διακηρύξεις, με αιτήματα προς την πολιτεία για τα δικαιώματα των σεξουαλικών μειονοτήτων, για αναγνώριση και νομική κατοχύρωση του γάμου, η της ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ ομοφυλοφίλων, υιοθεσίας παιδιών κ.λ.π. Τα κινήματα αυτά δεν υπερασπίζονται απλώς τα δικαιώματα των μελών τους, να ζουν σύμφωνα με την δική τους σεξουαλική επιλογή, αλλά έχουν θέσει ως στόχο την προβολή και επιβολή μίας νέας ιδεολογίας με κοινωνικές προεκτάσεις. Σύμφωνα με την ιδεολογία αυτή, η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί μια μορφή σεξουαλικής διαστροφής, μια αρρωστημένη παρά φύσιν κατάσταση, όπως διδάσκει η Εκκλησία και όπως αυτό εθεωρείτο αυτονόητο και από όλους αποδεκτό, ακόμη και από την Ιατρική και την Ψυχολογία πριν από 30-35 χρόνια, αλλά αποτελεί απλώς ένα  διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, μια νόμιμη διαφορετικότητα. Η διαφορετικότητα αυτή προβάλλεται ως φυσιολογικός τρόπος ζωής, ο οποίος οφείλει να γίνει αποδεκτός από την ευρύτερη κοινωνία και να θεσμοθετηθεί από την πολιτεία με κατάλληλες νομοθετικές ρυθμίσεις, ανεξαρτήτως των συνεπειών πάνω στην ευρύτερη κοινωνία, (οικογένεια, σχολείο, δομές κοινωνικές κ.λπ). Επίσης σύμφωνα με την καινούργια ιδεολογία και νοοτροπία, κάθε αντίδραση και κριτική προς την σεξουαλική αυτή διαστροφή θεωρείται «ομοφοβία» και ρατσισμός, η οποία πρέπει να καταστέλλεται και να πατάσσεται μέσω του ποινικού δικαίου. Εδώ υπενθυμίζουμε την απόφαση –ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 4 Φεβρουαρίου 2014, η οποία καταγράφεται, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις πολλών, ως ημέρα ντροπής στην νεώτερη ιστορία της Ευρώπης. Σύμφωνα με το ψήφισμα αυτό, το οποίο έχει τίτλο «Χάρτης πορείας της Ε.Ε. κατά της ομοφοβίας και των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου», οι ομοφυλόφιλοι, λέσβιες, αμφιφυλόφιλοι κ.λ.π. αποκτούν ιδιαίτερα προνόμια. Πέραν του γενικού πλαισίου περί σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάθε ευρωπαίου πολίτη, με το ψήφισμα ζητείται η ιδιαίτερη μέριμνα για την  «προαγωγή και προστασία της άσκησης όλων των ανθρώπινων δικαιωμάτων» από τις σεξουαλικές μειονότητες. Το ψήφισμα επίσης όχι μόνον αναγνωρίζει την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά ως μία φυσιολογική σεξουαλική επιλογή και όχι ως παρά φύσιν κατάσταση, αλλά ζητεί επί πλέον από τα κράτη – μέλη της «να δημιουργήσουν ειδικά προγράμματα για τη νεολαία και την
εκπαίδευση»,  να διασφαλίζεται ο σεβασμός στις «παρελάσεις υπερηφανείας», (gaypride) και να καταπολεμηθούν ορισμένες μορφές και εκδηλώσεις ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου, δηλαδή να θεωρηθεί ως έγκλημα και ποινικό αδίκημα η κριτική για την ομοφυλοφιλία, με την αιτιολογία, ότι αποτελεί «πρακτική υποκίνησης μίσους για λόγους προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου». Ενώ δηλαδή απενοχοποιείται ή διαστροφή, συγχρόνως ενοχοποιούνται ως «ομοφοβικοί» και ρατσιστές και διώκονται ποινικώς, όσοι στιγματίζουν το πάθος ως μία παρά φύσιν κατάσταση, η οποία αποξενώνει τον άνθρωπο από τον Θεό και ακυρώνει τον αιώνιο προορισμό του, ανατρέποντας την ανθρώπινη οντολογία και φυσιολογία. Αυτό βέβαια αποτελεί, καθήκον και χρέος της ποιμαντικής αποστολής της Εκκλησίας. Ουσιαστικά με την απόφαση αυτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου παρεμποδίζεται το έργο της Εκκλησίας και παραβιάζεται το θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της εκφράσεως διαφορετικής γνώμης, πράγμα το οποίο αποτελεί την χειρότερη μορφή ρατσισμού. Και όλα αυτά εν ονόματι της δημοκρατίας και της υπερασπίσεως των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Σχέση των ομοφυλοφιλικών κινημάτων με την Νέα Εποχή.




Τα ομοφυλοφιλικά κινήματα έχουν μια πολύ βαθιά σχέσημε το γενικότερο κίνημα της Νέας Εποχής, διότι εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο των επιδιώξεών της και της «Νέας Τάξεως Πραγμάτων», που προωθείται παγκοσμίως. Όπως επισημαίνουν ειδικοί ερευνητές,
που ασχολήθηκαν σε βάθος με το φαινόμενο της Νέας Εποχής, η προβολή της ομοφυλοφιλίας συμβαδίζει άριστα με την προβολή του αποκρυφισμού και της μαγείας, που αποτελούν την πνευματική μήτρα της Νέας Εποχής.  Η εξήγηση της παράλληλης προβολής και διαφήμισης είναι εύκολη, αφού και τα δύο αυτά μεγέθη, (ομοφυλοφιλία και Νέα Εποχή), στοχεύουν στην ανατροπή της Χριστιανικής Ηθικής και στην ανοικοδόμηση του νέου μοντέλου, της αντίστροφης ηθικής, που αποτελεί την ηθική της Νέας Εποχής. Όπως είναι γνωστό, οι σχεδιαστές της Νέας Εποχής επιδιώκουν εδώ και αιώνες τώρα, να δημιουργήσουν όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, που απαιτούνται για την ανάδειξη μιας παγκόσμιας κυβερνήσεως με ένα παγκόσμιο ηγέτη, ενός πλανητάρχη που θα λύσει όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Για να επιτύχουν αυτό τον στόχο, δεν θέλουν κοινωνία ρωμαλέα με κοινωνική συνοχή, κοινωνία που θα διαπνέεται από τις ηθικές αρχές και αξίες του Ευαγγελίου και από την αγάπη προς την πατρίδα. Δεν θέλουν ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες, αλλά άβουλα όντα, ανθρώπους ρομπότ, απογυμνωμένους από κάθε έννοια αρετής, ανδρείας και ηρωισμού, ανθρώπους που θα εκτελούν πειθήνια και χωρίς αντιρρήσεις τις εντολές, που θα δέχονται άνωθεν. Η προφητική ταινία «MATRIX»
καταδεικνύει το νέο κοσμοείδωλο. Θέλουν να διαμορφώσουν μια κοινωνία ανθρώπων υποδουλωμένων στο χρήμα, στις ηδονές, στα ναρκωτικά και σε κάθε είδους σεξουαλική διαστροφή, όπως η ομοφυλοφιλία. Και αυτό το κάνουν, διότι γνωρίζουν πολύ καλά, ότι άνθρωποι χωρίς ρίζες, χωρίς αξίες και ιδανικά, χωρίς ηθική προσωπικότητα και ηθικές αντιστάσεις απέναντι στο πολύμορφο κακό, στη διαφθορά και στη διαστροφή, είναι ένα άμορφο υλικό, μια μάζα εύκολα χειραγωγήσιμη και διαχειρίσιμη από τούς πονηρούς συνωμότες της Νέας Εποχής.

Η διδασκαλία της Εκκλησίας σχετικά με το πάθος της Ομοφυλοφιλίας.



Όπως είναι γνωστό από την βιβλική διήγηση της Γενέσεως οι συζυγικές σχέσεις ανδρός και γυναικός αποτελούν μεταπτωτικό φαινόμενο. Ο «Αδάμ έγνω Εύαν την γυναίκα αυτού» (Γεν.4,1), αφού πλέον παρέβη την εντολή του Θεού  και εξεβλήθη του παραδείσου. Υιοθετούνται δε από τον Θεό οι σχέσεις αυτές ως οι μόνες κατά φύσιν ανθρώπινες σχέσεις, μέσα στους όρους της οικονομίας του Θεού και ως αντίδοτο τρόπον τινά του βιολογικού θανάτου, που ήταν αποτέλεσμα του πνευματικού θανάτου εξ αιτίας της αμαρτίας. Είναι προφανές λοιπόν, ότι οι σεξουαλικές σχέσεις ανδρός με άλλον άνδρα, ή γυναικός με άλλη γυναίκα αποτελούν μία παρά φύσιν κατάσταση, ένα είδος σεξουαλικής διαστροφής, ξένο και άγνωστο όχι μόνο στο αρχικό σχέδιο της δημιουργίας του ανθρώπου, αλλά και στο σχέδιο της οικονομίας του Θεού, μετά δηλαδή την πτώση των πρωτοπλάστων, αφού με μια τέτοιου είδους σχέση είναι αδύνατη η αναπαραγωγή του ανθρωπίνου γένους. Τούτο μαρτυρεί πέραν των άλλων η ίδια η οντολογία της κατασκευής του ανθρώπου. Η κατασκευή δηλαδή υπό του Θεού των γεννητικών οργάνων ανδρός και γυναικός αποτελούν τρόπον τινά ένα οδοδείκτη, που μας δείχνει ποιά είναι η κατά φύσιν σχέση και ποιά η παρά φύσιν. Χρειάζεται άραγε κανείς να επιχειρηματολογήσει και να φιλοσοφήσει για να αποφανθεί περί του φυσιολογικού και του αφύσικου; Κι όμως πολλοί δήθεν κουλτουριάρηδες και ψευδοπροοδευτικοί της Αριστεράς καμώνονται πως δεν το βλέπουν. Με την κοινωνική λοιπόν αποδοχή και τη νομική θεσμοθέτηση της σεξουαλικής αυτής διαστροφής, ουσιαστικά ο άνθρωπος, η πολιτεία και η κοινωνία εναντιώνεται στον Θεό, εναντιώνεται στην ίδια την φύση του και στους φυσικούς και πνευματικούς νόμους, που ο Θεός έθεσε για να λειτουργούν μέσα σε ορισμένα πλαίσια και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις.

Δείγμα της αποστροφής του Θεού προς το βδελυκτό αυτό πάθος είναι η  καταστροφή του αρχαίου κόσμου με τον κατακλυσμό του Νώε. Το ίδιο αυτό πάθος υπήρξε η αιτία της καταστροφής των δύο αρχαίων πόλεων των Σοδόμων και των Γομόρρων. Στην Καινή Διαθήκη ο απόστολος Παύλος στιγματίζει με τα μελανότερα χρώματα στις επιστολές του την σεξουαλική αυτή διαστροφή: «αι τε γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την παρά φύσιν, ομοίως δε και οι άρσενες αφέντες την φυσικήν χρήσιν της θηλείας εξεκαύθησαν εν τη ορέξει αυτών εις αλλήλους, άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι» (Ρωμ.1,26-28). Δηλαδή: Οι γυναίκες άλλαξαν την φυσική σχέση και χρήση με την παρά φύσιν και εξευτελίσθηκαν με ακατονόμαστες ασέλγειες. Κατά  παρόμοιο τρόπο και οι άνδρες άφησαν την φυσική σχέση και χρήση της γυναικός και κάηκαν από την ασυγκράτητη φλόγα της επιθυμίας μεταξύ τους, διαπράττοντες άρρενες με άρρενες απαράδεκτες και άτιμες πράξεις. Στην Α΄ προς Κορινθίους  επιστολή προσθέτει: «μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτραι, ούτε μοιχοί, ούτε μαλακοί, ούτε αρσενοκοίται, ούτε πλεονέκται, ούτε κλέπται, ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι» (Α΄Κορ.6,9-11).
Ο μεγάλος Πατήρ της Εκκλησίας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει σχετικά με το
πάθος αυτό: «Πάντα μεν ουν άτιμα τα πάθη, μάλιστα δε η κατά των αρρένων μανία». Όλα τα πάθη είναι άτιμα, πάνω από όλα όμως άτιμο, ατιμότατο, είναι η ομοφυλοφιλία. Και συνεχίζει: Οποιοδήποτε αμάρτημα και αν αναφέρεις, δεν είναι ίσο με αυτήν την παρανομία, η οποία ανατρέπει όχι μόνο τους θετούς ανθρώπινους νόμους αλλά και τους νόμους της φύσεως: «Και όπερ αν είποις αμάρτημα, ουδέν ίσον ερείς της παρανομίας ταύτης… Ου γαρ οι θετοί μόνον, αλλά και αυτοί οι της φύσεως ανατρέπονται νόμοι». Σε άλλο σημείο ονομάζει την ομοφυλοφιλία «κολοφώνα των κακών και κεφάλαιον της συμφοράς». Επίσης ένας άλλος Πατέρας της Εκκλησίας, ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, γράφει ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο βρωμερό και ακάθαρτο από αυτήν την αμαρτία: «Ουδέν γαρ αληθώς μυσαρώτερον η ακαθαρτώτερον των ούτω πορνευομένων τε και πορνευόντων». Ο Μέγας Βασίλειος στον Ζ΄ Κανόνα του συγκαταριθμεί τους ομοφυλοφίλους με τους κτηνοβάτες, τους φονείς, τους φαρμακούς, τους μοιχούς και τους ειδωλολάτρες.
Προβάλλουν κάποιοι τον ισχυρισμό, πως η προσωπική ζωή του καθενός είναι απαραβίαστη και κατά συνέπεια το σώμα του καθενός του ανήκει και μπορεί να το χρησιμοποιήσει όπως θέλει. Ωστόσο τέτοιου είδους ισχυρισμούς μπορούν να προβάλλουν μόνον άθεοι και άπιστοι, ή οπαδοί άλλων θρησκευμάτων, που δεν είναι βαπτισμένοι και δεν αποτελούν μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σ’ όλους αυτούς ο Θεός σέβεται την ελευθερία της βουλήσεώς των και τις όποιες επιλογές τους και τους αφήνει να ζήσουν σύμφωνα με τις επιθυμίες και τα θελήματά τους, διότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα ιδική του, δηλαδή ελεύθερο. Σε όσους όμως είναι βαπτισμένοι, υπάρχει ο σαφής περιορισμός του θείου Παύλου: «Πάντα μοι έξεστι, αλλ’ ου πάντα συμφέροι μοι» (Α΄Κορ.6,12), διότι σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας το ανθρώπινο σώμα ως δημιούργημα του Θεού, ως ναός του Αγίου Πνεύματος, (Β΄Κορ.6,16), αλλά και ως μέλος του Σώματος του Χριστού, (Α΄Κορ.6,15), δεν ανήκει στους εαυτούς μας, αλλά στον Χριστό: «Ουκ εστέ εαυτών, ηγοράσθητε γαρ τιμής», (Α΄ Κορ.6,19-20). Και επομένως δεν μπορούμε, να το χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε και να το παραδίνουμε στην ασέλγεια και στην φθορά της αμαρτίας. Διαφορετικά θα υποστεί τις συνέπειες, σύμφωνα με τον λόγο του απ. Παύλου «ει τις τον ναόν του Θεού φθείρει φθερεί  τούτον ο Θεός, ο γαρ ναός του Θεού άγιος εστίν, οίτινες εστέ υμείς», (Α΄Κορ.3,18). Μόνον μέσα στον ευλογημένο από τον Θεό γάμο, ως ερωτική σχέση άρρενος και θήλεος και την εξ’ αυτής συνδημιουργία μετά του Θεού δια της τεκνογονίας, ή στην ευλογημένη από τον Θεό κατάσταση της Παρθενίας, στην οποία όμως υπάρχει άλλου είδους πνευματικός γάμος, ο γάμος με τον επουράνιο νυμφίο Χριστό, βρίσκει ο άνθρωπος την εν Χριστώ ολοκλήρωση και θέωσή του και εν τέλει την σωτηρία του.

Οι κοινωνικές επιπτώσεις από την διάδοση και εξάπλωση αυτής της μάστιγος στη χώρα μας.



Το ότι η σεξουαλική αυτή διαστροφή πλήττει καίρια τον θεσμό της οικογένειας μόλις είναι ανάγκη να τονιστεί. Όπως είναι γνωστό η οικογένεια αποτελεί το θεμελιώδες κύτταρο της κοινωνίας. Είναι η ίδια η κοινωνία σε σμικρογραφία. Όταν λοιπόν έχουμε υγιείς οικογένειες, έχουμε υγιές κοινωνικό σύνολο και αντίστροφα. Μεγάλοι παιδαγωγοί και ψυχολόγοι επισημαίνουν, ότι ο ρόλος της μητέρας είναι αναντικατάστατος για την ομαλή πνευματική και ψυχική ανάπτυξη και ανατροφή του παιδιού και δεν μπορεί να υποκατασταθεί από έναν άνδρα, όπως αυτό συμβαίνει σε μια ομοφυλοφιλική σχέση γάμου, όπως επίσης και το αντίστροφο. Ο ρόλος του πατέρα δεν μπορεί να υποκατασταθεί από μια γυναίκα, όπως αυτό συμβαίνει με τον γάμο μεταξύ λεσβίων γυναικών. Και τούτο, διότι πέραν των άλλων, ο ψυχικός κόσμος της γυναίκας είναι τελείως διαφορετικός από αυτόν του ανδρός, έτσι ώστε οι δύο ψυχικοί κόσμοι να αλληλοσυμπληρώνονται και να δημιουργούν την ιδανική οικογενειακή ατμόσφαιρα, η οποία είναι τελείως απαραίτητη για την ομαλή ψυχική και σωματική ανάπτυξη του παιδιού.
 Η στοργή της μητέρας προς το παιδί, λέγουν οι παιδαγωγοί, είναι τόσο αναγκαία, όσο και η τροφή, ιδίως κατά τα πρώτα έτη της ζωής του. Όπως η στέρηση της τροφής εμποδίζει την ανάπτυξη του παιδιού, έτσι και η απουσία της μητρικής στοργής, φέρνει το παιδί σε ψυχικό μαρασμό, ο οποίος αντανακλά και στη σωματική του ανάπτυξη. Κάθε παιδί από τις πρώτες ημέρες της ζωής του έχει ισχυρό πόθο για τρυφερότητα και εξωτερίκευση της μητρικής αγάπης. Γι’ αυτό και διάφοροι επιστήμονες, από διαφορετική σκοπιά ο καθένας, κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι η μητρική αγάπη είναι αναντικατάστατη. Επίσης ο πατέρας έχει να παίξει ένα σπουδαιότατο και πολυδιάστατο ρόλο μέσα στο χώρο της οικογένειας. Ο νέος βλέπει στο πρόσωπο του πατέρα το πρότυπό του, το ιδεώδες του. Αγαπάει τον πατέρα του σαν βοηθό και ήρωά του. Είναι το πρόσωπο που υπερέχει, που ενσαρκώνει την δύναμη και την σοφία, κοντά στο οποίο η μητέρα νιώθει σωματική και ψυχική πληρότητα και παράλληλα εξασφαλίζει στο παιδί την απαραίτητη για την ανάπτυξή του κοινωνική ασφάλεια. Είναι το πρόσωπο, που στηρίζει το κύρος της μητέρας στο έργο της αγωγής του παιδιού. Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι επειδή στις ομόφυλες σχέσεις γάμου δεν υπάρχουν οι παρά πάνω προϋποθέσεις, δεν μπορούν να προέλθουν υγιείς ψυχικά και ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
Πέραν αυτού οι γάμοι μεταξύ ομοφυλοφίλων, ως αποτελούντες φοβερότατη αμαρτία, δεν έχουν την ευλογία της Εκκλησίας, στερούνται την ευλογία του μυστηρίου του γάμου και της Χάριτος του Θεού και γι’ αυτό δεν ευδοκιμούν. Σύμφωνα με μια στατιστική μελέτη στις Η.Π.Α. ανάμεσα σε άτομα πού σύχναζαν σε χώρους διασκέδασης ομοφυλοφίλων το 72% των ομοφυλοφίλων ανδρών ανέφεραν πάνω από 100 ερωτικούς συντρόφους, το 41% πάνω από 500 και το 27% πάνω από 1000! Ενώ το 74% ανέφερε ότι οι περισσότεροι από τούς μισούς ερωτικοί σύντροφοι, τους ήταν άγνωστοι. Τα παρά πάνω στατιστικά στοιχεία αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι οι σχέσεις αυτές είναι ως επί το πλείστον πρόσκαιρες και εφήμερες, αποβλέπουν κυρίως σε μια πρόσκαιρη φαντασιακή ικανοποίηση, δεν αντέχουν στο χρόνο, εύκολα διαλύονται και καταλήγουν στο «διαζύγιο», ακριβώς γιατί δεν έχουν την ευλογία του Θεού. 
Πέραν αυτού οι ομόφυλες σχέσεις «γάμου», πλήττουν καίρια την τεκνογονία και οξύνουν το δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο είναι ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Έρχονται δε σε ευθεία αντίθεση με το Ελληνικό Σύνταγμα, το οποίο στο άρθρο 21, παράγραφος 1, προβλέπει ότι: «η οικογένεια είναι το θεμέλιο της συντηρήσεως και προαγωγής του Έθνους». Ωστόσο «γάμος» μεταξύ προσώπων του αυτού φύλου και «συντήρησις» του Έθνους είναι έννοιες αντιφατικές μεταξύ τους. Ειδικοί επιστήμονες που έχουν ασχοληθεί με το δημογραφικό πρόβλημα επισημαίνουν, ότι ο δείκτης γεννητικότητας στην Ελλάδα έχει κατέβει στο (1-1,3). Είναι δηλαδή εφιαλτικά χαμηλός στην ελληνική οικογένεια. Σύμφωνα με αυτόν τον αριθμό, το 2100 οι απόγονοι των σημερινών Ελλήνων, (αν δεν έχουν μεταναστεύσει όλοι), θα είναι περίπου 2,3 εκατομμύρια.  Μετά το 2040 περίπου η εξέλιξη θα είναι μη αναστρέψιμη: κάθε δεκαετία θα χάνεται και ένα εκατομμύριο ελληνικού πληθυσμού χωρίς να «βγαίνουν οι αριθμοί» για το ενδεχόμενο αντιστροφής της κατακλυσμιαίας πλέον εξέλιξης. Επομένως ο χρόνος για μια συνολική πολιτική αναστροφής του δημογραφικού προβλήματος ως απόλυτη εθνική προτεραιότητα και στρατηγική είναι πάρα πολύ περιορισμένος. Αν τώρα το οξύ δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας συνδυασθεί με το εξ’ ίσου οξύ και μεγάλο πρόβλημα της λαθρομεταναστεύσεως, τότε αντιλαμβάνεται κανείς, ότι το όλο πρόβλημα παίρνει τις διαστάσεις μιας εθνικής τραγωδίας. Δυστυχώς τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα μας τα τελευταία 40 χρόνια, από την πτώση της χούντας και εντεύθεν, κανένα δραστικό και αποτελεσματικό μέτρο δεν έλαβαν μέχρι σήμερα. Δεν γνωρίζουμε ποιά στάση θα κρατήσει η νέα κυβέρνηση της αριστεράς απέναντι στο ζήτημα αυτό. Αν δηλαδή θα ενθαρρύνει τις ελληνικές οικογένειες για ένα τρίτο παιδί με φορολογικές ελαφρύνσεις και άλλα οικονομικά κίνητρα, και θα λάβει τα αναγκαία μέτρα για τον περιορισμό της λαθρομεταναστεύσεως,  ή θα κάνει το εντελώς αντίθετο, κωφεύοντας και να αδιαφορώντας απέναντι σ’ όσους επισημαίνουν την δραματική αυτή κατάσταση.

Τι λέγει η Ιατρική επιστήμη και η Ψυχολογία σχετικά με την σεξουαλική αυτή διαστροφή.




Έγκυρες επιστημονικές μελέτες διαφόρων ψυχιάτρων επιστημόνων δηλώνουν ξεκάθαρα σε ψυχιατρικά εγχειρίδιά τους, ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι κάτι το έμφυτο, ή έστω κληρονομικό, (δεν υπάρχει δηλαδή ειδικό γονίδιο ομοφυλοφιλίας), αλλά ότι είναι μια επίκτητη σεξουαλική επιλογή, ένας επίκτητος σεξουαλικός προσανατολισμός, με την έννοια ότι αποκτάται κατά την διάρκεια της ζωής, και δεν προέρχεται από φυσική, ή και γενετική προδιάθεση. Όταν ο διάσημος  ερευνητής του «γκέι γονιδίου» Dean Hamer ρωτήθηκε εάν η ομοφυλοφιλία οφείλεται αποκλειστικά στη βιολογία, η απάντησή του ήταν: «Ξεκάθαρα όχι». Η Ελληνίδα ψυχίατρος κ. Καλλιόπη Προκοπάκη σε σχετική μελέτη της αναφέρει ότι «μέχρι στιγμής δεν έχει εντοπιστεί κάποιος βιολογικός παράγοντας (ορμονικός, ανατομικός, χημικός, γεννητικός), που να προκαλεί άμεσα, ή έμμεσα την ομοφυλοφιλία… Η ομοφυλοφιλία παγιώνεται ως σταθερή επιλογή συνήθως μετά το τέλος της εφηβείας». Σημαντικό ρόλο στην παγίωση αυτή παίζουν εξωτερικοί παράγοντες, που προέρχονται από το κοινωνικό περιβάλλον, από τα μηνύματα τα οποία δέχονται οι νέοι από τα ΜΜΕ, ότι δήθεν η ομοφυλοφιλία είναι μια φυσιολογική σεξουαλική επιλογή, από τις φιλίες και τις συναναστροφές των, από την έμφυτη τάση και επιθυμία των νέων να δοκιμάσουν τα πάντα, όπως επίσης και σε καταστάσεις, στις οποίες υπάρχει μακροχρόνια έλλειψη του αντιθέτου φύλου.
   Επίσης σχετικά με το ερώτημα αν η ομοφυλοφιλία θεωρείται από την ψυχιατρική επιστήμη ως ψυχιατρική νόσος, η κ. Καλλιόπη Προκοπάκη στην ίδια αυτή μελέτη της αναφέρει, ότι «η ομοφυλοφιλία συμπεριλήφθηκε ως ψυχιατρική διαταραχή, (κοινωνιοπαθητική διαταραχή προσωπικότητας), στην πρώτη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχιατρικών Διαταραχών της Αμερικανικής
Ψυχιατρικής Εταιρείας, το 1952». Στη συνέχεια, «από την δεκαετία του 1980, σταδιακά “αποϊατρικοποιήθηκε”, καθώς ο χαρακτηρισμός της ως “νόσου” θεωρήθηκε από τα ομοφυλοφιλικά κινήματα ως νέο στίγμα».  «To 1992 η κατηγορία “ομοφυλοφιλία” αφαιρείται και από την Διεθνή Ταξινόμηση των Ασθενειών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO)…. Η διεθνής σύγχρονη προσπάθεια νομιμοποίησης της ομοφυλοφιλίας ως φυσιολογικής πρακτικής δεν βασίζεται σε επιστημονικά ιατρικά δεδομένα, αλλά σε “φιλοσοφικά – κοινωνικά” δεδομένα και ισχυρές πολιτικές πιέσεις. Τα αποτελέσματα της θεώρησης της ομοφυλοφιλίας ως φυσιολογικής και ισότιμης συμπεριφοράς και η νομοθέτηση πρακτικών όπως ο “γάμος” μεταξύ ομοφυλοφίλων και η δυνατότητα υιοθέτησης παιδιών μπορεί να έχουν σοβαρές συνέπειες στην δομή της κοινωνίας και στις ανθρώπινες σχέσεις». Παρά το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλία δεν θεωρείται πλέον ως ψυχιατρική διαταραχή, ωστόσο πολλές πρόσφατες έρευνες έχουν επιβεβαιώσει, ότι «οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζουν πολύ συχνότερα κατάθλιψη, απόπειρες αυτοκτονίας, γενικευμένη αγχώδη διαταραχή, διαταραχή διαγωγής, χρήση ουσιών και αλκοολισμό». Επίσης «οι ομοφυλόφιλοι άνδρες παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως σύφιλη, γονόρροια, ηπατίτιδα B και C, έρπητα γεννητικών οργάνων  και AIDS, καθώς και ορισμένους τύπους καρκινωμάτων. Οι πρώτες περιπτώσεις AIDS αναφέρθηκαν το 1981 σε νέους άνδρες ομοφυλοφίλους»

Περαίνοντες, διαβλέπουμε δυστυχώς, ότι η ελληνική Αριστερά και φυσικά η νέα κυβέρνηση, δεν έχει ερευνήσει και δεν έχει αξιολογήσει όσο πρέπει τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την ελληνικό λαό και την ίδια την εθνική μας υπόσταση η προώθηση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και η νομική θεσμοθέτηση του «γάμου» μεταξύ αυτών. Δεν έχει συνειδητοποιήσει, ότι πάνω από τα ατομικά δικαιώματα και τις «ατομικές ελευθερίες» των όποιων μειονοτήτων, βρίσκονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες της πλειοψηφίας και το κοινό συμφέρον του Ελληνικού Λαού. Φαίνεται επίσης, ότι δεν έχει κατανοήσει την μακραίωνη Ελληνορθόδοξη Παράδοση, με την οποία είναι δεμένη με άρρηκτους δεσμούς η Ελληνική Κοινωνία. Γενικότερα οι επιδιώξειςτης, όπως αυτές καταγράφονται από τον συντάκτη, δείχνουν ότι δεν αποσκοπούν στις πραγματικές ανάγκες και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, αλλά στην υλοποίηση των στόχων της Νέας Εποχής.
ΑΙΣΧΟΣ! ΑΙΣΧΟΣ!! ΑΙΣΧΟΣ!!!
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΑ GAY PRIDE ME ΚΑΘΕ ΚΑΛΟ ΜΕΣΟ!
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΚΥΝΑΙΔΙΣΜΟ!!!



Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των παραθρησκειών.

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Ο ΙΕΡΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΟΡΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΦΑΜΑΡΤΟΣ ΑΝΙΕΡΟΣ ΟΡΚΟΣ



Ο Ιερός Ομολογιακός όρκος και ο εφάμαρτος ανίερος όρκος



Κατ΄αρχάς, ας πάρουμε τα πράγματα, όσο μπορούμε απλά βήμα-βήμα για να αποφευχθούν οι μόλις πρόσφατες φλυαρίζουσες «ορκολόγιες» συζητήσεις και συγχύσεις, στις οποίες συγχέουν τα ασύγχυτα, καθότι μας τις δημιούργησαν ως μη ώφειλαν, μερικοί Οικουμενιστές Ιεράρχες, μιά χούφτα «μεταπατερικών θεολόγων», άλλοι ανεγκέφαλοι δημοσιογράφοι, και άλλοι διάφοροι αθεολόγητοι αστοιχείωτοι-“ex protestant”-φλυαρολόγοι κ.λπ., εξάπαντος του νύν τραγικές φυσιογνωμίες, προτεσταντόπληκτοι!

Ποίο να είναι άραγε, το κοινό σημείο και οι κοινές συνισταμένες, όλων αυτών των φλυαρολογούντων, που καταφέρονται με άκριτο, παράλογο, κυρίως αδιάκριτο φανατισμό, κατά του θρησκευτικού Ομολογιακού όρκου;

Ρωτήστε τους παρακαλώ πολύ, να σας εξεφράσουν την Ορθόδοξη Πατερική θέση και γνώμη της Εκκλησίας μας (και όχι τη δική τους γνώμη, έχει μείζονα σημασία το σημείο αυτό!) περί του αιρετικού Φραγκολατίνικου («Ρωμαιοκαθολικισμού» ή και Παπισμού) και περί του κακόδοξου Λουθηροκαλβινιστικού (Προτεσταντισμού), εξάπαντος του μή Ορθοδόξου Οικουμενισμού (=«Οικουμενική Κίνηση»)...! Ρωτήστε τους επίσης, να σας εξεφράσουν την γνώμη τους, για την «Θεωρία της Εξελίξεως», ή άλλως πως την λεγάμενη πιθηκοδημιουργία του ανθρώπου! Σ΄αυτό το σημείο να δείτε και να θαυμάσετε(!) την «Πατερική» και προτεσταντόπληκτο κοιλιόπνευστο ερμηνεία(;) των...! Μην παραλείψετε να μάθετε και την γνώμη τους, για τον διάσημο συγκρητιστή  και master-Chef του Οικουμενισμού, τον
αντιχριστο-λογοτέχνη Νίκο Καζαντζάκη, Αδαμάντιο Κοραή και μασονόπληκτο Παπανούτσο... οι οποίοι, θα έπρεπε να ήταν Ιεροσυνοδικά αφορισμένοι, την σήμερον, για τα όσα εωσφορικά κακόδοξα και μυθομανικά-βλάσφημα, εξέφραζαν, διά της αλόγου-λογοτεχνικής και αθλιο-φιλοσοφίζουσας σατανικής γραφίδας των...!



Θα έχει “μεγάλη πλάκα”, δυστυχώς, και τεράστια τραγέλαφο η όλη υπόθεση, με τις όποιες τυχούσες, «ουδετερόθρησκες» και άθεο-θεολογικές(sic) απαντήσεις των, των εν λόγω «αγνωστικο-γνωστικών» θολό-θεολογούντων!

 -Οδεύομεν τώρα, προς το κατ΄εξοχήν ζήτημα του προβληματισμού μας.

-Η ΘΕΟΜΠΑΙΞΙΑ ΤΩΝ "ΙΕΡΩΝ ΘΕΣΜΩΝ" ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ!
-Εάν είχε τον Θεό του, ο αξιότιμος πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας
θα όρκιζε έναν ορκιζμένο άθεο για Πρωθυπουργό;
-Εξαρτάται πάντοτε, ποιόν θεό λατρεύει, ευχόμενοι όχι τον θεό της Μασονίας ΜΑΤΣ...!

Ο Καθηγητής της Γλωσσολογίας κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης στη λέξη “όρκος”, μας περιγράφει ό,τι είναι [1]«η επίσημη υπόσχεση που δίνει κανείς ότι θα κάνει κάτι (συχνά επικαλούμενος τον Θεό ή κάτι απολύτως σεβαστό)»...! Κρατείστε εδώ, φίλοι μας αναγνώστες, το: «ή κάτι απολύτως σεβαστό». Στο λεξικό ρημάτων τώρα, της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας στο ρήμα [2]: «ὄμνυμι και ὀμνύω»(=ορκίζομαι) ως συνώνυμο φέρει την λέξη «ὁρκίζω» και γιά αντίθετο τη λέξη «ἐπιορκῶ»...! Άρα, το αντίθετο του ορκίζομαι είναι η επιορκία, κρατήστε και εδώ, την δευτέρα λέξη... την επιορκία! Φυσικά, θα πρέπει επειδή είναι και ηθικο-λογικό το θέμα των πολυποίκιλων ορκωμοσιών, θα πρέπει να δούμε και το τί εκφράζουν οι διάφοροι θεολόγοι, Καθηγητές, της επιστήμης της Ηθικής εκ των Θεολογικών μας Σχολών στο συγκεκριμένο αγκαθερό πρόβλημα...

Ο ορισμός που δίδει, για τον όρκο, ο Καθηγητής της Ηθικής κ. Γεώργιος
Μαντζαρίδης, στον δεύτερο ακαδημαϊκό τόμο της  “Χριστιανικής Ηθικής” του, αναφέρεται ό,τι ο [3]: «ρκος εναι  πίκληση το Θεο  κάποιου ερο προσώπου  πράγματος γιά τήν πικύρωση τς λήθειας κάποιας διαβεβαιώσεως  τς ελικρίνειας κάποιας ποσχέσεως.  ρκιζόμενος πικαλεται συχνά καί κατάρες ναντίον του  ναντίον προσφιλν προσώπων γιά τήν περίπτωση...», άρα συγκρίνοντας και συνδέοντας λογικά, τον λεξιλογικό ορισμό του κ. Μπαμπινιώτη μαζί με τον ηθικολογικό ορισμό του κ. Μαντζαρίδη, έχουμε ορκωμοσίες του τύπου, διά α΄.) επίσημων ή και β΄.) ανεπίσημων όρκων και υποσχέσεων, στις εξής περιπτώσεις:
1η.  εις το Όνομα του Ακτίστου αληθινού Τριαδικού Θεού!
2η. εις το όνομα κάποιου «ιερού προσώπου» (ισχυρώς και πολύ πιθανόν, πέραν της Ορθοδόξου σημασίας και εννοίας, φαίνεται πως εδώ ο θεολόγος κ. Μαντζαρίδης, μπορεί κάλλιστα,  να το εννοεί και με την ανεξίθρησκη έννοια...), άρα δεν μπορούμεν ποσώς, να απορρίψουμεν, ότι δεν υπονοεί εμφανώς και την ορκωμοσία εις το όνομα, και των κτιστών «ιερών προσώπων»...!
3η. Καθότι, μας το ξεκαθαρίζει στην άμεση συνάρτηση της φράσεωςστα περί όρκου, εις το όνομα και ενός ακόμη «πράγματος», ενώ ο κ. Καθηγητής της λεξικολογίας, κάνει εμφανέστατη αναφορά και αυτός, περί ενός «κάτι απολύτως σεβαστό», δηλαδή κάτι άλλου, πέραν και εκτός του Τριαδικού Θεού!

ΠΗΓΗ: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ
[Εμφανώς, τα πράγματα, και γενικά οι ιδέες, πρόκειται περί δημιουργημένων πραγμάτων και εννοιών, ή κτιστών ειδών, ή και  κτιστών ενεργειών, μιάς και στην Πατερική Θεολογία έχομεν την σαφέστατη και Θεόπνευστη διάκριση,των κτιστών από των Ακτίστων ενεργειών, στις οποίες ενέργειες, δεν υφίσταται σύγχυση ή σύγκρηση, καθότι μεταξύ Ακτίστου Ουσίας Του Θεού και του κτιστού κόσμου, δεν υπάρχει σύγχιση, ή και ανάμιξη, μιάς και ο Τριαδικός Θεός συν-μετέχει, και συν-μετέχεται υπό τη κτίση, διά των Ακτίστων ενεργειών Του, άρα εμφανώς θεολογικά, ο συνειδητός και ενεργά πιστός, εξάπαντος Ορθόδοξος Χριστιανός, ορκιζόμενος εις τον Άκτιστο Θεό, ορκίζεται εις το Υπερκόσμιο και Απόλυτα μοναδικό υπέρ πάν Όνομα, της Αγίας Τριάδος! Δηλαδή ο ορκιζόμενος πιστός, ορκίζεται και υπόσχεται ομολογιακά, μιάς και ομολογεί τον Άκτιστο Τριαδικό Θεό, πράγμα που δηλώνεται αυτοστιγμή και απερίφραστα σε ειδικά εξαιρετικές και πολύ σπάνιες περιπτώσεις, άνευ και μακράν εκ των στείρων και α-νόητων, ή και δυσ-νόητων δογματισμών, καθώς και των πολυποίκιλων ημιμαθών (εξάπαντος αμαθών!Το εννοώ απόλυτα!), από τις ηλίθιες και αντίθεες ιδεοληψίες των απολυτοτήτων, του γράμματος, της οποιασδήποτε Χριστολογικής εντολής, καθότι υπάρχουσιν, αυτόκλητοι ιδεολόγοι φωστήρες και σωτήρες, εξάπαντος ρασοφόροι νομολόγοι (αντί χαρισματικοί Θεολόγοι, ως όφειλαν να είναι!), δηλαδή de facto λυκοποιμένες, ερμηνευτές και παρερμηνευτές της εν Χριστώ νομοθεσίας, λόγω του ό,τι, δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει, ότι οι Θεαρχικές εντολές είναι φάρμακα και οδηγίες προς θεραπεία, των υπό θεραπεία ελεύθερα προσερχομένων ασθενών-πιστών εν τη Εκκλησία, και όχι απαρέγκλιτες ή και απαράβατες νομοθεσίες, οι οποίες ερμηνεύονται φαρισαϊκώς, με νομικίστικα και δικανικά μη ιεροκανονικά μεθοδολογήματα, γεγονός το οποίο, αφήνεται ως ισχυρό το ενδεχόμενο, ο εν λόγω Ορθόδοξος Τριαδολογικός, θρησκευτικός όρκος, να είναι  αναντίλεκτα και σαφέστατα ακόμη ένα..., φάρμακο, στην εν Χριστώ ζωή, εάν και εφόσον συμφωνεί και η Εκκλησία...! Όλα τα άλλα είναι φρικαλέες κακοήθειες! Συμφωνεί, όμως η Εκκλησία;]


Για να ορκίζει όμως, η Ορθόδοξος Εκκλησία, και με ειδικό τυπικό να στέφει επί 11 αιώνες, Θεοπρόβλητους και Θεοστήρικτους Ρωμαίους Αυτοκράτορες, δηλαδή Πολιτικούς Άρχοντες, την Σύγκλητο, τον φιλόχριστο στρατόν, εις την Νέα Ρώμη, και να συνεχίζει μετά το τραγικό 1453, η ίδια Εκκλησία, να ορκίζει τους ήρωες της Πίστεως και της Πατρίδος Φιλικούς, πρό του 1821 ίνα ετοιμαστεί το ποθούμενον, καθώς επίσης όρκισε και τον Πρώτο Μεταβυζαντινό Ηγέτη και Κυβερνήτη των Ρωμηών-Ελλήνων Νεομάρτυρα και άγιο Πολιτικό Ιωάννη Καποδίστρια(1828),
σημαίνει, ότι τα περί δήθεν εισαγωγής του όρκου εν Ελλάδι, εκ της Βαυαροκρατίας και εκ της Δύσεως, είναι χοντροκομένα ή και λεπτεπίλεπτα παραμυθάκια της Χαλιμάς και εξάπαντος έωλα αναιμικά επιχειρήματα κ.λπ., μιάς και δεν αμφιβάλλει κανείς, ότι απ’τη μία λάβαμεν πάμπολλα κακόδοξα και αιρετικά συστήματα, εξ αυτών των “Φωταδιστών” Δυτικών... ακόμη και στα περί των Νεοελληνικών όρκων..., όμως παρ΄όλα αυτά, δεν δύναμαι να εννοήσω ακόμη, που έγκειται η σφοδρή κακοδοξία και το εφάμαρτον των Ορθοδόξων Ελλήνων Πολιτικών Ηγετών μας, να ορκίζονται ομοθυμαδόν υπό της Ορθοδόξου Μητέρας Εκκλησίας των, και να ομολογούσιν την Ορθόδοξη Ευαγγελική Πίστη των, εις το Ορθόδοξο Όνομα της Αγίας Τριάδος η οποία είναι(καλώς ή κακώς!) η Ανωτέρα Αρχή του εν Ελλάδι Συντάγματος και του ιερού Ορθοδόξου Ευαγγελίου!(;;;) Πιθανότατα, οι ταγοί της Διοικούσας, Ορθοδόξου Εκκλησίας, θα έπρεπε, αν ήθελαν να ορθοτομούσιν τον λόγο της αληθείας και να είναι σοβαροί εν Χριστώ γνήσιοι Ποιμενάρχες, να έστρεφαν τα «απολογητικά πυρά» [4] των, κατά των εωσφορικών και κακόδοξων, εξάπαντος αθεϊστικών όρκων ή υποσχέσεων ή διαβεβαιώσεων, κατά των εφάμαρτων εωσφορικών όρκων «μέχρι θανάτου» [5], εκείνων των Σατανόπληκτων Μασονικών Στοών! Φαίνεται, μέχρι στιγμής πως, ότι μόνο ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, έχει τέτοιες ιδιαίτερες ευαισθησίες, μαζί με την Ιερά Σύναξη Κληρικών και Μοναχών, καθότι  έχει εντοπίσει σχεδόν 20 Μασονικές στοές εντός της επαρχίας του και προσπαθεί με κάθε δίκαιο, έννομο και ποιμαντικό τρόπο να τις εκριζώσει δια παντός(!)..., ενώ πολλοί άλλοι φλυαρούντες συν-αδελφοί του, αγρόν ηγόρασαν επί τούτου...!

Το θέμα μάλλον, θα έπρεπε, και θα πρέπει να είναι, αν θέλουμε να μετέχουμε της Πατερικής Θεοφόρου διακρίσεως [6]: Ποιοί, και τί όρκοι είναι, οι μη εφάμαρτοι, οι ιεροί και οι ομολογιακοί;! Και ποιοί είναι οι  ανίεροι, οι κακόδοξοι και οι διαβολικά εφάμαρτοι;! Και όχι το θέμα να εστιάζει, στην ακραία απολυτοποιήση των Θεανθρώπινων εντολών, πράγμα που εξάπαντος εφιστά, ακόμη μία ισχυρά αδιακρισία και αλγεινή κακοδοξία! Πράγμα το οποίο, μπορεί κάλλιστα, να αποσαφηνίσει η Εκκλησία εν αγίω Πνεύματι, ή και ένας Θεοφόρος Πατήρ εν αγίω Πνεύματι, μιάς και ο κάθε Θεοφόρος Πατήρ, εις την ιδικήν του εποχή, προσθέτει και ερμηνεύει τους προηγούμενους Αγίους και Θεοφόρους Πατέρες, παραθέτοντας  λιθαράκια θεολογίας, εις το Θεανθρώπινο οικοδόμημα της Εκκλησίας! Εκτός κι΄αν μερικοί Χριστιανοί, έχουν την α-θεολόγητη ιδέα, ότι η Πατερική Θεολογία είναι στατική και αδιάκριτη, ή πάσχει από τον ηλίθιο και νοσηρό δογματισμό μας [7], και δεν είναι ένα «κινούν ακίνητο» ιερό Μυστήριο;!


Ιερό και Ομολογιακό όρκο, καθώς και θείες υποσχέσεις, έδωσε πολλάκις φορές ο Άσαρκος Λόγος
Χριστός εν τη Παλαιά Διαθήκη, αλλά και εν τη Καινή Διαθήκη ως Ένσαρκος πλέον, Θεάνθρωπος: Δηλαδή, θέλουμεν να πούμε προφανώς, ότι ο Χριστός μας, ως ο εξουσίαν έχων και διαθέτων άπασες τις εξουσίες εις το Θεανδρικό Πρόσωπό Του, ορκίσθηκε πολλάκις εις τον Εαυτό(!) Του, με την ομολογιακή και αναμάρτητο όμως έννοια, του όρου «όρκος», πράγμα το οποίο έπρατταν ομολογιακά και κατά Χάριν σε διαφορετικό επίπεδο και βαθμό, τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, οι Θεομένοι Προφήτες, οι Θεηγόροι Απόστολοι και οι άγιοι Θεοφόροι Πατέρες μας, συντάσοντας και συγγράφοντας πολλάκις, ισχυρές Ομολογίες Πίστεως, ιερούς όρκους δηλαδή, εις το όνομα των αποκαλυπτομένων και βιούμενων σε αυτούς, αγίων και υψηλών Θεολογικών εννοιών και αληθειών, της Ορθοδόξου Ευαγγελικής και Πατερικής Πίστεως. Λέμε σε «διαφορετικό επίπεδο και βαθμό», διότι ο άνθρωπος ορκίζεται σε κάτι ανώτερο του εαυτού του, ενώ ο ίδιος ο Θεός, λόγω του ότι δεν έχει κάτι το ανώτερο απ΄τον Εαυτό Του, δίδει υποσχέσεις, ομολογίες και όρκους, εις τον Εαυτό Του!



 Στο ίδιο μήκος κύματος και προβληματισμού, φαίνεται κατά την γνώμη μας, να βρίσκεται και ο Καθηγητής της Ηθικής Γ. Μαντζαρίδης αναφέροντας επί του θέματος ό,τι [8] “ ξάλλου στά κείμενα τς Παλαις Διαθήκης μφανίζεται  διος  Θεός νά ρκίζεται μπροστά στούς νθρώπους... Γενικά λοιπόν στήν Παλαιά Διαθήκη δέν πάρχει πόλυτη παγόρευση το ρκου, παρά μόνο ατο πού γίνεται στό νομα ψεύτικων θεν... σοι ποστηρίζουν τή χρήση το ρκου παρατηρον κόμα τι καί στήν Καινή Διαθήκη  παγόρευση του δέν εναι απόλυτη... Μήπως χουμε λοιπόν δ ποκλίσεις πό τόν γενικό κανόνα το Χριστο «μή μόσαι λως»;”...


Φυσικά, πρός μεγίστην ατιμίαν και δολιότητα, των διαφόρων δήθεν Εκκλησιαστικών και θρησκευτικών ιστολογίων [9] και εκκλησιαστικών προσώπων [10], όσα και όσοι έκαναν θέμα την πρόσφατη πολιτική ορκομωσία του εν Ελλάδι κ. Πρωθυπουργού και υποστήριζαν την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, και μας παρέθεταν παραπομπές και βιβλιογραφία στον προαναφερόμενο κ. Καθηγητή, αποσιωπούσαν και απέκοπταν, τα ειδικά θετικά θεολογικά και λογικά σημεία και την σαφέστατη ιερά διάκριση που κάνει ο ακαδημαϊκός, μεταξύ Ομολογιακού ιερού όρκου από τον εφάμαρτο και ανίερο όρκο τονίζοντας ξεκάθαρα ο ίδιος πως [11]: «Φανερό τι ο περιπτώσεις ρκων πού ναφέρονται στήν Καινή Διαθήκη χουν ντελς διαίτερο χαρακτηρά καί δέν περιορίζουν τήν πόλυτη παγόρευση το ρκου οτε δικαιολογον τή χρήση του στήν καθημερινή ζωή.  πίκληση το νόματος το Θεο γιά τήν πικύρωση τν λόγων το νθρώπου εναι θεμιτή, ταν γίνεται γιά θεες λήθειες. Ατό σημαίνει τι  ρκιζόμενος πρέπει  νά εναι θεόπνευστος  νά βεβαιώνει λήθειες πού φανέρωσε  Θεός στόν κόσμο. Σέ κάθε λλη περίπτωση  χρήση το ρκου ποτελε παράβαση τς θείας ντολς.»!!!

Γι΄αυτό λοιπόν, ομοφρονούμεν στο παρόν θέμα, μαζί με αρκετούς άλλους Ποιμένες της Εκκλησίας μας [12], διότι η αδιάκριτη κατάργηση, του Τριαδολογικού και Ευαγγελικού θρησκευτικού όρκου, συνιστά προδοσία και εξωμοσία της Ορθοδόξου Πίστεως, μιάς και θα δηλώνη τη μη ομολογία Πίστεως και την κατάργηση της, σε Πολιτειακό επίπεδο, εξάπαντος της απομειώσεως του Ορθοδόξου Ομολογιακού σθένους και φρονήματος, στα ιερά πατροπαράδοτα θέσμια της Χριστιανικής Ορθοδόξου Πολιτείας μας!


Θεωρούμεν ωστόσο, ότι με αυτήν την ιδιάζουσα, εξάπαντος διακριτική, θεο-λογική και εκκλησιολογική  θέση [13], η οποία εξάγεται εκ των πιό πάνω απόψεων, είναι σύμφωνη κατά πάντα, με την μή Ομολογιακή ορθόδοξη στάση και θέση, των ποικιλόνυμων θυμολέοντων Οικουμενιστών, οι οποίοι είναι εμφανέστατα υπέρμαχοι ομολογητές, άλλων ετερόδοξων και κακόδοξων εκκλησιολογιών, δηλαδή είναι αιρετικοί και αυτά που λένε και γράφουν αιρετικά, πρό Συνοδικής διαγνώμης και καταδίκης των... Ενώ προσπαθούν, ιδιαίτερα ανεπιτυχώς, να καταργήσουσιν τα δόγματα και να αλλοιώσουσιν τα φάρμακα, της Ορθοδόξου Πίστεως, με αιρετίζοντες αποφάσεις των διαχριστιανικών και διαθρησκειακών αποφάσεων, μη επικυρωμένων εκ τινών Τοπικών Συνόδων, τους πιάνει η θρησκευτική βλαμένη-ευλάβεια και ψευδο- ευαισθησία του Γραφικού γραφθέντος «μή ομόσε όλως»... και το εξυψώνουσιν από δευτερεύον και μη δογματολογικό θέμα, σε  θέμα πρωτεύον και δογματολογικό, πράγμα άτοπο, άστοχο και ισχυρά κακόδοξο, το οποίο μας θυμίζει, το άλλο αιρετικό άκρο εκ του Οικουμενισμού, εκείνο του «Ζηλωτισμού», δηλαδή τους Ημερολογιολάτρες! Καθώς, το «μη διαίρει όλως» ή «μή σχίζει όλως» δια του σχίσματος και της αιρέσεως, καθώς και το «μη διευρήνει όλως» την Εκκλησία, διά της φρικώδους παναιρέσεως του διαβολο-οικουμενισμού, σ’αυτό ειδικά το σημείον, δεν βλέπουμεν τις ανάλογες ρωμαλέες ευαισθησίες, εξάπαντος εκ των ιδίων προσώπων, που φλυαρούν ακατάσχετα και ανοήτως, ή και δειλιούν να εκφρασθούν με την ανάλογη «ρωμαλεότητα», για το ενθάδε θέμα της προβληματικής του όρκου(!;)

Γιατί, άραγε;




Εξάπαντως τα δύο αιρετικά άκρα, του Οικουμενισμού και «Ζηλωτισμού», συμφωνούν, συγκλίνουν, και απαιτούν, με θράσος και αναίδεια χιλίων πιθηκανθρώπων, εξ όσων επιθυμούν να βιώνουν την Ιερά και μέση Βασιλική Οδό, να τους εξορίσουν(!!!) από την Εκκλησία απο ιδιοτελή κίνητρα, συμπεριφερόμενοι ηλίθια και ανόητα, λές και η Οικουμενική Ορθόδοξος Εκκλησία είναι το αμπελοχώραφό του παππού τους!



Υπάρχει αλήθεια, κάποιος αληθινός άνθρωπος και φίλος του Θεού, ένας θεόπτης και θεοφόρος άγιος ανήρ, να μας αποδείξει την αλήθεια του γεγονότος, ότι δηλαδή η Ομολογία Πίστεως [14], δεν είναι είδος θρησκευτικού όρκου και υποσχέσεως; Όμως για το ακριβώς αντίθετο γεγονός, ότι δηλαδή, οι θρησκευτικοί όρκοι ενώποιον Αρχών και Εξουσιών, είναι δείγμα και είδος Ομολογίας Πίστεως, ασφαλώς και υφίσταται σύγχρονος άγιος και θεοφόρος ανήρ, του οποίου οι ερμηνευτικές θέσεις επί της Αγίας Γραφής είναι εγκεκριμένες, αποδεκτές και επισφραγισμένες και υπό της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας! Το όνομα λοιπόν του Θεφόρου Πατρός, είναι ο Άγιος Επίσκοπος Πενταπόλεως ο Νεκτάριος ο θαυματουργός!!!


Εξάλλου, όποιος αισθάνεται την ανάγκη να απολυτοποιήσει μία ελάχιστη Θεανθρώπινη εντολή και οδηγία, όπως με το να θελήσει να καταργήσει τον θρησκευτικό όρκο, πέφτει επάνω στην ασφαλιστική δικλείδα ενός άλλου Θεανδρικού λογίου (Ματθ. 5,17): «Μή νομίσητε τι λθον καταλύσαι τόν νόμον  τούς Προφήτες· οκ λθον καταλσαι λλά πληρσαι»! Γιατί άραγε τα διάφορα Εκκλησιαστικά πρόσωπα, πασχίζουν ματαίως να δέρουν στον αέρα, σώνει και καλά να καταλύσουν και να καταργήσουν, τον θρησκευτικό όρκο, ο οποίος όρκος, ενέχει σαφέστατα την θεολογική έννοια της Ομολογίας της Πίστεως;

Θα πρέπει να παραδεχθούμεν συν τοις άλλοις, ότι η κάθε λέξη εις την Ελληνική γλώσσα, φέρει πολλαπλές έννοιες, καθότι δεν μπορεί να απολυτοποιηθεί την σήμερον σε μία στείρα, μονόδρομη και απόλυτα μονολιθική έννοια, λόγω του ό,τι υπάρχει ακόμη μία άλλη, ηθικολογική διάκριση [15]: Έχουμεν δηλαδή, τον «όρκο υποσχέσεως» και τον «όρκο αληθείας»...! Ειδικά επί της συγκεκριμένου ηθικολογικής διακρίσεως, στο ίδιο πιό πάνω επιστημονικό εγχειρίδιο της Ηθικής, αναφέρει ο κύριος Καθηγητής, ότι αναλόγως του περιεχομένου του όρκου: « ρκος ληθείας συνδέεται μέ τό παρελθόν, ν  ρκος ποσχέσεως μέ τό μέλλον. Τέλος  παράβαση το ρκου ληθείας νομάζεται ψευδορκίαν  παράβαση το ρκου ποσχέσεως πιορκία.»!
Προσθέστε ακόμα μία ηθικολογική, πολιτειακή και νομοθετική διάκριση, την διάκριση θρησκευτικού και πολιτικού/νομικού όρκου [16]:  “  ρκος λοιπόν προϋποθέτει τή θρησκευτική πίστη, γι’ατό στόν θρησκο δέν χει νόημα. Μέσα μως στό πλαίσιο τς νεξιθρησκείας καί τς λευθερίας τς συνειδήσεως χει εσαχθε καί  λεγόμενος «πολιτικός ρκος». Ατός γίνεται μέ πίκληση τς τιμς καί τς συνειδήσεως το ρκιζόμενου καί χει σέ περίπτωση ψευδορκίας  πιορκίας τίς διες νομικές συνέπειες μέ τον θρησκευτικό ρκο…”

Για να υφίστανται όμως οι ορκιζόμενοι, διά του πολιτικού όρκου, τις ανάλογες και ίδιες  «νομικές συνέπειες» [17] της τυχούσας ψευδορκίας ή και της επιορκίας τών, παει να πεί νομοθετικά ή και νομο-λογιακά ακόμη και συνταγματικά, ο πολιτικός όρκος έχει “ισόνομη και ισόκυρη αξία” με αυτόν τον θρησκευτικό όρκο, ο οποίος ουσιωδώς και οντολογικώς, π.χ. ειδικώς για τους πολιτικά ορκιζομένους [18] αθέους, είναι μία ακόμη, επίσημη «ομολογία πίστεως» εις το ελεύθερο a priori θρησκευτικό/ιδεολογικό ή και άθρησκο, εξάπαντος αθεϊστικό πιστεύω των! Ως εκ τούτου, επαναλαμβάνουμεν, οι νόρμαλ θρησκευόμενοι καθώς και οι μή νόρμαλ θρησκευόμενοι (θεούσοι και θεούσες!) γιατί κραυγάζουσιν τότε και συγχαίρουν την αθεϊστική –«ομολογία πίστεως»- του πολιτικού όρκου; Ελπίζω να είμαστε σαφείς....

Την συγκεκριμένη ιερά διάκριση, οι μη ομολογούντες, ή και μη Ομολογητές θρησκευόμενοι (θεούσοι και θεούσες, βιώνοντας μία θρησκευτική αθεΐα, εκφράζονται με περίσια και φανατίζουσα, νοσηρά θρησκοληψία, καλύτερα, είτε αυτοί είναι Κληρικοί είτε και λαϊκοί!), πολλώ δε μάλλον οι κακοδοξούντες [19] και οι εχθρευομένοι τις διάφορες Ομολογίες Πίστεως, δεν δύνανται να αναγνωρίσουσιν, την εν λόγω ιερά διάκριση, μη εχόντων δυστυχώς, τις ορθόδοξες προϋποθέσεις του απλανώς θεολογείν και ειδικά γεγυμνασμένα αισθητήρια! Σχεδόν σίγουρα, η ορθόδοξος θεολογία, μας καθοδηγεί και μας παιδαγωγεί, σε τέτοιες ιερές και θείες διακρίσεις, ενώ το αντίθετό της, η κακοδοξία, άραγε προς τα πού να μας καθοδηγεί; Αυτό ας το προβληματίσουσιν βαθέως, οι διαστροφείς της Πατερικής Θεολογίας μας...


Λόγου χάριν η ΣΤ΄(6η) Θεοφόρα και Αγία Οικουμενική Σύνοδο, στον 94ο Κανόνα Της, αναφέρεται ό,τι [20] : «Τούς μνύοντας ρκους λληνικούς  Κανών πιτιμίοις καθυποβάλλει· καί μες

τούτοις φορισμόν ρίζομεν.»! Εάν λάβει κανείς, κατά γράμμα, τον ιερό Κανόνα και αποπειραθεί με νομικίστικο ή απλοϊκό τρόπο να τον ερμηνεύσει, σημαίνει πώς, όσοι Χριστιανοί είχαμεν την
Πολιτική και στρατιωτική υποχρέωση, να ορκισθούμεν, είτε ως στρατιώτες, είτε ως απόφοιτοι Πανεπιστημικών Σχολών, είτε ως Πολιτικά πρόσωπα κ.α. σημαίνει, ότι είμαστε 
a priori και a posteriori, αφορισμένοι, εκ της Εκκλησίας μας , πράγμα άτοπο, άστοχο και σχιζοφρενικό, με την εξής σημαίνουσα διαφορά, ότι δεν ορκιζόμαστε αυτόβουλα, εφάμαρτα και ως έτυχεν, αλλά δια της παρουσίας θεσμικών Στρατιωτικών, Πολιτικών ακόμη και Εκκλησιαστικών προσώπων και παραγόντων, πράγμα το οποίο δηλώνει καταφανώς και εμφανώς, την Ποιμαντική κατ’οικονομίαν της Εκκλησίας και την Εκκλησιολογική απλανώς ερμηνεία, περί του ιερού θρησκευτικού όρκου, εξάπαντος ωσάν Ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως! Εκείνο, το «ρκους λληνικούς», μπορεί πανεύκολα να παρερμηνευθεί, αλλ΄ υπάρχει η Αγιοπατερική θεοφώτιστη συγκεκριμένη ερμηνεία, στην οποία εμφανώς, αναφέρονται στην Παγανιστική και παγκάκιστη συνήθεια των Ελλήνων Εθνικών(Παγανιστών και ειδωλολατρών) μα και των Χριστιανών(!!!), όπου ορκίζονταν, στους ψευδώνυμους μυθικούς κτιστούς θεούς και στην κτίση γενικά, καθώς και στα στοιχεία της φύσεως π.χ., «μα τον Δία», «μά τόν Ήλιον», «μα τόν Ουρανό» κ.λπ.!

Ας αναλογιστούμεν όμως, σοβαρά, αδελφοί και Πατέρες, με όσα σας παραθέσαμεν πιό πάνω, πολλώ δε μάλλον οι αντιφρονούντες, τί μέρος του λόγου είναι: ο πολιτικός όρκος, εις το όνομα της δήθεν «τιμής και συνείδησης», του εκάστοτε ορκιζομένου;!...


Δεν είναι Νεοπαγανιστικός, ειδωλολατρικός όρκος, τινών αμοραλιστών και εκκλησιομάχων, τινών αθέων και αθρήσκων υπανθρώπων, οι οποίοι δεν έχουν κυριολεκτικά το Θεό τους [21], οι οποίοι ομολογούσιν ανερυθρίαστα, υπόσχονται και ορκίζονται ανεμπόδιστα, άραγε σε τίνος και τί είδους την  «τιμή και τη συνείδηση»; Στην αφ’εαυτού των;(!!!) Και η συνείδηση, ή και η τιμή αυτών, τί εμπεριέχει, εάν όχι Θεάνθρωπο Χριστό; Διότι κενό αέρος αποκλείεται!

 Και τα χαϊβάνια «οι δικοί μας», οι Χριστιανοί, πολλοί Κληρικοί και λαϊκοί, κραυγάζουσιν
παράφωνα και παράδοξα απόλυτα εναντίον και αντίθετοι, το πιό πιθανόν, με άκριτο ζηλωτισμό και ειδεχθή φανατισμό, κατά του θρησκευτικού όρκου... Ενώ για τον πολιτικό όρκο;! Είναι δικαίωμα(!) του αθέου και αθρήσκου λένε, ή είναι απλά μία υπόσχεση και διαβεβαιώση..., αγνοώντας οι αλλοτριωμένοι θρησκόληπτοι και ψευδοευσεβιστές νόες, ότι πρόκειται  περί στυγνής και αθεϊστικής ομολογίας, της θρασείας απιστίας των, δηλαδή της ωμής αναγνωρίσεως της αυτοθεΐας των!!! Κατά τα άλλα μήτε γάτα, μήτε και ζημιά εις τα Εκκλησιαστικά μυαλά μερικών δήθεν λογίων... Ο Θεός να μας φυλάει!

Ώ,της υποκρισίας το μεγαλείον!!!

Ως εκ τούτου να επισημάνομεν και να επαναλάβουμεν και πάλιν, την θεο-λογικήν και ιστορικο-λογικήν διάκριση τού όρκου, σε εφάμαρτο και Ομολογιακό ιερό όρκο ο οποίος κατά τον ερμηνευτή των Ιερών Κανόνων, τον άγιο Νικόδημο, γίνεται κατ’οικονομίαν, καθώς έπραξε τέτοιαν ομολογία και ο Απόστολος Παύλος εις την Καινή Διαθήκη! Στην ταυτόσημη γραμμή, του ιερού και Ομολογιακού, εξάπαντος αγίου όρκου, ορκίζονταν [22] με το χέρι εις το Ιερόν Ευαγγέλιο επί
Οθωμανοκρατίας, οι Ρωμηοί προπάτορες και πρόγονοί μας, ένδοξα, γνωστά και άγνωστα ιερά πρόσωπα της Φιλικής Εταιρίας, άπαντες οι Εθνομάρτυρες και ήρωες, εκείνοι οι άγιοι Αρχάγγελοι της επανάστασης του 1821, Κλήρος και λαός δηλαδή, ορκίζονταν με ομολογιακό το φρόνημα και τον τρόπο, για την αποτίναξη της κατοχής, υπό των Ισμαηλιτών και Αγαρηνών, εις το Όνομα της αγίας Τριάδος, πράγμα το οποίο, εως ενός μεγίστου σημείου ευόδωσε, καρποφόρησε και επευλογήθηκε, τόσο εκ του Θεού όσο και εκ της Εκκλησίας Αυτού! Χωρίς κάν, να τους λογιστεί, βεβαίως αντιπαραβολικά και ετεροχρονισμένα,  η σύγχρονη απολυτότητα των σημερινών «ηρώων και αγίων» και σύγχρονων δογματιστών, ή και ανιέρων «κανονιοβολιστών», ως αμάρτημα(sic)...!

Ακόμη μία εντελώς πρόσφατη και σύγχρονη ιστορική απόδειξη, της ιεράς διακρίσεως, περί του εφάμαρτου όρκου και Ομολογιακού-ιερού όρκου, σε ισχυρά αντίθεση βεβαίως, με την μόλις πρόσφατη, τρανή παραχάραξη και διαστροφή, των Χριστολογικών Λογίων Του, από διαφόρους αδιάκριτους, εξάπαντος παραχαράκτες και προτεσταντόπληκτους νόες (μην πούμεν ανεγκέφαλους
και θίξουμεν προσωπικότητες!), ήταν και είναι, η εν Χριστώ ορκωμοσία [23], των αγωνιστών και παλληκαριών της Ε.Ο.Κ.Α 1955-59, εκ της Εκκλησίας της Κύπρου, δια την αποτίναξη της Αγγλοκρατίας, στόχος και σκοπός όπερ και εγένετο, και επετεύχθη ισχυρώς, άσχετα με τις όποιες παράνομες, την σήμερον, διεκδικήσεις των Αγγλικών βάσεων εν τη Κύπρω! Εδώ, καθώς και πιό πάνω, στα περί του 1821, χώρεσε χωροχρονικά άριστα, το «περί κινδύνου τς πίστεως» και το «κατ’οικονομίαν»... μην αναφέρουμεν, ότι αρκετοί Κύπριοι αγωνιστές, ήταν φωτισμένες προσωπικότητες και μέγιστα Πνευματικά αναστήματα, εν Πνεύματι Αγίω...!

Άρα, υφίσταται μέχρι στιγμής, αναντίλεκτα και λογικά, τοώντι η λεξιλογική, η ηθικολογική, η θεολογική, ιστοριολογική, η νομοθετική, η δικανική και κοινωνιολογική διάσταση στο θέμα του όρκου, αναφαίρετη διαφορά και ιερά διάκριση, εις τον σύγχρονο εννοιολογικό και λεξιλογικό ορισμό, της πολυσυζητημένης λέξεως του «όρκου»!

Άραγε, τι να απομένει άλλο, για να βεβαιωθούμεν απόλυτα, ότι η λέξη όρκος, έχει πολυσήμαντες και πολυποίκιλες έννοιες, στην σύγχρονη εποχή μας; Πολλώ δε μάλλον εξ΄όσων φάνηκε, εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διά των Φωτισμένων αγίων Πνευματικών της Πατέρων, φέρει την κατ’εξοχήν διαχρονική, ιερά διάκριση των Πνευμάτων, ειδικό χάρισμα εν Χριστώ, εκείνο δηλαδή της χαρισματικής Ποιμαντικής μεθοδολογίας, ασκώντας τη χαρισματικά και  Μυστηριακά, τόσο την ακρίβεια, αλλ’ όσο και την κατ’ οικονομία, σε θέματα Ιεροκανονικής υφής κυρίως, μιάς και το θέμα «όρκος», βρίσκεται εντός Ιεροκανονικών πλαισίων.

Το ερώτημα όμως που θα πρέπει να τεθεί, αλλά και να απαντηθεί, άπαξ και διαπαντός, σε όλους αυτούς τους ημιμαθείς εξυπνάκηδες, αθεολόγητους Κληρικούς και λαϊκούς, είναι: Ποίος δύναται να ερμηνεύει, καθότι και υπό ποίας Ορθοδόξου μεθοδολογίας ή και απλανούς θεολογίας ερμηνεύεται, το Ιερόν Ευαγγέλιο, τα θεία εν Χριστώ λεχθέντα, οι Θεανθρώπινες εντολές Του, και οι διάφορες αποφάσεις των Θεοφόρων και Αγίων Εννέα(9) Οικουμενικών Συνόδων καθώς και οι Θεόπνευστοι Ιεροί Κανόνες της Νοητής Νηός;(!!!)

Μήπως λόγου χάριν, μπορούν αφ΄εαυτού των, οι όποιοι Μητροπολίτες, π.χ. οι Σεβασμιώτατοι Αργολίδος κ. Νεκτάριος [24] και Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος, μπορούν να ερμηνεύσουν εν Χριστώ και απλανώς, εξάπαντος ορθοδόξως, τις θείες εντολές του Θεανθρώπου μας; Μπορεί λόγου χάριν κάποιος Κληρικός, να συμφωνεί και να επευλογεί ή και να ενεργεί ο ίδιος, διάφορες κακόδοξες ενέργιες και να ερμηνεύει απλανώς και τις Γραφές;

Άρα εις μάτην και κακόδοξα εκοπίασαν, όσοι αποφάσισαν να αντιταχθούν κατά του Ομολογιακού και ιερού θρησκευτικού όρκου, μιάς και η Ορθόδοξος Εκκλησία(Κλήρος και λαός), τον ηθέλεσεν κατ’οικονομία προ αιώνων, πρό της υπάρξεως των συγκεκριμένων αντιφρονούντων Εκκλησιαστικών προσώπων, και τον εθέσπισεν μάλιστα Συνταγματικώς και Πολιτειακώς, εν πλήρη συνεργασία με τα της Πολιτείας, εις το όνομα των διαχρονικών Ομολογιακών κ.α. αγώνων Της, πράγμα στο οποίο, όσοι κοντόφθαλμα και στενοκέφαλα κρίνοντες, αγνοώντες την Ποιμαντική οικονομία [25] Της Εκκλησίας, προσπαθούν να υπερέχουν και να μεταβληθούν σε υπέρ-Εκκλησία ελέω πολύ πιθανόν, του Οικουμενιστικού οίστρου και φανατισμού των! Ωστόσο, το ερώτημα που μπαίνει σφήνα στην παρούσα διάσταση είναι: Όσοι Κληρικοί και θεολόγοι εξεφράζουν τέτοιου είδους, κακοδοξίες, είναι εντός Της Εκκλησίας;

Όσοι Χριστιανοί Ιεράρχες και θεολόγοι, προσπαθούν να μας πείσουν, ότι ο θρησκευτικός Τριαδολογικός όρκος (=ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ!) είναι αμαρτία, απορούμεν πραγματικά, γιατί(!) [26] δεν προσπαθούν να μας πείσουν με το ίδιο σθένος και στα περί του πραγματικά αμαρτωλού και κακόδοξου όρκου, του δήθεν πολιτικού όρκου και της υποσχέσεως ή και διαβεβαιώσεως, σε τιμή, σε συνείδηση ή κ.α.;

Εντούτοις το ερώτημα παραμένει! Mήπως είναι άστοχος και υπερβολικά ακραίος, ο ανίερος δογματισμός μερικών νόων, στα περί της απόλυτης και αδιάκριτης καταργήσεως, της συγχρόνου θρησκευτικής ορκομωσίας, εκ των ιερών Λογίων Του; Αν ήταν ακριβώς έτσι, τα πράγματα, όπως τα λέγουσιν οι διάφοροι φλυαρούντες, σε ποίο σημείο ακριβώς, ο Θεάνθρωπος Κύριός μας, υπονοεί και εννοεί απερίφραστα, την κατάργηση της Ομολογίας των υψίστων αληθειών της Πίστεως(=θρησκευτικός όρκος) ή και την απόλυτη κατάργηση του όρκου, ενώποιον Πολιτικών Αρχών και εξουσιών;

Επίσης, η αδελφότης Θεολόγων «ο Σωτήρ» μας αποσαφηνίζει με ειδικό τευχίδιο, σε βάθος, και κάνει άλλες ανάλογες διακρίσεις και θεολογικές χειρουργικές τομές στα περί του όρκου, αναφέροντες συγκεκριμένα και ειδικά περί των [27]: α) ματαίων όρκων, β) αναγκαίων όρκων, γ) της ψευδορκίας, και δ) της επιορκίας... Παρ’ όλα αυτά εστιάζουσιν στην πηγή και την ρίζα του κακού, εφάμαρτου και ανίερου όρκου περιγράφοντας ό,τι: «Νά σο χη μπιστευθ τό Κράτος τά μυστικά του  τά χρήματά του,  τάς πηρεσίας του,  τήν καλήν διοίκησιν το λαο καί το στρατο του, καί νά ερεθ μιά μέρα καταπροδομένο, καταληστευμένο, μέ ναστατωμένο τό λαό πό τήν κακή διοίκησι καί τήν διαφορία καί περιφρόνησι τν παλληλών το κάθε ρμοδίου. Εναι  δέν εναι καί ατά γκλήματα φοβερά, πού τά δημιουργε  πιορκία τν συνειδήτων νθρώπων;... Σκέψου τα, γιά νά δς τί φοβερό κακό εναι  ψευδορκία καί πιορκία καί νά ποφεύγης μέ λη σου τήν δύναμι τά τρομερά ατά γκλήματα. Δέν εναι μόνον τομικά, πρός τομα μεμονωμένα δηλαδή, λλ’ εναι καί κοινωνικά καί θνικά γκλήματα. Καί τσι πς νά σταθ θνος καί Κράτος, πς νά εημερήση κοινωνία;»! Έτσι, το ασφαλέστερο συμπέρασμα που εξάγεται εκ των προαναφερομένων, εξαιρετικά εύστοχων και κραυγαλέα προφητικών, είναι πώς η αμαρτωλή ρίζα του κακού, είναι ειδικότατα, η επιορκία και η ψευδορκία, δηλαδή η εμπαθέστατη κατάχρηση και παράχρηση της ορκωμοσίας...! Σ’αυτό ειδικά το σημείο συμφωνούν και άπαντες οι Πατέρες της Εκκλησίας γι’αυτό και είναι απόλυτα αντίθετοι σε κάθε όρκο, μιάς και ενέχει ο κίνδυνος της επιορκία και ψευδορκίας, ωστόσο ο Μέγας Φώτιος ειδικά, ερμηνεύοντας το «μή ομόσαι όλως» το δηλώνει ξεκάθαρα, ότι ο Χριστός μας έθεσε την συγκεκριμένη εντολή, γιά το λόγο της νοσηράς επιορκίας, η οποία νόσος θέριζε και θερίζει από τότε, τις κοινωνίες και τους ανθρώπους!

Σε ειδική μελέτη του Αγίου Νεκταρίου, «Περί επιορκίας», γράφει τα εξής [28]: «πιορκία! Λέξις κφράζουσα σέβειαν·... λέξις σημαίνουσα παράβασιν ρκου· λέξις εκονίζουσα θικήν διαφθοράν·... λέξις δηλοσα ψυχήν πονηράν, καρδίαν πεπωρωμένην, καί διάνοιαν διεστραμμένην...  πίορκος εναι σεβής...  πίορκος εναι νευλαβής...  πίορκος εναι πιστος, διότι θετν τόν ρκον ατο ρνεται τήν παρξιν το Θεο καί τήν θείαν δίκην· διότι οδείς πιστός τολμ νά παροργίσ τό θεον καί νά περιφρονήση τήν πειλούμενην θείαν τιμωρίαν.  πίορκος εναι θικς διεφθαρμένος, διότι οδείς θικς γιής τολμ νά θετήση οχί τόν ρκον ν  πεκαλέσατο μάρτυρα καί κδικητήν τόν Θεόν, λλ’οδέ τόν λόγον τς τιμς ατο πίορκος εναι δόλιος καί πατεών, διότι έμπαίζει θεα καί νθρώπινα να ξαπατήση τούς μπιστευθέντας ατ πίορκος εναι ναίσχυντος...  πίορκος εναι καταφρονητής τν ερν ατο καθηκόντων...  πίορκος εναι πονηρός, διότι μπορεύεται τήν πρός τό θεον ελάβειαν τν πιστν, πως κλέψη ατούς.  πίορκος χει καρδίαν πεπωρωμένην...  πίορκος χει διεστραμμένην διάνοιαν... Τόν πίορκον μισε  Θεός, διότι γένετο σεβής σφόδρα·...  πίορκος βαίνει ες τόν λεθρον, παρασύρει καί τόν οκον ατο, καί τν δεινν συμφορν ατο μέτοχοι γίνονται καί ο παδες ατο... Οαί καί τρίς οαί! Πς θέλουσιν πομείνει τήν μέραν το Κυρίου ο πίορκοι;»!


Μήπως εν τέλει, το πρόβλημα αποσαφηνίζεται εκτενώς και παντελώς με την ειδική θεολογική και ποιμαντική, άριστη ανάλυση, εκ της αντιθέτου λέξεως του όρκου, εξάπαντος του πραγματικού προβλήματος και αληθινού αμαρτήματος, της επιορκίας;


Ελπίζω με τα όσα λογικά παραθέσαμεν, να αντιλαμβάνονται σοβαρά, οι λαλίστατοι «αναβαθμιστές και προοδευτικοί» Οικουμενιστές  Κληρικοί και θεολόγοι, ότι επιορκία είναι και η αθέτησις των υποσχέσεων και των Ομολογιακών όρκων, που έδωσαν κατά την διάρκεια της χειροτονίας των ή και της ιεράς ορκωμοσίας των εις τις Θεολογικές Σχολές κατά της αποφοιτήσεως των, ενόπιων Θεού και ανθρώπων;! Είδος επιορκίας, είναι και η αντιχριστιανική επιπόλαια στάσις μερικών Εκκλησιαστικών, να απαιτούσιν την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, μιάς και εμφανώς συντάσσονται αδιάκριτα, με τις αριστερίστικες αθεϊστικές ιδεοληψίες! Όλως παραδόξως, τα συγκεκριμένα πρόσωπα, εχθρεύονται και τις σύγχρονες “Ομολογίες Πίστεως” κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, κατά του αιρετικού Παπισμού και κατά του κακόδοξου Λουθηροκαλβινισμού!!! Τυχαίο; Ποιός νόρμαλ Ορθόδοξος Χριστιανός, μπορεί να πιστεύει, στην τυχαιότητα, ιστορικών αποδεδειγμένων γεγονότων;Ουδείς! Άρα, έχει ή όχι κάποιο λάκο η φάβα, της παραδόξου εμμονής μερικών ρασοφόρων και μή, να καταργηθεί ο θρησκευτικός-ομολογιακός-όρκος, καθότι προτρέπουν μάλιστα, τα ακριβώς αντίθετα και εφάμαρτα, δηλαδή, να εκφράζονται και να λέγονται, άλλα είδη όρκων π.χ. του πολιτικού όρκου!...

Θα ήταν μεγίστη αδικία, την σήμερον, να μην σας παραθέταμεν συνοπτικά τις ερμηνείες του σύγχρονου μεγάλου Κανονολόγου της Εκκλησίας μας, του οσίου Πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου, επί του θέματος  περί του όρκου και της κατ’οικονομίας «αγίας επιορκίας», ο οποίος κοντολογίς, συμβούλευε και πρότρεπε τα εξής [29]:   ν κάποτε κάνουμε τό λάθος καί ρκισθομε, τότε, άν μέν  τήρησις το ρκου δέν ρχεται σέ ντίθεσι μέ τίς ντολές το Εαγγελίου, ς τηρομε τόν ρκο. ταν, μως, τό ποτέλεσμα τς τηρήσεώς του (εννοεί του όρκου) εναι μαρτωλό, εναι προτιμότερη  πιορκία. ν κάποιος δηλαδή, επ: «ρκίζομαι νά μήν πάω στήν κκλησία», πρέπει νά μετανοήση καί νά μή τηρήση τόν ρκο του. Εναι χειρότερο κακό τό νά μή πάη στήν κκλησία πό τό νά πιορκήση... φείλει νά παραβ τόν ρκο του.  κκλησία στήν μνογραφία τς ποτομς τς κεφαλς το Τιμίου Προδρόμου λέγει: «Εθε μή μόσας, ρώδη». Θά ταν προτιμότερο χίλιες φορές νά μή εχες δώσει τόν ρκο σου, ρώδη. «Ε δέ καί μοσας, μή εώρκησας». παξ δέ κι κανες ατό τό μεγάλο σφάλμα, δηλαδή νά ρκισθς, ταν προτιμότερο νά μήν εορκήσεις, νά μή τηρήσης τόν ρκο σου. ταν προτιμότερο νά παρέβαινε τόν ρκο του καί νά μήν ποκεφάλιζε τόν ωάννη τόν Πρόδρομο. κανε γκλημα γιά νά τηρήση τόν ρκο. Προτιμοτέρα εναι  πιορκία, παρά  φόνος. άν, λοιπόν,  ρκος, τόν ποο νόητα καί κακς κάναμε, χη ποτελέσματα μαρτωλά, εναι προτιμοτέρα  πιορκία...  μή τήρησις το ρκου εναι πιορκία. Δύο πράγματα χουμε στήν
παράβασι το ρκου, τήν ψευδορκία καί τήν πιορκία. Ψευδορκία χουμε ταν κ τν προτέρων βεβαιώνουμε κάποιο ψευδές πργμα ς ληθές. πιορκία χουμε ταν κ τν στέρων δέν τηρήσουμε ατό πού επαμε μέ ρκο τι θά κάνουμε. (...)  κκλησία νέχεται, κατ’κραν οκονομίαν, τόν ρκο στα δικαστήρια. (...) Τό μεγάλο πρόβλημα δέν εναι τά δικαστήρια, ο πηρεσίες κ.λπ. Διότι, πί τέλους, πόσες φορές στήν ζωή του θά πάη κάποιος στά δικαστήρια;... λλ’ κε στά δικαστήρια, τέλος πάντων, εναι δήριτη νάγκη· μπορε  κκλησία νά τό δ νεκτικά. Τό φοβερό εναι ο καθημερινοί ρκοι. νευ λόγου  λλος ρκίζεται. «χω, λέγει, τήν συνήθεια νά ρκίζωμαι, π’ τό πρωί μέχρι το βράδυ. Νά μή σέ χαρ, νά μή ζήσω, νά μή σέ δ, νά μή μέ βρ  χρόνος». «Σ’ ρκίζομαι στήν ζωή μου, στό παιδί μου!» Τί πράγματα εναι ατά; «Νά μή σέ χαρ!». Τί θά π ατό; νοησίες! Καθημερινά μάλιστα, πρό παντός ο γυνακες. Πενήντα ρκους τήν μέρα μερικές! ”.

Εν κατακλίδει, εκ των όσων σημαντικών, μπορούμε να συμπεράνομε, υφίστανται, ισχυρές Ποιμαντικές και Πνευματικές διακρίσεις, επί του μείζονος  ετούτου θέματος της δοκιμιογραφίας μας, και ως έκ τούτου θεωρούμεν, βάσει των σύγχρονων και όχι μόνον, εκκλησιολογικών και ερμηνευτικών πηγών, ότι όχι μόνο υφίσταται ως άγιος και ιερός, ο θρησκευτικός όρκος, εξάπαντος με την ομολογιακή και θεολογική έννοια Της Εκκλησίας και της Θεολογίας Αυτής, αλλ’ έχουμεν επίσης καταχρηστικώς και την «ιεράν και αγίαν» επιορκία! Δηλαδή, η ιερά συμφωνία απάντων των Θεοφόρων Πατέρων (Consesum Patrum), θεωρεί, την εκάστοτε Ομολογία Πίστεως, ως ιερό καθήκον και αγία υποχρέωση του Χριστιανού, γι΄ αυτό το λόγο συγκριτικά, φαίνεται εκ των πιό πάνω πολυποίκιλων  ιστορικών συνθηκών, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, διαχρονικά, και  με άκραν οικονομία, οικονομεί τα μέλη Της να ορκίζονται! Να ορκίζονται βεβαίως, γιά ειδικούς και σπανίους λόγους, επαναλαμβάνουμε, με την θρησκευτική έννοια, δηλαδή και κατ’ακρίβειαν, με τη Θεολογική και Τριαδολογική ορκωμοσία-ομολογία, «εις το Όνομα της αδιαιρέτου και ομοουσίου Αγίας Τριάδος»... Καθότι ο όποιοσδήποτε άλλου είδους όρκος, είτε υπόσχεση,  είτε διαβεβαίωση, μιάς και δεν ενέχει το ταυτόσημο σημαίνων, του θρησκευτικο-ομολογιακού και θεο-λογικού φρονήματος εις την ιερά Πίστην, του Τριαδολογικού όρου της Υπερουσίου και Υπεραγίας Τριάδος, θεωρείται ο εν λόγω όρκος ως de facto από άπαντες τους Θεοφόρους αγίους Πατέρες,  ως εφάμαρτος, ως πονηρός και ανίερος! Γι’αυτόν το λόγο, οι συγκεκριμένοι διαστροφείς και παραχαράκτες, των αγίων Πατέρων και του ιερού Ευαγγελίου, ελλείψει και αρνήσει του προσωπικού, Ομολογιακού φρονήματος των, πολύ ειδικά, κατά της συγχρόνου λαίλαπας της Πανθρησκείας του παναιρετικού Οικουμενισμού-Παπισμού-Προτεσταντισμού κ.λπ. δεν δύνανται να ερμηνεύσουσιν απλανώς-αλλ’ερμηνεύουσιν πλανερώς-τα Θεανθρώπινα λεχθέντα και γραφθέντα Του, πολλώ δε μάλλον τα Θεοφώτιστα και Θεόπνευστα συγγράμματα των φίλων του Θεανθρώπου Χριστού! Η πολύχρονη απαίτηση καθώς και η κατάντια πολλών σημερινών Εκκλησιαστικών προσώπων και ταγών, να θέλουσιν(!) να καταργήσουν τον θρησκευτικό όρκο, είναι ακόμη ένα ηχηρό και βλάσφημο σύμπτωμα(κερασάκι στην τούρτα, δεν λένε;) και όχι το βδελυρό κατ’ουσίαν νόσημα, της κακοδόξου και μη Ομολογιακής στάσης των στα σύγχρονα
εκκλησιολογικά προβήματα, εξάπαντος επίορκης και ψεύδορκης στάσης, με την οποία φανερώνεται η Νεογραικυλίστικη, αθεολόγητη, και πλανερή τοποθέτησή των, επί παντός του «θρησκευτικού» επιστητού! Το πρόβλημα όμως, καθώς έχουμε αποδείξει στην πιό πάνω έρευνά μας, δεν είναι ο θρησκευτικός όρκος, αλλά το «εθνικό χόμπι» ημών των ακατήχητων ημιμαθών και αμαθών Χριστιανών, στο να ορκιζόμαστε κάκιστα νυχθημερόν, στις καθημερινές σχέσεις μας, για ψύλλου πήδημα μάλιστα, ή να έχουμε ως ψωμοτύρι την επιορκία και την ψευδορκία, τα οποία ειναι θανάσιμα και ισχυρά εγκλήματα και αστοχίες, όχι μόνον κατά του εαυτού μας, αλλά και κατά των πατρίδων και των παιδιών μας, εγκλήματα οικτρά κατά της σύνολης ανθρωπότητας, μιάς και επιρεαζόμαστε άπαντες από αυτά τα αμαρτήματα!



ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ:
Γι’ αυτό το λόγο, οι «μεγίστοι ερμηνευτές» του Νόμου, ως αιρετικοί Νεοφαρισαΐζοντες, ας παρατηρήσουν εάν δυνανται προς στιγμήν, ότι καίγεται το δάσος, με την υπάνθρωπο επιορκία και την απάνθρωπο ψευδορκία, καθώς και με την παράνομο δυσεβή και  αθεϊστική, εξάπαντος αντίχριστο πολιτική ορκωμοσία, μιάς και πρόκειται περί ακόμη ενός είδους «ομολογίας πίστεως» και εφάμαρτης ορκωμοσίας, εις την κατ’φαντασία θεότητα, της συνειδήσεως και της τιμής των, η οποία πολιτική ορκωμοσία, είναι κατ΄ουσίαν για τον ορκιζομένο Νεοαθεϊστή ή και Νεοπαγανιστή, a priori  ανωτέρα εκ της Αληθινής Τριαδικής Θεότητας, μιάς και εξ ανοησίας και της αφροσύνης αυτών, δεν πιστεύουν σε Αυτήν! Και τα χαϊβάνια, εμείς οι Χριστιανοί, χειροκροτούμε την κατάντια μας ή παράλληλα εστιάζουμε ισχυρώς στο γράμμα του Νόμου, το εκ της πλάνης του εχθρού και της δικής μας φαντασιοπληξίας, βλέπουμεν δήθεν, να καίγεται, το ιερό δέντρον του όρκου... καθότι απωλέσαμεν την Ευαγγελική και Πατερική, σαφέσταστα ιερά διάκριση, του Ιερού Ομολογιακού και θρησκευτικού όρκου από τον διαβολικό πολιτικό όρκο, δηλαδή τον εφάμαρτο και ανίερο όρκο, ο οποίος φέρει να έχει ως στενούς συγγενείς και συνεργάτες, την επιορκία και ψευδορκία, εξάπαντος όμως αυτό δεν δηλώνει, αλλ’ούτε αιχμαλωτίζει μαγικά κάποιον, ο οποίος αποφασίζει να  ορκίζεται με τον θρησκευτικό όρκο της Ομολογίας Πίστεως, καθότι ο κάθε άνθρωπος, ως τρεπτή προσωπικότητα αλλάζει διαθέσεις και παραπέφτει συχνάκις σε σφάλματα και αστοχίες, ώστε αυτό όλο, να μας οδηγεί στο θεολογικό θέμα της ελεύθερης βούλησης... στο οποίο αυτεξούσιο του ορκιζομένου, έγκειται να επιλέγει συνεχώς και αδιάλειπτα, το στρατόπεδο με το οποίο θα συνταχθεί, ανάλογα με τα εκάστοτε ιδιοτελή  και ανιδιοτελή  κίνητρά του.... Το θέμα δεν μπορεί να εξαντληθεί σε ένα απλό σχολιαστικό δοκίμιο, αλλ’ούτε ο γράφων, απαιτεί εκ των αντιφρονούντων, να επιβληθεί η παρούσα διάσταση του εν λόγω θέματος, διότι η Εκκλησία μας φαίνεται να μιλά και να μίλησε για το θέμα, άσχετα εάν μερικές παράφωνες φωνές [30], Της ζητούν να επέμβει! Μακάρι να επέμβει σε σοβαρότερα θεολογικά και θρησκευτικά και άλλα βιο-θεολογικά ζητήματα, μιάς και ο όρκος, είναι καιόμενο θάμνάκι μπροστά στα πελώρια κύματα  των κακοδοξιών που μας μαστίζουν και μας λαγκοδέρνουν το καράβι της Εκκλησίας...


Π. Π. Ν.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Γεωργίου ΜπαμπινιώτηΜΙΚΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, Β΄Εκδοση, ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑΣ, ΑΘΗΝΑ 2009, σελ. 800.

[2] Παν. Ε. ΓιαννακόπουλουΛεξικό Ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, Εκδόσεις: Πελεκάνος, Αθήνα 1993, σελ. 893.

[3] Γεωργίου Ι. ΜαντζαρίδηΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΙΙ (Άνθρωπος και Θεός, άνθρωπος και συνάνθρωπος, υπαρξιακές και βιοηθικές θέσεις και ποοπτικές), Δεύτερη έκδοση βελτιωμένη, Εκδόσεις: Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 483.

[4] Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος : “Να καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος”, «Ας ορκιζόμαστε στην τιμή και στη συνείδησή μας, που ή τα έχει κανείς ή δεν τα έχει. Ή μας τα ενέπνευσε η Δημοκρατία ή δεν μας τα ενέπνευσε!»

 Σχόλιο δικό μας: Δεν είναι αντινομία και αντίφασις εκ τινών Ιεραρχών, να ζητούν να καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος, ενώ απ’την άλλη να συμβουλεύουν και να μας προτρέπουσιν, την ορκωμοσία «στην τιμή και στην συνείδηση»; Μήπως, στην ερμηνευτική απολυτότητα των, από μερικών Γραφικών λεξιδίων, περιπίπτουν με Χιλιαστικό τρόπον σε άκριτο προτεσταντισμό και κακοδοξία, μιάς και υποστηρίζουν άλλα είδει όρκων; Εξάπαντως, για την πολιτεία, ο πολιτικός όρκος, η πολιτική διαβεβαιώση και η υπόσχεση εις την τιμή και την συνείδηση, δεν έχει ισόκυρο, ισότιμο και ισόνομη αξία, με τον ανάλογο θρησκευτικό όρκο, μιάς και de facto  προνοεί και επισύρει ποινές και γιά τις δύο περιπτώσεις όρκων, ποινές τόσο για τους επίορκους, όσο και γιά τους ψεύδορκους, ανεξαρτήτος του είδους ορκομωσίας;(!!!) Μάλλον, ή κάτι εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε ορθά στο όλο ζήτημα, ή ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Άνθιμος παρανόησε και παρεξήγησε τον ποιμαντορικό ρόλο του, πράγμα το οποίο, πράττει αρίστως με το πλούσιο Οικουμενιστικό μητρώο του! Απερίφραστα, απορούμεν δηλαδή, εάν ο όρκος εις την τιμή και την συνειδήση που μας προτρέπει ο εν λόγω Ιεράρχης, είναι ή όχι στυγνή και ωμή ειδωλολατρία και εφάμαρτος όρκος; Ας μας το απαντήσουν, οι Πνευματικοί και φωτισμένοι Πατέρες μας, ετούτο το δυσνόητο σημείο! Αν έχει ίχνος αληθείας, ο συλλογισμός μας, άραγε ποίος πετά τα άγια και τους μαργαρίτες εις τους κύνες;(Π.Π.Ν.)

[5] Κώστα ΤσαρούχαΗ ΜΑΣΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Τέταρτη έκδοση, Εκδόσεις: «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα 1986, σελ. 45.
«Ἐγώ ἐνώπιον τοῦ Μ.Α.Τ.Σ. καί τῆς σεπτῆς ταύτης ὁμηγύρεως, ὁρκίζομαι νά ἐκτελέσω ἄνευ δισταγμοῦ καί μέ κίνδυνον ἀκόμη τῆς ζωῆς μου πᾶν ὅ,τι μοι διαταχθῆ ὑπό τοῦ Τάγματος καί ὅπερ δέν θ’ ἀντίκηται εἰς τά καθήκοντα τῆς τεκτονικῆς τιμῆς... Ὁρκίζομαι νά εἶμαι χρηστός καί πιστός μέχρι θανάτου εἰς τό Τάγμα καί πάντας τούς ἀδελφούς μου καί νά κρύπτω ἀπό πάντας τά μυστήρια τῶν Ἱπποτῶν Κ.Δ.Σ... Ὁρκίζομαι να εἶμαι εἰς τό ἐξῆς καί πάντοτε ἀφοσιωμένος μέχρι θανάτου ἀπόστολος τῆς ἀληθείας καί τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου... Ὁρκίζομαι νά μή ἀποκαλύψω ποτέ τά μυστήρια τοῦ Μεγάλου Ἐκλεκτοῦ Ἱππότου τοῦ Λευκοῦ καί Μέλανος Ἀετοῦ Ἱππότου Κ.Δ.Σ., νά ὑποστηρίξω δέ τόν τεκτονισμόν κατά τῶν προσβολῶν ἐκείνων, οἵτινες ἤθελον πειραθῆ νά τόν βλάψωσι...»!

Μία άλλη, απορία, εκ του ιστολογίου μας, “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ”, είναι: Άραγε, οι Σιωνιστικές, Μασονικές και Εωσφορικές, Θεοσοφίστικες δυνάμεις, θα επιτρέψουσιν έτσι απλά αμαχητί, να καταργηθούσιν οι θρησκευτικοί μασονικοί όρκοι, εκ των Τεκτονικών στοών; Μήπως, ήρθε η ώρα και η στιγμή γιά την κατάργηση των Τεκτονικών θρησκευτικο-φιλοσοφικών ιδρυμάτων, μαζί και των θρησκευτικο-φιλοσοφικών όρκων των, μιάς και έχει τρανώς αποδειχθεί, ο εωσφορικός εμπαιγμός των, προς το κράτος και τις Πολιτείες, Κύπρου και Ελλάδος, δημιουργώντας τάχα μου φιλοσοφικά και «φιλανθρωπικά σωματεία»; Οι πάμπολλοι άγιοι Μητροπολίτες άραγε, των δύο κρατιδίων, γιάτι δεν εξεφράζουσιν, ηχηρό και αντιρρητικό λόγο κατά της αγνώστου θεοσοφίζουσας θρησκείας των Μασόνων και κατά των διαβολικών όρκων αυτών; Φαντάζεται κανείς, να καταργηθούσιν οι θρησκευτικοί όρκοι των κρατών μας και εντός των Μασονικών στοών να εμμένουσιν στους εωσφορικούς όρκους των; Άραγε, εις μάτην φωνασκούσιν οι άκρως ενάντιοι και αντίθετοι των θρησκευτικο-ομολογιακών όρκων; Καταργήστε πρώτιστα τους διαβολικούς όρκους της Μασονίας, μαζί και την θρησκεία των διαβολιστών-τεκτονιστών, και είτα συζητάμε σοβαρά τα περί καταργήσεως των θρησκευτικών-ομολογιακών όρκων της Πολιτείας-Εκκλησίας!(Π.Π.Ν.)

[6] Μητροπολίτου Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, «Περ Όρκου», Εκδόσεις: Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη, σελ. 126-127.

[7] Οικουμενιστικό Ιστολόγιο «ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ», ΑΡΘΡΟ: Ο "ΑΘΕΟΣ" ΠΟΥ ΕΠΡΑΞΕ ΟΡΘΟΔΟΞΑ, του οικουμενιστού θεολόγου Χρήστου Γκουνέλα,


[8] Γ. Ι. Μαντζαρίδη, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΙΙ, σελ. 484 – 487.

[9] Οικουμενιστική Ιστοσελίδα “ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ”, ΑΡΘΡΟ:

« Η απαγόρευση του θρησκευτικού όρκου από την Ορθόδοξη Εκκλησία»,  Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης,

 http://www.pemptousia.gr/2015/01/i-apagorefsi-tou-thriskeftikou-orkou-apo-tin-orthodoxi-ekklisia/#

-Μιάς και κάνανε τον κόπο,  να μας ανεβάσουν την συγκεκριμένη επιστημονική γνώμη του εν λόγω Καθηγητή, γιατί άραγε την ανέβασαν με άπαντα τα απολύτως, αρνητικά σημεία, που εκφράζει στα περί του όρκου; Τί θέλουμε να πούμεν με αυτό; Λόγω του ό,τι έχουμεν μπροστά μας το ακαδημαϊκό βιβλίο, μιάς και το διδαχθήκαμεν και ήταν προς εξέταση, το κεφάλαιο δέκα(10), σελ. 483, "Ο ΟΡΚΟΣ", διαθέτει δεκαεφτά(17) ΟΛΑΚΕΡΕΣ παραγράφους και δέκα(10) σελίδες για το εν λόγω θέμα...! Συγκριτικά τώρα, το εν λόγω Ιστολόγιο, παραθέτει μόνο τις έξι(6) εκ των δεκαεπτά 17 ολόκληρων παραγράφων, ενώ παραπέμπει μέν στο κάτω μέρος χαμηλά, σωστά τις σελίδες, αλλά ποιός χριστιανός θα ανατρέξει να προμηθευθεί το συγκεκριμένο βιβλίο, για να εντοπίσει την αλήθεια δε των πραγμάτων; Ποιός εξάλλου, μπορεί να διανοηθεί λογικά, ότι απουσιάζουν 11 ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ παραγράφοι εκ του θέματος ή και ότι ευνουχίστηκε σκόπιμα(;) καθότι έχει παρατεθεί εκ του Ιστολογίου μόνο η αρνητική θέση του Καθηγητή; Γιατί άραγε το εν λόγω ιστολόγιο δεν έβαλε άπασαν και ολοκληρωμένη την επιστημονική γνώμη και θέση του Καθηγητή Γεώργιου Μαντζαρίδη; Γιατί, επέλεξαν μόνο τις αποφατικές/αρνητικές θέσεις του εν λόγω θέματος; Ωστόσο, αρκετοί Οικουμενιστές Κληρικοί και Καθηγητάδες, χρησιμοποιούν επιλεκτικά κάποιο ειδικό, κείμενο γραπτό, του Αγίου Νεκταρίου "περί της Αγἀπης των αιρετικών..."... αυτήν την φορά όμως, πώς και διέφυγε της προσοχής των, η Θεόπνευστος θέση και άποψη, του Μεγίστου Θεολόγου και συγχρόνου αγίου Νεκταρίου περί του θέματος του όρκου; Δυστυχώς, ακόμη και ο εν λόγω Καθηγητής, δεν παραθέτει, τη θεόπνευστο γνώμη του αγίου Πατρός Νεκταρίου! Μάλλον, μήπως  η "ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ" είναι μία επικίνδυνη ουσία για το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, μιάς και αποκρύβει την ιερά πεμπτουσία της συγχρόνου Εκκλησιαστικής πραγματικότητας; Όταν αδιαφορούν οι Εκκλησιαστικοί ανθρωποι, και τα εκκλησιαστικά ιστολόγια για την Παναίρεση και Πανθρησκεία του ανίερου Οικουμενισμού, κάποιο λάκκο έχει η φάβα... Εσείς τί λέτε;(Π.Π.Ν.)


[10] 1. ΑΡΘΡΟ: ” Όρκο ή διαβεβαίωση;”(Ένα θεολογικό σχόλιο με αφορμή την απόφαση του νέου πρωθυπουργού να αναλάβει καθήκοντα επιλέγοντας τη «διαβεβαίωση»), του οικουμενιστού θεολόγου και εκκλησιαστικού ρεπόρτερ  Χάρη Ανδρεόπουλου,

2. Δείτε και την συγκεκριμένη, προσωπική μας έναρθρη αναίρεση, επί των απαραδέκτων τοποθετήσεων του κ. Χ. Ανδρεοπούλου: “ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΔΙΑΣΤΡΕΦΟΥΝ* ΟΛΗΜΕΡΙΣ ΤΟΥΣ ΘΕΟΦΟΡΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΗ ΔΥΝΑΜΕΝΟΙ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΝ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΜΕΤΑΞΥ, ΑΝΙΕΡΟΥ ΟΡΚΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΟΡΚΟΥ”,



[11] Γ. Ι. Μαντζαρίδη, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΙΙ, σελ. 488.

[12] ΑΡΘΡΟ: Αρχιμανδρίτου Βασιλείου Μπακογιάννη, “Περί ορκωμοσίας”,

 «Ο νεοχειροτημένοι ρχιερες πρίν τήν νθρόνισή τους, δίνουν νορκη (!) διαβεβαίωση νώπιον το Εαγγελίου καί το Προέδρου τς Δημοκρατίας (= νώπιον Θεο καί νθρώπων) τι θά τηρον τό Σύνταγμα καί τούς Νόμους το Κράτους. Δεσμεύονται δηλαδή νόρκως τι θά σκον νομίμως τά καθήκοντά τους. Μέχρι τώρα κανένας νεοχειροτονημένος ρχιερέας δέν διανοήθηκε νά καταφρονήσει ατήν τήν διάταξη. Τουναντίον τήν τήρησαν ο πάντες. Πργμα πού σημαίνει τι  ρκος δέν παγορεύεται ντελς πό τήν κκλησία μας...»

http://www.romfea.gr/arthra-apopseis/29783-2015-01-29-08-11-16#


[13] Πρωτοπρεσβυτέρου Βασίλειου Ε. Βολουδάκη“Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ”(Η πνευματική μας ευθύνη γιά το κατάντημα της Πατρίδας μας), Εκδόσεις: “ΘΥΗΠΟΛΟΣ”, Α’Εκδοση 2011, σελ. 245,  Ή ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟΝ ΟΡΚΟ, «Το άρθρο που ακολουθεί εγράφη το  2009. Σήμερα είναι και πάλι επίκαιρο, μετά την πρόσφατη συνέντευξη Σεβ. Μητροπολίτου (Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου), ο οποίος υπεστήριξε την κατάργηση του ενώπιον των Κρατικών Αρχών όρκου. Οι δηλώσεις του Ιεράρχου έρχονται σε αντίθεση με την Πίστη της Εκκλησίας μας, η οποία εκφράζεται και στο άρθρο μας με πολλά επιχειρήματα αλλά και με το στόμα του Αγίου Νεκταρίου...»,

[14] Πρωτο. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη, “Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ”, σελ. 252, «(...) Ο όρκος ενώπιον των Δημοσίων Αρχών επέχει θέση ομολογίας πίστεως. Διακηρύσσει ενώπιον ανθρώπων –που έχουν ή δεν έχουν δεσμούς με τη χριστιανική πίστη– ότι ο ορκιζόμενος αυτοδεσμεύεται με με μεγαλύτερους περιορισμούς από αυτούς που απαιτεί η κρατική νομοθεσία, δεδομένου ότι με την ορκωμοσία αυτή μαρτυρεί ότι δεσμεύει τον εαυτό του –πέραν των δεσμεύσεων των νόμων του Κράτους– και με την πνευματική δέσμευση του Νόμου του Θεού. Η ομολογία πίστεως είναι και τεκμήριο αξιοπιστίας για εκείνους που δεν γνωρίζουν προσωπικά τον ομολογούντα αλλά είναι και μία πνευματική ευκαιρία τού ομολογούντος να συνειδητοποιήση ότι, ορατά μεν ομολογεί ενώπιον ανθρώπων, κατ’ ουσίαν όμως ομολογεί ενώπιον του Θεού, πράγμα το οποίο τον βοηθεί να ανοίξη το στόμα του μετά συνέσεως και να περιορισθή εις «μόνην την αλήθειαν». Εάν ο επισήμως διδόμενος όρκος δεν ήταν μυσταγωγία και πράξη ποιμαντικής, που βοηθάει πνευματικά τον άνθρωπο, δεν θα μας έδιδε πρώτος το παράδειγμα της ορκωμοσίας ο Ίδιος ο Θεός με το να ορκισθή στον ίδιο τον Εαυτό Του, αφού δεν υπάρχει κάποιος ανώτερος για να ορκισθή: «Εκ γαστρός προ εωσφόρου εγέννησά σε, ώμοσε Κύριος και ου μεταμεληθήσεται. Συ ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ».(Ψαλμ. 109(110),3). Αυτός ο όρκος–διαβεβαίωση του Θεού επιβεβαιώνεται και με τον Ψαλμό 130(131): «Ώμοσε Κύριος τω Δαυίδ αλήθειαν και ου μη αθετήσει αυτήν» (στ.11)...»!

[15] Γ. Ι. Μαντζαρίδη, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΙΙ, σελ.483.

[16] Γ. Ι. Μαντζαρίδη, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΙΙ, σελ.483-484.

[17] Στυλιανού Π. Σούρλα, ΑΡΘΡΟ: “Ορκιστείτε Παρακαλώ”, «(...) Ο όρκος ο οποίος δίνεται ενώπιον των Δικαστηρίων όχι μόνο δεν απαγορεύεται αλλά επιβάλλεται προς επίρρωση των νόμων. Η ερώτηση η οποία ακολουθεί από τον απλό αναγνώστη ως αντεπιχείρημα είναι ΄΄γιατί αυτοί οι οποίοι ορκίζονται και δεν τον τηρούνε είναι καλύτεροι;;΄΄ Σαφώς και δεν είναι καθότι η στάση αυτήν είναι όχι μόνο επίορκη αλλά και υποκριτική ξεγελώντας τον απλό ψηφοφόρο ωσάν λύκος με μανδύα προβάτου. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο άλλο άκρο της αθεϊστικής αντιλήψεως καθότι αιτία δεν είναι ο όρκος αλλά ο ίδιος ο επίορκος ως συμπεριφορά. Μία λαϊκή παροιμία δύναται να αποδώσει πλήρως το νόημα των ως άνω λεγομένων μου: ΄΄Ρωτήσανε κάποτε την καμήλα τι σου αρέσει πιο πολύ, η ανηφόρα ή η κατηφόρα; Και εκείνη απάντησε: Γιατί χάθηκε το ισιάδι;;΄΄ Έτσι κι εμείς δεν θα πρέπει να πιάνουμε την ευκολία των άκρων η οποία μας βολεύει και πολλές φορές την χρησιμοποιούμε για να χαϊδέψουμε ώτα αλλά να μελετούμε εις βάθος και να ερμηνεύουμε τα βαθύτερα αυτά μηνύματα όχι κατά το δοκούν αλλά κατά το Άγιον Πνεύμα. Αλλά πρέπει να ερμηνεύσουμε την ΄΄μη ορκωμοσία του Πρωθυπουργού με βάση το κίνητρο. Έπραξε έτσι διότι είναι προσηλωμένος στο ΄΄μη ομώσαι όλως΄΄ ή επειδή δεν πιστεύει; Τώρα εάν οι αλιβάνιστοι θεωρούνε ότι θα επιτύχουνε στο έργο τους με το να χτυπήσουνε την Ορθοδοξία παντιοτρόπως τους απαντά ο ίδιος ο Χριστός που λέγει΄΄ άνευ εμού ού δύνασθαι ποιείν ουδέν΄΄!!»...

[18] ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΛΛΙΟΣ, ΑΡΘΡΟ: Πολιτικός και θρησκευτικός ο όρκος, «(...) Θα έπρεπε εν προκειμένω οι νεότευκτοι και οι κατ΄ επανάληψη εκλεγέντες, να είναι πιο προσεκτικοί και να υπακούσουν στις επιταγές του Συντάγματος, το οποίο ισχύει για όλους φυσικά και πολύ περισσότερο όταν καλούνται να ορκισθούν  για τόσο σοβαρά ζητήματα που αφορούν την επιτέλεση του καθήκοντός τους έναντι των πολιτών και όχι βέβαια κάποιο προσωπικό τους ζήτημα, ή ανάληψη ευθύνης επί ιδιωτικών ζητημάτων. Οι πομπώδεις διαμαρτυρίες και επιδεικτικές αποφυγές απόδοσης του προβλεπόμενου όρκου, αποτελούν μάλλον νεοαριστερίστικες  ιδεοληψίες  όψιμων δήθεν επαναστατών, που επέλεξαν έναν ανώδυνο, αλλά μάλλον άκομψο τρόπο, για να δηλώσουν την παρουσία τους στα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια, ενώ θα μπορούσαν να παραθέσουν ενώπιον των πολιτών προγραμματικές δηλώσεις αρχών και χρονοδιαγραμμάτων  και μόνο. Βέβαια ο προβλεπόμενος από το άρθρο 59 του Συντάγματος όρκος, δεν είναι  καθαρά  πολιτικός όπως τον παρουσιάζουν μερικοί, αλλά ούτε και  απόλυτα θρησκευτικός όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι άλλοι, μπορούμε να καταλάβουμε όλοι ότι είναι ένας όρκος πολιτικός, αλλά με πρόταξη  της θρησκευτικής επίκλησης του κάθε δόγματος ή δοξασίας, όπερ σημαίνει ότι σαφέστατα  η  εκκλησία αναμιγνύεται στα πολιτικά πράγματα, καλώς ή κακώς...»,

[19] Παναγιώτη Τελεβάντου, ΆΡΘΡΟ: «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΕΒ. ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΤΟ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΟΡΚΟΥ»,

[20] ΠΗΔΑΛΙΟΝ, Εκδόσεις: Παπαδημητρίου, 2003, σελ. 301-303.
« (...) καί σα λλα λέγων  Παλος, συμπαραλαμβάνει πρός βεβαίωσιν τό το Θεο νομα, τατα, σχήματα μέν ρκου εσίν, οχί δέ καί ρκος, καθς λέγει  Χρυσόστομος (σως δέ καί τατα οτω λέγει  Παλος, πρτον μέν κ πολλς νάγκης καί βίας, καί δεύτερον χι διά κνένα πργμα νθρώπινον,  λως το κόσμου τοτου, λλά περί κινδύνου τς πίστεως, καί πλς περί Θεο καί θείων πραγμάτων, καί κατ’ οκονομίαν, ο κατ’ κρίβειαν καί νομοθεσίαν)·(...)».

[21] Μητροπολίτης Φθιώτιδας: Με λυπεί που έχουμε άθεη κυβέρνηση (BINTEO), “Υπέρ του θρησκευτικού όρκου τοποθετείται ο μητροπολίτης Φθιώτιδας με δήλωσή του στο Star Κεντρικής Ελλάδας παίρνοντας ξεκάθαρη θέση στην συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τον πολιτικό όρκο του νέου πρωθυπουργού... Σε αντίθεση με άλλους ιεράρχες που τάσσονται υπέρ της κατάργησης διατυπώνοντας μάλιστα την άποψη ότι τα ευαγγελικά κείμενα το απαγορεύουν ρητά, ο μητροπολίτης Φθιώτιδας τονίζει πως «κάνουν λάθος». Ο κ. Νικόλαος εξηγεί πως «ο θρησκευτικός όρκος είναι αναγνώριση της εκκλησίας και δεν είναι όρκος μεταξύ ανθρώπων. Η νέα άθεη κυβέρνηση παραμερίζει την εκκλησία και αυτό με λυπεί» λέει ο κ. Νικόλαος και εύχεται ο ελληνικός λαός να μην το μετανιώσει...”,

[22] Ο όρκος των Φιλικών,

[23] Ο όρκος της Ε.Ο.Κ.Α. ,

[24] Μητροπολίτης Αργολίδας Νεκτάριος, «Πολύ καλά έκανε ο Πρωθυπουργός και δεν ορκίστηκε»,

[25] Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, “ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ! ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΡΧΙΣΑΝ!”
“Αυτή, λοιπόν, είναι η ταπεινή μας γνώμη. Δεν προφητεύουμε! Απλώς στοχαζόμεθα! Στοχαζόμεθα, όπως και κάποιοι άλλοι, που δεν διστάζουν να εκφρασθούν με παρρησία. Επί παραδείγματι η εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος" στο φ. της 16ης Ιανουαρίου έγραψε τα εξής: "Οι πρώτοι, δηλ. οι εκκλησιομάχοι, προεχώρησαν εις πολλάς παρεμβάσεις (Τέμενος, αναγνώρισης όλων των αιρέσεων και των παραθρησκειών, τμήμα Ισλαμικών Σπουδών, διαθρησκειακόν μάθημα των Θρησκευτικών (πιλοτικώς), σύμφωνον ελευθέρας συμβιώσεως κ.λ.π.), ενώ οι δεύτεροι, δηλαδή οι Άθεοι της Αριστεράς, θα ολοκληρώσουν (ενδεχομένως) ότι δεν έπραξαν οι κεντροδεξιές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις (αποκαθήλωσις ιερών εικόνων από τα δημόσια κτήρια και τα σχολεία, κατάργησις προσευχής εις τα σχολεία, κατάργησις μισθοδοσίας του ιερού κλήρου, ενοριακός φόρος δια τα λειτουργικά έξοδα των εκκλησιών, συρρίκνωσις του αριθμού των Μητροπόλεων, σύμφωνον ελευθέρας συμβιώσεως δια ομοφυλοφίλους κ.λ.π.). Από τη θέση αυτή καλούμε τον Εξοχώτατο Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Αλέξη Τσίπρα να αναλογισθή, ότι οι Έλληνες εξ ορισμού είναι χριστιανοί Ορθόδοξοι, αυτό δε ήταν και είναι και το υπεροχικό στοιχείο της φυλής μας! Ας μη πολεμήσει την  Χριστιανική Πίστη! Ας προστεθή και Αυτός στα Μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας!  Τον προσκαλούμε να ξαναγίνει χριστιανός!”

[26] Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση, “Ο Θρησκευτικός Όρκος” (video-2015), http://impantokratoros.gr/A5779422.el.aspx#

[27] Αθανασίου Σ. Φραγκόπουλου, “Ο ΟΡΚΟΣ”, Έκδοση έκτη, Αδελφότης Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», Αθήνα 1989, σσ. 3-28.

[28] Μητροπολίτου Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ(Μελέται  θρησκευτικαί και ηθικαί), Εκδόσεις: Νεκτάριος Παναγόπουλος, Ζ΄Έκδοση: Αθήνα 2008, σελ. 52-54.

[29]  Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Θεοδωροπούλου, Xριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα (Καθοδηγώντας τόν λαό τοῦ Θεοῦ), Ιερόν Ησυχαστήριον Κεχαριτωμένης Θεοτόκου, 2003, σελ. 95-112.

[30] Ποια η θέσης της Ιεράς Συνόδου για τον όρκο;

Κύριε Α. Πολυγένη, η Ιερά Σύνοδος μας καθεύδει εντός ποικίλων ονείρων θερινού και χειμερινού νυχθημέρου, προς τί και γιατί οι παράφωνες διαμαρτυρίες σας; Υφίσταται μήπως, τω εν Αγίω Πνεύματι, εξάπαντος Συνοδικό πολίτευμα, για να μπορεί να σταθεί στα πόδια της και να εξεφράσει Θεοφόρες και ιερές αποφάσεις; Μάλλον έχετε κοντή μνήμη κ. ρεπόρτερ, διότι προ ημερών, η Ιερά Σύνοδος, αρκέσθηκε, να παραγάγει ανίερη τινά, δήθεν Εκκλησιαστική Εγκύκλιον, προς απολυταρχική και φασιστικήν φίμωση, Κληρικών, Μοναχών και λαϊκών θεολόγων, ίνα μη της ταράττουσιν την κακόδοξο Παπιστική νοοτροπία ή και Δεσποτεία, η οποία μάλιστα, φέρει να έχει ως πολύχρωμες κουβέρτες και παπλώματα την συγκρητιστική, αιρετική λαίλαπα του Οικουμενισμού-Σοδομισμού-Νικολαϊτισμού, εκ των «μεταπατερικών νεο-ορθοδόξων» ή και «ανεγκέφαλων-εγκεφάλων»... Ήρθε μάλλον ο καιρός, γιά να μάθουμε πίνκ-πόγκ, τάβλι, σκάκι ή και χάντμπολλ...!(Π.Π.Ν.)