Translate

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ- ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΠΑΤΜΟΥ ΥΠΟ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΕΣΧΑΤΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΥ



Η ΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΟ ΚΟΡΑΝΙΚΟ  ΤΟ ΜΙΣΟΣ

‘’Όπου βλέπετε απίστους (μη μουσουλμάνους), εάν τους αφανίσετε θα έχετε μεγαλύτερη συμμετοχή στη χαρά του παραδείσου» - κορανική προτροπή

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
__________________
Σε κείμενό του ο Μητροπολίτης Μόρφου που τιτλοφορείται «Ορθοδοξία και Ισλάμ στην καθ’ ημάς Ανατολή», το οποίο συμπεριλήφθηκε στον Αφιερωματικό Τόμο στη Μνήμη του Μακαριστού Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής Κυρού Πέτρου του Ζ΄ «Πορεία μαρτυρίας»,   μεταξύ άλλων παραθέτει τις δύο διαφορετικές ‘’θεωρήσεις’’ για το Ισλάμ. 

Θα προλάβουμε οποιαδήποτε επιφανειακή κοινωνιολογική ανάλυση, σημειώνοντας ότι δεν πρόκειται για δύο  διαφορετικές ‘’θεωρήσεις’’ του Ισλάμ, αλλά για την πραγματική θεώρηση του Ισλάμ του μίσους  και την θεώρηση του εξωραϊσμού αυτού, με την πεισματική ‘’άγνοια’’ των κορανικών βιαιοτήτων.

Θα αναφερθούμε στην παράθεση της  θεώρησης του Ισλάμ που διατείνεται ότι «η ταύτιση του Ισλάμ με την τρομοκρατία και τη βία εξάπλωση είναι εκ του πονηρού»    η οποία στο προαναφερθέν κείμενο έχει ως εξής : «Για κάποιους μουσουλμάνους είναι σαφές ότι ο Μωάμεθ αναγνώριζε τους Εβραίους και τους Χριστιανούς ως προστατευόμενους λαούς, ως λαούς της Βίβλου που τους ένωνε η αποκάλυψη του Θεού μέσα από τις Γραφές.  Οι  υποστηρικτές αυτής της ερμηνείας τονίζουν μάλιστα ότι ‘’το όραμα του (Μωάμεθ)  για τη δημιουργία μιας ενιαίας ουμά που θα περιέβαλλε και τις πίστεις του Αβραάμ, αποτελούσε αναπάντεχα επαναστατική ιδέα σε μια εποχή στην οποία η θρησκεία ύψωνε κυριολεκτικά τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους’’.  Επομένως σύμφωνα μ’ αυτές τις απόψεις, αδικούν το Ισλάμ όσοι του προσάπτουν ότι δεν σέβεται τον πλουραλισμό και τη διαφορά, αφού το κοράνι  λέει ότι ‘’στη θρησκεία δεν υπάρχει καταναγκασμός’’ και ότι απαγορεύεται ο φόνος ενός αθώου ανθρώπου είτε είναι πιστός είτε άπιστος, είτε είναι κάποιος ξένος.  Άρα λένε οι υπέρμαχοι της πιο πάνω ερμηνείας, η ταύτιση του Ισλάμ με την τρομοκρατία και τη βία εξάπλωση είναι εκ του πονηρού».

Ποιος αμφιβάλλει ότι το Ισλάμ δια της βίας έχει εξαπλωθεί;  Αδικούν το Ισλάμ το οποίο  καταδικάζει την ανθρωπότητα δια της βίας στο ισλαμικό  σκότος;  Να απαντήσει κανείς με την παραδοχή του ιμάμη στην Ολλανδία, για την υποδεικνυόμενη βία στον Μωαμεθανισμό;  Θεωρούμε ότι θα είναι πιο πειστική η αναφορά του Μητροπολίτη Μόρφου για το θέμα τούτο, σε συνέντευξή του.

Στην βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου στον δημοσιογράφο Θανάση Αθανασίου που τιτλοφορείται «Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος : Πλησιάζει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος», στην ερώτηση του δημοσιογράφου ‘’Μελετήσατε το κοράνι’’, ο Σεβασμιώτατος απάντησε ‘’Αρκετά, ναι’’.  Στην ερώτηση «Νομίζετε ότι προάγει το μίσος», ο Σεβασμιώτατος απάντησε «Ναι. Λέει,  ‘’όπου βλέπετε απίστους (μη μουσουλμάνους), εάν τους αφανίσετε θα έχετε μεγαλύτερη συμμετοχή στη χαρά του παραδείσου».  Συνεπώς για μας τους Ορθοδόξους μια θεώρηση υπάρχει καθότι το κοράνι το μίσος διδάσκει.

Δεν είναι ζήτημα ‘’θεωρήσεων’’ η ερμηνεία του Ισλάμ, όπου η μία το απενοχοποιεί  από το απάνθρωπο μίσος και η άλλη που του καταλογίζει βία και μίσος.  Εκείνο που μπορεί κανείς με σοβαρότητα να ισχυριστεί κάποιος, είναι ότι πολλοί μουσουλμάνοι είτε δεν γνωρίζουν το υποδεικνυόμενο κορανικό μίσος, είτε δεν το αποδέχτηκαν.

Επίσης δεν μας βρίσκει σύμφωνους το αναφερθέν στο εν λόγω κείμενο το εξής :  «μέσα από το σύγχρονο διάλογο, αρχίζει να αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο η ανάγκη για σεβασμό της πίστης των χριστιανών και των μουσουλμάνων.  Αναγνωρίζεται επίσης ότι ο θρησκευτικός φανατισμός είναι ασυμβίβαστος με το πνεύμα ου Χριστιανισμού αλλά και του Ισλάμ».  Κατ’ αρχή δεν μας βρίσκει σύμφωνους η αναφορά «στην ανάγκη σεβασμού της πίστης των μουσουλμάνων μέσα από τον σύγχρονο διάλογο», καθότι μπορούμε να ομιλούμε για σεβασμό της ελευθερίας των ανθρώπων να πιστεύουν στο Ισλάμ  και όχι  για το Ισλάμ.  Επιπρόσθετα δεν μπορούμε να θεωρούμε το Ισλάμ ασυμβίβαστο με τον θρησκευτικό  φανατισμό.  Η αναφορά ότι ‘’το κοράνι προάγει το μίσος’’, καταρρίπτει τον συλλογισμό αυτό.



ΑΠΟΣΥΡΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ  ΤΟΥ,  Ο ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΝΑΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ ΣΕ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

(Ας ελπίσουμε ότι έχει αποσοβηθεί ο κόινδυνος να δοθεί Ιερός Ναός στην Πάτμο σε αιρετικούς Παπικούς)
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
__________________
Σύμφωνα με τη διαδικτυακή εφημερίδα patmostimes (www.patmostimes.gr) δεν θα δοθεί Ιερος Ναός στην Πάτμο σε αιρετικούς Παπικούς.   Σε άρθρο που τιτλοφορείται «Παραιτείται από την πρόταση του για καθολικό ναό στην Πάτμο ο πρωτεργάτης της ιδέας», δημοσιεύει ενυπόγραφη επιστολή του Παπικού κ.Virgilio Avatoo οποίος ήταν και ο εμπνευστής  της πρότασης, όπως αναφέρει προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, καταρρίπτοντας σχολιαστικά δημοσιεύματα που μιλούσαν για συμφωνία του Οικουμενικού Πατριάρχη με τον Πάπα Φραγκίσκο.  Ο κ. Virgilio Avato μετά τις έντονες διαμαρτυρίες αποσύρει την πρότασή του.

Στην ενυπόγραφη επιστολή του ο κ. Virgilio Avato,  αναφέρθηκε στον Ευαγγελιστή    της αγάπης Απόστολο Ιωάννη τον Θεολόγο, θεωρώντας ως έλλειψη χριστιανικής αγάπης  το πλήθος των διαμαρτυριών.

Απαντούμε στον κ. Virgilio Avato, ότι η εν Χριστώ αγάπη, είναι αγάπη εν αληθεία.  Η ομολογία της αλήθειας δεν αποτελεί έλλειμα αγάπης, αλλά έκφραση της τελείας εν Χριστώ αγάπης, καθότι όταν συνάνθρωποί μας ταλαιπωρούνται από πλάνες, η ανθρωπάρεσκη αγάπη αποτελεί προϊόν εγωιστικής αδιαφορίας.

Πολύ  εύκολα θα μπορούσε να επιδείξει κανείς την κοσμική αγάπη και να πάρει τα εύσημα τόσο από τους Παπικούς όσο και από τους οικουμενιστές. Πιστεύω ότι και μόνη η παράθεση μέρους της επιστολής του Αγίου Παϊσίου αρκεί για δειχθεί τι είναι η  πνευματική αγάπη..

Αναφερόμενος ο Όσιος Παΐσιος στο οικουμενιστικό ολίσθημα του Πατριάρχη Αθηναγόρα έγραφε «…Με τέτοια κοσμική αγάπη και ο Πατριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη.  Ενώ έπρεπε να δείξει αγάπη πρώτα σε μας τα παιδιά του και στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός δυστυχώς έστειλε την αγάπη του πολύ μακριά. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπαύση μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον και έχουν την κοσμική αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση όμως όλους εμάς, τα τέκνα της Ορθοδοξίας, μικρά και μεγάλα, που έχουν φόβο Θεού.  Μετά λύπης μου όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική, ούτε φλοιό.  Ξέρουν όμως να ομιλούν για αγάπη και ενότητα ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν τον έχουν αγαπήσει.  Θα ήθελα να παρακαλέσω  θερμά όλους τους φιλενωτικούς αδελφούς μας : Επειδή το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών είναι κάτι το πνευματικόν και ανάγκην έχουμε πνευματικής αγάπης…».  

Στο θέμα που αναφερόμαστε, η εν Χριστώ αγάπη, που είναι αγάπη εν αληθεία, είναι η πραγματική πνευματική αγάπη, η οποία εάν τελικά επιδειχθεί δεν θα δοθεί Ιερός Ναός στην Πάτμο σε αιρετικούς Παπικούς.



ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ, Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

(Το απαγορεύει ο Νόμος της Ιερότητας 1155/1981)
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
__________________
Σύμφωνα με τη διαδικτυακή εφημερίδα patmostimes (www.patmostimes.gr) πιθανώς να δοθεί ο Ιερός Ναός της  Αγίας Ειρήνης του Χοχλακά αντί ο Άγιος Φωκάς.  Η δικαιολογητική αναφορά ότι το απαγορεύει ο Νόμος της Ιερότητας 1155/1981, δημιουργεί το ερώτημα ότι για τον Ιερό Ναό του Αγίου Φωκά τίθεται ως κώλυμα ο περί Ιερότητας Νόμος 1155/1981 και για τον Ιερό Ναό της  Αγίας Ειρήνης του Χοχλακά δεν υφίσταται;

Η νήσος Πάτμος συγκαταλέγεται ανάμεσα τους τρεις Ιερούς τόπους (Άγιον Όρος, Μετέωρα και νήσος Πάτμος) όπου δεν επιτρέπονται άλλοι λατρευτικοί χώροι πλην των Ορθοδόξων και ως εκ τούτου ρητώς απαγορεύεται η ύπαρξη λατρευτικών χώρων αιρετικών και αλλοθρήσκων (Νόμος της Ιερότητας 1155/1981).

Γιατί να επισημοποιηθεί με την απαράδεκτη παραχώρηση Ιερού Ναού Ορθοδόξων, παρουσιά των αιρετικών Παπικών στη  νήσο Πάτμο;  Ξεκάθαρη παραβίαση τόσο της Εκκλησιαστικής Ιερότητας όσο και του Συνταγματικού Νόμου.

Πέραν του απαγορευτικού αυτού Νόμου, αποτελεί πρωτίστως μέγα αντορθόδοξο ολίσθημα.  Τα περί αντορθοδόξου κωλύματος δεν θα είναι εμπόδιο στην οποιαδήποτε οικουμενιστική πρόθεση παραχώρησης.  Για τούτο όσοι θέλουν στην νήσο Πάτμο να πολεμήσουν την αντορθόδοξη παράδοση του Ιερού Ναού, ας επιμείνουν και στην κατάφορη παραβίαση του περί Ιερότητας Νόμου 1155/1981.  

Το νομικό προστατευτικό κεκτημένο, ας γίνει αρωγός για να μην παραδοδοθεί ο Ιερός Ναός στους αιρετικούς Παπικούς.  Ας γίνει αιτία να αναφωνίσουν για μια ακόμη φορά οι Παπικοί το ‘’εποιήσαμεν ουδέν’’.


Η ΑΝΑΓΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΙ ΤΟ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΤΙΚΟ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

(Το μαρτύριο του Ομολογητού Αγίου Φιλουμένου, απάντηση στο συγκρητιστικό αυτό ατόπημα)

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
__________________
Ο Άγιος Φιλούμενος ο μάρτυρας και ομολογητής ζώντας ανάμεσα σε  Εβραίους και Μουσουλμάνους «πήγαινε με τον Σταυρό στο χέρι».  Δεν έδωσε μάθημα διαθρησκειακής συνύπαρξης νεομαρξιστικού τύπου, αλλά μάθημα της εν αληθεία αγάπης.  Το «καύσις καρδίας προς πάντα άνθρωπον», υπεδείκνυε την εν αληθεία αγάπην και ομολογία της αλήθειας.  Η συγκρητιστική συνύπαρξη θρησκειών ήταν ξένη προς αυτόν τον μεγάλο μάρτυρα και ομολογητή.

Ζώντας ο Άγιος Φιλούμενος στους Αγίου Τόπους είχε ένα καθημερινό συναπάντημα με Εβραίους και Μουσουλμάνους, κυρίως στην αγορά.  Ο Άγιος Φιλούμενος, ο Ιερομάρτυς και Ομολογητής υπέδειξε την κατά Θεόν συνύπαρξη με τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους.   Υπέδειξε την πραγματική συνύπαρξη, που δεν περιθωριοιποιεί την αλήθεια της Πίστης προς χάρη της ανθρωπάρεσκης και ιδεολογικής αγάπης. Υπέδειξε την πραγματικήν εν αληθεία αγάπην.  Ήταν παντελώς ξένο γι’ αυτόν το συγκρητιστικό ιδεολόγημα της «συνύπαρξης θρησκειών».  Ο Άγιος Φιλούμενος «πήγαινε με τον Σταυρό στο χέρι».

Το απάνθρωπο συγκρητιστικό ιδεολόγημα της «συνύπαρξης θρησκειών», που επιμένει προς χάρη της ανθρωπάρεσκης αγάπης,  στην  παράλληλη βιοτή ήταν ξένο στον Άγιο.  Η ανθρωπάρεσκη αγάπη αναπαύει μόνο «όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον», κατά τον ομολογητήν  Όσιον Παΐσιο, του οποίου το ομολογιακό κάλλος πεισματικά αγνοούν οι διαχριστιανικοί και διαθρησκειακοί οικουμενιστές.  Φυσικά αυτά φαντάζουν ακρότητες για τους διαθρησκειακούς οικουμενιστές και για τους παραπαίοντες στο νεομαρξιστικό διεθνιστικό ιδεολόγημα, που τόσα έθνη καταδυνάστευσε. 

Ο Άγιος Φιλούμενος «πήγαινε με τον Σταυρό στο χέρι». Δεν ήταν ελλειματική η αγάπη του Αγίου Φιλουμένου προς τους αρνητές του Χριστού, αλλά απεναντίας φανέρωνε  το κάλλος της κατά Χριστόν αγάπης.  Γνώριζε ο Άγιος Φιλούμενος ότι μπορούμε να ομιλούμε για ειρηνική συνύπαρξη λαών, όχι όμως για συνύπαρξη θρησκειών. 

Γνώριζε κάλλιστα τον σπουδαιότατο λόγο του Αποστόλου των Εθνών Παύλου : «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις· τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία, ή τις κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστού προς Βελίαρ, ή τις μερίς πιστών μετά απίστου; τις δε συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων;  ημείς γαρ ναός Θεού εσμέν ζώντος» (Β΄Κορ. στ’ 14-16) .  Σκληρός ο λόγος τούτος σε όσους εκπίπτουν των λόγων της αληθείας με την ανθρωπάρεσκη  και μη «εν αληθεία» αγάπη των προς τους αλλοθρήσκους.

Το κάτωθι ποίημα ενδεικτικό του μαρτυρικού και ομολογιακού κάλλους του.

Οσίου Φιλούμενου του Μάρτυρος
                                                       (Β.Χ)
____________
Έτερον μαρτύριον
πρότερον επιλέξας
παρεγένου εν ερήμω
του καθάραι ψυχήν
σταυροφόρε ασκητά
Παμμάκαρ Φιλούμενε.

Αληθείας χάριν
του Ιακώβ εφρούρεις το φρέαρ
και μαρτυρίου τον στέφανον έλαβες
Ομολογητά Φιλούμενε Όσιε.

Πρότερον βίον άδοξον ηκολούθησας
ύδωρ ζων επιζητών
την ισάγγελον δόξαν νυν απολαμβάνεις
παρά Θεού του Υψίστου
δερκόμενος Τριάδος Αγίας
Πανάγιον Φως.