Translate

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ, ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ, ΜΕ ΑΔΙΟΡΑΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΝ, ΣΕ ΜΙΑ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ" ΚΑΙ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΑΠΕΚΤΗΣΕΝ ΗΔΗ ΑΥΤΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΝ ΚΥΡΟΣ, ΕΛΕΩ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΕΛΛΕΙΜΑΤΟΣ.

Ὅλα ὅσα γίνονται στά περί τοῦ Ἑλλαδικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχουσιν καί τήν "εὐλογία" τοῦ Ἐπισκόπου Νικολάου...!
Κρίμας, πού ἔτσι αὐτοφανερώνει τόν κακόδοξον ρόλον του... ἀκόμη ἕνας Οἰκουμενιστής Μητροπολίτης συμπληρώνεται εἰς τήν χωρίαν τῶν σύγχρονων αἱρετιζόντων ἀλλοτριωμένων ἐπισκόπων... Μία φωτογραφία, διδάσκουσιν οἱ σοφοί πρόγονοί μας, ἴσον μέ χίλιες λέξεις!
(π.ν.)

Οἱ Οἰκουμενιστές ἀκαδημαϊκοί, πορεύονται ἀκάθεκτοι, μέ ἀδιόρατον φανατισμόν, σέ μία "Πανορθόδοξη" καί Ληστρική Σύνοδο, πού προαπέκτησεν ἦδη αὐτοτραυματισμένον κύρος, ἐλέῳ τοῦ μεγίστου Συνοδικοῦ ἐλλείματος.




Διαβάζουμεν στή μόλις πρόσφατη ἰησουΐτικην εἰσήγησίν στά Οἰκουμενιστικά Δρώμενα, τινός σημαντικοῦ οἰκουμενιστοῦ καί Καθηγητοῦ μας, κ. Χρυσοστόμου Σταμούλη, τά ἑξῆς ἀξιοπρόσεκτα: 

Ωστόσο, η «ευλογημένη ευκαιρία» δεν σχετίζεται μόνον ή δεν θα έπρεπε να σχετίζεται μόνον με τις προσπάθειες που θα γίνουν για την επίτευξη συμφωνίας σε υψηλό επίπεδο. Έχω την αίσθηση ότι η μεγάλη και ευλογημένη ευκαιρία έχει να κάνει κυρίως με τη βάση της Εκκλησίας. Μια βάση  ξεκομμένη από την πληροφόρηση και συνεπώς τη συμμετοχή σε  όλα  όσα την αφορούν άμεσα και αποτελούν ως μη όφειλε αντικείμενο χειρισμών αποκλειστικά της κορυφής. Το μέγα θέμα ως εκ τούτου  ήταν και συνεχίζει να είναι η αγαπητική δραστηριοποίηση ολόκληρου του πληρώματος της Εκκλησίας, «τότε έδοξε τοις αποστόλοις και τοις πρεσβυτέροις συν όλη τη Εκκλησία», διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων (15,22),  η ενεργοποίηση όλων των χαρισμάτων του Σώματος που πηγάζουν από το Άγιο Πνεύμα και ως εκ τούτου η άνθιση του μυστηρίου της συνυπευθυνότητας. Εάν διαπιστώνεται, λοιπόν, ένα έλλειμμα αυτό βρίσκεται στην ενημέρωση της βάσης, στην ενημέρωση των λαϊκών, αλλά και των κληρικών τόσο των δύο πρώτων βαθμίδων,  όσο και των επισκόπων των τοπικών Εκκλησιών. Φαίνεται έτσι να λησμονείται ή να παραθεωρείται, πως  «η Σύνοδος δεν συνέρχεται για τον εαυτό της∙ συνέρχεται για όλο το λαό του Θεού, για όλο τον κόσμο», καθώς «“είναι εκ του σώματος”, “εν τω σώματι”, “διά το σώμα”».

Α΄. Γιά νά πῶ καί τήν ἀλήθεια, παρ΄ ὅλον πού διαφωνοῦμεν ριζηδόν, σέ σημαντικά θεολογικά ζητήματα, μέ τόν ἐν λόγῳ ἀξιότιμον καί αἰσθαντικόν κύριον καθηγητή μας, τοῦ ἔχομεν καί ὁλίγην ἀδυναμία, μιᾶς καί ἦτο προσωπικός μας καθηγητής, φαίνεται νά  μᾶς προβληματίζει ἀκόμη, αἰσθητά, μᾶλλον παραγωγικά, ἀρκετές φορές, ὅπως πρέπει νά πράττουν μᾶλλον, ἅπαντες οἱ καλοί δάσκαλοι. Οἱ φοιτητές καί μαθητές, ἔχουμεν μᾶλλον τινά σημαντικήν ὑποχρέωσιν, νά ἀμφισβητοῦμεν καί νά διαφωνοῦμεν σέ ὅλους τούς τόνους, μέ τίς προσωπικές "αἰσθησιοκρατικές" ἀπόψεις τῶν δασκάλων μας, ἵνα μή καταντήσουν σύστημα.

Β΄. Στά περί τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, προσπαθῶ νά τά καταλάβω πρώτα, νά  μελετήσω βαθύτερα τό θέμα, ἐξονυχιστικά, καί ἔπειτα ἄν μπορῶ νά διακρίνω κάπως, πού ἀκριβῶς βρίσκονται, τά ὁροθέσια, καί ποιός θέτει τά κριτήρια καί τίς προϋποθέσεις, πιθανόν νά  ἐπανέλθω προσεχῶς μέ εἰδικόν σχολιασμόν. Μέ προβληματίζει ὅμως, τό θέμα: Γιατί ἆραγε, οἱ νεο-καλαμαράδες Ἑλλαδίτες Οἰκουμενιστές, χρησιμοποιοῦσιν πιπιληδόν, τό πολυ-χρησιμοποιημένον ἐπιχειρήμα (;) περί τοῦ παμποῦλα κυρίου Ἐθνοφυλετισμοῦ (καί ἐννοοῦσιν τόν Σλαβικόν Σωβινισμόν) καί τινός ἀμυδροῦ φονταμενταλισμοῦ, ἐνῶ κατ΄ οὐσίαν, Ἐκκλησιολογικά καί Κανονολογικά, τό μείζον πρόβλημα τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐκ τῆς πρό Χριστοῦ ἐποχῆς ἄχρι τοῦ νύν, ἦτο εἶναι καί θά παραμένει ὥς κύριον πρόβλημα (ἄχρι τῆς Οἰκουμενικῆς καταδίκης του) ὁ Συγκρητισμός καί συναγελασμός τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, μέ μοιχικές πνευματικές ἐπιμειξίες ἑτερογενῶν θρησκειῶν καί δογμάτων;!

Γ΄. Ἐπί τῆς οὐσίας τώρα, τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Συμποσίου μέ τήν ἐκπληκτικήν συμμετοχή (!) μάλιστα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτη Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάου, καί διά τήν συστηματική παραπληροφώρησι πού λαμβάνομεν, ἐξ ὅλων αὐτῶν  τῶν κυρίων/ῶν, περί τῆς δῆθεν Μεγάλης  "Πανορθοδόξου" καί Μεταξάκειου Συνόδου, προέκυψαν φυσικά μερικά, ἴσως ἁπλοϊκᾶ γιά τούς καθηγητές μας, πλήν λογικά καί αὐθόρμητα  ἐρωτήματα:

1. Ἡ αἴσθησή σας κ. Σταμούλη μου, πολύ πιθανόν νά εἶναι ὀρθή, ἀλλά ἆραγέ, πρός τίνα κατεύθυνσι; Ὑπέρ τῆς βάσεως, ἤ  κατά, καί ἑναντίον τῆς βάσεως; Ἐξάπαντος τό οἰκουμενικόν Συνοδικόν ἔλλειμα, καί ἡ θλιβερᾶ, μᾶλλον σκόπιμη ἀπαξίωσις τῆς ἐνημερώσεως "χαμηλόβαθμων" Κληρικῶν καί τοῦ ἁπλοῦ "χαμηλόβαθμου" λαοῦ, ἀφήνει ὀρθάνοικτα τήν μεγίστην καί "ὑψηλόβαθμον" πιθανότητα τοῦ 99%, ὅτι ναί μέν, ἔχει νά κάνει μέ τόν λαό τοῦ Θεοῦ (τήν κατά Σταμούλειον, "βάσιν") ἀλλά δυστυχῶς... χωρίς τόν λαό (!) καί δεῖ κατά τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἐξάπαντος, διά νά ὑφίστατο κύριε καθηγητᾶ, τινά "βάσις" εἰς τόν συλλογισμόν σας, ἀσυνειδήτα, ἤ μᾶλλον συνειδητά λέμεν ἐμεῖς, ἀφήνετε ἐμέσως πλήν σαφῶς, τό ἀθεολόγητον πολυσυζητημένον ἐνδεχόμενον, καί διά τινά "κορυφήν" (!) τῆς βάσεως· ἆραγέ τότε, μᾶς διδάσκετε "ἱεροκρυφίως" ἔμμεσα καί πλανερῶς, μίαν πυραμιδωτήν καί γραφειοκρατικήν ψευδώνυμον ἀντίληψιν, τῆς νοσηρᾶς ἐξουσιαστικότητας τοῦ Ἐπισκοπομονισμοῦ καί τοῦ Ἀκαδημαϊσμοῦ τῶν θεολόγων καθηγητῶν, δηλ. "τῆς κορυφῆς τῶν κορυφῶν" ἐκείνης  τῆς εἰσαγώμενης παπίζουσας Δεσποτοκρατείας, περί τῆς ἐσφαλμένης, ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, πυραμιδωτῆς ἐξουσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Φαναρίου, ἄ λά Βατικανοῦ, μέ Πρῶτον καί Ἀλάθητον Κεφαλήν, τόν Οἰκουμενιστήν καί Νεοεκκλησιολογιστήν Πατριάρχη Κων]Πόλεως, κ. Βαρθολομαῖον; Αὐτό εἶναι τό πνεῦμα τῆς εἰσηγήσεῶς σας; Διότι τό γράμμαν, μεθοδευμένα καί στοχευμένα, αὐτό μᾶς ἀποδεικνύει! Μά γνωρίζουμεν, καλῶς ἤ κακῶς, ἐμεῖς "ἡ βάσις" (κληρου καί λαοῦ), ὅτι, λ.χ. ὁ κάθε ὀρθόδοξος Πατριάρχης, ὁ κάθε Μητροπολίτης, ἤ καί ὁ κάθε Ἀρχιεπίσκοπος, εἶναι ἤ ὄχι, ὅμότιμος καί ἰσότιμος, ἑνός ἑκάστου τῶν πλέον ἄσιμων Ἐπισκόπων/ῶν καί συλλειτουργούντων ἀδελφῶν αὐτοῦ; Αὐτό ἰσχύει "ἐξαιρέτως τῶν Παναγιωτάτων" τοῦ Βοσπόρου καί τοῦ Θερμαϊκοῦ;

2. Ἀφοῦ διαπιστώνετε λεβέντικα, καί μπράβο σας κύριε καθηγητά, καί καταγράφετε γλαφυρά, τό ἐξάπαντος τραγικόν: οἰκουμενικόν καί πανορθόδοξον Συνοδικόν ἔλλειμα· γιατί ἆραγέ, δέν προτείνετε, ναί ἐσεῖς, ὡς εἰδικός Δογματολόγος τοῦ ΑΠΘ, νά ἀναβληθεῖ προσωρινά, ἡ ἐν λόγῳ Σύνοδος τοῦ 2016; Δέν θά ἔπρεπεν πρώτιστα, νά θεραπευθεῖ, ἡ πολυποίκιλως ἐλλειματικότητα, ὅπου αὐτή ὑφίστατο, καί ἔπειτα νά ἐπενδύσωμεν θεολογικά, σέ μίαν Οἰκουμενική Σύνοδο τῶν Ὀρθοδόξων; Ποιά ἡ θεο-λογικότητα νά παραδέχεστε καί νά ὁμολογεῖτε, ἐκ τῶν προτέρων μέν, τά ἐκκλησιολογικά λάθη τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν, τῆς κορυφῆς, καί ἀπό τήν ἄλλη δέ, νά ἐμμένετε,  στά γνωστά παραμύθια τῆς Χαλιμᾶς τῶν πανικό-βλη(ι)των πανηγυρτζήδων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καθότι   τούς συγκαλείπτετε ἀκαδημαϊκά, μέ λόγιον καί "θεο-λογικόν" ἄλλοθι; Ὑφίστατο τουλάχιστον λογικότητα, σέ τέτοιες ἐνέργειες;

3. Ποῖον καί ποιούς κατ΄οὐσίαν, ἐξυπηρετεῖ, ἵνα συγκληθεῖ, πάση θυσία,  μία ἐλλειματική καί "Μεγάλη Πανορθόδοξη" (ἀντί γιά Οἰκουμενική) Σύνοδος; Καί γιατί ἆραγέ, νά μήν δύναται ἡ κορυφή, νά συγκαλέσει τινά κορυφαίαν Οἰκουμενικήν Σύνοδο, μιᾶς καί ἡ Ὀρθοδοξία, εἶναι ἐξαπλωμένη πλέον στά πέρατα τῆς οἱκουμένης καί διότι, κατέχει, τό Καθολικόν πλήρωμα ἐν τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, τῆς Ἀληθείας; Ἐκτός καί ἄν δέν τό κατέχει ἤ καί τό διαχειρίζεται 50%-50% μέ τήν Βατικάνειον Ἐκκλησιολογίαν κ.ο.κ.;!

4.  Παρ΄ὅλα αὐτά ὅμως καί δι΄αὐτᾶ, ἐκτός  ἀπό ἐλλειματικήν Συνοδικότηταν, κύριε καθηγητά, μήπως ὑφίστανται καί τινά ἄλλα σημαντικά ἐλλείματα, ὅπως: π.χ. ἔλλειμα Ἐκκλησιολογίας, δηλ.  ἀλλοίωσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας μέ ἑτερόδοξες ἐκκλησιολογικές προσμίξεις διά τοῦ πανώλεθρου Συγκρητισμοῦ· ἔλλειμα Κανονικότητας, δηλ.  ἀπαξίωσι εἰς τήν Ἀποστολική καί Πατερική Ἱεροκανονικότητα (π.χ. ἀντικανονικές Συμπροσευχές "τῆς κορυφῆς" μέ σχισματικούς καί αἱρετικούς, ἀντικανονικοί Μεικτοί Γάμοι, ἀντικανονικές χειροτονίες- μέ φοβερᾶ Κωλλύματα Ἱερωσύνης, ἀντικανονικόν καί Θεομίσητον Μεταθετόν τῶν ἐπισκόπων κ.λπ.)· Δογματολογικόν ἔλλειμα,  δηλ.  τήν ἐπίμειξιν ἑτερόδοξων Δογματολογικῶν στοιχείων καί θεωριῶν (π.χ. Θεωρία τῶν Δύο Πνευμόνων, Θεωρία τῶν Κλάδων, Θεωρία τῆς Περιεκτικότητας, Θεωρία τῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων, Θεωρία τῆς Βαπτισματικῆς Ἐκκλησιολογίας, Θεωρία τῆς Εὐχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας, Θεωρία τῆς Διαιρεμένης καί Διευρημένης Ἐκκλησίας, ἐξάπαντος σωρηδόν θεωρίες "γιά ἀγ(ρ)ίους", ἀντί γιά ἁγίους κ.ο.κ.)· ἐλλείματα σοβαρά, πού καταγγέλονται ὑπό σωρηδόν κλήρου καί λαοῦ, τά ὁποία μάλιστα ἀπαξιώνονται ἐπί σκοποῦ, καί τά ὁποία, ἦδη δυναμιτίζουν σοβαρά καί ἐκ τῶν ἔσω, τήν ἐνότητα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος. Μά αὐτά τά ἐλλειματικά, μᾶλλον ἄκρως προβληματικά κριτήρια καθῶς καί τίς προβληματικές προϋποθέσεις, θά συναχθοῦν  δῆθεν "ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι"... ποιός, πού, πότε καί γιατί ἆραγέ;

3. Ἡ μέλλουσα Σύνοδος, ἐξυπηρετεῖ μήπως, τίς καμουφλαρισμένες ἀνάγκες καί ἀπαιτήσεις τῶν ἑτεροδόξων "ἀδελφῶν μας", ἤ μήπως ἐξυπηρετεῖ, τά Πνευματικά, τά Κανονικά καί τά Ἐκκλησιολογικά συμφέροντα, τῶν νόρμαλ ὀρθοδόξων; Μά ἀφοῦ οἱ ὀρθόδοξοι κληρικοί (πλήν τῶν μεγαλόσχημων, ἀν καί ὑφίσταντο πληθῶρα μεγαλόσχημων, ἕνα 95%, πού κάμνουσιν κυριολεκτικά μεσάνυκτα καθῶς καί οἱ λαϊκοί ἀδελφοί μας), ἔχουσιν παντελή ἄγνοια, στήν θεματολογία καί τήν προβληματική τῆς ἐν λόγου Συνόδου, τίνα εἶδους ὀρθόδοξοι, θά συνιστοῦν, τήν Πανορθόδοξην Σύνοδον;

4. Ἀφοῦ ὑφίσταντο πυορρούσες Μεταξάκειες [1] ἀνοικτές πληγές περί τῆς βαθιᾶς ἐλλειματικότητας, σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, νά συνιστά ἴσως, μία ἀρκετά καλή ἐκκλησιολογική αἰτία, πείτε την δικαιολογία, ἤ καί Κανονική ἀφορμή, ἵνα ἀκυρωθεῖ ἡ μέλλουσα Σύνοδος τῶν "Μεγαλόσχημων" καί ἄχρι καιροῦ... ἵνα μή ὑποσκάψει ὁλοσχερῶς, τό Οἰκουμενικόν κύρος του Πατριαρχείου μας, παίζει τοῦτον τό ἐνδεχόμενον καθόλου, εἰς τίς διάνοιες, τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας ἀξιωματούχων; Ἀπ΄ ὅτι φαίνεται μέ τήν φόρα πού πείρασιν καί τήν κακόδοξην ἀκαδημαϊκή συγκάλυψιν πού ἔχουσιν, δέν πρόκειται, τίποτα νά τούς σταματήσει, πλήν τοῦ Θεοῦ. Ἄς σπάσουσιν λοιπόν τά μούτρα τους, ἵνα διδαχθῶσιν ἐκ τῶν παθημάτων τους, νά μήν παραγκωνίζουν ὑποτιμητικά, ἐξάπαντος τόν εὐσεβῆ κλήρον καί λαόν τοῦ Θεοῦ, διά τά ἄνομα καί συγκρητιστικά "μεγαλόσχημα" σχέδιά των. Ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τοῦ μέλλοντος, εἶναι ὑπό τήν ἐπίρρεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ὅχι ὑπό τῆς ἐπίρρειας τοῦ οἰνο-πνεύματος, τῶν ἀπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν.

Δ. Γράφει ἐπίσης ὁ κ. Σταμούλης, τό ὁποῖο σημεῖον παραπέμπει στόν κ. Βλέτση: 

"Ως εκ τούτου, οι ενστάσεις οι οποίες και εδώ διατυπώθηκαν από μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν είναι χωρίς έρεισμα. Όντως, η συγκεκριμένη διαδικασία είναι αμάρτυρη εντός της ιστορίας της Εκκλησίας. Όντως φαίνεται να αγνοείται το ιστορικό κεκτημένο που θέλει τον κάθε επίσκοπο να έχει μία ψήφο. Όντως φαίνεται να αντικαθίσταται ο επίσκοπος από τον πρώτο και να υποχωρεί  η ιδιαιτερότητα του προσώπου για χάρη του καθόλου της Τοπικής Εκκλησίας."
1. Ἐξάπαντος ἀναμέναμεν, τουλάχιστον μερικές καίριες,  καί οὐχί ΚΑΙΡΟΣκοπίζουσες, ἱστορικοδογματικές καί ἐκκλησιολογικές διευκρινήσεις ὑπό τοῦ κυρίου καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς Θεολογίας, σχετικά γιά τήν σημασία καί τόν ρυθμιστικόν ρόλο τοῦ ἑκάστοτε Πρώτου τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν· ἄν ὅμως τολμήσει, νά διαμφισβητήσει ἀκαδημαϊκά-ἀποδεικτικά καί ἀνοικτά, ἕνα κακόδοξο καί εἰσαγώμενο  Πρωτεῖον, δέν εἶναι ὡσάν νά θέτει ὑπό ἐπιστημονικήν ἀμφισβήτησιν τό "Πρωτεῖον τοῦ Ἀνδρέα", δηλαδή τό "ὀρθόδοξον" Πρωτεῖον ἐξουσίας (καί δῆθεν "Πρωτεῖον διακονίας") τοῦ ἐπισκόπου καί Πατριάρχου Κων]Πόλεως κ. Βαρθολομαίου; Ἄρα ὡς ἀκαδημαϊκόν καθηγητή, δέν τόν συμφέρει διόλου, νά ξεστρατήσει ἐπιστημονικά, ἐκ τῆς Πατριαρχικῆς γραμμῆς. Ἀπό πού ὅμως, ἐμπνεύστηκε τέτοιου εἴδους "Πρωτεῖον", ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης; Σέ τίνα Θεόπνευστα Συγγράμματα καί ἱερά κιτάπια, τό ἐντόπισαν, καί σέ τίνα παραπομπή καί μαρτυρία νά  ἐρευνήσομεν τό θέμα, διεξοδικά, μή βγάζουμεν τουλάχιστον αὐθαίρετα καί τραγικά συμπεράσματα, τά ὁποία πολύ πιθανόν, νά ὑποσκάπτουν  ἀσυνείδητα, τό κύρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας; Ὑφίστατο ἆραγέ, στήν Ἱερά Παράδοσι τῶν Ὀρθοδόξων, Πρωτεῖον καί Ἀλάθητον, τινός Ἐπισκόπου ἤ Πατριάρχου, ὡσάν ἐκείνον τό ἐωσφορικόν Πρωτεῖον, τοῦ πάπα τῆς Ρώμης;

2. Ὁ Ἐπίσκοπος, ὅταν εἶναι παρόν σέ μία Οἰκουμενικήν καί τῷ ὄντι Πανορθόδοξον Σύνοδον, ἆραγέ ἐκπροσωπεῖ  τήν "ἰδιαιτερότητα του προσώπου του", ἤ μᾶλλον διακονεῖ, ὑπηρετεῖ, καί ἐκπροσωπεῖ Χαρισματικά καί Μυστηριακά, ἐξάπαντος ἀπλανῶς, τήν ἐπισκοπικήν τοπικήν ἐπαρχίαν, πού τοῦ ἐμπιστεύθηκεν ὁ Θεός; Καί ἡ τινά ἕκαστη ἐπισκοπική ἐπαρχία, δέν εἶναι ἡ καθολοκληρίαν Ἐκκλησία Του; Πῶς τότε νά δύναται, καθηγητής τῆς Δογματικῆς, νά περιγράφει τινά  "ἀντικάσταση" τινῶν ἐπισκόπων ὑπό τινός Πρώτου, Ἀρχιεπισκόπου, ἤ καί Πατριάρχη; Μήπως, προσπαθεῖ, ἐτοῦτος ὁ νεωτερισμός τῆς Νεοβαρλααμίζουσας Μετασυνοδικότητας, νά ὑποτιμήσει, τήν ἱδιαίτερον Χαρισματική καί ἐπισκοπικήν ἰδιότητα, ἑκάστων τῶν Ἐπισκόπων ἀλλά καί "μή Πρώτων", ὥστε νά φιμωθοῦσιν καί νά περιθωριοποιηθῶσιν, τινές Χαρισματικές προσωπικότητες πού δύνανται Ἁγιοπνευματικῶς νά διακριθῶσιν καί νά ἀντιδράσωσιν, ὥς ἐπισυνέβει ἄλλωστε, στήν Καθολική Παράδοσιν τῶν Ἁγίων Ἐννέα Οἰκουμενικῶν καί ἄλλων τόσων Τοπικῶν Συνόδων; Αὐτός εἶναι ἐν τέλει, ὁ ὕπουλος καί διαβολικός σκοπός, τῶν "ὑψηλόβαθμων" Ἱεραρχῶν; Μία Θεόσωστη ἐπαρχία, τινός ἐπισκόπου, σύμφωνα μέ τήν Ὀρθόδοξην Ἐκκλησιολογίαν, δέν βρίσκεται χωροχρονικά καί ἀκατάλυτα, ὡς Σῶμα Χριστοῦ, καί καθολοκληρίαν, ἡ  ὀρατή καί ἀόρατη Ἐκκλησία Τοῦ; Ὁ "Πρώτος", δέν ἐκπροσωπεῖ, τήν δική του ἐπισκοπική ἐπαρχία; Εἶναι δυνατόν σέ μία πάν-ὀρθόδοξον Σύνοδον, ἕνας "Πρῶτος", δηλ. ἕνας ἰσότιμος ἀρχι-ἐπίσκοπος, νά ἀντιπροσωπεύει ὅλες τίς ἐπισκοπικές ἐπαρχίες τῆς Τοπικῆς του Συνόδου , μέ τήν παρουσία μάλιστα, τῶν συνἐπισκόπων του; Μήπως, "ὑποχωρεῖ" ἐπί "ὑψηλόβαθμου" σκοποῦ, ἡ ἰδιαιτερότητα καί ἰδιότητα τοῦ ὀρθοδόξως καί ἀπλανῶς ἐπισκοπεῖν καί θεολογεῖν, διά χάρην τινῶν συγκεκριμένων, χωροχρονικά, "Πρώτων";

3. Τί ἐπισυμβαίνει ὅμως, ὅταν οἱ "πρώτοι", συντεταγμένα καί ἀποδεδειγμένα, μηχανουργοῦσιν καί τεχνολογοῦσιν ἐκ τινᾶς στρατοκρατικῆς ἀντίληψις διά συγκεκριμένου "Ἁρχιπρωτείου", καί δεῖ κατά τῆς Θεοπνεύστου Πατερικῆς Θεολογίας καί Διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, ἵνα περάσουσιν καί ἐξάπαντος νά ἐπικυρώσουσιν, τινές προετοιμαζόμενες, διαβολόπνευστες θεωρίες καί θεολογίες, εἴς βάρος τῆς Πίστης τῶν ἁγίων Πατέρων μας; Δηλαδή ὁδεύουμεν, πρός μία θεσμικήν καί ἐπίσημον ἀλλοίωσιν τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας; Πρός μίαν θεσμική ἐπικύρωσιν, δηλ. τόν ἐπίσημον γάμον τῶν "ὑψηλόβαθμων" μέ τά τῆς κυράτσας κακοδοξίας; Καί διά μίας τραγικῆς ἔκπτωσις, τό ὁριστικόν διαζύγιον μέ τά τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας; Λογικόν δέν ἦτο τέτοια κατάλειξις; Μιᾶς καί ὑφίστανται πολύχρονιες ἐξωγαμιαίες σχέσεις, ἐξάπαντος αἰμομικτική σχέσις, δηλ. νεο-Βαλααμική καί νεο-Νικολαϊτική κατήχησις, καθῶς καί νεο-Βαρλααμική ἀντι-Παλαμική κατήχησις, δηλ. μοιχαλίδικη σχέσις, μέ τίς ἄλλες "ἀδελφές ἐκκλησίες"...!

4. Καί ἕνα καταλεικτικόν ἑρώτημα, "γαμικῆς" ὑφῆς: 

Δύνανται λογικῶς, οἱ ἀδελφές καί οἱ ξαδέλφες, νά νυμφεύονται, ἡ μία τήν ἄλλη; Καί ἄν μέ κάποιον τρόπον τελικῶς, δύνανται, καί δεῖ "ἱεροκρυφίως", καί ἐπισυμβαίνει τό παρά φύσιν καί τό ἀκατόρθωτον, πῶς θά γονιμοποιήσουν αὐτές, ἀλλά καί τί εἴδους ἀπογόνους, θά δημιουργήσουν;


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη



ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

[1] Πρωτοπρ. Θεόδωρου Ζήση, Ἡ ἀντι-Παλαμική θεολογία καί ἡ ἐπικείμενη Μεγάλη Σύνοδος, Ἀρχονταρίκι:  Ι.N. Ἁγ. Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης - Κυριακή 8 Μαρτίου 2015 [ΒΙΝΤΕΟ 2015]


Δημοσίευση σχολίου