Translate

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: (ΜΕΡΟΣ ΣΤ΄) ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ



Ἔκθεσις ἀκριβῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας περί τῆς θανατηφόρου αἱρέσεως τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ

(Μέρος Στ΄)

ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ CONSESUS PATRUM
(Α΄ ΜΕΡΟΣ)

Τό τελευταίο ατό κεφάλαιον, πρόκειται νά ναδείξει καί νά ποδείξει τήν de facto Εὐαγγελική Συμφωνία τν Θεηγόρων Πατέρων, κατά το Θεομίσητου μβρυοκτονισμο.
ννοεται, τι φίσταντο ρκετά σύγχρονα καί ποιμαντικά κείμενα περί το ν λόγου θέματος καί δ κ τς εδικς Βιοηθικς Συνοδικς πιτροπς τς ερς Συνόδου τς λλαδικς κκλησίας. ρκετά πίσημα κείμενα [1] τς ν λόγ Συνοδικς πιτροπς περί τν μβρύων, περί τν μβλώσεων, περί τς προγεννητικς καί προεμφυτευτικς διάγνωσις κ.λπ., εναι γκεντρισμένα καί μπολιασμένα ες τήν παρασάλευτον Πατερική Θεολογία τς κκλησίας. ν λόγ μως Συνοδική πιτροπή τς Βιοηθικς, πρέπει νά σκε  πιστημονικά, συμβουλευτικόν ρόλον καί λόγον πρός τήν ερά Σύνοδον τς κκλησίας τς λλάδος, καθότι σέ ξειδικευμένους τομες το πιστητο τς Βιοηθικς, χομεν ξάπαντος χρείαν πό πιστημονική συμβουλευτική ποστήριξη, ξάπαντος χι ες βάρος τς Πατερικς Θεολογίας καί ατό δέν διατυπώνεται συμπτωματικά, μέχρι νά ποφασίσει ρθόδοξη Καθολική κκλησία ν Οκουμενικ Συνόδ νά μς ξεκαθαρίσει ν γί Πνεύματι, τελεσίδικα, παντα τά σύγχρονα Βιοηθικά καί Βιοθεολογικά ζητήματα καθς καί τούς δικαιολογημένους προβληματισμούς. Σέ λλα Βιοηθικά καινοφανή ζητήματα λ.χ. πως κείνα τν «Μεταμοσχεύσεων», τς «Δωρες ργάνων», το «γκεφαλικο Θανάτου» κ.ο.κ. δέν χομεν σχεδόν, καθόλου μπιστοσύνη, ες τήν συμβουλευτική καί θεολογική γραμμή τς ν λόγου Συνοδικς πιτροπς, διότι φίστατο ρωμαλέος βιοθεολογικός καί βιοεπιστημονικός ντίλογος, κατά συγκεκριμένων πλανεμένων καί κακόδοξων πόψεων, ξάπαντος κατά τν ποκειμενικν θέσεων το Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικολάου, κύριου πιστημονικο συνεργάτη-σύμβουλου καί κπροσώπου τς ν λόγ Συνοδικς πιτροπς τς Βιοηθικς.
Τό Βιοηθικόν καί Βιοθεολογικόν θέμα μως τς «διακοπς κυήσεως», τν «θεραπευτικν μβλώσεων» καί τν μβρυοκτόνων κτρώσεων, πως καί νά τό ποκαλέσομεν λεξικολογικά, χει τήν δια τραγική κατάλληξιν-τήν διακοπήν τς πό ξέλιξην ζως το γέννητου βρέφους-καθότι νεργεται μία φονική καί πάνθρωπη πράξις· τόν προμελετημένον φόνον δηλ. τινός νυπεράπιστου νθρώπινου-ψυχοσωματικο μβρύου! Ατή το, εναι καί θά παραμείνει, χρι τς συντελείας, πίσημη Ποιμαντική, πιστημονικά Θεολογική καί Κανονική γραμμή τς ρθοδόξου κκλησίας πό τς ποχς τν Θεουμένων Προφητν τς Παλαις Διαθήκης, τν Θεηγόρων ποστόλων καί τν Θεοφόρων γίων Πατέρων τς κκλησίας καθς καί κ το Θεανθρώπου τς Καινς Διαθήκης. ρα τό θέμα το μβρυοκτονισμο, εναι διαμφισβήτητα λελυμένον, πό τήν πρό Χριστο ποχήν, τόσον διά το Νόμου τς Παλαις Διαθήκης, λλά σον καί κ τς ρχαιοελληνικς ποχς, διά το πατέρα τς ατρικς, το πποκράτη.
μως, σύγχρονη «Νέα ποχή» το ψευδώνυμου καί θεοποιημένου πιστημονισμο, καπηλεύεται καί πλαστογραφε  ασχρ τούς ρχαίους μν προγόνους καί δ τόν πποκράτην, παξιώνοντας στήν οσία, τήν γραπτήν ντιεκτρωτικήν παρακαταθήκην του, κατά το εδεχθος μβρυοκτονισμο. ξάπαντος ο μή Χριστιανοί γιατροί πού προβαίνουν, στήν «διακοπή» τς ν ξελίξει ζως τν νθρώπινων μβρύων, εναι δικαιολόγητοι, ξ πποκρατείου πιστημονικς ντιλήψεως, διότι μεταβάλλονται σέ πίορκους καί κατά συρροήν δολοφόνους, μις καί πποκράτειος ρκος εναι ρκετά σαφς καί ξακάθαρος, διά τό ζήτημα τν μβλώσεων. ρα τό ν λόγ ζήτημα, δέν πασχολούσε μόνον τούς Χριστιανούς, μις καί πποκράτης καί ο μαθητές του, ζησαν ες τήν πρό Χριστο ποχή. σον φορ τώρα, τούς δθεν «Χριστιανούς» γιατρούς καί νοσοκόμους/ες καί κατά συρροήν παγγελματίες δολοφόνους τν νθρώπινων μβρύων, τά ερά κείμενα τν Πατέρων τς κκλησίας, τούς πικρίνουν δέκαστα, διότι εναι ξεκάθαρα καί ποκρυσταλλωμένα, γιά σους φυσικά διψον τήν λήθεια το πράγματος, καθότι δέν πιθυμοσιν νά σπάζονται τό τραγελαφικόν δόγμα «προφάσεις ν μαρτίες». ρα ο τελευταίοι, δηλ. ο Χριστιανοί ατροί, εναι ες διπλον ναπολόγητοι, διότι κατά πρτον προδίδουν περίφραστα τόν γνωστόν ρκον το πποκράτους”, προδίδουν δηλ. τόν πατέρα τς ατρικς πιστήμης καί τίς πιστημονικές ρχές του· καί κατά δεύτερον, προδίδουν ς νεο-ρώδηδες καί νεο-οδες, τήν Χριστιανική Πίστη καί τίς μετάβλητες ρχές της, ξάπαντος καί τήν χριστιανική διότητά τους, ς νεργά, καί νενεργ μέλη τς κκλησίας. Τί ψυχή ραγε θά παραδώσουν ο γκληματίες ατροί καί νοσοκόμοι; Καί στόν Θεάνθρωπο Χριστόν νά μή πιστεύουν, τό ατρικόν καί παραϊατρικόν προσωπικόν, ξάπαντος κατακρίνονται πιστημονικά καί θά κριθοσιν μλλον μετά θάνατον, κ το πατρός τς ατρικς, τον πποκράτη. ρα λοιπόν, σοι φρωνες μβρυοκτόνοι πιστήμονες-κυρίως ο θεοι καί ο ποκρυφιστές μασσώνοι-μφισβητοσιν τήν παρξη το Τριαδικο Θεο, στω κόμη καί τήν στορική Θεία Προσωπικότητα το Θεανθρώπου Υο το Θεο, θά πρέπει νά ρχίσουν νά μφισβητοσιν, μέ τόν διον κριβς προχειρόλογον καί θεϊστικόν ζήλον, καί τήν στορική προσωπικότητα το πποκράτη, να μή ποδεικνύεται ποκαλυπτικά κατάσχετος μεροληψία καί θεϊστικός φανατισμός των καί γιά νά ρθε τυχόν συνειδησιακός λεγχος κ τς πιορκίας των.

Σέ πανάρχαια τώρα καί ξάπαντος ερά καί Θεολογικά κείμενα, τν ποστολικν Πατέρων, μαθητν δηλ. τν ποστόλων, καί δ ες τήν “Διδαχή τν Δώδεκα ποστόλων”, καταγράφονται ξ ρχς τοτα τά ξιοσημείωτα [2]:
“Δευτέρα δέ ντολή τς διδαχς: «Ο φονεύσεις, ο μοιχεύσεις, ο παιδοφθορήσεις, ο πορνεύσεις, ο κλέψεις, ο μαγεύσεις, ο φαρμακεύσεις, ο φονεύσεις τέκνων ν φθορ οδέ γεννηθέντα ποκτενες, οκ πιθυμήσεις τά το πλησίον”.
Σέ μίαν λλη καί πάλιν, ποστολικήν πηγήν, πιβεβαιώνονται παναληπτικ, τά ταυτόσημα γραφθέντα [3]:
γαπήσεις τόν πλησίον σου πέρ τήν ψυχήν σου. Ο φονεύσεις τέκνον ν φθορ, οδέ πάλιν γεννηθέν ποκτενες”.
Τήν ταυτόσημον Εαγγελικήν καί ποστολικήν γραμμήν, πί το θέματός μας, μς καταγράφουσιν καί ο Ἅγιοι πολογητές Πατέρες τς κκλησίας [4]:
“Καί ο τάς τος μβλωθριδίοις χρωμένας νδροφονεν τε καί λόγον φέξειν τς ξαμβλώσεως τ Θε φαμεν, κατά ποον νδροφονομεν λόγον;”
πίσης, Μέγας προστάτης  καί Πατέρας τς ν Χριστ Παιδείας καθς καί νά τήν Οκουμένη  “Πρωτοχρονιάτικος” καί πολυαγαπημένος φίλος τν μικρν παιδιν, νας κ τν Τριν Θεοπτν εραρχν τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας, πανεπιστήμων μάλιστα ατρός καί γιος Βασίλειος τς Καισαρίας, μς ποσαφηνίζει κ τς ποχς του, πλανς καί θεοπνεύστως σφαλς, στά περί τς διαχρονικς κτρωσις καί τς δθεν «θεραπευτικς μβλωσις» τν μβρύων, μέ τά ξς ξιοσήμαντα γραφθέντα καί λεχθέντα του [5]:
“Ἡ φθείρασα κατ΄ πιτήδευσιν φόνου δίκην πέχει. κριβολογία κμεμορφωμένου καί νεξεικονίστου παρ΄ μίν οκ στιν. νταθα γάρ κδικεται ο μόνον τό γενησόμενον, λλά καί ατός αυτ πιβουλεύσας, διότι ς πί τό πολύ ναποθνήσκουσι τας τοιαύταις πιχειρήσεσιν α γυνακες. Πρόσεστι δέ τοτ καί φθορά το μβρύου, τερος φόνος, κατά γε τήν πίνοιαν τν τατα τολμόντων. Δε μέντοι μή μέχρι τς ξόδου παρατείνειν ατν τήν ξομολόγησιν, λλά δέχεσθαι μέν τό μέτρον τν δέκα τν, ρίζειν δε μή χρόν λλά τρόπ τς μετανοίας τήν θεραπείαν”.
Καί διά σους ναγνώστες μας, δέν δύνανται, νά κατανοήσουν καί νά ννοήσουν καλς, τά συγκεκριμένα γραφθέντα καί λεχθέντα το Μεγάλου γίου Βασιλείου, σέ να λλο σημεον του στήν δια κριβς συνάφεια, ποσαφηνίζει καί διευκρινίζει, μέ πλούστερα λληνικά:
«Καί α τοίνυν τά μβλωθρίδια διδοσαι φάρμακα φονεύτριαι εσι καί αταί, καί α δεχόμεναι τά μβρυοκτόνα δηλητήρια».
Στά δια κριβς θεολογικά σημεα, συμφωνε, καί γιος Γρηγόριος Νύσσης· μάλιστα ες τήν περίφημον ρθόδοξον νθρωπολογίαν του, καταγράφει πί τοτο τό ζήτημα, τά ξς σημαντικά [6]:
πειδή τοίνυν νθερμον τε καί νεργόν θεωρομεν τοτο, περί ο τόν λόγον ποιούμεθα, τό μηδέ ψυχον εναι συντεκμαιρόμεθα”.
(Mτφρ: πειδή λοιπόν θεωρομεν ατό νθερμο καί νεργό, γιά τό ποον σαφς μιλομεν, περί τό μβρυον, μέ ατά ποδεικνύομεν τι δέν εναι ψυχο).
ρα λοιπόν, διά τούς γίους καί Θεοφόρους Πατέρας τς κκλησίας καί διά τήν ρθόδοξην Θεολογίαν καί Διδασκαλίαν Ατς, πολλ δέ μλλον διά τό Θεανθρώπινον καί Κανονικόν Δίκαιον Της, κάθε εδους μβρυοκτονισμός εναι: φόνος κ προμελέτης! Διότι τό νθρώπινον γεννετικόν λικόν καί  μβρυον, κατά τήν Εαγγελικήν νθρωπολογίαν τς κκλησίας, λαμβάνει ξ ρχς καριαία τήν ψυχήν, Μυστηριακς, δηλ. διά τν κτίστων Δημιουργικν νεργειν το Θεο, κατά τήν χωροχρονική στιγμή κριβς, τς γονιμοποίησις το νδρικο σπέρματος μέ τό γυναικεον άριον. Ατή εναι μάλιστα, σαφς μία περφυσική (καί χι μεταφυσική) πιστημονική καί δογματολογική θέσις καί βάσις, τς ρθοδόξου Χριστιανικς νθρωπολογίας,  παντελς διαφορετικς ξ κείνης τς ομανιστικο-δογματίζουσας, Βιολογικς καί Δαρβινικς (κατά ακρίβειαν, παρολίγον κληρικός καί φυσιοδίφης Δαρβίνος, παπαγάλιζεν πιππιληδόν, τά πρό Χριστοφλυαρήματα(!) το ναξίμανδρου το Μιλήσιου) πιθηκανθρωπολογίας. Ο νόητοι δογματισμοί, τς ψευδωνύμου φαντασιολογικς «πιστημονικς γνώσεως» το Πιθηκοδημιουργισμο, εναι σαφῶς κρως μφισβητήσιμοι, πρώτιστα πό τινν σοβαρν καί ξιόλογων πιστημόνων καί νθρωπολόγων κ τν Θετικν πιστημν, καί πειτα πό τινν Ὀρθοδόξων Κληρικν καί Θεολόγων Θεανθρωπολόγων τῆς Ἐκκλησίας ἤ κ.ἄ. Ὁμολογιακῶν Κοινοτήτων.
ξάπαντος Χαρισματική καί Θεανθρώπινη  νθρωπολογία, ς μπειρική, δηλ. πειραματική καί πρακτική πιστήμη τν πιστημν, χει διαφορετικά καί λλου εδους μεθοδολογικά κριτήρια, σκοπόν καί στόχον, συγκριτικά, ξ κείνων τς Βιολογικς νθρωπολογίας.
Μέγας Δογματολόγος καί σημαντικός Πατήρ τς κκλησίας, γιος ωάννης Δαμασκηνός, συμπυκνώνει Θεανθρωπολογικά, τήν μπειρική Διδασκαλία τς κκλησιαστικς νθρωπολογίας, ς ξς [7]:
μα δέ τό σμα καί ψυχή πέπλασται· ο τό μέν πρότερον, τό δέ στερον κατά τά ριγένους ληρήματα.”
[ Αρεσιάρχης καί φιλόσοφος ριγένης, δίδασκε ψευδόδοξα καί λλόδοξα, τήν δθεν προΰπαρξιν τν ψυχν, παρασυρόμενος μφανς πό Νεοπλατωνικές καί Γνωστικές, ξάπαντος νόητες  καί φιλοσοφίζουσες διδασκαλίες. Καταδικάσθηκε μως πίσημα, καί μάλιστα μετά θάνατον, πό τς ρθόδοξης κκλησίας διά τς γίας Ε΄ Οκουμενικς Συνόδου, καί λαβεν δικαίως τό ελογον κκλησιαστικόν «ΑΝΑΘΕΜΑ», ς κόμη νας πικίνδυνος αρετικός καί πλανεμένος θεολόγος μέ ποκλίνουσες προσωπικές πόψεις.]
Ο παρέγκλιτες νθρωπολογικές θέσεις τν Προφητν, τν ποστόλων, τν ποστολικν Πατέρων, τν γίων πολογητν καθς καί τν Θεοφόρων Πατέρων, περί τν κτρώσεων, ξάπαντος δέν εναι προσωπικές θρησκόληπτες καί ντιεπιστημονικές πόψεις των, λλά εναι παρασάλευτος, πιστημονικός καί ερός Νόμος το Θεο, ποος μάλιστα, χει πικυρωθε τελεσίδικα κ τινς γίας καί Θεοφόρου Οκουμενικς Συνόδου, μέ τήν ξς παραβίαστον εροκανονικήν καί Θεολογικήν παιδαγωγικήν ρχήν [8]:
“Τάς τά μβλωθρίδια διδούσας φάρμακα, καί τάς δεχομένας τά μβρυοκτόνα δηλητήρια, τ το φονέως πιτιμί καθυποβάλλομεν”.
ρχόμαστε λοιπόν, νά συνδέσομεν τά διαμφισβήτητα διαχρονικά, εροκανονικά καί Θεολογικά προαναφερθέντα καί ρους τς Θεολογικς νθρωπολογίας, στό σήμερα, καί νά ρευνήσομεν μέ πόλυτον κρίβειαν, ποία εναι σύγχρονη καί κριβής κθεσις καί θέσις τόσον τς ρθοδόξου κκλησίας σον καί τς Θεολογίας Ατς, βάση τινν πιπρόσθετων καί σύγχρονων, κκλησιαστικν, ποιμαντικν καί θεολογικν πηγν.
σύγχρονη Μεγάλη καί Οκουμενιστική γκυκλοπαιδεα τν κακοδόξων Οκουμενιστν (Κληρικν καί λαϊκν θεολόγων), περιγράφει κάπου καί κάτι τό καλόν καί δ τό ρθόδοξον: σύγχρονη θεολογική καί γκυκλοπαιδική  πληροφώρησις, περί τν μβλώσεων καί τς διακοπς τς κύησις, εναι κρως συνυφασμένες μέ τό  Consesus Patrum τς ρθοδόξου Πατερικς Θεολογίας. ρα μερικοί οκουμενιστές θεολόγοι, ο φανατικά πέρμαχοι τς  Οκουμενικς Κίνησις, λ.χ.   ελογα φορισμένος καί τηλε--θεολόγος κ. νδρέας Πιτσιλλίδης καθς κ.., θά πρέπει νά το καί νά εναι κρως προσεκτικοί, ταν μελετοσιν καί διακηρύττουσιν κακομυθομανίες καί αρέσεις, στήν βάση τς πιστεύουσας Κοινότητας· διότι, ο καινοφανείς θεολογικές πηγές των, μς ποκαλύπτουσιν, τόσον τήν μιμάθεια σον καί τήν μάθειά των, ξάπαντος τν σων διάβαστων τηλεθεολόγων το ωσφορικο Οκουμενισμο. Καί ννοομεν σαφς, ξ ρθοδόξου πιστητο: τι δέν φίστατο καμία σοβαρή, πιστημονικά θεολογική καί κκλησιαστική διάκρισις, μεταξύ τν φονικν κτρώσεων καί τν διακοπν τς κύησις («θεραπευτική» μβλωσις), πως διακηρύττουσιν μερικοί φρωνες καί νόητοι «ριστοχοι» δθεν, τς καδημαϊκς Θεολογίας. Εναι γνωστόν στά πέρατα τς Οκουμένης, τι σοι τυχεν νά σπουδάσουν τήν καδημαϊκή θεολογία τν Θεολογικν Σχολν, τό ριστο πτυχίον καθς καί ο ριστοι βαθμοί τν φοιτητν «ρυθμίζονται» κατόπιν προσωπικς καί προφορικς συνενόησις καί συμφωνίας, μέ μερικούς Καθηγητές τν Θεολογικν Σχολν. Κάποτε, τά ψέματα θά πρέπει νά ποκαλυφθσι ρωμαλέως, καί δ κ τν ντίθετων θεολογικά πηγν, να καταισχηνθσι ο κακόδοξοι μπουρδολόγοι καί φλυαρολόγοι, ξάπαντος στυγνοί παδοί το μβρυοκτονισμο.
Μς ποσαφηνίζει λοιπόν, καί ατό εναι πρός τιμήν της, νέα θεολογική γκυκλοπαιδεα τν Οκουμενιστν [9]:
“Άμβλωση ή αλλιώς έκτρωση είναι η πρόωρη αποβολή του εμβρύου απο τη μήτρα της γυναίκας με τεχνητή διακοπή της κύησης. Απο εκκλησιαστική κυρίως άποψη, η λέξη «άμβλωση» σημαίνει την εγκληματική πράξη, στην οποία προβαίνει η έγκυος σκοτώνοντας το κυοφορούμενο τέκνο της ή επιτρέπει σε άλλους να τό πράξουν... Αλλά και απο θεολογική άποψη εκφράζεται η ίδια στάση και ο χαρακτηρισμός της άμβλωσης ως φόνου”!
στόσο, μία μόλις πρόσφατη Συνοδική γκύκλιος τς λλαδικς κκλησίας, μς ποδεικνύει ναντίρρητα στό πό διαπραγμάτευση ζήτημα τόν τέλειον συνυφασμόν μέ τήν διαχρονική Εαγγελική Διδασκαλία τν Πατέρων τς κκλησίας!
-ραγέ, γιατί τινές πιτσικλισμένοι κ τς αρέσεως νόες, μς ποκρύπτουσιν τέτοια θεολογικά καί κκλησιαστικά σημαίνοντα γραφα καί στοιχεα;
-Μήπως ραγέ, εναι βαλτοί, κ το πατρός τν σκότων;
ναφέρει νδεικτικά, ν λόγ Συνοδική γκύκλιος τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας ν λλάδι [10]:
“Τό μβρυο, πως επαμε, εναι πλήρης, τέλειος καί λόκληρος νθρωπος πό τήν στιγμή τς συλλήψεως. Καί συνεπς κτρωση εναι φόνος. Φόνος κ προμελέτης. Εναι μία νέργεια, πού στερε ναν νθρωπο πό τό πέρτατο γαθό τήν ζωή. (...) Καί συνεπς κάθε γυναίκα πού κάνει κτρωση εναι νας παίσιος φονις. Καί χι μόνο μητέρα λλά καί πατέρας καί κάθε πρόσωπο πού συνεργε στό παίσιο ατό γκλημα, στω καί μόνο με συμβουλή καί πόδειξη, εναι φονιάδες. (...) Καί γι΄ ατό κάθε νέργεια πού διακόπτει τήν ζωή νός μβρύου ποτελε εδεχθές γκλημα. Καί κάθε εδους συμβολή συμβουλή γιά νά γίνει κτρωση, ποτελε θική ατουργία γιά φόνο. Γι΄ ατό ερά Σύνοδος, φο μελέτησε πεύθυνα τό θέμα, ... κάνει κκληση σέ λους τούς εσεβείς χριστιανούς νά ποφεύγουν μέ κάθε τρόπο τήν κτρωση, γιατί ποτελε φόνο κ προμελέτης, μαρτία θανάσιμη, πού τιμωρεται μέ αστηρά κκλησιαστικά πιτίμια, καί, χωρίς μετάνοια, πιφέρει τήν στέρηση τς βασιλείας το Θεο”.
πίσης, μακαριστός Μητροπολίτης Νικοπόλεως Κυρός Μελέτιος, σημειώνει κριβς τά ταυτόσημα μέ τό πνεμα καί τό γράμμα το Consesus τν θεηγόρων Πατέρων, σέ εδικήν ντιεμβρυοκτονικήν μονογραφίαν του [11]:
κτρώσεις γίνοντο πάντοτε· πό τούς ρχαιοτάτους χρόνους. Τά μβλωθρίδια βότανα σαν πάντοτε γνωστά. Καί χρησιμοποιοντο. μως παλαιότερα, ποιαδήποτε μεθόδευση διακοπς τς κυήσεως θεωρετο νεπίτρεπτη. Τό μβρυο λογίζετο πάντοτε ς τέλειος νθρωπος. τεχνητή διακοπή τς κυήσεως, μβλωση, κτρωση, ταν πλ καί ξεκάθαρα γκλημα· φόνος· νθρωποκτονία. συνείδηση το νθρώπου δέν κανε διάκριση μεταξύ ριμου νθρώπου καί μβρύου. (...) Γιά τήν κκλησία το Χριστο κτρωση μβλωση διακοπή τς κύησης, δέν εναι πλς κάποια θικά νεπίτρεπτη πράξη. Εναι νας-χωρίς περιστροφές καί μαρτωλές ραιολογίες-φόνος. Εναι φόνος κ προμέλετης. Εναι θελημένη θανάτωση. Καί μάλιστα εναι φόνος πιό νοχος καί πιό μαρτωλός καί πιό θεομίσητος πό κάθε λλο φόνο· γιατί στερε πό να νθρώπινο ν τήν ζωή· πρίν τήν γευθ· καί κυρίως πρίν ξιωθ το γίου Βαπτίσματος.
Ατά μως, τά σημαίνοντα θεολογικά γράμματα, ο ν Κύπρ «ριστοι τν ρίστων» τηλεθεολόγοι καί τηλεθεατές (φελείς καί κουτοπόνηροι παδοί καί χειροκρωτητές) τς πλάκας, τά γνοοσι καί τά ποκρύπτωσιν, ς μή φειλαν, καί ρα ες μάτην ποιαδήποτε τηλεοπτική «συμπόνια»  πέρ το μόλις πρόσφατου ξιοθρήνητου δολοφόνου (το ποτρόπαιου τριπλο φονικο τς Λεμεσο), ταν μάλιστα «συμπονν» καί φορισμένος θεολογν, εναι νθερμος(!) θεο-δεολόγος καί διαπρύσσιος(!) κήρυκας το πάρατου καί κακοδόξου μβρυοκτονισμο, διά το κρατου πιστημονισμο τς κακοδαιμονίας καί «ατροφαρμακευτικς» μβλωσις, , καί τς δθεν «διακοπς» τς κύησις.
πορε θεο-λογικς, περί τοτης τς κραυγαλέας ψυχοσωματοκτονικς διαστροφς, νας μακαριστός καί σύγχρονος σιος Πατήρ τς κκλησίας [12]:
 “πό τήν μιά μεριά καταργομε τήν θανατική ποινή. Καί πό τήν λλη νομιμοποιομε τίς μβλώσεις. Δέν εναι ατό κραυγαλέα ντινομία καί ντίφασις τς Πολιτείας; Τιμιωτάτη ζωή το κακούργου. Μηδαμινή ζωή το μβρύου. Γιατί;
Θέλω νά π, σύμφωνα μέ τά πιό πάνω γραφθέντα το μακαριστο Νικοπόλεως, να μή παρεξηγηθ, καί δ κ θεολογικς πόψεως: τι μία τοπική θνοκάθαρσις, να γενικόν λοκαύτωμα καί γενοκτονία, εναι σχετικά νας «λάχιστος» φονικός μισανθρωπισμός, ν σχέσει καί συγκρίσει πάντοτε, μέ τόν διαχρονικό καί Παγκόσμιον “αθόρυβον Καιάδα” το πάνθρωπου, νθρωποκτόνου καί λυσσαλέου μβρυοκτονισμο.
Πς εναι δυνατόν π.χ. Παλαιχωρίτης καί πρώην θεολόγος κ. νδρέας Πιτσιλλίδης, νά δηλώνει καί νά νεργε, τά ξς παράδεκτα δημοσίως: ς πρώην υροβουλευτής, περψηφίζει στό Ερωκοινοβούλιον πέρ τν κτρώσεων λλά... πειτα, νά μς διακηρύττει δημοσίως, τι εναι ντίθετος(!) καί μάλιστα κατά τν κτρώσεων;(!!) πόδειξις τρανή, τι μς δουλεύει «σέ ψιλό γαζί» παγκυπριακς καί διεθνς (μέ πώτερον στόχον καί σκοπόν, νά συγκεντρώσει ρκετούς παδούς γύρω πό τό σεβαστόν πρόσωπόν του, πού θά ποστηρίζουν μως, θερμά καί φανατικά, τίς νάξιες σεβασμο κακομυθίες, ψευδοδοξίες, πλάνες, δεοληψίες καί αρέσεις του, να κατορθώσει σταδιακά, ξάπαντος νά διαστρέψει, νά ποσκάψει καί νά λώσει, τά  Θεανθρώπινα καί Θεολογικά θεμέλια τς κκλησίας τς Κύπρου...!) εναι πό ατο κ.. κακοδόξων θεολόγων καί φιλοσόφων, ψευδολογική καί νόητη διάκρισις κτρωσις/διακοπς κύησις. νδρέας Πιτσιλλίδης κ.. μοφρνες του, εσαγάγουν διάκριτα καί δόλια ες τό ρθόδοξον Χριστεπώνυμο πλήρωμα τς κκλησίας, προτεσταντικής προελεύσεως, θεωρήματα καί αρετικολογήματα, λόγ το τι, ζήλεψαν τήν πρόσκαιρον δόξαν τν Λουθηροκαλβινοζβίγγλιων.  . Πιτσιλλίδης ς νας κόμη “μικρo-Λούθηρος”, εναι μία ποτυχημένη πομίμησις, καθς καί κόμη νας, ξάπαντος κλασικός παπαγάλος το Αρεσιάρχου Λουθήρου καί Καλβνου, ποος λ.χ. ταλαίπωρος Λούθηρος, διαίρεσεν καί καταξέσχισεν τήν Φραγκολατινικήν καί μολογιακήν Κοινότητα (=Παπική καί «Ρωμαιοκαθολική κκλησία») καί αματοκύλισεν (!!!) μάλιστα χιλιάδες χριστιανικο λαο μέ τά δθεν «πιστημονικά» τερτίπια καί καμώματά του. Μία καλοπροαίρετη μελέτη καί ρευνα, ν πράξετε, στά περί το Λουθήρου κ.ο.κ. θά διαπιστώσετε προσωπικά, τι ντως φορισμένος κύριος Πιτσιλλίδης καί ο συν ατ πάτρωνές του, μς προτάσσουσιν καί μς καθοδηγοσιν, ξάπαντος τηλεοπτικς, σέ να “Νεοεποχήτικον Μεσσαίωνα” πως κείνον το Λουθήρου καί το Καλβνου. Μέ σα ν δυνάμει ποδεικτικά σς παραθέσαμεν, στήν σύνολη καί σύνθετη μελέτη μας, εναι φανερόν πλέον, τι τέτοιες φονικές καί «πιστημονικές» διακρίσεις ξυπηρετοσιν λλου εδους σατανικά συμφέροντα, σαφς ντιεπιστημολογικά, ντιεθνολογικά, ντιεκκλησιoλογικά καί ντιθεολογικά «συμφέροντα», κπορευόμενα σαφς κ τινν “Νεοεποχήτικων” νδρείκελων, τς σχιζοφρενος καί δθεν φιλελεύθερης/προοδευτικς «Μεταμοντέρνας Μετανεωτερικότητας».
Καί σοι στοχοι «νάνοι-προφητολόγοι» κληρικοί, μοναχοί (π.χ. ωσήφ Βατοπαιδινός) καί θεολόγοι τν πανεπιστημιν (π.χ. νδρέας Πιτσιλλίδης), ξάπαντος αρετικολόγοι, σκοσιν μίαν λλην καί δ βραϊκήν διάκρισην, κείνην το ξεικονισμένου/μή ξεικονισμένου μβρύου (=«κμεμορφωμένου καί νεξεικονίστου») νά τούς παραπέμψουμεν σαφς, νά ξαναδιαβάσουν προσεκτικά τήν πιό πάνω θεόπνευστη Βιβλική διδασκαλία/ρμηνεία το Μεγάλου Βασιλείου, τήν ποαν, πικύρωσεν μετάκλητα καί εροκανονικά γιοπνευματική καί Οκουμενική, ξάπαντος ρθόδοξη Συμφωνία (=Consesus), τν γίων καί Θεοφόρων Πατέρων...

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ ΜΕΡΟΣ)




Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΜΕΡΗ
1.      [ΜΕΡΟΣ Α΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΒΙΟΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΒΙΟΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΧΡΕΟΣ Η ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ, ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΝ ΔΙΧΑΣΜῼ) http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/09/blog-post_65.html

2.      [ΜΕΡΟΣ Β΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ) http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/09/blog-post_51.html



3.      [ΜΕΡΟΣ Γ΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΒΡΕΦΟΚΤΟΝΟΥΣ, Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου «ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΑΜΒΛΩΣΕΩΝ») http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/10/blog-post_41.html

4.      [ΜΕΡΟΣ Δ΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ;) http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/10/blog-post_68.html

5.     [ΜΕΡΟΣ Ε΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΚΠΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΡΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ;) http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/11/blog-post_81.html



ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] (Α΄) Ἐπιτροπή Βιοηθικῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Δελτίον Τύπου 15/5/2007, “Προγεννητική καί Προεμφυτευτική Διάγνωση (Κριτική κατά τῆς Ἐθνικῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς)”.
(Β΄) Τῆς Αὐτῆς, Δελτίον Τύπου 17/8/2000, “Περί τῆς Κλωνοποίησης τῶν Ἐμβρυονικῶν κυττάρων”.
(Γ΄) Τῆς Αὐτῆς, Δελτίον Τύπου 4/4/2003, “Περί Ἀμβλώσεων”, Τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο ὑπερψήφισε τήν ὑπ΄ἀριθμ.Α5-0020/2003 Ἔκθεση τῆς Εὐρωβουλευτοῦ Ulla Margrethe Sandaek, στήν ὁποῖα προτείνεται ἔμμεσα ἡ νομιμοποίηση τῶν ἀμβλώσεων.
(Δ΄) Τῆς Αὐτῆς, Δελτίον Τύπου 25/11/2003, “Ἔρευνα σέ Ἀνθρώπινα Ἔμβρυα”.
[2] Ἀποστολικοί Πατέρες, “Διδαχή τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων”, ΕΠΕ, Β΄, 1-2, σελ. 12.
[3] Ἀποστολικοί Πατέρες 4, ΕΠΕ, “Βαρνάβα Ἐπιστολή ΧΙΧ(19)”, σελ. 68.
[4] Ἀπολογηταί 2, ΕΠΕ, Ἀθηναγόρας Ἀθηναίος Φιλόσοφος, “Πρεσβεία περί Χριστιανῶν (Τά ἀποδιδόμενα Θυέστια δείπνα) 35”, σελ. 222-224.
[5] Βασιλείου Καισαρίας τοῦ Μεγάλου, ΕΠΕ, 1, Ἐπιστολαί Α΄, “Πρός Ἀμφιλόχιον περί Κανόνων 2”, Ἐπιστολή 188, σελ. 190.
[6] Γρηγορίου Νύσση, ΕΠΕ, Τόμος 2ος , “Περί κατασκευής τοῦ Ἀνθρώπου”, σελ. 210.
[7] Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, ΕΠΕ, Τόμος 1ος , Ἔκδοσις Ἀκριβῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, “Περί Ἀνθρώπου”, σελ. 210.
[8] Προδρόμου Ι. Ἀκανθοπούλου, Κώδικας Ἱερῶν Κανόνων καί Ἐκκλησιαστικής Νομοθεσίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Κανόνες τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου (691-692 μ.Χ.), “Κανών 91”, Δ΄ Ἔκδοση, Ἑκδόσεις: Βάνιας, Θεσ/νίκη 2009, σελ. 158.
[9] Μεγάλη Ὀρθόδοξη Χριστιανική Ἐγκυκλοπαιδεῖα, Τόμος 2ος , Στρατηγικές ἐκδόσεις, σελ. 245.
[10] Ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιά τίς Ἐκτρώσεις, 2426, 1 Ἀπριλίου 1986.
[11] Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, “ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ”, 5η Ἔκδοση βελτιωμένη, Πρέβεζα 1997, σελ. 12, σελ. 61.
[12] Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφάνιου Θεοδωροπούλου, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα, Ἔκδοση: Ἱ. Ἡσυχαστήριο Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος 2003, σελ. 215.