Translate

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ: ΔΥΟ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ



ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΣΤΡΕΒΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

(Δεν πιστεύουν ότι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία;)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου.
___________________
Όταν ομιλούν οι οικουμενιστές περί της καθ’ όλου Εκκλησίας, εννοούν αυτό που ο   Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄ απεύθυνε στον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα ομιλών περί ‘’της ενότητος μεταξύ των Εκκλησιών Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής, επ’ αγαθώ της καθ’ όλου Εκκλησίας’’; 

Να υπενθυμίσουμε ότι ο   Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄ με τηλεγράφημα του (προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα) που  είχε σταλεί καθ’ όν χρόνο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, βρισκόταν στο Βατικανό (για τη συνάντηση με τον Πάπα Πάυλο τον Στ΄), στις 27 Οκτωβρίου 1967, ανέφερε τα  εξής : «Αυτού Παναγιότητα Πατριάρχην Αθηναγόραν, Βατικανόν.  Άσμενοι εδεξάμεθα τηλεγράφημα Υμετέρας γερασμιωτάτης Παναγιότητας, δι’ ου αγγέλλει ημίν Αύτη μετάβασιν Αυτής εις Βατικανόν  προς επίσκεψιν Αυτού Αγιότητος Πάπα Παύλου Έκτου.   Πληρούμεθα χαράς πολλής επί ιστορική συναντήσει και ευχάς ικετηρίους εκ βάθους ψυχής τω Θεώ αναπέμπομεν, όπως ευλογή δαψιλώς τας βουλάς Αυτής και ενεργείας προς προαγωγήν του πνεύματος της αγάπης και της ενότητος μεταξύ των Εκκλησιών Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής, επ’ αγαθώ της καθ’ όλου Εκκλησίας και προς δόξαν του Ουρανίου Δομήτορος.  Λευκωσία 27.10.1967.  Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος»*.

Η αναφορά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ περί «της ενότητος μεταξύ των Εκκλησιών Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής, επ’ αγαθώ της καθ’ όλου Εκκλησίας» δεν είναι σύμφωνη με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία.   Είναι ατόπημα μεγάλο να θεωρούμε την   Ορθόδοξη Εκκλησία, δηλαδή την Μία Αγία Εκκλησία, ως μέρος της  ‘’καθ’ όλου Εκκλησίας’’.  

Ο  Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ  Δημήτριος Τσελεγγίδης, σε άρθρο του που τιτλοφορείται σημειώνει ‘’Είναι οι Ετερόδοξοι μέλη της Εκκλησίας;’’  : «Η θεωρία των δύο ‘’πνευμόνων’’ του Χριστού.  Η θεωρία αυτή έχει την πατρότητά της στον Ρωμαιοκαθολικισμό.  Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή ο Χριστός έχει ως ‘’πνεύμονές’’ Του τον  Ρωμαιοκαθολικισμό και την Ορθόδοξη Εκκλησία.  Σήμερα, δυστυχώς, η θεωρία αυτή υιοθετήθηκε και από πολλούς Ορθόδοξους Ιεράρχες και λαϊκούς Ακαδημαϊκούς θεολόγους, μάλλον αβασάνιστα.  Και τούτο, γιατί η θεωρία αυτή κρινόμενη από Ορθόδοξη άποψη όχι μόνο αθεολόγητη είναι, αλλά και κυριολεκτικά βλάσφημη»**.

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αναφέρει : «Η Εκκλησία δεν είναι μόνο μία, αλλά και μοναδική.  Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα, κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες.  Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο  Χριστός, είναι ένας και μοναδικός»*** .   Οι οικουμενιστές γιατί στρεβλώνουν την Ορθόδοξη εκκλησιολογία;



*Εκκλησιατικό Περιοδικό ‘’Απόστολος Βαρνάβας’’ – Όργανον της Εκκλησίας Κύπρου (Ιαννουάριος-Φεβρουάριος 1968)
**Έκδοση (έκτακτη) ‘’Εν συνειδήσει’’ Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου – Ιούνιος 2009
***Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Αναδημοσίευση από τη γαλλική μετάφραση στον Ορθόδοξο Τύπο, 29/6/2007)






ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ  ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ

(Απάντηση στα ανθρωπάρεσκα συνυπαρξιακά ιδεολογήματα, των διαθρησκειακών οικουμενιστών)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
_______________
Πολύς λόγος γίνεται τελευταίως για ‘’συνύπαρξη’’ κυρίως με τους μουσουλμάνους, από τους διαθρησκειακούς οικουμενιστές.  Αντί όμως να προεξάρχει η κατά Χριστόν αγάπη, η αγάπη δηλαδή εν αληθεία, προεξάρχει η ιδεολογική και ανθρωπάρεσκη αγάπη, η κοσμική δηλαδή αγάπη. 

Θεωρούν ότι τα συνυπαρξιακά παιχνιδίσματά των, είναι απόδειξη της χριστιανικής αγάπης των.  Κατά κανόνα σχεδόν αγνοείται η αγάπη εν αληθεία.  Εφευρίσκουν ‘’κοινά’’ στα οποία πλειστάκις και αρκούνται, για να συντηρείται το συνυπαρξιακό ιδεολόγημά των.  Αποτέλεσμα της αγάπης αυτής (που δεν είναι η πνευματική αγάπη που έλεγε και ο Άγιος Παΐσιος), είναι να μειώνουν το μέγεθος της πλάνης που ευρίσκονται αυτοί οι συνάνθρωποί μας. Τελικά η αγάπη τους αποδεικνύεται ιδεολογική.  Καταδεικνύεται της αγάπης των, το ανθρωπάρεσκο με τέτοιου είδους συνυπαρξιακές προσεγγίσεις, όπου η κοσμική αγάπη λειτουργεί εις βάρος της αλήθειας.

Μόνο στην Εκκλησία  μπορεί να βιωθεί η πραγματική συνύπαρξη.  Τα υπόλοιπα είναι ιδεολογικά φληναφήματα. Στην Εκκλησία λοιπόν ζεί κανείς το κάλλος της πραγματικής συνύπαρξης  γιατί «ο σκοπός της είναι υπερεθνικός, οικουμενικός, πανανθρώπινος : να ενώση εν τω Χριστώ όλους τους ανθρώπους, όλους άνευ εξαιρέσεων εθνικότητος ή φυλής ή κοινωνικού στρώματος.  ‘’Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού’’ (Γαλ. 3,28), διότι ‘’τα πάντα και εν πάσι Χριστός’’ (Κολ.3,11) *».

Δεν αναφέρει ουκ ένι Χριστιανός ουδέ ειδωλολάτρης, γιατί αν παραμένει κανείς στην πλάνη της ειδωλολατρίας, σαφέστατα δεν μπορεί να συνυπάρξει σε αυτήν την εν Χριστώ ένωσιν.  Γιατί «η Εκκλησία είναι η θεανθρωπίνη αιωνιότης ενσαρκωμένη στα όρια του χρόνου και του χώρου.  Ευρίσκεται εις τον κόσμον τούτον, αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου (Ιωάν. 18,36)*».

«Αι μέθοδοι αυτής της πανανθρώπινης – θεανθρώπινης ενώσεως όλων των ανθρώπων εν τω Χριστώ, έχουν δοθή υπό της Εκκλησίας εις τα Άγια Μυστήριά της και εις θεανθρώπινα έργα (ασκήσεις, αρετάς) της. Και πράγματι το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας συνθέτει και ορίζει και αποτελεί την μέθοδον του Χριστού και το μέσον δια την ένωσιν όλων των ανθρώπων : δια του μυστηρίου τούτου ενώνεται οργανικώς ο άνθρωπος με τον Χριστόν και με όλους τους πιστούς*». Θα επαναλάβουμε την κατακλείδα αυτής της αναφοράς του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ότι  «δια του μυστηρίου τούτου ενώνεται οργανικώς ο άνθρωπος με τον Χριστόν και με όλους τους πιστούς».  Το κάλλος αυτής της συνύπαρξης, είναι που πρέπει να χρωτίζει τον διάπυρο πόθο μας, να γνωρίσουν οι εν πλάνη συνάνθρωποί μας τον Ζωοδότη Κύριο.

Διαθρησκειακή συνύπαρξη λοιπόν εν τω Χριστώ, δεν μπορεί να υπάρξει.  Η εν αληθεία αγάπη, σε αυτή την πραγματική συνύπαρξη εν τω Χριστώ οδηγεί, ενώ η άλλη ‘’συνύπαρξη’’ που για χάρη τόσες εκπτώσεις σε θέματα αληθείας γίνονται είναι του ματαίου τούτου κόσμου.

 *Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς






Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΚΦΡΑΖΟΜΕΝΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

(Διαφυλάσσει το ποια είναι η Μία Αγία Εκκλησία.  Ομολογιακά ψήγματα από Ακολουθία της Β΄ Κυριακής των Νηστειών)

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
__________________
Ποιαν εννοεί η  εκκλησιαστική συνείδηση Μία Αγία Εκκλησία, θα το βρούμε και μέσα από της Ιερές Ακολουθίες της Εκκλησίας μας.  Εις την Ακολουθία της Β΄ Κυριακής των Νηστειών κατά την οποίαν εορτάζομε τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τον «μέγαν και αξιάγαστον» Ομολογητήν της Εκκλησίας μας, μπορούμε να βρούμε αναφορές που καταδεικνύουν, ποιαν εννοεί η  εκκλησιαστική συνείδηση Μία Αγία Εκκλησία.

Όταν ο υμνογράφος καλεί τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, «Εκκλησίας διδάσκαλον», ποιαν Εκκλησία εννοεί;  Φυσικά  δεν εννοεί την οικουμενιστική αναφορά περί της καθ’ όλου Εκκλησίας η οποία περιλαμβάνει και τους αποκοπέντες αιρετικούς Παπικούς.  Εννούν μήπως και τους Παπικούς που έχουν αποδεχθεί την βαρλααμική πλάνη;

Το ψαλλόμενο «Ορθοδοξίας ο φωστήρ, Εκκλησίας το στήριγμα και διδάσκαλε», καταλαμβαίνομε ότι ο φωστήρ της Ορθοδοξίας αποτελεί στήριγμα της Μίας Αγίας Εκκλησίας, της Καθολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Όταν ψάλλομε «τα ρείθρα των θείων διδαχών σου φυλάττοντες, πάσαν μηχανήν των κακοδόξων φεύγομεν», ποιους η εκκλησιαστική συνείδηση εννοεί κακοδόξους;  Δεν είναι τους αιρετικούς Παπικούς που έχουν αποδεχθεί την βαρλααμική πλάνη; Ή όταν ψάλλομε «σοφίας μωράς των κακοδόξων, διέλυσας μάκαρ του Θεού» δεν είναι τους Βαρλααμίτες Παπικούς που εννοεί;  

Επίσης το ψαλλόμενο «την πλάνην κατέφλεξας των κακοδόξων σοφέ», το αυτό εννοεί.  Όταν ψάλλομε ότι δια τούτο εκλήθη ‘’στύλος της Εκκλησίας’’, ποιαν Εκκλησία εννοεί;  Φυσικά  δεν εννοεί την οικουμενιστική αναφορά περί της καθ’ όλου Εκκλησίας, η οποία περιλαμβάνει και τους αποκοπέντες αιρετικούς Παπικούς.

Η εκκλησιαστική συνείδηση εκφραζομένη μέσα από την Υμνογραφία της Εκκλησίας μας διασώζει το «δρεπάνη τον λόγων σου και ιεροίς συγγράμμασιν έτεμες αιρέσεις ακανθώδεις».  Ποιοι οι φρονούντες αιρέσεις  ακανθώδεις;  Οι αποκοπέντες από την Εκκλησία Παπικοί που απεδέχθηκαν την βαρλααμική πλάνη. 

Να αναφέρομε επιλογικά το γεγονός της καταστροφής του Τυπογραφείου στην Κωνσταντινούπολη, κατά το έτος 1627 από τους Ιησουΐτες, με αφορμή την έκδοση των «Δύο αποδεικτικών λόγων» του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Την Παπική μανία επίσης γνώρισε και ο Migne, εξ αφορμής της έκδοσης έργων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, και υποχρεώθηκε στο τέλος να ζητήσει συγνώμη για την έκδοσή των.






ΚΑΘΩΣ ΕΠΟΙΗΣΑΣ ΗΜΙΝ

(Του Β. Χαραλάμπους)
____________
Γινώσκομεν τι εποίησας ημίν
Δέσποτα Κύριε
δια τούτο πεφιλήκαμέν σε.

Υπόδειγμαν δέδωκας ημίν
Φιλάνθρωπε Κύριε
και ημείς ποιήσωμεν
καθώς εποίησας ημίν
ότι συ ει ο Διδάσκαλος ημών.

Αγίασον ημάς Πολυέυσπλαχνε
εν τη αληθεία σου.



(Από την ποιητική συλλογή ‘’Αγιονορείτικο διαβατικό’’)