Translate

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΦΤΩΧΗ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΟΛΙΣ, 2014, σσ. 81. [INTERVISTA CON PAPA FRANCESCO, CIVILTA CATTOLICA, τχ. 3918, ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΙΗΣΟΥΪΤΩΝ, 2013.]


Βιβλιοκρισία: πάπας Φραγκίσκος, Γιά μία Ἐκκλησία φτωχή καί τῶν φτωχῶν, Ἐκδόσεις: ΠΟΛΙΣ, 2014, σσ. 81. [Interista con Papa Francesco, Civilta Cattolica, τχ. 3918, Τάγμα τῶν Ἰησουϊτῶν, 2013.]

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


Ὁ συγγραφέας τοῦ συγκεκριμένου παπικοῦ βιβλιαρίου, στά ἰταλικά , εἶναι ὁ ἰησουΐτης Ἀντόνιο Σπαντάρο· ἐνῶ τήν μετάφραση στά ἑλληνικά, τήν ἔκανε ὁ ἕτερος ἰησουΐτης Θεόδωρος Κοντίδης. Δέν πρόκειται δηλ. γιά μία μονογραφία τοῦ πάπα Φραγκίσκου, ἀλλά, διά μία σημαντική συνέντεξη του πού ἔδωσε στόν κ. Σπαντάρο, στήν ὁποῖαν ὁ πάπας, ξεδιπλώνει μέ ἱησουΐτικη μαεστρία, τήν Παπική θεολογία. Ἀναφέρουμε μερικούς ἀπό τούς τίτλους τοῦ ἐν λόγῳ ἐγχειριδίου: Ποιός εἶναι ὁ Χορχέ Μάριο Μπεργκόλιο; Γιατί γίνατε ἰησουΐτης; Τί σημαίνει γιά κάποιον ἰησουΐτη νά εἶναι πάπας; Τό τάγμα τῶν ἰησουιτῶν μοναχῶν, Ἀρχαίες καί νέες Ἐκκλησίες, Ὀργανισμοί τῆς Ἁγίας  Ἕδρας, συνοδικότητα καί οἰκουμενισμός, ἡ Β΄ Βατικανή Σύνοδος,  κ.ο.κ. Στό τέλος τοῦ τομιδίου ὑφίσταται καί ἕνα Ἐπίμετρο τοῦ κ. Σταύρου Ζουμπουλάκη.

1. Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΩΣ "ΜΕΓΑΣ" ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ.
Δύο σημαντικοί λόγοι μέ ὤθησαν νά μελετήσω καί νά ἀποπειραθῶ νά συγγράψω μερικές σκέψεις ἐπί τοῦτο τό θεολογικό πόνημα τοῦ πάπα τῆς Ρώμης: Ὁ ἕνας λόγος ἦτο ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος κ. Νεκτάριος, ἐτοῦτη ἡ σεβάσμια μορφή του, καί ἡ πρωτοφανής ἐνέργειά του γιά τά σύγχρονα Ἐπισκοπικά καί ἐκκλησιαστικά δρώμενά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, νά συμμετέχει (!) στήν βιβλιοπαρουσίαση τινός θεολογικοῦ  συγγράμματος τοῦ Αἱρεσιάρχου τῆς παλαιᾶς Ρώμης! Εἶμαι ἕνας ἐκ τῶν θερμῶν καί κρυφῶν θαυμαστῶν του Σεβ. Μητροπολίτου τῆς Ἀργολῖδος, διότι πολλοί τόν γνωρίσαμεν μέσα ἀπό τό σύγγραμμά του (Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς Βόϊνο-Γιασενέτσκι. Ἕνας ἅγιος Ποιμένας καί γιατρός χειρουργός, 1877-1961) καί ἀπό μόλις πρόσφατες ἐκπομπές. Τό μόνο σίγουρον δίδαγμα, ὑπό τοῦ περίφημου Συναξαριακοῦ καί Ἁγιολογικοῦ συγγράμματος τοῦ Σεβ. κ. Νεκταρίου εἶναι: ὅτι ὁ Ἅγιος Λουκᾶς (ὅπως ἅπαντες οἱ σύγχρονοι καί παλαιοί Θεοφόροι φίλοι τοῦ Θεοῦ), δέν θά βιβλιοπαρουσίαζεν, ποτέ, ἕνα κακόδοξον βιβλίον τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ, τοῦ Μαρξισμοῦ, ἤ καί τοῦ Παπισμοῦ! Δέν θά ἐγκωμίαζεν τινά Αἱρεσιάρχην. Ἄς μᾶς ὑποδείξει, ἕναν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, καί δῆ ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Σεβ., πού ἔπραξεν τέτοιαν ἀνάλογην Θεομίσητον ἀνοησίαν καί ἐωσφορικήν βλασφημείαν. Ἔναν! Ὁ Ἅγιος Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς, πού ὅλοι εὐλαβούμαστε, τιμοῦμεν καί ἀγαπήσαμεν βαθιᾶ, διά τήν Μαρτυρική προσωπικότητά του,  δέν θά καταχράζετο  ποτέ του, τήν ἐπισκοπική ἐξουσία του· διότι δέν θά ἐξευτέλιζεν ποτέ  τόν ἱερό Θεσμό τῆς Ἐκκλησίας· ἐπίσης δέν θά προσέβαλλεν κατάφωρα τήν αὐτοσυνειδησία Της Ὀρθοδοξίας,  ἀλλ΄ οὔτε θά κατασκανδάλιζε σέ τόσον ἀπύθμενον βάθος τίς κακόμοιρες ψυχές μας· πολλῶ δέ μᾶλλον δέν θά ζητοῦσε "τά ρέστα" μέ μεγίστη αὐθάδεια καί ἀναίδεια σέ ὅποιον ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, τόν ἐπέκρινεν δικαίως, διά τά τυχόντα ποιμαντικά σφάλματα του.  Ἐάν τυχόν καί ἔπεφτε σέ τέτοια τραγικά σφάλματα, ὁ ἅγ. Ἐπίσκοπος Λουκᾶς, τό μόνον σίγουρον εἶναι, ὅτι θά ζητοῦσε ἔμπρακτα καί δημόσια συγνώμη καί θά βίωνε πρακτικά καί παραδειγματικά τήν μετάνοιά του. Πού ὅμως τέτοιον ἄγιον φιλότιμον ἡ σύγχρονη Ἑλλαδική καί Κυπριακή μας Ἱεραρχία;!
Ὁ δεύτερος λόγος, εἶναι καί πάλιν, τό ἴδιον σεβαστόν μας καί ἀγαπητό πρόσωπον, τοῦ Σεβ. Ἀργολῖδος, ὅταν ἐδήλωσε ὁ καϋμένος, εἰς τήν βιβλιοπαρουσίασιν τοῦ παπικοῦ βιβλιαρίου, ὅτι: "Ὥς ἄνθρωπο καί ὡς Ἐπίσκοπο μέ ἄγγιξε βαθιά". Καί ἐπειδή προσωπικά, εἶμαι ἐκ φύσεως ἀρκετά ἀφελής, συναισθηματικός καί παρασύρομαι εὔκολα, ὡς ἄνθρωπος, π.χ. ἐκ τινῶν σεβάσμιων προσωπικοτήτων μέ μακρυές ἄσπρες καί φουντωτές γενιάδες  καί δῆ μέ πλούσιο κοινωνικό καί φιλανθρωπικόν ἔργο, εἶπα νά βουλώσω τά αὐτιά μου στίς διάφορες "φονταμενταλιστικές"  κριτικές καί τίς  παράτονες φωνοῦλες, καί νά ψάξω νά βρῶ αὐτό τό βιβλίο, πού ἄγγιξε τόσον βαθιά, τήν ψυχή καί τήν καρδιά τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Νεκταρίου, μπᾶς καί (συν)αἰσθανθῶ τά τινά ταυτόσημα ἱερά σκιρτήματα καί ἐγῶ ὁ βαριά ἀναίσθητος. "Ἄνθρακες ὅμως ὅ θησαυρός", καί θά ἔπρεπεν τελικά, ὁ λαοπλάνος ἐπίσκοπος, νά συρθεῖ εὐλόγως καί δικαίως, στά Συνοδικά δικαστήρια, διά ἀπαράδεκτον ἐξαπάτησιν,  τοῦ Χριστεπώνυμου πληρώματος τῆς ἐπικρατούσης καί Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας· οἱ Ἐκκλησιολογικές, οἱ Κανονικές καί  οἱ Δογματολογικές ἀποκλίσεις καί παραβάσεις, πού διέπραξεν, εἶναι πάμπολλες...! Δέν εἶμαστε ὅμως τινά Συνοδικόν Δικαστήριον οὔτε ὑπαλληλοι τινός τέτοιου, γιά νά συντάξωμεν τό ἀνάλογον κατηγορητήριον. Ἀς τό πράξουν ὅμως, οἱ εἰδικοί  Κανονολόγοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἄν ὄντως εἶναι, ἱερά, ἡ Σύνοδος;!

2. ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΚΟΔΟΞΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
Ἐστιάζω λοιπόν, σέ ἕνα ἀπό τά πολλά κακόδοξα αἱρετικολογήματα, πού ἀναπτύσσονται, στό ἰησουΐτικον τευχίδιον τοῦ πάπα· ἐρωτάται ὁ πάπας Φραγκίσκος, ὑπό τοῦ κ. Ἀντώνιο Σπαντάρο: 
"Πώς συμφιλιώνεται το Πρωτείο του Πέτρου με τη συνοδικότητα των επισκόπων; Ποιούς δρόμους πρέπει νά ἀκολουθήσουμε, μέσα απο μια Οικουμενική προοπτική;"
Ἀπαντᾶ ὁ πάπας Φραγκῖσκος: 
"Πρέπει να πορευόμαστε μαζί: ο λαός, οι επίσκοποι και ο πάπας. Η συνοδικότητα πρέπει να βιώνεται σε διάφορα επίπεδα. Ίσως είναι καιρός να μεταβάλουμε τη μεθοδολογία της Συνόδου, γιατί η τωρινή μου μοιάζει στατική. Αυτό μπορεί να έχει οικουμενική αξία, κυρίως σε σχέση με τους Ορθοδόξους αδελφούς μας. Από εκείνους μπορεί να μάθουμε περισσότερα σχετικά με την έννοια της επισκοπικής συλλογικότητας και την παράδοση της συνοδικότητας. (...) Θέλω να συνεχίσω τη σκέψη πάνω στο ερώτημα πώς ασκείται το Πρωτείο του Πέτρου. Η σκέψη αυτή έχει ήδη αρχίσει να μελετάται από το 2007 από τη Μεικτή Επιτροπή και έχει οδηγήσει στην υπογραφή του Εγγράφου της Ραβέννας. Πρέπει να συνεχίσουμε σε αυτόν τον δρόμο."
Σ΄ αὐτά τά ξεκάθαρα σημαίνοντα καί ἀποκαλυπτικά σημεῖα τῶν λεχθέντων καί γραφθέντων τοῦ Ἀρχιαιρεσιάρχου Ποντίφηκος δύναται νά σχολιάσει κανείς ὁλάκερα τομίδια καί τευχίδια. Στό εἰδικόν ἐτοῦτο κεφάλαιον τῆς συνεντέυξεως του  πάπα Φραγκίσκου περί τῆς Συνοδικότητας καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τῆς Βατικάνειου γεωπολιτικῆς, γεωθεολογικῆς καί γεωστρατηγικῆς τακτικῆς, τοῦ ὑπενθυμίζει ὁ ἱησουΐτης Ἀντόνιο Σπαντάρο τά ἑξῆς προλεχθέντα του: 
"ο δρόμος της συνοδικότητας αναπτύσσεται σε αρμονία με τη διακονία του Πρωτείου".
Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, κορυφαίος θεολόγος συγγραφεύς τῶν Ὀρθοδόξων, καταγράφει ἐξ ὀρθοδόξου δογματολογικῆς ἀποψεως περί τῆς Συνοδικότητας τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας:
"Ἡ πρώτη Ἐκκλησία ἀντιμετώπιζε τίς αἱρέσεις καί προσωπικῶς καί Συνοδικῶς... Ἡ πρώτη αὐτή Ἀποστολική Σύνοδος ἔγινε πρότυπο ὅλων τῶν ἄλλων Συνόδων πού συνεκλήθησαν μεταγενέστερα στήν Ἐκκλησία." [1]
Ὁ Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου, ἐννοεῖ σαφῶς, περί τῆς "προσωπικῆς ἀντιμετώπισις" διά τῆς Ποιμαντικῆς, ἕναντι τῶν  αἱρετικῶν καί τῶν ποικίλων πρωτοχριστιανικῶν ἀποκλίσεων καί μυθολογιῶν, τήν ἐκ τῶν Ἀποστόλων ἰδιαίτερη προσωπική καί Ποιμαντική φροντίδα καί ἐνασχόλησίς των, εἴτε μέ ἀντιαιρετικές ἐπιστολές, εἴτε μέ ἀντιρρητικές καί ἀπολογητικές ἐπιστολές, πολλῶ δέ μᾶλλον μέ Ὁμολογιακόν καί ἀνδρεῖον φρόνημα. Πέραν ὅμως τοῦ προσωπικοῦ ἀντιαιρετικοῦ Ἀποστολικοῦ καί μετα-Ἀποστολικοῦ ἀγώνα καθῶς καί τῶν σωρηδόν ἀντιρρητικῶν καί ἀπολογητικῶν ἐπιστολῶν καί πραγματειῶν, ὑφίστατο de facto καί ἡ Συνοδική καί δημόσια ἀντιμετώπισις τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων. Ἄρα λοιπόν, ὁ πάπας Φραγκίσκος, μπορεῖ θεωρητικά καί ἐν μέρει, νά ἔχει καί κάποιον δίκαιον, περί τῶν πολυεπίπεδων τρόπων τῆς Συνοδικότητας (π.χ. Οἰκουμενική Σύνοδος, Ἐθνική-Τοπική, Ἐπαρχιακή κ.λπ.) μόνον πού ἀποσιωπάται καί ἀποκρύπτεται ἡ ἄλλη μισή ἀλήθεια, περί τῆς ἀναντίρρητου Συνοδικῆς προϋπόθεσις: ὅτι μία ἱερά Σύνοδος τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἵνα γίνει καί νά εἶναι ἔγκυρος ἐκ τοῦ Θεοῦ, πρέπει νά εἶναι ὀρθόδοξη, καί ὄχι κακόδοξη· μάλιστα νά περιλαμβάνει τινές Θεοφόρους-Θεόπτες, ἤ, ἔστω καί Φωτισμένους Πατέρες. Ἄν δέν ὑφίστατο, οὔτε καί ἕνας τουλάχιστον, Φωτισμένος καί κεκαθαρμένος Πατέρας, ἔνας Ἀπλανής Ἅγιος Πατέρας, τί σόϊ Ἁγιοπνευματική καί ἀπλανή θεολογία, πρωτογενῶς, πρόκειται νά γονιμοποιηθεῖ καί νά γεννηθεῖ, καί ἕπειτα μάλιστα, νά γαλουχηθεῖ καί διακηρυχθεῖ στό καθολικόν πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας;
Γι΄ αὐτόν τόν λόγο, γιά νά γίνει κατορθωτή καί οὐσιαστικά μία Συνοδική Μεταρρύθμισις στούς κόλπους τοῦ Βατικάνειου Παπισμοῦ, ἤ καί νά μεταβληθεῖ τό ὑπάρχον Παπικόν πυραμιδωτόν πολίτευμα σέ λ.χ. ὀρθοδοξο-Συνοδικόν Πολίτευμα, ἵνα ἀρθεῖ, ἡ δυσκίνητη καί στατική συνοδική μεθοδολογία, τοῦ παπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ τῆς Φραγκολατίνικης Ρωμαιοκρατείας, θά πρέπει ἐξάπαντος-καί πάλιν ἐδῶ, ὁ πάπας, ἔχει ἔν μέρει δίκαιον-ἡ Δυτική παρασυναγωγή τοῦ πάπα, μαζί καί ὁ πάπας τῶν, ὁφείλουν, νά μαθητεύσουν μέ πνεῦμα μαθήσεως καί ταπείνωσις, εἰς τήν ἀδιαίρετον Ὀρθόδοξην Καθολικήν Ἐκκλησία τῶν Ἐννέα Οἰκουμενικῶν Συνόδων κ.ο.κ., τῶν Θεηγόρων Πατέρων, δηλαδή νά μαθητεύσουν καλοπροαίρετα καί ἐν μετανοίᾳ στούς ὅρους καί στίς προϋποθέσεις τοῦ ὀρθοδόξως καί ἀπλανῶς θεολογεῖν καί ὀρθοπραττεῖν, χωρίς νά ὑπονοοῦμεν, ὅτι πρέπει νά υἱοθετήσει/ουν ἤ καί νά ταυτιστεῖ/οῦν μέ τούς "ὀρθοδόξους" ἀδελφούς των, πού συνδιαλέγονται ἐπί μισόν αἰώνα. Οἱ ἐν λόγῳ "ὀρθόδοξοι" ἀκαδημαϊκοί κληρικοί κ.ἄ. τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων, δέν ἔχουσιν καμίαν ἀπολύτως σχέση μέ τήν Φιλοκαλλική καί ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ἀλλά καί μέ τήν Θεολογία (=Θεωρία=Θεοπτία!) τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Προφητῶν· διότι ἀπλούστατα καί ἀποδεικτικά, ἐκ τῶν σωρηδόν σημαντικῶν παραδοσιακῶν  θεολογικῶν κριτικῶν, τά κριτήρια τῶν πρώτων,  ἦτο καί εἶναι, ἐξάπαντος φιλοσοφικά καί Ἀριστοτελικά, δηλ. ἐκείνα τῆς ἐγκυκλίου φοιτήσεως στίς Θεολογικές καί στις Φιλοσοφικές Σχολές τοῦ κόσμου, ἐνῶ τῶν δευτέρων, ἦτο καί εἶναι κριτήρια: τινᾶς ὀντολογικῆς Ψυχιατρικῆς κάθαρσις-φώτησις καί τέλος τῆς θεραπείας καί Μεταμόρφωσις τῶν ψυχοσωματικῶν ὀργάνων των, ἐξάπαντος μίας Μυστηριακῆς προσωπικῆς καί ἐκκλησιαστικά Χαρισματικῆς μεθέξεως στήν Πεντηκοστή των, δηλ. τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ἄρα τά κριτήρια των, ἦτο καί εἶναι "καρδίαν καθαρά" καί ἐδύναντο ἔτσι, νά θεολογοῦν ἀπλανῶς καί ἀλιευτικῶς. Ὁ Δυτικός πάπας τῶν φτωχῶν καί ὁ Ἀνατολικός πατριάρχης τοῦ πάμπλουτου Οἰκολογισμοῦ κ.λπ. σέ τίνα κριτήρια ἐμπίπτουσιν; Ἐκ τῆς κεφαλῆς καί τοῦ δέντρου δέν κρίνεται ἡ οὐρᾶ καί ὁ καρπός;
Ἀπό ἄλλην ὁπτικήν, βεβαίως, εἶναι πρός τιμήν του Ἀμερικανοῦ  Ποντίφηκος νά ὁμολογεῖ ρωμαλέως: 
ὅτι, "μπορεί νά μάθουμε περισσότερα (από τους Ορθοδόξους) σχετικά με την επισκοπική Συνοδικότητα"...!
Τό ἀναντίρρητον φυσιολογικόν ἐρώτημα, πού πρέπει νά τεθεῖ ἐδῶ ἀμείλικτα, γιά κάθε συνειδητόν  Χριστιανό τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, εἶναι σέ τίνα ἐκ τῶν δύο εἰδῶν, τῶν "Ὀρθοδόξων", πρέπει νά μαθητεύσει κανείς; Στό πρῶτον εἶδος, ἤ μήπως στό δεύτερον; Ἤ μαλλον, ἕνας συνδιασμός καί τῶν δύο; Πῶς, ποῦ καί μέ ποῖον τρόπον ἀκριβῶς, πρόκειται νά μαθητεύσει ὁ Ἀλάθητος καί Αἰρεσιάρχης πάπας καί ὁ τρομόσαυρος Παπισμός του, ὅταν σχεδόν ὅλοι αὐτοί οἱ "ὀρθόδοξοι" ἀδελφοί του, σαφῶς, καί ἐξάπαντος ἔχουν ἀπωλέσει (πλύν ἐλαχίστων ταπεινῶν ἐξαιρέσεων) τό πνευματικόν αἰσθητήριόν τους καί ἔχουν πλανευθεῖ δυστυχῶς ἐπί τό εἰδικόν ἀπλανές κριτήριον, διότι ἔχουν ἀλλοτριωθεῖ οἱ εὐαγγελικές προϋποθέσεις των, περί τοῦ ἀπλανῶς θεολογεῖν; Πῶς καί ποῦ πάλιν, νά μαθητεύσει, ὁ Πρώτος ἀρχιδιαστροφεύς καί πάπας τῆς οἰκουμένης, ὅταν διέστρεψεν, ἅπαντα τά δουλοπρεπή "ὀρθόδοξα" παπάκια καί δορυφόρους του; Εἶναι ἆραγέ, ὁ πάπας τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, ἔτοιμος νά μαθητεύσει σέ ὀρθόδοξον Θεοφόρον καί Πνευματικόν Πατέρα; Ἄν, ὄχι! Τότε, ἀσφαλῶς καί ἐμπαίζει ἀπόλυτα, μέ ἰησουΐτικην μαεστρία, τούς ὅποιους ἀναγνώστες του, ὅτι ἔχει δῆθεν μία καλή  πρόθεση καί διάθεση, ἵνα μαθητεύσει στήν Ὀρθοδοξία.

3. ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΗΤΕΥΣΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΣΤΟΥΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ" ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ;
Ἀπό μίαν ἄλλην ὅμως ὀπτική γωνία· μέ τά τόσα χρόνια, σχεδόν μισό αἰώνα, Διμερῶν Διαλόγων, ἀλλά καί μέ 10 σχεδόν αἰώνες μελέτης καί ἔρευνας ὑπό τῶν μέν Δυτικῶν Παπικῶν (=Φραγκολατίνων ἤ "Ρωμαιοκαθολικῶν") θεολόγων στά τῶν Ὀρθοδόξων δέ  Καθολικῶν θεολόγων (=Ρωμηῶν), δέν ὄφειλαν οἱ διαχρονικά ἕνοικοι ρασοφόροι , θεολόγοι καί ὀπαδοί τοῦ Βατικανοῦ, ἦδη νά διδαχθῶσιν καί ἦδη νά ἔχουσιν μάθει ἀρκετά, περί τοῦτο τό Ἐκκλησιολογικόν ζήτημα τῆς ὀρθόδοξης καί Ἁγιοπνευματικῆς Συνοδικότητας; Ἐκτός καί ἄν ὑποκρίνονται σκόπιμα τούς ἀφελεῖς, ἐνῶ δέν εἶναι, καί γνωρίζουσιν ὄντως ἄριστα σχεδόν τά περί τῆς Συνοδικότητας τῶν Ὀρθοδόξων ἀλλά εἶναι ἀρκετά δύσκολον πλέον "ἕνας κούκος νά φέρει τήν ἄνοιξη" πολλῶ δέ μᾶλλον νά ἀποκηρύξει καί νά ἀποποιηθεῖ τό Βατικανόν, τό μονάκριβον Πρωτεῖον καί Ἀλάθητον τοῦ "συνοδικοῦ πολιτεύματος" τῶν "Καττόλικων" τοῦ πάπα. Φυσικά, μόνον τινές ἀφελείς, ἀνεξαρτήτου ὁμολογιακῆς καταγωγῆς, δύνανται νά πιστέψουν τό "μαθησιακόν ἐνδιαφέρον" τοῦ πάπα Φραγκίσκου πρός τούς ὀρθοδόξους, μιᾶς καί τό Πέτρειον Πρωτεῖον καί τό Ἀλάθητον τοῦ, ὡς τοῦ μοναδικοῦ καί κυρίαρχου "Βικάριου τοῦ Χριστοῦ" εἶναι ἀμετακίνητα, ἐπιπρόσθετα καί ἀπαρασάλευτα, Παπικά Δόγματα, κατά τῆς ἀνοθεύτου Προφητικῆς-Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Παραδόσεως τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἐμμανουήλ. Ὅμως, στό παπικόν λεχθέν καί γραφθέν, ἐμμέσως πλύν σαφῶς ἀφήνεται νά ἐννοηθεῖ σέ ὅσους ἐννοοῦν τά ἀπλᾶ, ὅτι ἦτο μία λαθεμένη ἐμπειρία, ἡ "συνοδική ἐμπειρία" καθῶς καί ἡ "στατική συνοδικότητα" στόν Παπισμό· ἔτσι ὁμολογεῖται συνειδητά, ἤ μᾶλλον ἀσυνείδητα, ἕνα "μετρειοπαθές" πλύν  Ἀλάθητον  "mea coulpa"... ποῖον τό νόημα ὅμως τούτου, ὅταν ὅ πάπας διεκδικεῖ διά τόν ἑαυτόν του καί τόν θεσμόν πού αὐτός (!) ἐκπροσωπεῖ, ἕνα θεολογικόν Ἀλάθητον;  Τό μόνον νόημα πού ἐντοπίζουμεν βάσει τῶν διαχριστιανικῶν συγκριτικῶν ἐρευνῶν καί μελετῶν μας εἶναι: ὅτι λέγεται ἐκ τοῦ πάπα, εἶναι συμβολικόν μέ διπλοῦς ἀποδέκτες, εἴτε πρός τούς παπικούς ὀπαδούς του, εἴτε πρός τούς ἐν δυνάμει καί ἐν ἐξελίξει ὀπαδούς καί φίλους τοῦ Παπισμοῦ, "ὀρθοδόξους", προτεστάντες, ἰσλαμιστές, βουδδιστές κ.ο.κ.! Εἶναι σοβαρόν πράγμα, νά ἐπιθυμεῖ κοτζάμ πάπας, νά μαθητεύσει εἰς τά Ἁγιοπνευματικά νάματα τῶν Ὀρθοδόξων; Ἄν ὄντως, ὁ πάπας Φ., θεωρεῖ, ὅτι ἡ ὀρθόδοξη Συνοδικότητα εἶναι τό Ἀποστολικόν καί ἄρα τό τέλειον Συνοδικόν πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ἔχει ὄχι, τήν ἀδήριτον ποιμαντική ὑποχρέωσιν νά συνταχθεῖ πάραυτα καί νά ἐπανενταχθεῖ ταχύτατα, ἐν μετανοίᾳ Χριστοῦ, εἰς τήν Ὀρθόδοξην Ἐκκλησία, νά βαπτιστεῖ καί ἔπειτα νά χειροτονηθεῖ μέ τήν ὀρθόδοξη τάξιν, εἰς Ἐπίσκοπον τῆς Ρώμης, ἵνα ἐπανευρεθεῖ, ἡ  ἐνότης τῆς πρῶτης χιλιετίας,  μεταξύ τῶν Πέντε Πρεσβυγενῶν Πατριαρχίων; Ἡ κατά Χριστόν ἐνότητα τῶν καττόλικων μέ τά τῶν ὀρθοδόξων, κρέμμαται κατά βάσιν, ὑπό τήν θέλησιν καί βούλησιν ἑνός καί μόνου ἀνδρός! Τού πάπα!! Μόλις ἀποφασίσει καί ἐπανασυνδέσει, τό ὑπό Φραγκικήν πολιορκίαν (σχεδόν 255 ἐτῶν) καί ἔπειτα ὑπό κατοχήν πατριαρχεῖον τῆς Ρώμης, σύμφωνα μέ τίς Ἐυαγγελικές καί Ἀποστολικές προϋποθέσεις πού σᾶς προαναφέραμεν καί βάση τῶν  λεχθέντων-γραφθέντων τοῦ π. Φ.,  εἰς τούς νόμιμους κληρονόμους καί ἀπογόνους τοῦ, τῆς γνωστῆς στούς εἰδικούς Πενταρχίας τῶν πατριαρχῶν τῆς Ρωμῃοσύνης, ἴσως τότε ὁ πιστός καί ὑπόδουλος λαός τοῦ Παπισμοῦ, νά βιώσει ἐμπειρικά, τήν ἀνόθευτον καί ἐν τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι ὀρθοδοξούσα Συνοδικότητα, ἡ ὁποία εἶναι ἀπούσα κατά τόν πάπα, ἐξάπαντος εἰς τόν Παπισμό, Οὐνιτισμόν, Προτεσταντισμό καί δεῖ τόν Λατινόφρωνα Ὀρθοδοξισμό. Δέν νομίζω νά ἔχουμεν ξεφύγει ἀπό τό θέμα τῆς βιβλιοκρισίας, τοὐναντίον μᾶλλον, ἔχουμεν τόν λογισμό, ὅτι βρισκόμαστε στήν καρδιά του. [2] 

4. ΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Στά μόλις πρόσφατα, Οἰκουμενι(στι)κά Ἐκκλησιαστικά Δρώμενα, τά ὁποία  μάλιστα συνδέονται ἐκ τῶν πιό πάνω παρατηρήσεων,  εἶναι ἡ  ἐν ἐξελίξει συγκλήσεως τινᾶς  "Πανορθοδόξου" Συνόδου [3] τό 2016 ὑπό τινῶν "ὀρθοδόξων"  ἐπισκόπων, εἶναι φανερόν στήν σύμπασα Χριστιανική ἀνθρωπότητα, ὅτι τήν ἀπαρέγκλιτον καί Ἀρχέτυπον Συνοδικήν Ἁρχήν, τῆς πρωτοτύπου Ἀποστολικῆς Συνόδου τῶν Γραφῶν, οἱ ἐν λόγῳ συγκεκριμένοι "ὁρθόδοξοι" ἐπίσκοποι ὅπως καί ὁ πάπας των ἄλλωστε, τήν ἔχουν ἀπωλέσει, ἤ μᾶλλον διαστρέψει, ἐλέω καί θυσία εἰς τά τῶν συγχρόνων Μεταπατερικῶν καί Μετασυνοδικῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων τῆς Pax Vaticana. Αὐτό, ἐξάπαντος εἰς τήν παρούσα βιβλιοκρίσια μας τό σημειώνουμεν, διά ἱστορικούς κυρίως λόγους, μιᾶς καί ἡ ἐν λόγῳ μέλλουσα Σύνοδος τοῦ 2016, δέν προτείθεται νά ἐξετάσει, νά (δι)ἐρευνήσει, νά μελετήσει, νά δικάσει, νά συγκρουστεί, γιά νά ξεκαθαρίσει τό ἐκκλησιαστικόν καί ἐκκλησιολογικόν σκηνικόν, τῆς Οἰκουμενικῆς ἤ τῆς Οἰκουμενιστικῆς, Ὀρθοδοξίας· δηλ. ἐπί τινῶν συγχρόνων "Γνωστικῶν" αἱρέσεων, καί δεῖ τῆς πολυκέφαλου παναιρέσεως τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησις (ἤ ἄν θέλετε καί τοῦ Οἰκουμενισμού) τοῦ Θρησκειολογικοῦ Συγκρητισμοῦ.  Οἱ Οἰκουμενιστές πού ἀρέσκονται περί τινῶν συγχρόνων "ἀντιαιρετικῶν" καί παραθρησκευτικῶν ζητημάτων ὅπως π.χ. τόν Γιαχβισμόν, τόν Σαηεντολογισμόν κ.λπ. δέν πρόκειται, οὔτε καί αὐτά, ὡς μετεξέλιξιν ἀρχαίων αἱρέσεων, νά τά καταδικάσουν! Φανταστεῖτε τό μέγεθος τῆς Ἐπισκοπικῆς ἀλλοίωσις καί ἀλλοτρίωσις. [4]
Εἶναι δυνατόν, νά συζητοῦν ἀκόμη μερικοί, τό "πῶς" καί τό "τί" θά βαφτίσουν καί νά ὀνοματοδοτήσουν, ἐκ τῶν προτέρων (!), μία Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς κἄν νά εἶναι ὑπόδικο καί ὑποεξέτασιν τινά μείζων καί οἰκουμενικόν πρόβλημα, τινά κακοδοξία καί αἵρεσις· πολλῶ δέ μᾶλλον τινά πρόσωπον/α αἱρετικοῦ/ῶν, χωρίς  μάλιστα νά ἀποσαφηνιστοῦν εὐκρινῶς,  τά ἀπαρασάλευτα, Κανονικά καί Ἐκκλησιολογικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας, τά ὁποία ὁροθέσια, συνέπλεξαν καί σύγχισαν-μαζί καί τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας-χωρίς ὡστόσο νά προτείθενται οἱ ἐν λόγῳ "ὀρθόδοξοι" καί συνεπισκόποι, ἤ καί ἀδελφοί τοῦ πάπα τῆς Ρώμης, νά ἐπανατοποθετηθοῦν, νά ἐπικυρώσουν καί νά ἐπαναδιακηρύξουν τίς παρελθοντικές, ὀρθόδοξες καί καθολικές ἀποφάσεις τῶν  Ἁγίων Θεοφόρων καί Θεοπνεύστων Ἐννέα (9) Οἰκουμενικῶν καί ἄλλων τόσων ἁγίων Τοπικῶν Συνόδων; Εἶναι δυνατόν τήν σήμερον, ἡ Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, δηλ. ἡ Διοίκησις τῶν Ὀρθοδόξων Κληρικῶν, νά ἀπαξιώνει νά ἐξετάσει Συνοδικά, τήν σύγχρονη Αἱρετικολογία τῆς Οἰκουμενιστικῆς Κινησιο-ἄ-θεολογίας; Τί εἶναι αὐτό ἆραγέ, πού σήμερα, τήν βραχυκυκλώνει, στό νά μιμηθεῖ μέ ἀκρίβεια, τήν Ἀρχέτυπον-πρότυπον καί Ἁγιοπνευματική Σύνοδον τῶν Θεηγόρων Ἀποστόλων; Ἆραγέ, τί εἶναι αὐτό πού ἀπώλεσεν; Μήπως, τήν ἀνόθευτον καί ἀληθινή Πίστη τῶν Πατέρων  μαζί καί τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας; [5]
Τά παπικά καί οἱκουμενιστικά μεθοδολογήματα καί μηχανουργήματα "γνωστά ἀπ΄ αἰῶνος ἐστί τῷ Θεῷ πάντα τά ἔργα αὐτοῦ (Πράξ. ΙΕ΄,18)" , γι΄ αὐτόν τό λόγο θά πρέπει ὁ πάπας καί τά "παπάκια" του νά διαλύσουν τήν ἐωσφορική προσηλυτιστικήν καί γενοκτόνον Οὐνία θυγατέρα τοῦ Παπισμοῦ, "διό ἐγώ κρίνω μή παρενοχλεῖν τοῖς ἀπό τῶν ἐθνῶν ἐπιστρέφουσιν ἐπί τόν Θεόν (Πρ. ΙΕ΄, 19)" ! Μέ ὅλα σχεδόν ὅσα παραθέσαμεν, συνθετικά, ὁ Μητροπολίτης τῆς Ἀργολῖδος κ. Νεκτάριος δέν τά γνωρίζει καί δέν τά συμμερίζεται; Τότε, πολύ δικαίως τόν ἤλεγξαν αὐστηρά, ὅσοι ἀδελφοί καί πατέρες τού ἄσκησαν, ὀξείαν κριτικήν, διά τό ἐπισκοπικόν του κατάντημα.
Παρ΄ὅλα αὐτά καί δι΄ αὐτά, τό ζήτημα πού θίγεται ἐρωτηματικά ἐπί τῆς συμφιλίωσις καί ἐναρμόνησις τοῦ Πέτρειου Πρωτείου μέ τήν συνοδικότητα τῶν ψευδο-ἐπισκόπων τοῦ πάπα, ὁ πάπας τεχνηέντως, ἀποφεύγει ex officio νά τό ξεκαθαρίσει, καί παραπέμπει στίς Μεικτές θεολογικές ἐπιτροπές καί σέ τινά ψευδο-directiva τό λεγάμενον καί Κείμενον τῆς Ραβέννας.

5. ΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΟΜΑΝΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΑΕΝΑΩΣ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ.
Ἆραγέ, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐναρμονισθεῖ ἕνα ἀτομικόν-δογματολογικόν "δικαίωμα" τοῦ πάπα μέ τό Ὀρθόδοξον Συνοδικό΄πολίτευμα; Ἄνευ τοῦ παπικοῦ Πρωτείου καί Ἀλαθήτου, ἡ Φραγκολατίνικη ὁμολογιακή κοινότητα, ξεθεμελιώνεται! Ἡ σύνοδος τῶν ψευδο-ἐπισκόπων τοῦ "Ρωμαιοκαθολικισμοῦ", εἶναι ἁπλᾶ, διακοσμητικές  γλάστρες, ἤ μαριονέτες, μισθωτοί κομπάρσοι καί ἄβουλοι δορυφόροι στήν ὁλοκληρωτική καί καθολική πυραμιδωτή ἐξουσία, μέ  βάση τῆς ἀρχῆς τοῦ "ἑνός" καί μόνον, ἀνδρός. Δεν εἶναι καθόλου τυχαῖον πού "ὀρθόδοξοι" ὑψηλά ὑστάμενοι, ρασοφόροι, ὑπό τῶν πολυχρόνιων Μεικτῶν Διαλόγων μέ τά τῶν παπικῶν κ.ἄ., ἄρχισαν νά υἱοθετοῦσιν τέτοια ἑτερο-δογματολογικά στοιχεῖα καί νά τά εἰσαγάγουσιν θεωρητικῶς καί πρακτικῶς, σέ πειραματικόν στάδιον, εἰς τήν αὐλή τῶν. Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, δέν δύναται, νά ἀπαλαγεῖ εὔκολα ἐκ τοῦ Ἀποστολικοῦ πολιτεύματος Της, διότι εἶναι παραδεδομένον καί τεθεσπισμένον ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τῶν Θεηγόρων Ἁγίων Ἀποστόλων τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι λοιπόν, κανένας νουνεχής, ἤ καί νόρμαλ ὀρθόδοξος Πατριάρχης, εἴτε Ἀρχιεπίσκοπος, εἴτε Μητροπολίτης κ.ο.κ., δέν δύναται νά διεκδικήσει ἐπί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς του, ἕνα ταυτόσημο καί ὁμοιούσιο "παγκόσμιο Πρωτεῖον δικαιοδοσίας" ἤ καί μία "ὑπέρτατη Ἀλάθητη Διδακτική ἐξουσία" [6] διότι ἡ Ἐκκλησιαστική ἱστορία-πρώτιστα-καί ἔπειτα ἡ Κανονική καί Δογματολογική τάξις τῶν Ὀρθοδόξων, θά τόν ἀδιάσουν εὐκόλως, μιᾶς καί τό ἐκκλησιαστικόν Σῶμα αὐτῶν, διαθέτει τά Θεανθρώπινα καί Πνευματικά ἀντανακλαστικά καθῶς καί τά ἀπλανή αἰσθητήρια, κατά  τινῶν ἐπικίνδυνων "λοιμώξεων" ἐξ ὕπουλων ψευδομυθολογιῶν. Ἄν ἦτο ἡ Φιλάνθρωπη Ὀρθοδοξία, νά ἀποδέχεται καί νά ἀνέχεται ἀδιάκριτα, τέτοιου εἶδους "προσβολῶν", δηλ. τινές παπίζουσες "ἐπισκοποκεντρικές" κακομυθίες, ποῖον τό λογικόν νόημα, νά αὐτοπροσδιορίζεται, ὡς "Ὀρθοδοξία", μιᾶς καί τό alter ego της θά ἦτο: ἡ πανῶλη τῆς κακοδοξίας; Εἶναι δυνατόν νά σχετικοποιοῦμεν τά νοήματα τῶν λέξεων; Μᾶλλον γι΄ αὐτόν καί ἀ-νοητεύουμεν σφόδρα, στά θεολογικά γράμματα. Ἐξάλλου τό δηλώνει καί ὁ Μέγας Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: "Ἡ τῶν ὀνομάτων σύγχυσις ποιεῖ τοῖς αἱρετικοῖς τήν πλάνην." [7]
Ὁ καθηγητής τῆς Ὀρθοδόξου Δογματικῆς τῆς Ἐκκλησίας, κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης ἀναφέρει εἰδικῶς, σέ μία ἄκρως ἐνδιαφέρουσα καί πρόσφατην δογματολογική μελέτην-ἀντίδοτον, ἡ ὁποία (προ)ἀπαντά μέ ἐπιστημονικόν χειρουργικόν τρόπον, ἐπί τῶν σωρηδόν ζητημάτων πού θίγονται στό ἐν λόγῳ βιβλιάριον τοῦ πάπα Φραγκίσκου· μᾶς καταγράφει δέ τά ἑξῆς: "Εἶναι διεθνῶς, ἱστορικά ἐπιβεβαιωμένο, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολή οὑδέποτε ἀναγνώρισε στόν ἐπίσκοπον Ρώμης Πρωτεῖο διοικητικῆς δικαιοδοσίας καί ἐξουσίας... παρά μόνον "Πρεσβεῖα τιμῆς", πού σημαίνει, ὅτι ἧταν πρῶτος μεταξύ ἴσων "primus inter paris" (28ο Κανόνα Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου)." Μάλιστα ἀναφέρει ὁ ἴδιος ἔγκριτος καθηγητής τῆς Συγκριτικῆς Δογματικῆς, ὅτι οἱ ἀξιώσεις καί ἐμμονές τῶν Δυτικῶν περί τοῦ "Πρωτείου ἐξουσίας" ἦτο σημαντική αἰτία γιά τήν ἀπόσχιση τῶν Παπικῶν ἀπό τήν Ἐκκλησία. Τό δυστύχημα εἶναι, ὅτι ἐκ τῶν σημερινῶν ἐκκλησιαστικῶν δρώμενων, δέν διδασκόμαστε διόλου, ἐκ τῶν παρελθοντικῶν καί ἱστορικῶν λαθῶν μας. Ἄρα θά πρέπει, νά καταστεῖ σαφές, ὅτι ἡ παπίζουσα Ἐκκλησιολογία, τῆς ἀπολύτου Μοναρχίας τοῦ πάπα,  ἀντιβαίνει καί ὑποσκάπτει, τήν Ὀρθόδοξη Δογματική καί Ἐκκλησιολογική Διδασκαλία τῶν Προφητῶν-Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ὑφίστατο ἱστορικά, θεολογικά, κοινωνιολογικά, κ.ο.κ. "ἀπόλυτη ἀντιπαλότητα" μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιολογιῶν, ἔτσι μεθοδεύθηκεν μία τρίτη Ἐκκλησιολογία, ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς  Οἰκουμενικῆς Κίνησις πρός τόν πολυδαίδαλον Συγκρητισμόν. Μάλιστα ὁ κ. Τσελεγγίδης μᾶς ἀποσαφηνίζει εἰδικά, ὅτι: "Τό παπικό Πρωτεῖο-σε συνδιασμό, μάλιστα, με τό παπικό Ἀλάθητο-καθιστᾶ, θεωρητικῶς καί πρακτικῶς, τελείως ἀδύνατη τήν καταδίκη τοῦ Πάπα σέ περίπτωση δογματικῶν σφαλμάτων του. Αὐτό καί μόνον βεβαιώνει τήν ἐκκλησιολογικοῦ χαρακτῆρα στρέβλωση τῆς συνοδικότητας τῶν ἐπισκόπων...  Τό Πρωτεῖο, ὄχι μόνον δέν ὑπηρέτησε τήν ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἀντίθετα, κυοφόρησε διασπαστικές τάσεις στίς ὁποίες, καθῶς ἀποδεικνύει ὁ καθηγητής, ὀφείλονται καί συνδέονται ἄρρηκτα σέ ἐσφαλμένες θεολογικές προϋποθέσεις "πρωτίστως στήν Πνευματολογία", δηλ. τό Filioque. [8]

7. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΝΑΣ ΕΙΝΑΙ "ΤΟ ΝΕΟΝ" ΚΑΙ ΤΟ "ΕΤΕΡΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ" ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΜΕ ΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ;
Ἐντοῦτις στό ὑπό κρίσιν βιβλίον, ὁ πάπας Φ., προσδιορίζει, γραπτῶς καί ἐπίσημα μάλιστα, ὡς πρός τό "πῶς" μέλλει νά ἀσκῆται Οἰκουμενικά, τό παπικόν Πρωτεῖον, ἐπί τῆς (προ)σχεδιαζόμενης παποκαισαρικῆς ἐξουσιαστικότητας ἐπί πάντων τῶν Χριστιανῶν, καί δεῖ ἐπί τῶν Ὀρθοδόξων καί τῶν Μονοφυσίτων, καί μᾶς παραπέμπει εἰς τό  ὑπογραφθέν ὑπό τῆς Διμεροῦς, Κείμενο τῆς Ραβέννας. Ἔχει μᾶλλον τινά ἀπόλυτον δίκαιον καί λέει ἀνοικτά καί ἀνερυθρίαστα καί στυγνᾶ τήν ἀλήθεια, ὅτι ἡ Μεικτή Ἐπιτροπή τῶν Διμερῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων, προσπαθεῖ μέ νύχια καί μέ δόντια νά "ἐπανανοηματοδοτήση" μέ τήν "συμβολή" μάλιστα τινῶν ὀρθοδόξων, τό θέμα τοῦ Πρωτείου, εἰς πείσμα μάλιστα, τῶν πολυποίκιλων καί ἰσχυρῶν ἀντιδράσεων ἐκ τινᾶς μεγίστης μερίδας τοῦ Πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας γιά τό ἐν λόγῳ θέμα, ὅπως συνέβει π.χ. εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου (Κύπρος 2009)!
Ὁ καθηγητής τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, κ. Δ. Τσελεγγίδης, ἀναλύει σέ βάθος καί ἄκρως ἐπιστημολικά τό Κείμενο τῆς Ραβέννας, μέ καθάρια καί σαφῆ ὀρθοδοξο-Πατερική προσέγγισιν καθῶς καί μέ ρωμαλέα θεολογική καί καί ἐκκλησιολογική ἄποψη· δηλαδή, σέ μόλις πρόσφατο (2013) δογματολογικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον, κονιορτοποιεῖ ἀρίστως καί ἐπιτυχῶς, ἄπαντα τά Νεοβαρλααμίζοντα καί Μεταπατερικά ἐπιχειρήματα τῶν ἀδελφῶν μας Οἰκουμενιστῶν πολλῶ δέ μᾶλλον, καταρίπτει, κάθε σημεῖον τοῦ προβληματικοῦ Κειμένου τῆς Ραβέννας ἀφιερώνοντας εἰδικόν ἐπί μέρους κεφάλαιον, μέ τίτλον: Ὀρθόδοξοι προβληματισμοί με ἀφορμή τό Κείμενο τῆς Ραβέννας. Σημειώνει ὁ κύριος καθηγητής κατά τῆς ἔωλης καί σαθρῆς ἐπιχειρηματολογίας τῶν παπόφιλων Οἰκουμενιστῶν: "Στό κοινό κείμενο (τῆς Ραβέννας) ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία ἐπεκτείνεται καί ἐφαρμόζεται ἀνεπίτρεπτα καί στούς ἑτεροδόξους. Αὐτό γίνεται ἀπροϋπόθετα, χωρίς, δηλαδή, νά λαμβάνονται ὑπόψη οἱ ὑφιστάμενες δογματικές διαφορές, πρᾶγμα, πού νομιμοποιεῖ ἐκκλησιολογικά τήν ἑτεροδοξία καί τήν ἐξισώνει μέ τήν Ὀρθοδοξία. Ὁ ἐκκλησιολογικός αὐτός νεωτερισμός διαποτίζει ὅλο τό κοινό κείμενο καί ἐκβάλλει σέ ἐπιμέρους ἐκκλησιολογικές παραδοξότητες, οἱ ὁποῖες ἀλλοιώνουν τήν ἕως τώρα αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδοξίας." [9]
Θά πρέπει μᾶλλον, τοῦτο τό πολύτιμον πανεπιστημιακόν πόνημα τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς, νά μεταφρασθεῖ ἔγκαιρα, εἰς τήν Ἰταλική, Ἀγγλική καί Ἰσπανική γλώσσα τοῦ πάπα Φραγκίσκου, γιά νά τό μελετήσει προσεκτικά, μόνον ὁ πάπας τοῦ Βατικανοῦ, πιθανόν μέ παρέα τό Τάγμα τῶν Ἰησουϊτῶν του, ἵνα ἐπαναξιολογήσουν καί ἐπανασχεδιάσουν καλύτερα ἐτοῦτην τήν φορά, τούς ἱμπεριαλιστικο-ἐκκλησιολογικούς σχεδιασμούς των. Ἐκ τῆς πλευρᾶς ὅμως τῶν ὅποιων "ὀρθοδόξων" τυχόν καί ὑπέγραψαν τό συγκεκριμένο καί ἐπαίσχυντο Κείμενο τῆς Ραβέννας, θά πρέπει ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, νά τούς ἀπαξιώσει μέ κάθε τρόπον καί μέσον, διότι ἐπαναλαμβάνουσιν δυστυχῶς, τήν μεταπατορικήν προδοσίαν τοῦ Ἰούδα, ἐπί τριάκοντα εὐρω-αργύρια!

 8. Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ: Η ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ἤ ΟΔΟΣ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ;
Σέ ἄλλη μία ἄλλη περίπτωση, ὁ π. Φραγκίσκος διατυπώνει στό ἐγχειρίδιόν του: "Πρέπει νά βαδίζουμε ενωμένοι μέσα στις διαφορές μας. Δεν υπάρχει άλλη οδός να μας ενώσει. Αυτή είναι η οδός του Χριστού."
Τό πρόβλημα ὅμως, δέν ἔγκειται μονοσήμαντα στό τί διδάσκει ex cathedra ὁ ἑκάστοτε πάπας, διότι ὁ πολιτικοθρησκευτικός πάπας ὡς γνωστόν, ἵνα ἐμπεδώσει τήν παγκόσμια κυριαχία του διδάσκει παπόπνευστα καί διαβολόπνευστα θεολογούμενα. Τό μείζον θέμα εἶναι ὅτι καί οἱ Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι φλερτάρουν μέ τέτοιες ἀνόνητες καί ἀνόητες παπίζουσες ἰδεοληψίες. Ἕνα πρῶτον καί τρανόν παράδειγμα, Λατινόφωνος μιμητισμοῦ, εἶδαμεν ἐξ ἀρχῆς τῆς βιβλιοκρισίας μας, τόν "παραδοσιακόν" καί σεβάσμιον Ὀρθόδοξον (;) Μητροπολίτη Ἀργολῖδος κύριον Νεκτάριον, πού ἔτρεξεν νά βιβλιοπαρουσιάσει ἀσμένως, τό παπικόν βιβλιάριον. Δυστυχῶς, ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον, ὁ ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Πατρολογίας τοῦ ΑΠΘ Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, σέ συγκεκριμένη δημόσια καί αὐστηράν κριτικήν  κατά τοῦ Σεβ. Ἀργολῖδος, ἀλλά καί ὅταν σέ περίφημον ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιόν του περιγράφει τά ἑξῆς: "Ἔχει ὄντως μολυνθῆ ἐπικίνδυνα ἡ πνευματική ἀτμόσφαιρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τό ἐκκλησιαστικό κλῖμα ἔχει ἀλλάξει, μεταλλαγμένα πνευματικά προϊόντα κυκλοφοροῦν, ἀκόμη καί στό χῶρο τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ. Αὐτά ἀποτελοῦν τό ἀληθινό οἰκολογικό πρόβλημα, μέ τό ὁποῖο ἔπρεπε νά ἀσχολοῦνται οἱ ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες. Ἀντί ὅμως νά ληφθοῦν κατεπείγοντα μέτρα ἐναντίον αὐτῆς τῆς πνευματικῆς μολύνσεως καί καταστροφῆς πού ἔχει σωτηριολογικές συνέπειες, ἐνισχύεται ἡ μόλυνση καί ἐνθαρρυνεται ἡ οἰκουμενιστική πορεία, μέ τό ψευτοεπιχείρημα τῆς μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς ἀγάπης τῶν πρός τούς ἑτεροδόξους. Ὁ ἀγαπῶν εἶναι εἰλικρινής, ὄχι ὑποκριτής καί διπλωμάτης· λέγει τήν ἀλήθεια πρός τούς ἑτεροδόξους, δέν ἀποκρύπτει τήν ἀσθένεια, γιατί ἀλλιῶς πῶς καί πότε θά ἀρχίσει ἡ θεραπεία;" [10]

Φυσικά ἦδη τά οἰκουμενιστικά ἀκαδημαϊκά ἐγχειρίδια τινῶν στρατευμένων "ὀρθοδόξων" Οἰκουμενιστῶν καθηγητῶν, καταγράφουν σωρηδόν ἔντεχνες ἀστοχίες καί ψευδολογίες, ὅπως π.χ. τό ἐγχειρίδιον τοῦ καθηγητοῦ Στυλιανοῦ Τσομπανίδη πού καταγράφει ἐπί λέξει: "Η Ορθόδοξη Εκκλησία σύμφωνα με την αυτοσυνειδησία της αποτελεί τον φορέα της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού. Πέρα από αυτή την αλήθεια παραδέχεται την πραγματικότητα της ύπαρξης των άλλων Εκκλησιών και Ομολογιών στη ζωή της όλης χριστιανοσύνης. Αυτή η διπλή παραδοχή και αναγνώριση τη βοηθά να καθορίσει τι είναι η Ορθοδοξία για τις άλλες και τι οι άλλες γι΄ αυτήν. Να καθορίσει δηλαδή τη δική της θέση και στάση απένταντι στις πολλές Εκκλησίες." [11]
Ἐτοῦτη ἡ "διπλή παραδοχή" καί ἡ "ἀναγνώριση" εἶναι μία ψευδόδοξη-Συγκρητιστική καί  Νεο-μεταπατερική σύνθεσις, καθῶς καί ἕνα σατανικόν φαντασιολόγημα, ἐκ τῶν πλανεμένων ἀκαδημαϊκῶν καί κληρικῶν ταγῶν τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων. Πρόκειται γιά ἀθεολόγητες ἰδεοληψίες, μή ἀναγνωρισμένες καί μή ἐπικυρωμένες ὑπό τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,  ἐκπορευόμενες στρατοκρατικά ἐκ τῆς Δεσποτικῆς Διοικοῦσης Ἐκκλησίας καί τινῶν συγκεκριμένων φιλόδοξων-κακόφρονων ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων.  Ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία, δέν πάσχει, ἀπό τό ψυχιατρικόν σύνδρομον τῆς Διχασμένης Αὐτοσυνειδησίας ἤ καί ἀπό τό νόσημα τῆς Σχιζοφρενοῦς Προσωπικότητας. Αὐτά τά τραγικά μειονεκτήματα, εἶναι συστήματα καί "ἀρετές", ἐξάπαντος τινῶν αἱρετικῶν νόων. Τό τί αὐτοκαθορίζει καί τό τί (αὐτο)προσδιορίζει, ὡς  ἀλάθητον αὐτοσυνειδησίαν, ἡ Ὀρθοδοξία, εἶναι διατυπωμένον-ἐπικυρωμένον καί ἀπλανῶς Ἁγιοπνευματικῶς ἐρμηνευμένον, εἰς τό Ἅγιον Σύμβολον τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων διά τῶν Θεοφόρων Θεολόγων Πατέρων, τό ὁποῖον Σύμβολον καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἐξάπαντος δέν ἐπαμφοτερίζουσιν σέ καμίαν ἐρμηνείαν διά κανέναν ἱερόν σημεῖον του. Ἠ ἀλήθεια τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, εἶναι μία καί ἀδιαίρετη, ἀσύγχητη καί ἄτρεπτη. Οἱ μόνοι τρεπτοί, συγχησμένοι καί διαιρεμένοι ὑπαρξιακά,  εἶναι ὅσοι συνειδητά-ἀσυνείδητα, διαστρέφουσιν ἐπί σκοποῦ, τήν Προφητική-Ἀποστολική καί Πατερική αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐξάπαντος ὁ πάπας Φραγκίσκος  μαζί μέ τά παπάκια του, ψευδολογοῦσιν ἀσυνάρτητα. Ἀπόδειξις Καινοδιαθηκική, διά τῆς ἀνυπόστατου ἐνώσεως τού ἀσώτου καί πολυ-αιρετικοῦ Παπισμοῦ μέ τήν ὁρθήν Καθολικήν καί Πατερικήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ Χριστολογική παραβολή τοῦ Ἀσώτου υἱοῦ, καθῶς τονίζει: "Εἶπε δέ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώποιόν σου, καί οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. (Κατά Λουκάν ΙΕ΄,21)". Ἄν τυχόν ὑφίσταντο ἐρμηνευτικές ἐνστάσεις ὑπό τῶν φίλων Παπικῶν-Ἰησουϊτῶν καί Οὐνιτῶν, ἄς  ἐστιάσουν τότε στό ξεκάθαρον  λεχθέν καί ἀναντίρρητον ὀδοδείκτην ὐπό τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ:  "Καί ἀποκριθείς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· δοκεῖτε ὅτι οἱ Γαλιλαῖοι οὗτοι ἀμαρτωλοί παρά πάντας τούς Γαλιλαίους ἐγένοντο, ὅτι τοιαῦτα πεπόνθασι; Οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ΄ ἐάν μή μετανοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε. (Κατά Λουκάν ΙΓ΄, 2-3) Ὅταν ὑφίσταντο, Θεολογικές διαφορές, ὁ Μέγας Ἀρχιερέας τοῦ Σύμπαντος καί νέος Ἰωνᾶς, προτάσσει ἀπερίφραστα, αὐστηρᾶ καί ἀμετάκλητα τό: "Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;"  Ἄρα ὑφίστατο καταφανῶς, μία ὁδός πού δύναται νά ἐνώσει τίς ἀποσχισμένες ὁμολογίες μέ τήν Ὀρθόδοξην Καθολική Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ· καί ἀποφατικῶς ὑφίσταντο, χιλιάδες ἄλλοι διαβολόπνευστοι ὁδοί, πού "ἐνώνουν" ἐν τῷ ψεύδει τῆς "Ἐκκλησιολογικῆς" Οἰκουμενικῆς Κίνησις,  τίς ἑτερόδοξες κοινότητες μέ τήν Ὀρθοδοξίαν. Αὐτή ἡ μή νόμιμος, μοιχική ἔνωσις καί πόρνικη μείξις ἀποκαλεῖτο θεολογικῶς: Νικολαϊτισμός, Βαρλααμισμός, Οἰκουμενισμός ἤ καί Συγκρητισμός. Διαλέγεται καί παίρνεται...!
Ἐκ τῶν πιό πάνω παπικῶν λεχθέντων καί γραφθέντων εἰς τό κακόμοιρον ἰησουΐτικον τευχίδιον τῆς βιβλιοκρισίας μας, προκύπτει τό ἑξῆς θεο-λογικόν ἐρώτημα: Τό εὐλογημένον ἐνδεχόμενον, βάση τῶν Διμερῶν Διαλόγων ἤ κ.ἄ. τρόπου, νά ἀρθοῦν σέ κάποια μελλοντική φάση, οἱ δογματολογικές διαφορές, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μέ τόν αἱρετικοσχισματικόν Φραγκοπαπισμόν, καί νά βαδίσωμεν τήν ὁδόν τῆς ἐν Χριστῷ ἐνότητας, ἄνευ τινῶν θεολογικῶν διαφορῶν, τό ἀποκλείει ὁ πάπας Φραγκίσκος; Ἀπ΄ὅτι φαίνεται, ἐκ τῶν πιό πάνω ἀλλά καί ἐπί τοῦ ὅλου τομιδίου, ἡ στάσις τοῦ πάπα, εἶναι καί παραμένει ἡ ἴδια, διαχρονικά, μέ τά Βατικάνεια διατάγματα καί δόγματα τοῦ "Ρωμαιοκαθολικισμοῦ". Ἄρα συνοπτικά, ναί (!), ὅντως ἀποκλείει τήν ἐν Χριστῷ ἐνότητα ἐν τῇ μετανοίᾳ τῶν διασπαστικῶν τάσεων καί  δογμάτων του. Γιατί ἆραγέ; Πέραν τῆς ἀντικανονικῆς καί παράνομου "ἄρσης τῶν Ἀναθεμάτων" εἰς τήν τραγελαφικήν καί κατά ἄνθρωπον πορεία τῆς Οἰκουμενιστικῆς Κινήσεως, ὁ πάπας παραμένει ἀμετανόητος καί μᾶς ἀποσαφηνίζει ἀμίληκτα, σαφῶς, ὅτι δέν πρόκειται νά συμβιβαστεῖ ποτέ του, ὡς Βατικανόν, διά τινά σοβαρότατην "ἄρσην τῶν Διαφορῶν", δηλαδή τῆς ἄρσεως τῶν πολυποίκιλων καί ἐπιπρόσθετων, ἐπί 1000 σχεδόν συναπτᾶ ἕτη, τῶν θεολογικῶν καί δογματολογικῶν διαφορῶν, τῆς Ὀρθοδόξου Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας μέ τά τῆς Βατικάνειου πολιτικοθρησκευτικῆς καί αἱρετικοσχισματικῆς Συναγωγῆς. Τά ἱστορικοδογματικά "Ἀναθέματα" κατά τῶν αἱρετικῶν Φραγκολατίνων, δεν ἦσαν οἱ θεολογικές αἰτίες, ἀφορμές καί διαφορές, ἀλλά τό τελεσίδικον καί παιδαγωγικόν ἀντίδοτον-φάρμακον, ἵνα προβληματιστοῦσιν καλῶς, διά τίς σωρηδόν αἱρέσεις των. Μέ τήν ἀντικανονική καί ἀντιευαγγελική, ἄρσην τῶν ἀναθεμάτων, εἶναι σάν νά ἔπαψεν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, νά χορηγεῖ τήν ἱνσουλίνη, στόν ἀσθενή καί διαβητικόν Παπισμόν, καί ἄρα τό τέλος του θά εἶναι τραγικόν καί ἀναπόφευκτον. Μοναδική σωτηρία του, εἶναι οἱ ὀπαδοί του παπισμοῦ, νά προβληματιστοῦν βαθέως καί νά ἀσκήσουν ἄμεσα πιέσεις πρός τόν πάπα, ὅπως ἐπανέλθει εἰς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, διαφορετικά, ἄς  ἐγκαταλείψουν τόν ἀμετανόητο πάπα καί τήν φατριά του, καί νά ἐπανέλθουν μαζικά ὥς ξεχωριστά ἄτομα, εἰς τήν Κανονική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει, καί ὄχι μόνον ἡ θεολογία, ποία εἶναι, ἡ ἐρωμένη καί Νύμφη Του. Τέλος νά σημειώσουμεν, ὅτι τό κοινό βάδισμα τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων, δέν εἶναι βάδισμα ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἐνότητα ἐν τῷ δυσαγγέλιον τοῦ Ἀντιχρίστου πατέρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπόδειξις, ὅτι δέν μᾶς ἐπιλύει ριζηδόν, τίς ὅποιες διαφορές μας. Ἀλλά μᾶς τίς τακτοποιεῖ φαινομενικῶς, γιά τό φαίνεσθαι καί ὄχι εἰς τό εἶναι καί τόν πυρήνα τῶν θεολογικῶν πραγμάτων. Ἄρα λοιπόν, κοντολογίς, ὑφίστατο ἡ ἐν Χριστῷ ὁδός, που δύναται νά ἀπαλειφθοῦν οἱ διαφορές, καί νά ἐνώσει πάλιν τούς αἱρετικούς καί σχισματικούς,  ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Του. Γι΄ αὐτό ἔχομεν τήν ἰσχυρά ἄποψη, ὅτι ἡ ὁδός τοῦ Ἰησουϊτισμοῦ, τοῦ Οὐνιτισμοῦ καί Παπισμοῦ, εἶναι ἀντιχριστιανικός δρόμος, πού ἀντί νά μᾶς ὁδηγεῖ πρός τῆν Βασιλείαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μᾶς ὁδηγεῖ πρός τήν βασιλεία τοῦ Διαβόλου. Στῶμεν καλῶς!

9. ΣΤΕΙΡΟΙ "ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΙ" ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΙ.
Οἱ 81 σελίδες τοῦ καλαίσθητου βιβλίου τοῦ πάπα Φραγκίσκου, δυστυχῶς, δέν μᾶς ἄγγιξαν βαθιά, ὅπως ἄγγιξαν τόν Μητροπολίτη Ἀργολίδας κ. Νεκτάριον· τί θέλαμεν ἄλλωστε, νά τόν ἐμπιστευθοῦμεν τυφλᾶ, καί νά κατακρίνουμεν ἀδίκως ὅλους τούς γνωστούς φανατικούς καί φονταμενταλιστές παπομάστιγες; Μήπως τά μακριά καί ἄσπρα φουντωτά γένια, κάνουν τόν παπά, ἤ μήπως τά ράσα; Καλά ἔπραξε καί ὁ ἀείμνηστος Οἰκουμενικός Δογματολόγος καί Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας π. Ἰωάννης Ρωμανίδης πού ἔβγαλε ἐπί σκοποῦ τά ράσα του. Μέ τέτοιους Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους καί Δεσποτάδες, ὡσάν τόν κύριον Ζηζιούλα, τόν κύριον Βαρθολομαίον, τόν κύριον Ἐλπιδοφόρον, τόν κύριον Σαββάτον, τούς κυρίους Ἰγνάτιον καί Νεκτάριον, ἐπιβάλλετο, νά ἐβγάζαμεν καί μεῖς τά ράσα μας! Μετανοήσαμεν χιλιάκις, πού σπαταλήσαμεν τά λεφτά μας καί τον πολύτιμον χρόνον μας, διά τήν ἀγοράν καί μελέτην του, διότι, γέμει ὄντως φοβερῶν πλανῶν, κακοδοξιῶν καί αἱρέσεων. Ἆραγέ, ὁ βιβλιοπαρουσιάσας καί μεγαλόσχημος Μητροπολίτης, ἐξάπαντος πού μᾶς ἐπαρέσυρεν, σέ τέτοιον φαιδρόν καί φαῦλον κύκλον, ὁ Σεβ. κ. Νεκτάριος, τί ψυχήν ἐπισκόπου, θά παραδώσει ἐνώπιον τοῦ Δικαιοκρίτου; Παρακαλούνται, οἱ ὀρθόδοξοι ἀναγνώστες μας, ὅπως μή διανοηθοῦν νά μελετήσουν, τέτοιον φαυλεπίφαυλον καί διαβολικόν τομίδιον ἐκ τῶν Ἰησουϊτῶν, διότι θά δηλητηριασθῶσιν πνευματικῶς, καί θά κλονισθῶσιν συνθέμελα ἡ Πίστις των.





ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου, ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Κατά τίς προφορικές παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη), Τόμος Β΄, Ἔκδοση Α΄ 2011, Ἐκδόσεις: Ἱερά Μονή Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σελ. 415-418.

[2] Πρωτ. Ἰωάννου Ρωμανῖδου, ΡΩΜῌΟΣΥΝΗ-ΡΩΜΑΝΙΑ-ΡΟΥΜΕΛΗ, Ἔκδοσις Τρίτη, Ἐκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 192-193.

[3] Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἐν ὄψει τῆς συγκλήσεως τῆς Συνόδου τοῦ 2016. 



[5] Πρωτ. Θεοδώρου Ζήση, Μεταλλαγμένη καί ἀλλοιωμένη ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Δυσμενεῖς ἐξελίξεις κατὰ τὴν προετοιμασίαν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου). 

[6] Πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Ο ΠΑΠΑΣ "ΑΛΑΘΗΤΟΣ" (Κριτική παρουσίαση ὁμότιτλου βιβλίου τοῦ Αugust Bernhard HASLER, ἔνα βιβλίο-βόμβα στά σπλάχνα τοῦ Παπισμοῦ), Πρότυπες Θεσσαλικές Ἐκδόσεις, Τρίκαλα-Ἀθήνα 2002, σσ. 143.

[7] Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ΕΠΕ Τόμος 5ος, Ἅπαντα τά ἔργα, Δογματικά-Ἀντιρρητικά-Ἁγιολογικά, Α΄ Δογματικοί Λόγοι (Περί τῶν ἐν τῷ Χριστῷ δύο θελημάτων καί ἐνεργειῶν), σελ. 50.

[8] Δημητρίου Ι. Τσελεγγίδη, ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ (Θεολογικές καί Ἐκκλησιολογικές προσεγγίσεις), σσ. 331. Δείτε καί τό εἰδικόν κεφάλαιον: Μέρος Τρίτον, Ἡ ἐν Χριστῷ ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας (Οἱ ἐσφαλμένες θεολογικές προϋποθέσεις τοῦ παπικοῦ Πρωτείου), σελ. 201-218, Ἐκδόσεις: Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2013.

[9] Τοῦ Αὐτοῦ, ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 229-247.

[10] Πρωτ. Θεοδώρου Ζήση, ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ, Σειρᾶ: Φίλη Ὀρθοδοξία, Ἐκδόσεις: Βρυένιος, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 57. Δείτε καί τόν περίφημον, δίκαιον, εὔλογον, ἀντιρρητικόν καί Προδρομικόν, δημόσιον ἔλεγχον καί κριτικήν, κατά τοῦ Οἰκουμενιστή καί φιλοπαπικοῦ Μητροπολίτη τῆς Ἀργολῖδος κ. Νεκταρίου πού ἔσπευσεν νά βιβλιοπαρουσιάσει, ἄτοπα καί ἀ-νόητα, τό ὑπό βιβλιοκρισίαν ἐκ τοῦ γράφωντος,  καί βιβλιάριον τοῦ Αρχιαιρεσιάρχου πάπα Φραγκίσκου : Π. Θεόδωρος Ζήσης - Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς για τον Πάπα και οι φιλοπαπικοί των ημερών μας (ΒΙΝΤΕΟ 2015)


[11] Στυλιανοῦ Χ. Τσομπανίδη, Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ "DOMINUS IESUS" ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ (Από το οικουμενικό άνοιγμα στην εκκλησιολογική αποκλειστικότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας), Ἐκδόσεις: Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 196.