Translate

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: [ΜΕΡΟΣ Ε΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ



Ἔκθεσις ἀκριβῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας περί τῆς θανατηφόρου αἱρέσεως τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ

(Μέρος Ε΄)



1.   ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΚΠΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΡΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ;

Μελετήσαμεν πρόσφατα, μέ μεγάλον ἐνδιαφέρον μίαν ἀρκετά καλήν καί περίφημον, ἐπιστημονική μελέτη, τινός Καθηγητοῦ τῆς Ἠθικῆς, τῆς  Θεολογικῆς Σχολῆς, τοῦ κ. Μιλτιάδη Χρ. Βάντσου, περί τῆς σύγχρονης “Ἠθικῆς θεώρησις τῶν ἐκτρώσεων”. Ἐντοπίσαμεν τά βασικᾶ σημεῖα της, τά ὁποῖα θεωροῦμεν, ὅτι θά σᾶς ξεδιαλύνουν ἐπαρκῶς, γιά ποῖον λόγον, σύγχρονοι «ὀρθόδοξοι» θεολόγοι (π.χ. ὁ μόλις πρόσφατα ἀφορισθείς κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης κ.ἄ.), Κληρικοί καί Μοναχοί (π.χ. Ἰωσήφ Βατοπαιδινός κ.ἄ.), διδάσκουν τέτοιαν μεγίστην, γενοκτόνον καί ψυχοκτόνον, κακοδοξίαν καί αἵρεσιν, ἐκείνην τῆς «διακοπῆς τῆς κύησις» τουτέστιν, τόν Θεομίσητον ἐμβρυοκτονισμόν διά τῆς ἐκτρώσεως.
 
ΠΗΓΗ: "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ"


Καταγράφει ὁ Λέκτορας τῆς Ὀρθοδόξου Ἠθικῆς ὁ κ. Βάντσος, τά ἑξῆς φιλοσοφούμενα, ἐκ τινῶν ἑτεροδόξων θεολόγων καί φιλοσόφων [1]:

1.      θική σημασία τν ρων «κτρωση» καί «διακοπή κύησης» τονίσθηκε πολύ χαρακτηριστικά στή Γερμανία, που ο μέν πολέμιοι τν κτρώσεων χρησιμοποιον τόν πρτο ρο, ο δέ πέρμαχοί τους το δεύτερο... σοι χρησιμοποιον τόν ρο «διακοπή κύησης» τονίζουν τι πρόκειται γιά ναν ντικειμενικό καί παλλαγμένο προκαταλήψεων ρο, στόν ποο μπορον λοι νά συναινέσουν. Παρά μως τή φαινομενική του οδετερότητα, μέ τόν ρο ατό ενοεται θική ποδοχή τς κτρωσης, καθς κατονομάζεται τό ποτέλεσμα γιά τή γυναίκα καί ποσιωπται τό ποτέλεσμα τς πέμβασης γιά τό μβρυο. Ατό πού διακόπτεται λλωστε δέν εναι πλά μιά βιολογική διαδικασία ντός το μητρικο ργανισμο, λλά ναπτυσσόμενη ζωή νός μβρύου.”
2.     Μέ κυνικό τρόπο Peter Singer ποστηρίζει τι ζωή νός νεογέννητου χει μικρότερη ξία πό τή ζωή νός χιμπατζή νός κπαιδευμένου πιθήκου, ο ποοι χουν νά πιδείξουν περισσότερη λογική καί συνείδηση. [Peter Singer, Praktise Ethik, (Practical ethics, Cambridge 1979), Stuttgart 1991].”
3.     θανάτωση π.χ. νός βρέφους μέ ναπηρία παλλάσει τούς γονείς του καί τήν κοινωνία πό μακροχρόνιους κόπους καί σημαντικά ξοδα καί δικαιολογε σφαλς τό μικρότερο κακό τς πρόκλησης πόνου. κτρωση μβρύου πού δέν χει ναπτύξει κόμα τό νευρικό σύστημα καί δέν μπορε πομένως νά ασθανθε πόνο, δέν συνιστά θικό πρόβλημα, φο ζωή ατή, σύμφωνα πάντα μέ τόν Peter Singer, δέν χει καμία ξία.
4.     προσδιορισμός τς ναρξης προσωπικς ζως κατά τόν τρίτο μήνα τς γκυμοσύνης συνδέεται μέ τό σχηματισμό καί τή λειτουργία το γκεφάλου. Στήν κατηγορία ατή θά μποροσε κανείς νά συμπεριλάβει τήν ποψη το γγλικανο θεολόγου Gordon Dunstan, ποος ναγνωρίζει δικαιώματα στό μβρυο περί τήν τεσσαρακοστή μέρα πό τή σύλληψή του, φο τότε ρχίζει νά ποκτά νθρώπινη μορφή. Πρίν τό χρονικό ατό σημεο δικαιολογεται πό θικς πλευρς νά χρησιμοποιηθε να μβρυο γιά πειραματικούς σκοπούς, καθς τά πειράματα ατά μπορε νά δηγήσουν στό μέλλον στή γέννηση πολλν γιν παιδιν (Βλ. Gordon Dunstan, Ein Kind um jeden Preis, σε: Frankfurter Allgemeine Zeitung τς 24/04/1984, σ. 9-10). Josef Georg Ziegler παρατηρε σχετικά τι, ν δεχθομε τι σκοπός γιάζει τά μέσα καί θυσιάζουμε νθρώπινες ζωές πρός χάρη το κοινωνικο συμφέροντος, τότε δέν πέχουμε πολύ πό τήν πιχειρηματολογία τν Ναζιστν (Βλ. Josef Georg Ziegler, Εxtrakorporale Zaugung in moraltheologishe Sicht, σ. 41).
5.     Hans Martin Sass τοποθετε τήν ναρξη λειτουργίας το γκεφάλου στή 70η μέρα μετά τή σύλληψη, δέχεται μως ς ναρξη προσωπικς ζως τήν 57η μέρα, μέρα κατά τήν ποία λοκληρώνεται σχηματισμός τν πρώτων γκεφαλικν κυττάρων. Baruch Brody, τέλος, τήν ξαρτ πό τό σχηματισμό το γκεφάλου καί τσι τήν τοποθετε στήν κτη βδομάδα μετά τή σύλληψη. [Βλ. Hans Martin Sass, Hirntod und Hirnleben. Ethische Bewestung biomedizinischer Sacherhalte, σε: Το Ατο, (κδ.), Medizin und Ethik, Stuttgart 1989, σ. 170-173. Καί Baruch Brody, Abortion and the Sanctity of Human Life: Α philosophical View, Cambridge 1975, σ. 100. ”.


Ἐλπίζομεν, ὅτι μέ τίς συγκεκριμένες, θεολογικοφιλοσοφικές τομές καί προτεσταντικές θέσεις, ἐκ τῶν πιό πάνω ἐπιστημονικῶν ἠθικολογιῶν καί βιβλιογραφιῶν, τινῶν Δυτικῶν φιλοσόφων καί μή ὀρθόδοξων θεολόγων, νά ἀντιλαμβάνεστε μέ πάσα σαφήνειαν, ὑπό τίνων «καινῶν δαιμονίων» παρασύρονται, ἐξάπαντος ἄκριτα καί ἀδιάκριτα, οἱ «ἡμέτεροι ὀρθόδοξοι» θεολογούντες (Κληρικοί, Μοναχοί καί ἀκαδημαϊκοί θεολόγοι). Τέτοια ἀντιχριστιανικά καί «Εὐγονικᾶ» σπέρματα, δηλ. ἐωσφορικᾶ φιλοσοφικοθεολογήματα, δέν εἶναι παράδοξα ἐκ τῶν Δυτικῶν Σχολαστικῶν καί Προτεσταντῶν Χριστιανῶν, μιᾶς καί αὐτοί ἀνέθρεψαν πρό καιροῦ, καί δῆ  παχέως, τό εἰδεχθές τέρας τῆς
Λερναίας Ὕδρας, ὅπως ἐκείνο τοῦ Παπικοῦ Φασισμοῦ, τοῦ Ἄθεου Κομμουνισμοῦ, τοῦ Ἀντίχριστου Μασσωνισμοῦ καί τέλος τοῦ Σιωνιστικοῦ  Ναζισμοῦ... τό ὁποῖον τελευταίον τέρας, ὅσοι νομίζουν τήν σήμερον, ὅτι ἔχουν ἀποκοπεῖ ριζηδόν ἅπαντα τά γεννησιουργᾶ αἴτια καί τά σπέρματα αὐτοῦ, πλανώνται πλάνην οἰκτράν, μιᾶς καί ὑφίστατο σύγχρονη μετεξέλιξις, μᾶλλον πρόκειται περί τινᾶς σημαίνουσας μετάλλαξις τοῦ Ναζισμοῦ, ἐξάπαντος εἰς τήν Νεοεποχήτικην φιλοσοφικo-ἐπιστημονική δομή-τῆς  καθόλου σύγχρονης-Εὐγονικῆς τῶν Γενετιστῶν! Ἡ ἀρχαῖα Σπάρτη λ.χ. ὥς
μία πανάρχαια πολεμική μηχανή, ἦτο π.χ.  οἱ πρῶτοι καθηγητές και διδάξαντες τοῦ Εὐγονισμοῦ, δηλ. τῆς ἐπάρατης Ἐμβρυοκτονίας, τινῶν ἐλλατωματικῶν καί ἀσθενικῶν βρεφῶν. Ἁπλᾶ οἱ Νεοέλληνες καί Νεοκύπριοι, ἔχομεν ἀπωλέσει σέ βάθος, ἤ καλύτερα μᾶς βοήθησαν νά ἀπωλέσωμεν, τό ἱστορικόν καί πνευματικόν αἰσθητήριον τῆς ἀλήθειας τῶν πραγμάτων καί ὅλα μᾶς φαντάζουν, ἀδιάκριτα, ὥς τεχνολογήματα καί φιλοσοφήματα «τῷ ὄντι ἐπιστημόνων» τῆς δῆθεν ὑπεραναπτυσσόμενης προοδευτικά  “Νέας Ἐποχῆς”! Ὅτι τέτοιες μισάνθρωπες πρακτικές, μᾶς ὁδηγοῦν, ἐξάπαντος στήν πρό Χριστοῦ ἐποχή τοῦ πρωτογονισμοῦ καί τοῦ βαρβαρισμοῦ, κανένας μας μᾶλλον, δέν τό ἀντιλαμβάνεται; Ὅταν ὅμως οἱ
Ἕλληνες τῆς Σπάρτης, ἐφήρμοζαν πρακτικά, τόν ὑπάνθρωπον Ἐμβρυοκτονισμόν
(ἡ Ἐπιστήμη τῆς Ἀρχαιολογίας, ὑποστηρίζει, ὅτι πρόκειται περί μυθοπλασίας· ἄν θέλομεν τήν ἐμπιστευόμαστε, διότι ἡ τραγική σύγχρονη πραγματικότητα τήν διαψεύδει), μάλιστα ἄνευ τινῶν «θεολογικῶν» δικαιολογιῶν καί  ἄνευ φιλοσοφικοθεολογικῶν ἰδεοληψιῶν, οἱ βαρβαρικοί λαοί τῆς Δυτικῆς ἀνθρωπότητας, ζωγράφιζαν σχέδια καί καλακατσοῦνες εἰς τά σπήλαιά των, ἐνῶ ἄλλοι πιθήκιζαν ἀνόητα, ὡς χιμπατζῆδες, ἐπάνω εἰς τά δέντρα, χωρίς αὐτό νά σημαίνει, ὅτι δέν ἐνεργοῦσαν παρόμοια μέ τά ἔμβρυά των. Καί νά παραδεχθῶμεν ἄλλωστε, ὅτι πράγματι ἦτο ἕνας μύθος τά περί τῆς Σπαρτιατικῆς Εὐγονικῆς τοῦ Καιάδα, ἡ μόλις πρόσφατη Νεοελληνική καί Νεοκυπριακή-μετά Χριστόν-ἱστορική πραγματικότητα, μᾶς ἀποδεικνύει περίτρανα ἐκ τῶν
χιλιάδων “σιωπηλῶν Καιάδων” διά τῆς «θεραπευτικῆς ἄμβλωσις» ἤ καί τῆς «διακοπῆς κύησις», τήν μισάνθρωπον καί Ἔμβρυοκτόνον φονική μανία καί νοοτροποία μας. Μᾶλλον οἱ ἐπιστήμονες τῆς Ἀρχαιολογίας, θά πρέπει νά σκάψουν βαθύτερα, καί ὄχι ἀπόλυτα εἰς τόν Καιάδα, ἵνα ἀποκαλυφθεῖ τό πραγματικόν καί ὑπάνθρωπον προσωπεῖον μας.



Οἱ Ὀρθόδοξοι θεολόγοι τώρα, οἱ Κληρικοί καί Μοναχοί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δέν ἔχουν καμία σοβαρήν δικαιολογίαν, νά σερβίρουν καί νά (δια)κηρύττουν ἀδιάκριτα, τίς αἱρετίζουσες ἀπόψεις τῶν Σχολαστικῶν καί Προτεσταντῶν θεολόγων, φιλοσόφων καί ἐπιστημόνων των, διότι ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία, δηλ. ἡ Ὀρθόδοξη Ἠθική καί Δογματική Διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, διαφέρει τῷ ὄντι ἐξ αὐτῶν, καί δῆ ἔτη φωτός. Ἐπ΄αὐτοῦ ὅμως, ἵνα γίνει ἐμπειρικά καί γνωσιολογικά ἀντιληπτό, θά πρέπει νά γίνει συγκριτική ἔρευνα καί σοβαρᾶ μελέτη, τήν ὁποία ἕχομεν σκοπόν νά σᾶς τήν παραθέσωμεν σέ  ἕνα ἐπόμενον κεφάλαιον. Ἐξάπαντος μέχρι καί οἱ Ἕλληνες Καθηγητές τῆς Ἐπιστήμης τῆς Βιοηθικῆς, μᾶς προβληματίζουν ὀρθόδοξα καί ἐπιστημονικά, βάση τῆς Πατερικῆς Θεολογίας. Ἆραγε, γιατί νά στηριζόμαστε ἀδιάλειπτα καί μονοσήμαντα, μάλιστα μέ ἰσχυράν τάση ἄκριτης ξενομανίας, σέ ἀλλοδαπούς ἐπιστήμονες;

Ὁ Καθηγητής τῆς Ἠθικῆς λ.χ. ὁ κ. Γεώργιος Μαντζαρίδης, μᾶς περιγράφει μέ ἐπιστημονικήν σαφήνεια [2]:
«Συχνά μάλιστα σήμερα ντισύλληψη συμπίπτει οσιαστικά μέ τήν κτρωση, γιατί δέν πραγματοποιεται μέ τήν παρεμπόδιση τς συλλήψεως, λλά μέ τήν καταστροφή γονιμοποιημένων αρίων. τσι ρισμένα φάρμακα ργανα, πού χαρακτηρίζονται ς ντισυλληπτικά, εναι στήν πραγματικότητα κτρωτικά, γιατί φονεύουν τά δημιουργημένα μβρυα. κτρωση, πού νομιμοποιήθηκε μάλιστα σέ πολλές χρες, πως καί στόν τόπο μας, εναι μβρυοκτονία κατά τά πρτα στάδια τς κυήσεως. κκλησία καταδικάζει τήν κτρωση ς φόνο καί ποβάλλει στό πιτίμιο το φονέα τίς γυνακες πού καταφεύγουν σέ κτρωση, πως καί ατούς πού τίς πραγματοποιον (...) δη μως τίθεται τό ρώτημα: πότε κριβς ρχίζει νθρώπινη ζωή; ρισμένοι θικολόγοι πικαλούμενοι μβρυολογικά στοιχεα χαρακτηρίζουν τά μβρυα τν πρώτων μερν βδομάδων ς προέμβρυα, δηλ. ς μάζα διαφοροποίητων κυττάρων... Μπορε μως τό γονιμοποιημένο άριο νά διαφοροποιηθε οσιαστικά πό τό μβρυο, τό μβρυο τν πρώτων μερν βδομάδων πό τό μεγαλύτερο μβρυο; Ατά σχετικοποιούν τήν ξία το νθρώπου καί κφράζουν πιλογές, πού διευκολύνουν τήν ποταμίευση καί τήν καταστροφή κατεψυγμένων μβρύων, ξασφαλίζουν τό λλοθι γιά τήν πραγματοποίηση κτρώσεων πειραμάτων σέ νθρώπινα μβρυϊκά κύτταρα.»!



Κάπου ἐδῶ, μᾶλλον ἀξίζει νά σᾶς παραθέσωμεν, ὡς ἐπιστέγασμα τῆς ἀποδεικτικῆς καί ἐπιστημονικῆς ἐπιχειρηματολογίας μας, ἐξ ὀρθοδόξου πάντοτε ἀπόψεως, καί τινές βασικές ἀναντίρρητες ἀρχές, τῆς Ὀρθοδόξου Βιοηθικῆς καί Βιοθεολογίας, ἐκ τινᾶς ἐπισήμου διακηρύξεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Διακοινοβουλευτικῆς Συνέλευσις τῶν ρθοδόξων (ΕΔΣΟ) [3]:
1.      « (...) ταν πιστημονική νακάλυψη δέν συνδιάζεται μέ σεβασμό πρός τόν νθρωπο, λλά συνοδεύεται πό λαζωνεία, προωθεται πό οκονομικά συμφέροντα καί πηρετε γωϊστικές προοπτικές, τά ποτελέσματα τς πιστήμης μπορε νά ποδειχθον πιβλαβ γιά τήν νθρωπότητα».
2.     « ρθόδοξη Χριστιανική παράδοση χαρακτηρίζεται πό μία νθρωπολογία-θεωρία δηλαδή περί νθρώπου-ξεχωριστά διόμορφη καί τόσο σημαντική, φο ντικρύζει τόν κάθε νθρωπο μόνο ς εκόνα το Θεο καί ναγνωρίζει ς προορισμό του μόνο τήν μοίωση καί νωση το νθρώπου μέ τόν Θεό».
3.     «Σεβασμός τς νθρώπινης ζως πό τήν σύλληψη μέχρι τήν στιγμή το θανάτου. Κάθε πολιτική πόφαση νομοθετική ρύθμιση πού ναφέρεται σέ θέματα Βιοϊατρικς, ατρικς, τεχνολογίας, βιοτεχνολογίας καί γενετικς μηχανικς πρέπει παραιτήτως νά σέβεται τό γεγονός τι κάθε νθρώπινη παρξη, πό τήν πρώτη της στιγμή μέχρι καί τήν τελευταία της πνοή, ποτελε μοναδική ναντικατάστατη καί νεπανάληπτη ντότητα, κ φύσεως ατεξούσια, λεύθερη, στήν οσία καί τήν προοπτική της ερή καί περβατική, κοινωνική μονάδα μέ δικαιώματα καί ποχρεώσεις».




Συνοπτικά καί ἐν κατακλείδι, θά πρέπει νά γίνει κατανοητόν, ὅτι οἱ Ἐπιστήμονες τῆς Δύσεως, εἴτε ἄθεοι εἶναι, εἴτε Φραγκολατίνοι-Παπιστές, εἴτε Λουθηροκαλβίνοι Προτεστάντες, εἴτε Ἀγγλικανοί καί Μεθοδιστές κ.ο.κ., ἔχουν ὡς ἐπιστημονικόν κριτήριον ἑτερόδοξον τινά ἀνθρωπολογίαν, ἡ ὁποία μάλιστα προσκροῦει βιαίως, εἰς τήν Ὀρθόδοξον Θεανθρωπολογίαν, μιᾶς καί ἡ ὀρθόδοξη Ἀνθρωπολογία τῆς ἀπανταχοῦ Ρωμηοσύνης, συνδέεται στενότατα, μέ τήν ὁρθόδοξον Θεανθρωπολογία, δηλ. τήν Χαλκηδώνια Χριστολογίαν. Ἄν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, δέν ἀναγνωρίζαμεν τελεσίδικα καί δέν ἐπικυρώναμεν ἀμετάβλητα, ἐξάπαντος τό Ἔμπειρικόν Δόγμα τοῦ Ὀρθοδόξου Δυοφυσιτισμοῦ περί τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποῖα Χριστολογία τῶν Ὀρθοδόξων συνδέεται ἄμεσα Σωτηριολογικά, διά τῆς Θεανθρώπινης καί Ἁγιοπνευματικῆς συνεργίας μέ τόν κάθε βεβαιόπιστον καί συνεργαζόμενον ἄνθρωπον, τότε θά εἴχαμεν τό κάθε ἀναφαίρετον δικαίωμα, νά στοχαζόμεθα πλανερῶς, νά φιλοσοφοῦμεν ἀνόητα καί νά θεολογούμεν κακοδόξως περί τῆς Ἀνθρωπολογίας ὅπως τοῦς σύγχρονους “Ἀρειανόφρωνες” καί “Μονοφυσίτες”: Παπικούς καί Προτεστάντες. Ὅταν ἀπορίπτεται ἐκ τῶν Δυτικῶν, τό Ἀνθρωπολογικόν καί Ὀρθόδοξον Δόγμα τῆς ἐμψύχωσις τῶν ἀνθρώπινων ἐμβρύων «ἔξ ἄκρας συλλήψεως», αὐτό σημαίνει ἐκ τῶν ἑτεροδόξων ἐπιστημόνων ἄνετα καί ἄχρι τῆς ἐμψύχωσις αὐτοῦ, ὅτι πρόκειται περί βιολογικοῦ καί γενετικοῦ ὑλικοῦ (δηλ. ἄψυχου καί ἄλογου «κτίσματος») τό ὁποῖον δυνάμεθα νά ἐπεξεργαστοῦμεν ποικιλοτρόπως, μιᾶς καί ἡ Ἐπιστήμη, δέν ἔχει τά ταυτόσημα μεθοδολογικά κριτήρια μέ ἐκείνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνθρωπολογίας, καθότι ἡ πρῶτη εἶναι ἄκρως περιορισμένη στό νά ἀποδείξει in vitro τῆν ὕπαρξην τῆς ἐμβρυακῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς! Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ Θεολογία Αὐτῆς, τό ἀποδεικνύει δογματολογικά, μέ τόν ἐμπειρικόν τρόπον ζωῆς Της. Κάπου ἐδῶ καθῶς καί κάπως ἔτσι στηρίζω τήν προσωπική θέση μου, ἐξάπαντος περί τόν “Ἀνθρωπολογικόν Ἀρειανισμόν” καί τόν   “Μονοφυσίτικον Ἀνθρωπολογισμόν” τῶν  ἀνά τήν Οἰκουμένη πλανεμένων ἑτερόδοξων καί ἄθεων ἐπιστημόνων. Δέν εἶναι ἄλλωστε τυχαίον, ἤ καί παράδοξον, στά Θεολογικά πράγματα τῆς Ἱστορίας τῶν Δογμάτων, μία Χριστολογική, Εὐαγγελική, Τριαδολογική, Θεοτοκολογική, Μυστηριολογική, Ἁγιολογική καί Ἐκκλησιολογική κακοδοξία ἤ καί ἀπόκλισις, νά ἐπιφέρει ὡς τό φυσικόν «Φαινόμενον τῆς Πεταλλοῦδας» ἐξάπαντος τινά ἀλλοίωσην καί ἀπόκλισην εἰς τήν τῷ ὄντι Ἀνθρωπολογίαν καί Ἠθικήν, μιᾶς καί ἡ ὅποιαδήποτε Θεολογία, ὁρθόδοξη ἤ ἑτερόδοξη, ἀλληλοπεριχωρεῖται καί σχετίζεται στενά μέ τόν ἄνθρωπο καί τήν ἠθική του. Δυστυχῶς, εἶναι πέραν πάσης ἀμφιβολίας καί ἐπιστημονικά ἀποδεδειγμένον, ὅτι ἡ ἐπιστημονική καί ὁμολογιακή Θεολογία τῶν ἑτεροδόξων, εἶναι ἀνθρωπισμός ἄνευ  Θεοῦ, δηλ. οὐμανισμός. Εἶναι Θεολογία, ἄνευ Θεανθρώπου καί ἄνευ Ἄκτιστων Ἐνεργειῶν. Εἶναι ἄψυχος θεολογία, καί ἄρα ὄζουσα ἀνθρωπολογία, διότι στηρίζεται ἐπάνω σέ σαθρᾶ καί ἔωλα θεολογικά δόγματα καθῶς καί σέ σχολαστικές, ἤ καί ἠθικίστικες φιλοσοφίες.


Π.Π.Ν.







ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΜΕΡΗ

1.     [ΜΕΡΟΣ Α΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΒΙΟΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΒΙΟΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΧΡΕΟΣ Η ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ, ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΝ ΔΙΧΑΣΜῼ) http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/09/blog-post_65.html

2.    [ΜΕΡΟΣ Β΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ) http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/09/blog-post_51.html



3.     [ΜΕΡΟΣ Γ΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΒΡΕΦΟΚΤΟΝΟΥΣ, Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου «ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΑΜΒΛΩΣΕΩΝ») http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/10/blog-post_41.html

4.     [ΜΕΡΟΣ Δ΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ;) http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/10/blog-post_68.html





ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Μιλτιάδη Χρ. Βάντσου, ἩΘΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ, Ἔκδοση: “ΤΜΗΜΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ” 2006-2007, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 10, σελ. 43, σελ. 44, σελ. 46-47, σελ. 49.

[2] Γεώργιου Ι. Μαντζαρίδη, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΙΙ, Ἐκδόσεις: Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2010, Δεύτερη ἔκδοση βελτιωμένη, σελ. 393, σελ. 577-578.

[3] Διακήρυξη βασικῶν ἀρχῶν Βιοηθικῆς βασισμένων στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση. http://www.bioethics.org.gr/014_DeclarDiakinov.gr.html