Translate

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: Η “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ” ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΝΩΤΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΗ ΕΚ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ




Ἡ “Ἐκκλησιαστική Δεοντολογία” τοῦ κ. Ἀριστείδη Πανώτη εἶναι διάτρητη ἐκ τῶν  Οἰκουμενιστικῶν Δογμάτων



Διαβάζομεν εἰς τό ἱστολόγιον τοῦ “ΑΜΕΝ” ἕνα κείμενο τοῦ καθηγητοῦ κ. Ἀριστείδη Πανώτη μέ τίτλο: “Μια «Αλληλογραφία» που επιβεβαίωσε αλήθειες, Αφιέρωμα στήν 24η επέτειο από της εκλογής του Πατριάρχου μας”. Πρόκειται περί τινᾶς  ἱστορικῆς περιγραφῆς, ἐξ Οἰκουμενιστικῆς ἀπόψεως, τῆς ἀλληλογραφίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου μέ τά τοῦ Παπόδουλου καί Οὐνίτη ψευδοεπισκόπου Γεώργιου Χαλαβαζή.
Ἰδιαίτερη ἐντύπωση καί προβληματισμός μᾶς ἔχει δημιουργηθεί στήν ἐν λόγῳ παράγραφο:
«λληλογραφία ρχίζει μέ πόλυτο σεβασμό το ποστολέα τς πιστολς πρός τόν ποδέκτη κατά τήν πό αώνων πικρατούσα κκλησιαστική Δεοντολογία. Δι΄ατς ναγνωρίζεται ντεταλμένη διακονία καί διότητα το ποδέκτη πού το πονέμει κκλησία του. σεβασμός στούς κανόνες πού ρυθμίζουν τίς κκλησιαστικές σχέσεις, δηλαδή Δεοντολογία, ναγνωρίζει τι μφότεροι τιμνται μέ τό νώτατο ξίωμα τς ερωσύνης πού σημαίνει τι «κέκτηνται τήν νώτατη καί νεξάλειπτη ρχιερατική ξία» κατέρας τν κκλησιν τους. ξία ατή εναι πηγή τς εδικς Χάριτος, πού πεται μέν το Βαπτίσματος καί το Χρίσματος, λλά προηγεται γιά τή τέλεση τς Εχαριστίας καί πάσης λλης μυστηριακς πράξεως μέσα στό Σμα τς πίγειας κκλησίας. Ο δύο ρχιερες, ρθόδοξος ρχιεπίσκοπος καί Ρωμαιοκαθολικός πίσκοπος κάτεροι δέν μφισβητον διότητες πού καλύπτονται διαχρονικά μέ τή σφραγίδα τς μοφροσύνης στήν κατ΄νατολάς καί στήν κατά Δύση κκλησία. μφότερες ο κκλησίες δέχονται τι τό ξίωμα το εράρχη ποτελε τήν κατ΄ξοχήν κφραση τς νότητας τς κκλησίας, καί τι κανονικότητα νός πισκόπου πικυρώνεται μόνον πό τή κατά τήν τάξη κλογή καί χορήγηση τς διάλειπτης διαδοχς γιά νά διατελε «ν κοινωνία» καί «νότητι» ...” [1]

Δόξα τῷ Θεῷ πού ἔχομεν τούς ἐν λόγῳ ὀρκισμένους Οἰκουμενιστές, γιά νά μᾶς διασκεδάζουν τόν ἐπίγειον βίον μας, μέ τά τινά ἀνιστόρητα καί βλακῶδη ἀρθρίδιά των.Ὅμως ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ἔχει καί ἐν μέρει τινά σχετικόν δίκαιον, ὁ κ. Πανώτης, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ «συνεπισκοπική» καί «φιλάδελφως» παρελθοντική ἀλληλογραφία ἐπιβεβαιώσεν τινές «ἀλήθειες»! Τό ζήτημα εἶναι, τί σόϊ ἀλήθειες ἐπιβεβαιώνονται;! Μόνον πού ὁ ἀξιότιμος κ. καθηγητής, μᾶς ἔδωσε ἀπλοϊκά τήν δῆθεν προσωπική καί ὑποκειμενική του ἑρμηνεία, ἡ ὁποῖα δυστυχῶς, στηρίζεται, σέ φαιδρᾶ, ἔωλα καί ψευδόδοξα, κενοφανή δόγματα, «Νεοεκκλησιολογικά» ἤ καί «Ἐπισκοποκεντρικά» κριτήρια. Τουτέστιν, τά κακόδοξα, τά παναιρετικά καί τά ἀλλοτρια δογματικά κριτήρια, τῆς Βατικάνειου καί τῆς Παμπροτεσταντικῆς Παναιρέσεως τοῦ Διαχριστιανικοῦ καί Διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ.

Φυσικά ὁ «Νεοεκκλησιολογισμός τῶν ὀρθοδόξων»  ἤ καί ὁ «ὀρθόδοξος Νεοεκκλησιολογισμός» τῶν Οικουμενιστῶν ταγῶν, ἀσφαλέστατα καί δέν εἶναι, ὁ μονοσήμαντα καινοφανής εἴτε καί ἀπόλυτα σύγχρονος, διότι, ὁ Διαθρησκειακός Συγκρητισμός τῶν ἀπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν, ὡς  θρησκειολογική παναίρεσις, ἱστορικοδογματολογικά καί Βιβλικά, ὑφίστατο ὡς κακόδοξως τάσις καί στάσις, ἀπό τήν πρό Χριστοῦ Ἑλληνιστική καί Ἑλληνορωμαϊκή ἐποχή [2] καθῶς καί εἰς τόν τότε ἀκραιφνῶς μονοθεϊστικόν καί «περιούσιον λαόν» τοῦ Ἱσραήλ τῶν Ἑβραίων, ἡ ὁποία Συγκρητιστική καί Διαθρησκειακή τάσις, ἐπανεμφανίζεται διαρκῶς, διαχρονικά μεταλαγμένη καί ὑπό κάλυψη, σαφῶς καί εἰς τήν μετά Χριστόν ἐποχή, διά τῶν πολυαιρετικῶν Γνωστικῶν συστημάτων, οἱ ὁποίοι τήν σήμερον, μετεξελίχθησαν ὡς γνωστόν, σέ σωρηδόν δῆθεν “Νεοεποχήτικα” καί Ἀποκρυφιστικά Κινήματα καθῶς μάλιστα σέ  γνωστά ἤ καί ἄγνωστα, σατανικά θρησκεύματα, ὅπως λ.χ. ὁ Θεοσοφισμός, Μασσωνισμός, Πνευματισμός, Νεοπαγανισμός κ.ο.κ., πού στόχο ἔχουσιν, ἐξάπαντος τήν ἐδραίωση καί τήν ἐμπέδωση τοῦ ωσφορικοῦ Πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ὁ Παναιρετικός Οἰκουμενισμός ἤ ὁ Ἐωσφορικός Συγκρητισμός, μπορεί νά ἐνεργεῖται, εἴτε ὡς  μονοθεϊστικός(!) συγκρητισμός εἴτε καί ὡς πολυθεϊστικός συγκρητισμός. Ἄς ἔχουμεν λοιπόν τό νοῦ μας, ὅταν μάλιστα προσπαθοῦσιν, νά μᾶς προπαγανδίσουν σκόπιμα, διά τινά δῆθεν “Μονοθεϊστικά Θρησκεύματα”...!

Ὑπάρχει ὅμως, καί μία ἄλλη ἐρμηνεία ἐκ τῶν γραφθέντων τοῦ Οἰκουμενιστοῦ κ. Πανώτη: Δέν ἔχω ξανακούσει λ.χ. διά τινά «Ἐκκλησιαστική Δεοντολογία» ἡ ὁποία μάλιστα, ὑφίστατο πρό αἰώνων;! Μᾶλλον πρόκειται περί τινά ἄγραφου νόμου ἤ καί διπλωματικοῦ ὅρου. Ἡ μοναδική «Ἐκκλ. Δεοντ.» πού γνωρίζομεν, ὅσοι ἐπιθυμούμεν νά σπουδάζομεν, ὡς ἐπόμενοι φοιτητές τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ Ἁγιοπνευματική καί Θεοφόρος Συνοδική Ἐκκλησιολογία-Θεολογία-Ὀντολογία τῶν τεθεωμένων Ὀρθοδόξων. Τά περί τινᾶς «δεοντολογίας», τά ἀγνοῶ.

Ἡ συμπεφωνημένη καί παμαρτυρούμενη στάσις, ἡ Προφητική, ἡ Ἀποστολική, ἡ Ἁγιοπατερική, ἡ Συνοδική καί Εὐαγγελική «Δεοντολογία» (ἐννοῶ ἐδῶ, σαφῶς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, πού ὑπέρκειται καταφανῶς, τοῦ κάθε ἀνθρώπινου «Δεοντολογισμοῦ») περί τῶν αἱρετικῶν, εἶναι σαφής, μονόδρομος καί ρωμαλέα ἀναντίρρητος. Διότι εἶναι ὁ κατ΄ἐξοχήν Χαρισματικῶς δρόμος, τῆς ἐν Χριστῷ-Προδρομικῆς καί τῆς Μυστηριακῆς Ὀντολογικῆς Μετάνοιας, διαφορετικά, σέ ἀντίθετες, ψυχωτικές, ἀλαζωνικές, ὑστερικές, ἐμμονικές καί ἀμετανόητες ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις, λ.χ. ὅπως τῶν συγχρόνων ὀπαδῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησις τοῦ πανσατανικοῦ Συγκρητισμοῦ, ὑφίστατο σαφῶς, καί μία ἕτερη δραματική κατά Θεόν λύσις, ἐξάπαντος ἕνα Ποιμαντικοπαιδαγωγικό ὁροθέσιο καί δρόμος, ἐκείνος τῆς «ἐνθέου καραντίνας», δηλ. τῆς ἀποκοπῆς τῶν κακοδόξων νόων-μελῶν ἐκ τῆς Θεανθρώπινης Ἐκκλησίας, ἵνα μή ἐπεκταθεῖ πλέον, ἡ ἑκάστοτε χωροχρονική καί πνευματική μόλυνσις τῶν τοξικῶν ψυχοκτόνων ἐκ τῶν πολυαιρέσεων.

Ἡ ἁπλανή Πατερική «Δεοντολογία» (κατ΄ἀκρίβειαν γράφτε Ὀρθόδοξη Θεολογία) ἐπειδή ἀλήθευεν καί ἀληθεύει, ἐν τῇ Θεανθρώπινη ἀγάπῃ, καί ἀγαπούσε τόν αἱρετικόν ἐν τῇ ἀληθείᾳ τοῦ Θεανθρώπου, ΔΕΝ ἀναγνώριζε τινά  «ντεταλμένη διακονία καί διότητα» εἰς τούς ἀποκομένους, ἀποσχισμένους, παρασυνάγωγους, ὑπό τινῶν ἐξωεκκλησιαστικῶν ἑτερόδοξων καί ἑτερόθρησκων Ὁμολογιῶν. Διότι ἐκείνη/οι οἱ πρώτοι, ἦτο ἀπλανείς καί Φωτισμένοι Διδάσκαλοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί δέν δύναντο νά ὑποσκάψουν τήν Αὐτοαλήθειαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ὅσοι  τῷ ὄντι ἐντεταλμένα, διακηρύττουν τά πιό πάνω ἄστοχα, κακοδοξούν ἀσύστολα, ἐλέω ἰδιοτελούς ἰδεοληψίας, διότι εἶναι πλανεμένοι καί ἐσκοτισμένοι διδάσκαλοι τῆς κακοδόξου Πανθρησκείας.

Θά πρέπει νά τό ἐμπεδώσει καλῶς, ὁ κάθε τραγικός Οἰκουμενιστής, ὅτι δέν ὑφίστατο τινά «κκλησία του» καί «κκλησία μου». Διότι ἀδελφοί καί πατέρες, ὑφίστατο ἀναντίλεκτα ἡ ΜΙΑ, ἡ Ἁγία, ἡ Προφητική, ἡ Ἀποστολική καί Πατερική, ἐξάπαντος Καθολική καί Οἰκουμενική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του. Διαφωνεῖ κανείς; Παρακαλῶ πολύ, ἄς μέ διαψεύσουν οἱ ἀντιφρονούντες, μέ ἀποδείξεις καί ὀνόματα.

-Ἀλήθεια κ. Πανώτη, γιατί δέν μᾶς ἀποκαλύπτετε, καί τούς «ἱερούς» κανόνας τῆς «κκλησιαστικς Δεοντολογίας» σας πού ἀναγνωρίζουν τό ἀξίωμα, τῆς δῆθεν Ἱερωσύνης, τῶν Οὐνιτῶν, Παπικῶν κ.ἄ. τινῶν αἱρετικῶν;

-Σέ τίνα Ἱεροκανονικό καί Θεόπνευστο Πατερικό σύγγραμμα, καταγράφονται ἐμφανῶς, ἐτούτοι οἱ περίφημοι(sic) κανόνες τῆς οἰκουμενιστικῆς σας ψευδώνυμου δεοντολογίας, πού δῆθεν «ρυθμίζουν τίς κκλησιαστικές σχέσεις»;

-Τίς Ἐκκλησιαστικές σχέσεις, δέν τίς ρυθμίζει, ἐξάπαντος καταφατικά καί ἀποφατικά, τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον καί οἱ θείοι Κανόνες τοῦ Πηδαλίου, τῆς Ναῦς τῆς Ἐκκλησίας;

-Τότε λοιπόν, ἀξιόλογε κύριε καθηγητά, διά τίνι ὑπέρτατον καί ἀνιδιοτελήν λόγον, και τί ἐν τοῦτα τά ἄτοπα καμώματα, καί κουραφέξαλα, πού σεῖς μᾶς περιγράφετε με περίσσια ἱταμότητα, ὡς εἰδικός ἀκαδημαϊκός καί δῆθεν ἱστορικός ἀναλυτής;

Ὡστόσον, θά θέλαμεν νά μᾶς διευκρινίσετε, ὅταν σοβαρευτεῖτε ἐπί τέλους:  Ἆραγέ, κατά ἔν τινι μέτρῳ καί κατά πόσον ἡ «κκλησιαστική Δεοντολογία» εἶναι ἰσότιμη-ἰσόκυρη-ἰσάξια, ἤ καί ὑπερκείμενη(sic), ἐπί  τῆς Ἱερᾶς Παράδοσις τῶν Ὀρθοδόξων, δηλ. ἐκ τῶν Ἁγίων 9 Οἰκουμενικῶν καί ἄλλων ἰσόκυρων Τοπικῶν θεῖον Συνόδων διά τῶν Ἁγίων καί Θεοπνεύστων Ὅρων καί Ἱερῶν Κανόνων;!

Τό ἄκρως τραγέλαφον καί ἀπαράδεκτον αἱρετικολόγημα τοῦ κ. Πανώτη, εἶναι: ὅταν τίς σωρηδόν-καί καθόλου τυχάρπαστες-κακόδοξες «ἱστορικές» ἐρμηνείες του, τίς (ὑπό)στηρίζει  εἰς τινά «πηγή τς εδικς Χάριτος», διά τήν ὁποῖαν καί πάλιν καί πολλάκις, ἀφήνει τούς ἀναγνώστες του σέ ἀβάσταχτη καί τρομερή ἀγωνία, περί τί εἴδους «εδικς Χάριτος» μᾶς ὁμιλεῖ! ΚτιστήνἌκτιστον, κ. Πανώτη; Νά δούμεν ὅμως, τί ἄλλα φληναφήματα καί μυθολογικές τραγωδίες, θά σκαρφιστοῦσιν καί θά καταγράψουσιν, οἱ ψευδολόγοι Οἰκουμενιστές;!

Ἔχομεν τόν ἰσχυρόν λογισμόν: ὅτι τό κέντρον βάρους τοῦ Πανώτειου καί ἀθεολόγητου συλλογισμοῦ, εἶναι ἀκριβῶς ἐκεί, πού ἡ «κκλησιαστική Δεοντολογία» τῶν ψευδόδοξων φανατικῶν Οἰκουμενιστῶν Φαναριωτῶν κ.ἄ., διδάσκει, «τι μφότεροι τιμνται μέ τό νώτατο ξίωμα τς ερωσύνης»!

-Ποιοί ἦτο καί εἶναι, «ο μφότεροι», καί τίνα προπαγανδιστικά μηνύματα, προωθεῖ, ὁ ἀθεόφοβος κύριος καθηγητής;

Μά ὁ μακαριστός καί γνωστός Πατρολόγος καθηγητής, καί ἔπειτα Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, πού καταξέσχισε τήν Ἑλλαδική Ἑκκλησία κ.λπ. ὡς «πρωτεργάτης» καί «συνεταιρικά» μέ τόν Οἰκουμενικόν Ἀρχιμασώνον [3]  καί Πατριάρχην Μελέτιον Μεταξάκην, μέ τήν καινοφανή καί ἀντιπατερική «ἀρχιεπισκοπική» καί «πατριαρχική» ἐνέργειά των, τῆς ἀδιάκριτου καί βιαίας μεταβολῆς τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου εἰς τό Νέον Ἡμερολόγιον! Ὁ ἄλλος «ἀμφότερος» ἦτο: ἕνας Παπόδουλος καί Ἕλλην Οὐνίτης, ὁ λυκοποιμήν Γεώργιος Χαλαβαζής. Διά τούς ὁποίους Οὐνίτες «ψευδοποιμένες», ὁ κ. Πανώτης ἰσχυρίζεται,  σαφῶς ψευδόδοξα καί αὐθαίρετα, ὅτι εἶναι τάχα μου μία ἀκόμα... τρίτη «Ἐκκλησία(!)», Βαπτισμένοι-Χρισμένοι καί μάλιστα, μέ «νεξάληπτον εροσύνη». Τρομάρα του!!! Χάσαμεν ἐν τέλει τό μέτρημα κ. Πανωτή μου;! Διότι ἔχομεν καί λέμεν: μία (1) ἡ Ὀρθοδοξη Ἐκκλησία, μία δεύτερη (2)«Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» τοῦ Παπισμοῦ καί μία τρίτη (3) θυγατέρα τῆς δευτέρας, ἐκείνων τῶν  «Ἑλληνόρρυθμων Καθολικῶν», δηλ. ἡ γενοκτόνως Οὐνιτική «Ἐκκλησία»! Καί σκεφθεῖτε, ὅτι δέν μιλήσαμεν ἀκόμη καί δια τούς Μονοφυσίτες κ.λπ.

-Αὐτά δέν μᾶς διδάσκει, ἡ «ἔγκριτος ἱστοριογραφία» σας;

-Τί ἄλλο θά ἀκούσομεν Θεέ μου;

-Μπάς καί ὁ ἔγκριτος(;) κύριος καθηγητής, μετεβλήθην σέ Παπολάγνον Οὐνίτην; Γιατί δέν μεταπηδᾶ εἰς τόν Οὐνιτισμόν ἤ καί Παπισμόν; Οὔτε ὁ προδότης ἐκ τῶν Ἀποστόλων, ὁ Ἰούδας Ἰσκαριώτης δέν διανοήθηκε νά γράψει τέτοια πράγματα. Ἐνήργησε προδοτικά, σκανδάλισε διαπαντῶς τούς ἀδελφούς του συναποστόλους, καί ἔπειτα ἔγινε αὐτόχειρας...! Οἱ σημερινοί Οἱκουμενιστές, ἔχουν μᾶλλον τινά ἀμυδρή ἐλπίδα, ἵνα μή ἀκολουθήσουν, τό ἄκρως τελεσίδικον καί ἀποτρόπαιον παράδειγμα τοῦ Ἰούδα. Ἡ προδοσία ὑπό ὀρκισμένων Οἰκουμενιστῶν ἐνεργεῖται νυχθημερόν... αὐτοχειρίες ὅμως μέ τινές «μυλόπετρες», ἀκόμα; Ἆραγέ, ὅλα αὐτά τά... ἄκρως ἀνόητα καί ἀντιορθόδοξα τοῦ κ. Πανώτη, δέν εἶναι βαρύτατες βλασφημείες, κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Εἶναι μέ τά καλά του, ὁ γηραιός καθηγητής, ἤ μήπως, πάσχει, ἀπό τινά γηρειατρικόν-ψυχιατρικόν καί παθολογικόν νόσημα;

Παρακαλούνται θερμά, ὅπως οἱ στενοί συγγενείς του, τόν προστατέψουν, καί τοῦ ἀπαγορεύσουν ἄπαξ καί διαπαντῶς νά συγγράφει δημοσίως, διότι ὑποσκάπτει καί κατεδαφίζει τήν ὅποιαν ἀκαδημαϊκή φήμη του.

Ἕνα τελευταίον σχόλιον ἐπί τοῦτο:

«μφότερες ο κκλησίες δέχονται τι τό ξίωμα το εράρχη ποτελε τήν κατ΄ξοχήν κφραση τς νότητας τς κκλησίας».
Πρώτα πρώτα, ἐξ Ὀρθοδόξου ἀπόψεως, δέν ὑφίστατο Ἐκκλησιολογικά, ὁ ὅρος «Ἐκκλησίες» διά τινῶν ἑτεροδόξων-αἱρετικῶν ὁμολογιῶν καί παρασυναγωγῶν, πράγμα τό ὁποῖον, ἔχομεν ξεκαθαρίσει ἐξ ἀρχῆς καί δέν θά κουραζόμαστε νά  τό καταγράφομεν ἀδιάλειπτα. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δέν ἀναγνωρίζει καί δέν χαρίζει, σέ κανέναν, τινά «ἑτεροαλήθειαν» ἄλλων ἐπιπρόσθετων τινῶν «ἔγκυρων ἱερολογιῶν» καί μυστηρίων, ὅπως π.χ. τοῦ Βαπτίσματος, Χρίσματος, Θείας Εὐχαριστίας, Ἱεροσύνης κ.λπ. Διότι, αὐτά εἰδικά πού καταγράφει ὁ κ. Πανώτης κ.ἄ. Συγκρητιστές, εἶναι καινοφανή Οἰκουμενιστικά Δόγματα, ἐξάπαντος ἐξουνιτισμοῦ τῶν ἀπανταχοῦ Ὀρθοδοξων, πού ἔχουσιν ὡς βάσιν των, τίς ἀλυσμόνητες προδοτικές συμφωνίες ἐκ τινῶν μεμονομένων «Ὀρθοδόξων» ἐκπροσώπων μας, εἰς τό Μπαλαμάντ τό 1994, καί οἱ ὁποίες ἐπαναπροσδιορίζονται τήν σήμερον, εἰς τό κακόδοξον Κείμενο τῆς Ραββένας.

Βάση τώρα, τῶν ἀκαδημαϊκῶν Οἰκουμενιστικῶν πηγῶν καί ἀναντίρρητων Συγκρητιστικῶν ἀποφάσεων τοῦ “Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιῶν”, γράφει ὁ Οἰκουμενιστής καθηγητής κ. Στυλιανός Τσομπανίδης:
«Στη Δήλωση του Τορόντο (1950) υπογραμμίζεται ότι η ιδιότητα του μέλους του ΠΣΕ δεν συνεπάγεται ότι κάθε Εκκλησία που συμμετέχει σ΄αυτό οφείλει να θεωρεί τις άλλες Εκκλησίες-Μέλη ς Εκκλησίες με την πλήρη και αληθή έννοια του όρου. Ιδίως για την Ορθόδοξη Εκκλησία αυτή η θέση αποτελεί βασικό όρο γιά τή συνεργασία της μέ τό ΠΣΕ. Ωστόσο, οι Εκκλησίες-Μέλη του ΠΣΕ αναγνωρίζουν σε άλλες Εκκλησίες στοιχεία της αληθούς Εκκλησίας: όπως το κήρυγμα του λόγου, η ερμηνεία της Αγίας Γραφής, η τέλεση των μυστηρίων”. [4]
-Καταλάβατε τίποτε; Ἐμεῖς νά δεῖτε!

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, βρίσκεται ὡς ἰδρυτικόν μέλος, ἐντός τοῦ παγκοσμίου Προτεσταντικοῦ καί Παπικοῦ Συμβουλίου «τν κκλησιν» (=ΠΣΕ), ἀλλά, δέν ἔχει τινά ὑποχρέωσην, ὡς μέλος αὐτοῦ, νά θεωρεί ὡς πραγματικές Ἐκκλησίες, τίς ἄλλες ἑτερόδοξες κοινότητες καί ὁμολογίες-μέλη τῶν Παπικῶν, Οὐνιτῶν, Προτεσταντῶν, Ἀγγλικανῶν, Μονοφυσιτῶν κ.ο.κ.!

-Τότε λοιπόν, ποῖον τό νόημα, διά τήν παραμονή μας, σέ τέτοιον ΠΣΈφτικον-Φαριζαϊκόν καί Ἀντίχριστον Συμβούλιον; Διά νά προσβάλλωμεν δουλικά, τήν ἀξιοπρέπεια καί τήν αὐτοσυνειδησία μας;

-Διά νά βομβαρδίζουν προπαγανδιστικά, οἱ «Ὀρθόδοξοι» οἱκουμενιστές, τό Χριστεπώνημο πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὑφιστάμενον κλήρον καί λαόν, μάλιστα «ἑπτάκις τῆς ἡμέρας» ὑπέρ τινῶν ἄλλων περιώνυμων «κκλησιν»;

-Ἡ Οἰκουμενιστική       ἐπίσημη ἀπόφασις δέν ἦτο ξεκάθαρη;

Ὅσοι εἴμεθα λοιπόν, Ὀρθόδοξοι Οἰκουμενιστές, δηλ. μή Συγκρητιστές, ἐξάπαντος ἐφαρμόζομεν ἤ ὄχι, πιστά καί μέ διάκρισην, τα συμπεφωνημένα, καί ἐννοούμεν τήν ἐν λόγῳ ἀδιαμφισβήτητη ἀποφασην καί Δήλωση τοῦ Τορόντο, μιᾶς καί ἦτο ἀλλά καί εἶναι, ἀπαράβατος Ἐκκλησιολογικός ὅρος ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, διά τήν ἀναιμικήν καί μάταιον συνεργασία Αὐτῆς, μέ τό ΠΣΕ;(!)

-Τότε, οἱ «ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστές Προκαθήμενοι καί τά στρατευμένα φερέφωνα αὐτῶν, γιατί ἆραγέ, μᾶς ζητοῦν τά ρέστα;

Ὅμως, ἐξ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογικῆς καί Δογματολογικῆς ἀπόψεως, ἐκ τῆς συνόλου Πατερικῆς Συμφωνίας, εἶναι: τραγικόν ὀλίσθημα, τρανή αἱρετική ἀπόκλισις, φρικτή προδοσία καθῶς καί ἄπειρη Θεομπαιξία κατά τῆς Αὐτοαλήθειας, δηλ. κατά τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, νά ἀποδεκτώμεν, μέ περίσσιαν ἀγνωμοσύνην καί πονηράν ἀφέλειαν, ὅτι ἡ Οἰκουμενική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του ὡς Μέλος τοῦ ΠΣΕ, ἀναγνωρίζει δῆθεν, ἴχνη καί «στοιχεία της αληθούς Εκκλησίας» στά ἄλλα ἑτεροδόξα Μέλη τοῦ ΠΣΕ! Σ΄αὐτό εἰδικά τό λεπτότατον καί σημαίνων σημεῖον, συγκλίνει ἀπερίφραστα, καί ἡ ἀπαράδεκτος στάσις, τοῦ κ. καθηγητοῦ Ἀ. Πανώτη καθῶς κ.ἄ. φανατισμένων Προτεσταντόπληκτων καί  Λατινοφρόνων Οἰκουμενιστῶν.

-Νά γελάσωμεν, ἤ νά κλαύσωμεν; Ἤ, ἆραγέ, νά ἐνεργήσωμεν συνδιαστικά;

Εἶναι ἄκρως σχιζοφρενικόν-παράλογον καί ἀδιανόητον, πολλῶ δέ μᾶλλον ἀντιευαγγελικά ἄστοχον, διότι: ἡ Αὐτοαλήθεια ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησούς Χριστός, εἶναι ἀπόλυτα ἀληθής στά Θεανθρώπινα λεχθέντα καί γραφθέντα Του καί ὡς ἔκ τούτου, δέν δύναται ἡ Αλήθεια τῆς Ἐκκλησίας Του, δηλ. τό Σῶμα Του, νά εἶναι κατακερματισμένη/ο διαιρεμένη/ο καί εὐνουχισμένη/ο, διά κοιλιόπνευστα καί σατανόπνευστα κ.ἄ., δῆθεν ἰδεοληπτικά καί ἀνθρωποκεντρικά κριτήρια, καθῶς κατά κύριον λόγον διά ἰδιοτελή γεωπολιτικά-γεωθρησκευτικά-γεωστρατηγικά καί γεωοικονομικά κίνητρα καί τεχνολογήματα.

Μήν σᾶς ἀναφέρω ἐπιλογικά, ὡς στιβαρόν ἐπιστέγασμαν, τό ὁποῖον μᾶλλον εἶναι καί «ἐκ περισσοῦ»: ὅτι κατά τά ἐπιστημονικά θεολογήματα καί πάλιν τοῦ ἑτέρου Οἰκουμενιστοῦ καθηγητοῦ μας  κ. Στυλιανοῦ Τσομπανίδου, στά περί τῶν σκιερῶν καί ἰσχνῶν ἱχνῶν κ.ἄ. ψευδώνυμων ὑπολειμμάτων-στοιχείων (=“elementa”), τῆς δῆθεν «σπερματικῆς ἀλήθειας» ἤ καί τῆς «νεκροφανοῦς ἀλήθειας» εἰς τίς ἑτεροδόξες κοινότητες, εἶναι ἡ vestigial-ecclesiae (=“ἵχνη”), ἐξάπαντος ἡ αἱρετική θεολογία τοῦ Καλβίνου(!!!).

-Καταλάβατε τώρα, πόσον «ἄριστα διαβασμένοι» εἶναι(sic) οἱ Οἰκουμενιστές;

Καταλάβαμεν, ὅτι πρόκειται περί σχιζοφρενικῆς καί διαβολικῆς θεολογίας, τό ὅλον παίγνιον μέ τό ΠΣΕ, διότι ἀφ΄ἑνός μέν δέν ἔχομεν τινά ἐπίσημον ὑποχρέωσην, νά ἀναγνωρίζωμεν, ὡς ἀληθινές «Ἐκκλησίες» τίς ἑτερόδοξες ὁμολογίες, ἀφ΄ἑτέρου ὅμως (καί αὐτό εἶναι ἄκρα ἀντίφασις καί ἀντινομία) ἔχομεν τήν ὑποχρέωσην δέ, νά ἀναγνωρίζομεν, ἄκουσον-ἄκουσον, τινά ἐκκλησιαστικά στοιχεῖα(;!) των, ὅπως τά ἑτερόδοξα Μυστήρια των, τήν  ἀδιάδοχην ἱερωσύνη των, τό ἄκυρον Βάπτισμα των, τό ἀχαρίτωτον Χρίσμα των, ἑτερόδοξες Βιβλικές (παρ)ἐρμηνείες των, τό αἱρετικόν κήρυγμά των, τήν ἑτερόδοξον Βατικάνειον καί Λουθηροκαλβινίζουσα ἐκκλησιολογίαν των, τινά ἑτερόδοξα ἄλλα δόγματά των, τινές ἀντικανονικές πρακτικές κ.ο.κ.;!

Τό ἐρώτημα πού θεο-λογικά προκύπτει, γιά ὅσους ἐπιθυμούν τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, εἶναι σαφῶς: Ποιά Ἐκκλησιολογική καί Θεολογική σχέση, δύνανται νά ἔχουν, οἱ Προκαθήμενοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μέ τίς Λουθηροκαλβινικές θεολογικές θεωρίες τῶν αἱρετικῶν; Τί εἶναι Καλβίνος διά τήν Φιλόκαλλην καί Φιλοησυχαστικήν Ὀρθοδοξία; Μήπως « πρώτος, μετά τόν Ἕναν», ἆραγέ « μετά Θεόν, Θεός»;


Ἐξάπαντος ἐξ ὅσων προκύπτουν, ὑπό τῆς ἐνθάδε προσωπικῆς μας ἔρευνας, φαίνεται νά εἶναι ὁ “13ος Ἀπόστολος”, τῶν «Ὀρθοδόξων» Οἰκουμενιστῶν. Συμφωνεῖτε; Ναίιι!!! Καλά τό καταλάβαμεν!


Το Παναγιώτη Π. Νούνη



ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ἀριστείδη Πανώτη, Μια «Αλληλογραφία» που επιβεβαίωσε αλήθειες, Αφιέρωμα στήν 24η επέτειο από της εκλογής του Πατριάρχου μας.

[2] Ἰωάννου Ἀναστασίου, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΤΟΜΟΣ Α΄, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, σελ. 11-75.

[3] Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης, Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ (Ὡς ἀγωνιστής καί ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας-Μέ ἀναφορές στήν ἐπικαιρότητα), Ἐκδόσεις: “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”, σσ. 295. “Τόν ἀρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, ὁ ὁποῖος μᾶλλον, πρέπει νά θεωρηθεῖ συναίτιος καί πρωτεργάτης τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως, «συνέταιρος τοῦ Μεταξάκη», ὅπως τόν χαρακτηρίζει ὀρθότερα ὁ μητροπολίτης Κασσανδρείας Εἰρηναῖος Α΄, ἐκτιμοῦσε ὁ Γέροντας Φιλόθεος, ὅπως ἄλλωστε τόν ἐκτιμοῦν ὅλοι, ὡς σπουδαῖο ἐπιστήμονα καί ἐκκλησιαστικό ἰστορικό, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀναξίως πρός τά προσόντα καί τά χαρίσματα πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός ἔσχισε τήν Ἐκκλησία ἐπί τῆς ἀρχιεπισκοπικῆς του θητείας, καί αὐτό ἀμαυρώνει καί ἐξασθενεῖ συνολικά τήν ἄλλη του προσφορά.” σελ.83.


[4] Στυλιανός Χ. Τσομπανίδης, Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ “DOMINUS IESUS” ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ, Ἐκδόσεις: Παναγιώτης Πουρναρᾶς, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 30-31.