Translate

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: [ΜΕΡΟΣ Γ΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ


Ἔκθεσις ἀκριβῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας περί τῆς θανατηφόρου αἱρέσεως τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ

[Μέρος Γ΄]


Ἡ ἔντιμη κ. Καθηγήτρια τῆς Ἱατροδικαστικῆς, δέν ἐκφράζει τήν ἀπόλυτον ἀλήθεια στό σημεῖο: "Μέ τή διαφορά ότι δεν υπάρχει ομοφωνία για τό πότε ἀκριβώς γίνεται η εμψύχωση αυτή."
Θά ὄφειλεν νά γνωρίζει ἡ ἐν λόγῳ Ἀντιπρύτανις, ἤ νά προβλημάτιζε ἄριστα καί βαθύτερα, τήν Θεολογικήν Ἐκκλησιαστικήν Διαγνώμη (δέν ἦτο προσωπική του ἄποψις, ἀλλά ἡ ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΨΙΣ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων) τοῦ  μακ. Ἀρχιεπισκόπου  Κυροῦ Χριστοδόλου , μιᾶς καί αὐτή ὡς ἐπιστήμων, περιγράφει θέσεις θεολόγων καί Κληρικῶν, ἀλλά καί τῆς Παπικῆς παρασυναγωγῆς καί θρησκείας τῶν "Ρωμαιοκαθολικῶν".  Ἡ δέ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅμως, διαθέτει σαφῶς, τήν διαχρονικήν ΑΠΑΡΑΣΑΛΕΥΤΗΝ-ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΗΝ-ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗΝ, Ἀνθρωπολογικήν Διδασκαλίαν, περί τῆς ἐμψυχώσεως καί περί τῆς Ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Τῆς τό ἐπισημαίνει αὐτό εἰδικά, ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος, ὥστε νά ἐκθέτει ἀντιδεοντολογικά τό ἐπιστημονικόν κύρος της, μέ τήν πιό πάνω παράδοξην, ἀδιευκρίνιστη καί μή ἀληθή θέση της.
Ὁμοφωνία πολύ πιθανόν καί σαφῶς λογικόν, νά μή ὑφίστατο, σέ διαπροσωπικόν, διακοινωνικόν, διαπολιτισμικόν καί διεπιστημονικόν ἐπίπεδο εἰς τούς Ὀρθοδόξους καθῶς  κ.ἄ. ἐτερόθρησκους ἤ  ἑτερόδοξους θεολόγους, κληρικούς καί μοναχούς, διότι δεῖ στόν Ὀρθόδοξον χῶρον, μερικοί ἀντιρρησίες-ἀντάρτες καί ἡμιμαθείς, θέτουν τήν προσωπική γνώμη των ἤ καί παπαγαλίζουν ΑΝΟΗΤΑ καί ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ, γνώμες ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων ἐπιστημόνων, ὅπως λ.χ. ὁ προσφάτως ΔΙΚΑΙΩΣ ἀφορισθείς ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, μάλιστα διά τό ἐν λόγῳ ζήτημα τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ, ὁ πρώτην εὐρωβουλευτής, ὁ πρώην θεολόγος καί τό πρώην μέλος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὁ Αἱρετικός Ἀνδρέας Πιτσφιτίλης καθῶς τήν ἴδια θεολογική ἄποψη ἔκφραζε καί ὁ "Προφήτης" μακαριστός γέροντας καί Μοναχός Ἰωσήφ Βαλτοπεδινός! Αὐτό μᾶλλον νά ὑπονοοῦσε ἀλλά οἱ ἀναγνώστες καί μαθητές της δέν διαθέτουν μαντικές ἰκανότητες, γι΄αὐτόν χρειάζεται ἡ ἐν δυνάμει ἀκρίβεια καί ἡ σχολσατική ἀνάλυση καί ἐπεξήγηση ἐκάστου ὑπό διαπραγμάτευσιν θέμα.
ΟΜΟΦΩΝΙΑ ὅμως, ΟΜΟΦΩΝΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ, ΥΦΙΣΤΑΤΟ ἀναντίρρητα, εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία καί τῆν ὀρθοδοξον Ἀνθρωπολογικήν καί Δογματολογικήν Διδασκαλίαν Αὐτῆς. Γι΄αὐτόν τόν λόγο καί μόνον, διαφωνούμεν μέ τήν ἐν λόγῳ συγκεκριμένην, ἄστοχην διατύπωσην, τῆς Ἱατροδικαστοῦ κ. Κουτσαντίρης.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΚΡΙΣΕΩΣ:
Γιατί τά σωρηδόν  Ἀμερικανάκια τῶν Νεογραικῶν, Νεοελλήνων καί Νεοκυπρίων, πού ὑποτιμοῦσιν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν  καί τήν Πατερική Θεολογία Αὐτής, δέν προβληματίζονται βαθύτερα, διά τήν ΟΡΘΟΔΟΞΗΝ θέσην τοῦ ὄντως Ἀμερικανοῦ mr. Donnan, ὁ ὁποίος φαίνεται, νά πρότεινε, ὡς μέλος τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κογκρέσου, τήν τροποποίησιν τοῦ Ἀμερικανικοῦ Συντάγματος, ὑπέρ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνθρωπολογικῆς Ψυχολογίας;
(π.π.ν.)

1.   Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ

Τά πιό πάνω πέντε συνοπτικά κεφάλαια, εἶναι μία ἐν δυνάμει, παροντική ἱστόρηση, καί τό συμπηκνωμένο θεολογικό πλαίσιο, τῆς σήμερον ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητας, περί τοῦ ὑπό ἐξέταση θέματος, τῆς ἐγκληματικῆς αἱρέσεως καί πρακτικῆς τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ. Δέν δυνάμεθα, εἰς τήν Ὀρθόδοξον Θεολογία τῶν Πατέρων, τό ὀρθόν δόγμα καί τήν ὀρθήν Πίστιν, νά τήν ἀποκόψομεν, ἀπό τήν ὁρθήν βιωτήν. Ἄρα κοντολογίς, ἕνας λαθεμένος τρόπος ζωῆς μέ τίς ἀνάλογες μή ὀρθές ἐνέργειες π.χ. τῶν ἐκτρώσεων καί τῆς «διακοπῆς κυήσεως», ἐξάπαντος μᾶς ὀδηγεῖ, σέ λαθεμένα δόγματα καί ἀπόψεις, δηλ. σέ μή ὀρθή(=ὀρθόδοξον) Πίστιν, τουτέστιν σέ ἀποκλίνουσα, λαθεμένη, κακόδοξο καί αἱρετική θεώρηση τῆς ζωῆς. Διότι ἡ Πατερική Θεολογία, εἶναι τρόπος ζωῆς καί ὄχι ἀνοῦσιες φλυαρίες καί φιλοσοφικοί στοχασμοί. Στό παρόν κεφάλαιο, κρίνομεν σκόπιμο, νά παραθέσομεν καί νά σᾶς προτείνομεν, καί μία πρόγευση, ἐκ  τινῶν ἀξιόλογων κειμένων, ἐκ τοῦ σύγχρονου [1] Συνταγματικοῦ καί Νομικοῦ [2] ἐπιστητοῦ καί πλαισίου, διά τό θέμα μας· ὥστε νά καταστήσομεν, σφαιρικόν καί ἰδιαίτερον τό ἐνδιαφέρον, τῆς ἐν λόγῳ σύγχρονης θεολογικῆς ἔρευνας.

 Ὄλως παραδόξως, φαίνεται ὅτι ἡ σύγχρονος ἐπιστήμη τοῦ Δικαίου, ῥέπει πρός τήν ὁρθόδοξον Πατερική θέση καί ἄποψη, ἐπί τῶν ἐκτρώσεων, τήν ὁποῖαν ὀρθόδοξον θέση, δυστυχῶς, ἀποκρύβωσιν εἰς τό εὐρήν κοινό. Αὐτό τό ὁποῖον ἐννοοῦμεν σαφῶς, εἶναι ὅτι μέχρι καί οἱ πρωτοετείς φοιτητές τῆς Νομικῆς ἐπιστήμης, διδάσκονται καί γνωρίζωσιν, ποία εἶναι ἡ ὀρθή γνῶμη, διά τό θέμα τῆς Ἐμβρυοκτονίας, χωρίς νά ἐπηρεάζονται ἀπό τινά Θεολογικά κριτήρια.

Μόλις μελετήσετε, τίς συγκεκριμένες παραπομπές, συγκριτικά θά διαπιστώσετε, ὅτι κάποιοι Νομικοί θεολογοῦσιν μέ ὀρθόδοξην ἀκρίβειαν ἐνῶ οἱ θεολόγοι τεχνολογοῦσιν μέ διαβολικήν ἀφέλεια.

-Εἶναι δυνατόν, ἄνθρωποι Νομικοί, διά τινῶν Νομικῶν μελετῶν τους, νά ἐκφράζουσιν τήν Ὀρθόδοξον θεώρησιν ἐπί τών ἐκτρώσεων, καί μερικοί θεολόγοι, κληρικοί καί μοναχοί, νά ἐκφράζωσιν μίαν ἑτερόδοξον καί κακόδοξον θεώρησιν ἐπί τό αὐτό θέμα;

Ἐξάπαντος ἡ ἐπιστημονική ἀλήθεια, δέν μπορεί νά εἶναι, εὐνουχισμένη, κατακερματισμένη, δηλ. κομμένη καί ῥαμμένη στά μέτρα τῶν ἐκάστοτε, ἐμπαθῶν ἰδιοτελειῶν μας, διότι πρόκειται περί στείρου ἐπιστημονισμοῦ, καί ἄρα ὁ ψάχνων καί ὁ ἐκζητῶν τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, θά τήν βρεῖ, ἐάν καί ἐφόσον εἶναι καλόπιστος καί ἀντικειμενικός ἐρευνητής.




2.   Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΒΡΕΦΟΚΤΟΝΟΥΣ

Ἐντός τῆς ἐξεταστικῆς ὕλης διά κατατακτήριες ἐξετάσεις, εἰσαγωγῆς εἰς τό τμήμα Ψυχολογίας τοῦ ΑΠΘ, εἶναι καί τό γνωστικόν ἀντικείμενον Εἰσαγωγή στήν ἐξελικτική Ψυχολογία. Στό εἰδικόν ἐπιστημονικόν ἐγχειρίδιον τό ὁποῖον εἶναι πρός ἐξέτασην· στό τρίτον κεφάλαιο Προγενετική Ἀνάπτυξη καί Γεννηση μέ ὑπότιτλον οἱ περίοδοι τῆς προγενετικῆς ἀνάπτυξης κατά τήν πρῶτη ἐμβρυϊκήν περίοδο ἀναφέρουν τά ἑξῆς σημαντικά:

«Οι μελέτες εμβρύων που έπρεπε να απομακρυνθούν από τη μήτρα στη διάρκεια θεραπευτικής άμβλωσης, δείχνουν ότι το έμβρυο των οκτώ εβδομάδων θα γυρίσει τό κεφάλι καί τό λαιμό αντιδρώντας στο ελαφρύ άγγιγμα κοντά στό στόμα. Τά χέρια του θα τρεμουλιάσουν, θά κάμψει τό πάνω μέρος του σώματος και, σε πολλές περιπτώσεις, θά ανοίξει τό στόμα του. Μέσα στή μήτρα οι κινήσεις αυτές δεν γίνονται αντιληπτές από τη μητέρα, γιατί τό έμβρυο είναι ακόμη υπερβολικά μικρό». [3]

Ἕνας πρωτοπόρος Νευροψυχίατρος καί μακαριστός πλέον, ὁ Δρ. Ἀθανάσιος Καυκαλίδης, σημειώνει στήν περίφημη μελέτη του [4]  ἡ Γνώση τῆς Μήτρας:


«Τό ἔμβρυο αἰσθάνεται καί βιώνει ταυτόχρονα τά συναισθήματα τῆς μητέρας καί τίς σκέψεις της, μέσα ἀπό τά ἴδια του τά κύτταρα. Αἰσθάνεται προπαντός τήν στάση τῆς μητέρας ἀπέναντί του, ἄν ἐκείνη ἀποδέχεται τήν ὕπαρξή του, δηλαδή τήν ἐγκυμοσύνη της, ἤ ψυχικά τήν ἀπορρίπτει. Τραύματα πού θά κουβαλᾶ σ΄ὅλη του τήν ζωή τοῦ δημιουργεῖ, ἡ ἀπόρριψη ἀπό τήν μητέρα του... Ἔχει μνήμη καί ἀπομνημονεύει ἐγγράφοντας στούς νευρῶνες τῶν κυττάρων του τίς σκέψεις τῆς μητέρας, τήν στάση της στήν ζωή, τήν νοοτροπία της, τά ἰδανικά της, τήν πιότητά της». [5]


Σέ μία ἄκρως τῶρα καί ἐνδιαφέρουσα συνέντευξή τοῦ Δρ. Κ. μέ τόν υἱό του, ἀναφέρει τά ἑξῆς, σημαίνοντα, διά τό σύγχρονο Ψυχιατρικό ἐπιστητό:

“Ζέφυρος: Σε επανειλημμένες ανακοινώσεις σου σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια, από το 1963 και δώθε,  και με την έκδοση της πραγματείας σου το 1980, μιλάς για προγεννητικές αναβιώσεις  ασθενών σου στη διάρκεια ψυχοθεραπευτικών συνεδριών. Το ερώτημα είναι απλό και τίθεται άμεσα και ξεκάθαρα: πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να θυμηθεί, να σπάσει το φράγμα της λήθης, και να βιώσει τη στιγμή της γέννησής του ή την ενδομήτρια ζωή του και μάλιστα με σωματικό και ψυχικό συγχρονισμό;
Dr.K: Αυτό οφείλεται στη φαρμακοδυναμική ενέργεια των ψυχοδηλωτικών φαρμάκων που χρησιμοποίησα σε απειροελάχιστες δόσεις ως βοηθητικό ψυχοθεραπευτικό μέσο. Βλέπεις, το ψυχοδηλωτικό αυξάνει τις διαστάσεις του χώρου του συνειδητού της καθημερινής ζωής. Αυξάνει την ικανότητα αυτοενδοσκόπησης σε εκπληκτικά υψηλό επίπεδο επανενεργοποιώντας τη μνήμη.
Ζέφυρος: Δηλαδή, ο άνθρωπος δεν γεννιέται άγραφο χαρτί;

Dr.K: Αυτό που έδειξαν τα περιστατικά μου, οι 16 «Α», που υποβλήθηκαν σε συνεδρίες με ψυχοδηλωτικά φάρμακα, βεβαιώνει ότι η συνείδηση διαμορφώνεται μέσα στη μήτρα. Το έμβρυο νιώθει από την πρώτη στιγμή της συνένωσης του σπερματοζωαρίου και του ωαρίου των φυσικών του γεννητόρων. Για την εμβρυϊκή συνείδηση η μητρική αποδοχή ή απόρριψη αποτελεί μηνύματα-ερεθίσματα που κατά κανόνα αφήνουν τα ίχνη τους στα ανθρώπινα κύτταρα . Η επανενεργοποίηση αυτών των «ιχνών μνήμης» από το ψυχοδηλωτικό φάρμακο είχε ως αποτέλεσμα την επαναβίωση της ενδομήτριας εμπειρίας. (...)
Ζέφυρος: Διαβάζοντας το βιβλίο σου, αλλά και τις γραπτές αναφορές των ασθενών σου, βλέπει κανείς, ότι οι συνθήκες της εμβρυικής ζωής των 16 «Α», διέφεραν ουσιαστικά. Υπάρχουν περιστατικά σου που μίλησαν για αδιάκοπα ευπρόσδεκτη κατάσταση κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής τους. Υπάρξανε άλλοι των οποίων η ύπαρξη μέσα στη μήτρα ήταν αδιάκοπα ανεπιθύμητη από τη μητέρα. Ορισμένοι ένιωσαν ότι κατά τη διάρκεια της εμβρυικής τους ύπαρξης απορριπτόταν  το φύλο τους από τη μητέρα, και άλλα περιστατικά που βίωσαν την απόρριψή τους ως ύπαρξη. Ανάλογα, λοιπόν, με τις συνθήκες που επικρατούσαν στον ενδομήτριο χώρο, ανάλογα με την ποιότητα της ενδομήτριας εμπειρίας τους, κατέταξες τους «Α» σε δύο βασικές κατηγορίες: Τα «ευπρόσδεκτα» και τα «ανεπιθύμητα» έμβρυα. Θα ήθελες να σχολιάσεις τις κατηγορίες αυτές;
Dr.K: Ας αρχίσουμε από τους «ευπρόσδεκτους». Τρεις από τους 16«Α», δύο γυναίκες και ένας άντρας, 24 -33 χρονών, κατά τη διάρκεια των συνεδριών αυτοψυχογνωσίας, ένιωσαν βαθμιαία το σώμα τους να μικραίνει και να παίρνει τελικά τις διαστάσεις και τη στάση εμβρύου μέσα στη μήτρα. Συναίσθημα ωκεάνιας γαλήνης γέμιζε ολόκληρη την ύπαρξη τους. Στη συνέχεια επαναβίωσαν τη σκληρή δοκιμασία της γέννησης τους και τον τρομακτικό φόβο που τους προκάλεσε η πρώτη επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον, το οποίο ένιωσαν θανάσιμα επικίνδυνο. Διωγμένοι από τον ενδομήτριο παράδεισο, νιώθοντας ανυπεράσπιστοι και εγκαταλειμμένοι, κυριαρχήθηκαν από επιθυμία να επιστρέψουν στον ιδεώδη ασφαλή τόπο από όπου εξωθήθηκαν χωρίς τη θέληση τους. Η αδυναμία να ικανοποιήσουν αυτή την επιθυμία προκάλεσε ταυτόχρονα δυο αντίθετα και πανίσχυρα συναισθήματα: Το πρώτο συναίσθημα ήταν εκείνο της απόρριψης: Την εξώθηση από τη μήτρα θεώρησαν ως απόρριψη από τη μητέρα και διατήρησαν την πικρή ανάμνηση της μαζί μ’ ένα συναίσθημα εχθρότητας σε λανθάνουσα κατάσταση, το οποίο εκδηλωνόταν στην μετέπειτα ζωή με συγκαλυμμένη ή απροκάλυπτη επιθετικότητα. Το παραμικρό γεγονός μπορούσε να αναζωπυρώσει την απόρριψη.  Αυτό συνέβαινε συχνότατα στην καθημερινή ζωή. Το δεύτερο συναίσθημα ήταν η αδιάκοπη προσήλωση στη μητέρα, επειδή συμβόλιζε την ιδεώδη ασφάλεια που τους χάρισε κατά την εμβρυϊκή τους ζωή. Η παρουσία της στο βρεφικό και παιδικό τους ορίζοντα ήταν απαραίτητη. Όπως τους προστάτευε μέσα στη μήτρα της από τους κινδύνους του εξωτερικού περιβάλλοντος, θα τους προστάτευε και από τους παρόντες κινδύνους, παίρνοντας τους στην αγκαλιά της. Την ήθελαν συνεχώς κοντά τους, αποκλειστικά δική τους. Απαιτούσαν το ενδιαφέρον της να συγκεντρώνεται μόνο σ’ αυτούς. Διάφορα πρόσωπα του περιβάλλοντος, λ.χ., πατέρας, αδέλφια, φίλοι, οι οποίοι απασχολούσαν τη μητέρα και απορροφούσαν την προσοχή της, γίνονταν μισητά πρόσωπα.
Ζέφυρος: Στην κατηγορία των «ανεπιθύμητων», υπάρχει μια υποκατηγορία, «οι υπαρξιακά ανεπιθύμητοι», εκείνοι, δηλ., που η φυσική τους μητέρα δεν τους ήθελε μέσα στη μήτρα της. Τι έχεις να σχολιάσεις επ’ αυτού;
Dr.K: Η επαναβίωση της ενδομήτριας ζωής του υπαρξιακά «ανεπιθύμητου εμβρύου», κατά τις συνεδρίες αυτοψυχογνωσίας, είναι η δραματικότερη και τραγικότερη σκηνή που έχω ζήσει στην επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Είναι κυριολεκτικά απερίγραπτα, το άγχος, η αγωνία, ο τρόμος των αρρώστων, το σώμα των οποίων συγκλονίζονταν από περιοδικές οδυνηρές σπασμωδικές κινήσεις. Ο ψυχικός και σωματικός πόνος και ο υπέρτατος τρόμος που ένιωσαν στη διάρκεια των συνεδριών, πολύ δύσκολα περιγράφονται. Δύο γυναίκες, 22 και 23 ετών, η «Α»6 και η «Α»10, επαναβίωσαν την ενδομήτρια απόρριψη από τη μητέρα τους. Η εξώθησή τους από τη μήτρα πέρασε απαρατήρητη επειδή δεν μπορούσε να τις τραυματίσει περισσότερο. Στη βρεφική τους ηλικία ήταν φιλάσθενες. Τα πρώτα παιδικά τους χρόνια καταλαμβάνονταν συχνότατα από συναίσθημα αγχώδους χάους. Αποξενωμένες από τη μητέρα τους και το εξωτερικό περιβάλλον, ένιωθαν ότι δεν ανήκουν πουθενά. Η προσπάθεια επικοινωνίας με άλλους ανθρώπους προκαλούσε μόνο τρόμο και ντροπή. Αμφιβάλλουν για το κάθε τι γύρω τους. Το σώμα τους δεν τους ανήκει. Νιώθουν ανίκανες να αναλάβουν υπεύθυνα οτιδήποτε, επειδή η αποτυχία σε κάθε τους προσπάθειας είναι εκ των προτέρων βέβαιη. Τα πάντα και οι πάντες τους απορρίπτουν. Δεν ξέρουν ποιες είναι, δεν έχουν ταυτότητα. Η απόρριψη από τη μητέρα, τους αφαιρούσε το δικαίωμα να παραδεχθούν ότι υπάρχουν σαν όντα.
Ζέφυρος: Υπάρχει και ο τραυματισμός της απόρριψης του φύλου.
Dr.K: Ανεπιθύμητοι λόγω φύλου είναι εκείνοι που το φύλο τους δεν το ήθελε η μητέρα τους, όταν τους είχε μέσα στη μήτρα της. Η επαναβίωση της ενδομήτριας απόρριψης του φύλου σε ορισμένα περιστατικά είναι εξίσου επώδυνη όσο και η επαναβίωση της απόρριψης του υπαρξιακά ανεπιθύμητου (βλ. περιγραφές Α6 σελ. 287. Α10 σελ. 322-324) (...). [6]

Καί φυσικά, ὅλα τά πιό πάνω, περιστατικά, εἶναι κλινικές ἀποδεικτικές παρατηρήσεις, τινός πρωτοποριακοῦ Ἕλληνος Νευροψυχίατρου, ἐπάνω σέ ψυχασθενείς συνανθρώπους μας, οἱ ὁποῖοι, ἀνάμεσα στά τόσα πολλᾶ, πού βίωναν ἐνδομητριακᾶ, γλύτωσαν ὡς ἐκ θαύματος καί τινά «διακοπή τῆς κύησης» ἤ καλύτεραν τήν ἔκτρωσην· ἄς ἀναλογιστοῦμεν τότε, συγκριτικά, ἀναλογικά καί ἀναφορικά, ἐκ τῶν πιό πάνω ἐπιστημονικῶν ἀποδείξεων:

-Ποιᾶ ἦτο καί ποιᾶ θά εἶναι ἆραγε, τά συναισθήματα, τῶν δολοφονημένων ἐμβρύων, μιᾶς καί ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ζεῖ αἰώνια;

Τήν ἀπάντηση τή λαμβάνομεν φυσιολογικά καί ἄνετα, ἐκ τῶν  ζώντων συνανθρώπων μας, πού ἦτο τραγικά ἀνεπιθύμητοι, ὡς ἔμβρυα, ἀλλά καί ὑποψήφια θύματα τοῦ προμελετημένου καί γενοκτόνου Ἐμβρυοκτονισμοῦ!

 Στό ἐν λόγῳ Ψυχιατρικόν ἐγχειρίδιον τοῦ μακαριστοῦ Ἕλληνα ἐπιστήμονα, καταγράφονται καί περιγράφονται σωρηδόν συγκλονιστηκές μαρτυρίες ἐπ΄αὐτοῦ τοῦ ζητήματος, ἐκ τῶν ψυχασθενῶν του.

Ἆραγέ, μέ τί πικρία καί τί βάσανον, θά διάγουν τήν αἰῶνια ζωή των, τά καημένα καί φονευμένα, ἀγέννητα παιδάκια μας, ὑπό τέτοιαν ἀποτρόπαιον καί προμελετημένην δολοφονίαν, τήν ὁποία σαφῶς καί αἰσθανόταν, προγνώριζε καί βίωσε ὀντολογικά, τό κάθε ἀγέννητο φονευμένο ἔμβρυο, διά τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως τῆς φόνισσας μητρός ἤ καί τοῦ πατρός του;!

Ἐξάπαντος ἄς παύσομεν νά κρυβόμαστε πίσω ἀπό τό ὑποκριτικόν δακτυλάκι μας, διότι ἅπαντες γνωρίζομεν, τί σόϊ δραματική ψυχολογία, ὑφίστατο, μία θύτης «μάνα» πού φόνευσε τό σπλάγχνο της... πολλῶ δέ μᾶλλον ἀπαξιώνομεν, φαρισαϊκῷ τῷ τρόπῳ, τήν αἱώνια προοπτική τοῦ φονευμένου ἀγέννητου ἀνθρώπου.

-Δύναται νά παραγκωνιστεί ἡ σύγχρονως, ἐπιστημονική ἄποψη, τινῶν συγχρόνων Νευροεπιστημόνων, ὅτι τά ἔμβρυα αισθάνονται «από την πρώτη στιγμή της συνένωσης του σπερματοζωαρίου και του ωαρίου»;

-Τότε γιατί, μερικοί ἄλλοι «ἐπιστήμονες», συντηροῦν διαχρονικά, ἕνα διαμετρικά ἀντίθετον καί ταυτόχρονα μέγα ψέμα, εἰς τήν σύνολη ἀνθρωπότητα, ὅτι δῆθεν τά ἔμβρυα, αἰσθάνονται καί νοιώθουν πόνο, μόνον, μετά τήν δημιουργία τοῦ ἐγκεφάλου καί τοῦ νευρικοῦ συστήματος;!

-Ποῖον σκοπόν, ἐξυπηρετεί, τέτοια «ἐπιστημονική» ἀπάτη, μιᾶς καί ἕτεροι ἐπιστήμονες διακηρύττουν τά ἄκρως ἄντίθετα;!

-Μήπως, ἐξυπηρετεῖται ἡ εὐγονική βιο-ἱατρική καί ἡ βιομηχανία, τῶν Γενετιστῶν, καί ἄλλων τινῶν βιο-ἐπιστημόνων καθῶς καί σύγχρονων κλινικῶν, οἱ ὁποῖοι/ες, βγάζουν τό καρβέλι τους, ὡς μισθοφόροι ἐλεκτές τῶν ἀνθρώπινων γεννήσεων, μέ τίς σωρηδόν «θεραπευτικές» βρεφοκτονίες, τουτέστιν τίς «διακοπές κυήσεων»;

-Καί μεῖς οἱ ἀπλοί ἄνθρωποι, οἱ ἄνευ ἱατρικῶν γνώσεων, τί κάνομεν;


(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)


Τούς ἐμπιστευόμαστε τυφλᾶ καί ἀδιάκριτα;


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

-Συγνώμη, ἀλλά ἅγιοι Συνοδικοί τῆς Κύπρου ἀλλά ὑφίστατο ἐπίσημη τινά Ἐγκύκλιος ἤ καί Συνοδική ἀπόφασις ἐπί τῆς ἐν λόγῳ ἐγκρίσεως καθῶς μᾶς ἀναφέρει ἡ Wikipaidia;
-Μπορείτε νά μᾶς ἐπαναπροσδιορίσετε καί ξακαθαρίσετε, ἐπίσημα, μέ τήν πρώτη εὐκαιρία τήν ἐν λόγῳ θέση;
Ἐμεῖς ὅμως, ὡς οἱ τελευταίοι πιστοί, ἔχομεν ὑπόψην, ὅτι ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀπαγορεύει τόν φόνον τῶν ἐμβρύων, τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον ἐπίσης τό ἴδιον, ἀπαγορεύει διά κάθε σκοπόν-μιᾶς καί ὁ σκοπός τῆς σωτηρίας τῆς ἐγκύου, δέν ἀγιάζει τά μέσα ἤ καί τήν βρεφοκτονία-τόν προμελετημένον φόνον τῶν γεννημένων ἤ καί ἀγέννητων ἀνθρώπων. Οἱ Ἅγιοι Θεοφόροι Πατέρες εἶναι κατηγορηματικοί, καθότι ἐπιβάλλουν εἰς τά φοβερά ἐπιτιμία, τοῦ φονιά, τούς γονείς, τούς ἱατρούς καί τίς νοσοκόμες πού συνεργοῦσιν, διά τήν  σατανική "θεραπευτική ἄμβλωση"! Οἱ Θεόπνευστοι Ἱεροί Κανόνες, τῆς Οἰκουμενικῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων, ὡστόσον, εἶναι ἀπόλυτα σαφείς διά τό ἐν λόγῳ θέμα, καθότι οὐδεμία "Ποιμαντική Οἰκονομία" χωρεί, διά τόν φόνον τῶν ἀνυπεράσπιστων ἐμβρύων! Πολλῶ δέ μᾶλλον ἡ δῆθεν "οἰκονομία", εἶναι ἀπείρως δυσνόητον νά ἔχει ὡς βάσιν, τά σαθρά ἐλλατήρια καί κίνητρα, διά τήν δῆθεν σωτηρία τῆς μάνας, νά σφαγιάζεται και θυσιάζεται τό βρέφος της!!!
Τό ἀδέκαστον ρητορικόν ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς ἐκ τῶν πιό πάνω εἶναι:
-Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἡ Ἱερά Σύνοδος βάση τίνας Πανορθόδοξου ἀποφάσεως, ἐγκρίνει τήν "ἐμπροϋπόθετον" ἔκτρωσην;
-Ἡ Ποιμένουσα Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, μέ τέτοιου εἶδους θανατηφόραν ἔγκρισην, τῆς θυσίας τοῦ ἐμβρύου ἴνα σωθεί ἡ μάνα του, σέ ποῖον Θεό ἔχει τήν ἐλπίδα Της;
-Ἄραγε, ἡ ἔν λόγῳ, ἄστοχη φονική "εὑλογία" σέ τίνα βιοηθικήν βάσην καί ἑτερόδοξον θεωρίαν ἔχει τήν βάσιν της;
-Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, εἶναι ὑπεράνω τῶν Θείων Γραφῶν, τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τῶν Θεοφόρων Πατέρων, ἤ καί τῶν ἄλλων ἀδελφῶν Της Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν;
-Γιατί τότε, ἡ μονόπλευρος, ἐπιλεκτική καί αὐθαίρετη, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ-ΑΝΤΙΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ-ΑΝΤΙΟΡΘΟΔΟΞΗ διαφοροποίησις, ἐξάπαντος δικανική-αἱρετική καί κοσμική ἀντίληψις, πού πόρρω ἀπεχει ἐκ τῶν Θεοπνεύστων καί Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων; (π.π.ν.)



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΜΕΡΗ

1.     [ΜΕΡΟΣ Α΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΒΙΟΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΒΙΟΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΧΡΕΟΣ Η ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ, ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΝ ΔΙΧΑΣΜῼ.) 


2.    [ΜΕΡΟΣ Β΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ.) 



ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ἀγλαΐας Γεωργιτσοπούλου,  Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΜΒΛΩΣΗΣ, ΝΟΜΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ (“THECONSTITUTIONAL SPECULATION OF ABORTION”), Προπτυχιακή Ἐργασία στό μάθημα τῶνἈτομικῶν καί Κοινοτικῶν Δικαιωμάτων, 2005, 



[3] Michael Cole, Sheila R. Cole, A΄ Τόμος, Ἡ ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν (Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ, ΤΟΚΕΤΟΣ, ΒΡΕΦΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ), Ἐκδόσεις: ΤΥΠΩΘΗΤΩ, Ἀθήνα 2002, σελ.159.

[4] Ἀθανάσιος Ζ. Καυκαλίδης, Ἠ Γνώση τῆς Μήτρας (Ἡ Αὐτοψυχογνωσία μέ Ψυχοδηλωτικᾶ φάρμακα), Ἐκδόσεις: CaptainBook.gr, Ἀθήνα 2010, σσ. 430.

[5] Τοῦ Αὐτοῦ, ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ ἔνθ. ἀνωτ. Σέ εἰδικόν ἔντυπον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτήρος Σοχός Λαγκαδᾶ, Δημιουργία τῆς ζωῆς προγεννητική ἀγωγή (Ἡ ἀγωγή τοῦ παιδιοῦ ἀρχίζει ἀπό τήν σύλληψη), Β΄Ἔκδοση, Κεφ. Ψυχικές ἐμπειρίες τοῦ ἐμβρύου, σελ. 9.

[6] Ζέφυρου A. Καυκαλίδη, Συζητώντας με τον Dr.K, Ψυχοδηλωτικά Φάρμακα και Ψυχοθεραπεία, Ἐκδόσεις:Πάτμος, 2009. 

ΠΗΓΗ: "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" 1986 μ.Χ.




-Ἔλα Ἅγιε Γέροντα Ἐπιφάνιε μου, πού ζήσαμεν νά δοῦμεν τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, νά "παρέχει πιστοποιητικόν"  καί τινά Σονοδικήν ἔγκρισην(sic) διά ἀνθρωποθυσία τῶν ἀνθρώπινων ἐμβρύων, ἵνα δῆθεν σωθεί ἡ ἔγκυος μητέρα, τοῦ βρέφους!
-Ἦντα τζαιροῦς ἐφτάσαμεν σιόρ;(π.π.ν.)



Δημοσίευση σχολίου