Translate

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: (ΜΕΡΟΣ Β΄) ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΚΥΠΡΟΥ





Μία Ἐκκλησιολογική καί Κανονική ἑτεροχρονισμένη ἀπάντηση, πρός τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου, ἐν ὄψει τῆς θλιβερᾶς ἐπετίου τῶν Οἰκουμενιστικῶν ἀσχημιῶν, στήν Χλώρακα τῆς Πάφου, τόν Ὀκτώβριον τοῦ 2009

Μέρος Β΄





2.             ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΚΛΙΣΙΣ/ΑΙΡΕΣΙΣ

ναφέρει τότε, τά ξς τοπα ρχιεπίσκοπος καί κατά μεγάλη πιθανότητα τά δια καί φρονε τήν σήμερον, εχόμεθα μως νά διαψευθμεν κάπως, καθότι σημειώνει:

«Η με ειλικρίνεια και εντιμότητα αναζήτηση εκ μέρους των Εκκλησιών μας, της κοινής πίστεως της αδιαιρέτου Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας, θα πρέπει να είναι η μόνη επιδίωξη και ο μόνιμος στόχος μας». [11]

κείνο τό «εκ μέρους των Εκκλησιών μας» εναι πέρα γιά πέρα, κκλησιολογική καί δογματολογική πόκλισις, διότι σύμφωνα μέ τήν πίσημον ρχιεπισκοπικήν μιλίαν του, τόσον πό τό γράμμαν σον καί διά το συνολικο πνεύματος, δυστυχς Μακαριώτατος ρχιεπίσκοπος Κύπρου, ναγνωρίζει, σέ κόμη διάφορα καί λλα σημεα του, λλά καί σ΄ατό εδικά, τήν Παπική παρασυναγωγή, τήν θρησκεία το Παπισμο, τήν σέκτα το ντίχριστου καί το Βατικάνειου Θεοκρατισμο, το Πάπα τς Ρώμης, δηλ. τούς Φραγκολατίνους «Ρωμαιοκαθολικούς» καί «Κατ(θ)όλικους» ς κόμα μία Χριστιανική(sic) “κκλησία”, δηλαδή βάση τν πίσημων ρχιεπισκοπικν γραφθέντων καί λεχθέντων, χομεν παρεμφερή Νεοεκκλησιολογικήν καί Νεοκαταστατικήν κακοδοξίαν, ταυτόσημον μέ κεινην, το κακοδόξου Οκουμενιστο Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου!

Δέν δύναμαι προσωπικά ς νας πλός πιστός καί τελευταίος τν θεολογν τς κκλησίας τς Κύπρου, νά μεμφθ, τήν «ειλικρίνεια και εντιμότητα» το Μακαριωτάτου! παγε τς νοησίας νά διανοούμεθα τέτοια ντιχριστιανική παξίωση πρός τόν γιο Προκαθήμενο τς Κύπρου μας. Ατό πού κατ΄οσίαν μέμφομαι, εναι τούς συνεργάτες του καί τούς λογογράφους του, πού το πρόσφεραν ναν κακόδοξον καί αρετίζοντα λόγο, γιά νά κηρύξει τότε δημόσια, χωρίς βέβαια νά ποπειρμαι, νά παλλάξω τόν Μακαριώτατο, κ τς Ποιμαντικς καί πισκοπικς το εθύνης.

λήθεια εναι: τι Οκουμενική ρθόδοξη κκλησία, δέν ναζητά, καμίαν πολύτως λήθεια! Δέν χει τέτοιαν νάγκην καί ποστολήν. Διότι, πολύ πλά καί ξάστερα, βάση τς Πατερικς Θεολογίας, ρθόδοξη κκλησία συγκεκριμένα -καί χι λλη τινά ψευδοεκκλησία- εναι διάσειστος στύλος, αώνιος φύλακας, καί ταμειούχος τς λήθειας τς Πίστεως, δηλ. τς κτίστου Θεας Χάριτος, ποα Θεία Χάρις, ναπαύεται καί νεργε Μυστηριακς καί Χαρισματικς, ντός τς Μίας, γίας, ξάπαντος τς ρθοδόξου Καθολικς, ποστολικς, Προφητικς καί Πατερικς κκλησίας. Ο Φραγκολατίνοι καί Κατόλικοι παδοί το Πάπα καθς καί ο πουλοι Λατινόρυθμοι Ονίτες, πέκλεψαν, σφετερίσθησαν καί διέστρεψαν, στορικοθεολογικά, τόν κκλησιολογικόν ρον: «Καθολική κκλησία» καί «Καθολικός» κ τς ρθόδοξης Καθολικς κκλησίας τν ρθοδόξων Ρωμην! ρα πλς, νημερώνουμεν περί τήν λήθεια το πράγματος, διά σους καλοπροαίρετους ναγνώστες μας, νδιαφέρονται, νά τό ψάξουν καί νά τό ρευνήσουν σέ βάθος. Γιά τούς κακοπροαίρετους Ονίτες, Μαρωνίτες καί Παπικούς κ.λπ., εχόμαστε καλήν μετάνοιαν καί καλήν πιστροφήν, ες τήν Μίαν γίαν ρθόδοξην καί Καθολικν κκλησία το Χριστο μας, μακράν κ τν ησουΐτικων πολιτικοθρησκευτικν παρασυναγωγν.

-ραγέ πρός τί τότε, δθεν Διαχριστιανικός Διάλογος, μις καί ποσκάπτεται, τό στιβαρόν καί πλανές κριτήριον, τς μέριστης καί διαίρετης λήθειας, τς ρθς Θεολογίας τς κκλησίας;

Πολλ δέ μλλον, οτε ναζητά, οτε εναι πιδίωξη της, οτε κν στόχος, τς Φίλης ρθοδοξίας, γιά νά πανεύρει τάχα μου, τήν χαμένη λήθεια τς πίστεως, πό κοινο μέ τούς Παπικούς! ρα μ΄ατό εδικά πού σημειώνουμεν, τό ποον δέν εναι δικό μας εφυολόγημα στω κοιλιόπνευστον δεολόγημα, λλά εναι δόγμα Πίστεως τν ρθοδόξων κατακρημνίζεται χι, τό παν οκοδόμημα το «Διαχριστιανικο Διαλόγου» μις καί κανείς κ τν συμβαλομένων, δέν νδιαφέρεται ποσς διά τήν λήθεια, τν ρθν Θεολογικν πραγμάτων;!

Εναι σαφέστατο πίσης, τι ν λόγ ρχιεπισκοπικ πρότασις (=ναπόδεικτη πόθεσις, διότι προϋποθέτει τό ζητούμενον, τό ποον εναι, Εαγγελική ναζήτησις «ν τ ληθεύουσα γάπη», πράγμα ναπόδεικτον κ το ρχιεπισκόπου, διότι στόσο, ποκρύβεται σκόπιμα, δεύτερη χιλιετία τς πορείας το Παπισμο! Γιατί ραγε;) φήνει σαφέστατον πονοούμενον καί χι μόνον, μίαν λλη κακοδοξία, Συγκρητιστικς λκς, τι τήν σήμερον Οκουμενική ρθόδοξη κκλησία το Θεανθρώπου, εναι διαιρεμένη καί ποσχισμένη, μις καί φίστατο μία τινά φαινομενική καί «λογική» διαίρεσις, μεταξύ τν Παπικν καί τν ρθοδόξων, μέ πώτερο μλλον σκοπό, νά μπεδωθον καί νά δραιωθον σωρηδόν αρετικν θεωριν (π.χ. τν κλάδων, τν δύο πνευμόνων, δογματικός μινιμαλισμός, δογματικός μαξιμαλισμός, κ.ο.κ.). μως, ραγέ εναι Παπισμός, μία κόμη κκλησία; κκλησία το Χριστο, ρατή καί όρατος, το-εναι καί θά παραμένει χρι τς συντελείας, νωμένη, τρεπτη, σύγχυτη καί διαίρετη, πως συμβαίνει ναντίρρητα καί μέ τίς δύο φύσεις τς Θεανθρώπινης Κεφαλς τς κκλησίας. Καί ατό, εναι κόμη να δογματολογικόν δεδομένον, καθς καί παράβατος ρος τς ρθοδόξου Πίστεως, τόν ποον, οδείς Πατριάρχης καί ρχιεπίσκοπος κ.ο.κ., χει τό ποιον δικαίωμα, νά παξιώνει καί νά παραθεωρε, διότι ο θεσμικοί ξιωματούχοι καί κπρόσωποι τς κκλησίας, εναι πόλογοι καί πόκεινται πό κάτω-καί χι πέρ νω-τν ποστολικν Διαταγν, τν Εαγγελικν Νοημάτων, τν ερν Κανόνων, τν Θεοπνεύστων πικυρωμένων Οκουμενικν ποφάσεων κ.λπ.

Τό ρητορικόν ρώτημα πού προκύπτει, εναι: χομεν χι, κκλησιολογική πόκλιση καί αρεση, κ το Μακαριωτάτου Κύπρου, διά τς δημοσίου ρσεως καί διαγράψεως, τς Πατερικς Παράδοσις τν ρθοδόξων κατά τήν δεύτερη χιλιετίαν; Ποιός Θεοφόρος γιος, ποιός Νεομάρτυρας, ποιός νθρωπος το Θεο καί τς κκλησίας, κατά τήν δεύτερη χιλιετία πού διανύομεν, ναγνώρισεν, ς μίαν λλην καί δευτέραν κκλησίαν, τήν θρησκευτικοπολιτικήν φατριά τν «Ρωμαιοκαθολικν» Παπιστν; μες τότε, ο πλοί πιστοί, ποιούς φείλομεν νά κολουθμεν; Τούς θλίους καί κακοδόξους ταγούς, τούς γίους καί ρθοδόξους Πατέρες;



3.              «ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ»

Καταγράφονται πίσης, στήν Οκουμενιστική ρχιεπισκοπική μιλία, τά ξς τοπα, ντικανονικά καί τραγελαφικά σημεα:

«Θά ήθελα όμως να απευθυνθώ και προς μία μικρή μερίδα Ορθοδόξων που, καλη τη πίστει, πιστεύω, επαναλαμβάνουν αποσπασματικά και εκτός από τη συνάφεια γιά την οποία εγράφησαν ή θεσπίστηκαν, κάποιους ιερούς κανόνες και σκανδαλίζονται από τήν συμπροσευχή μέ μη Ορθοδόξους». [12]

Δέν μς προσδιορίζει πακριβς, Μακαριώτατος τς Κύπρου, ς φειλεν, γιά ποαν «μικρή μερίδα Ορθοδόξων» κάνει ναφορά... λλά εναι ρκετά εκολον νά ντιληφθομεν ποιούς κριβς θά ννοεί. 1. ννοεί μήπως, τούς «Ζηλωτές» το Παλαιο μερολογίου; 2. ννοεί μήπως, τούς ποτειχισθέντας; 3. , μήπως ννοεί, τούς κανονικούς ρθοδόξους Χριστιανούς, πού παραμένουσιν ντός τς κκλησίας, τους γωνισαμένους καί διαμαρτυρόμενους, δικαίως καί ελόγως, διά τίς σωρηδόν ντικανονικές καί ντιορθόδοξες νέργειες μίας ντως μικρς μερίδας «ρθοδόξων» Προκαθημένων; Πρόκειται ραγέ, περί τινς «μίας μικρής μερίδας Ορθοδόξων» μλλον περί τρείς μεγάλες μερίδες ρθοδόξων, συγκριτικά, μέ τήν ντως «μικρή μερίδα» τν Προκαθημένων; ξάπαντος περγενίκευσις εναι φανερή, στοχη, δικη καί σφαλερή, διότι εναι σκόπιμη μλλον, ρχιεπισκοπική καί ποιμαντική διακρισία, νά φήνει δόλια(;) προσδιόριστη καί σαφή, την μικρή μερίδα τν ρθοδόξων, καί νά ννοεί σαφς περγενικευμένα καί τίς «τρες μικρές μερίδες»...! ν πάσει περιπτώση, δέν θά σταθομεν μονοσήμαντα, σ΄ατό τό παράδοξον σημεο πού θίγομεν, τς δθεν μικρς καί μεγάλης μερίδος τν ρθοδόξων, διότι οσία το ν λόγ ζητήματος εναι: στά περί τν συμπροσευχν, καί χι στά περί τν πλειοψηφιν, καί μειοψηφιν, πως λαθεμένα περιγράφει καί πολογίζει, ρχιεπίσκοπος, καθότι στά περί τν συμπροσευχν μέ αρετικούς, καί σχισματικούς, ξάπαντος κατασκανδαλίζεται τό πανταχο Οκουμενικό Χριστεπώνυμο πλήρωμα τς ρθοδόξου κκλησίας! Τό ποον καί παξιώνει, ς μή φειλεν, Μακαριώτατος. ρα τό κέντρον βάρους, τν σωρηδόν διαμαρτυριν, εναι ο συμπροσευχές μέ τά τν αρετικν. Τά Θεολογικά θέματα μως, δέν πολογίζονται καί δέν περιγράφονται, λ.χ. μέ δημοκρατικές διαδικασίες καί κοινωνιολογικές στατιστικές, διότι κόμη καί μία μονάχα ψυχή, νά διαμαρτυρόταν, ξ λων τν ρθοδόξων λ.χ. κατά τν ντικανονικν συμπροσευχν, θά πρεπε νά προβληματίζει σοβαρά, τίς κκλησιαστικές γεσίες καί κατ΄πέκτασην τό πλήρωμα τς κκλησίας. Καί ατή πιο πάνω κκλησιολογική καί Κανονικοιστορική λήθεια, παξιώνεται μλλον, καί ποσκάπτεται, τό πλέον πιθανόν, μέ τίς τοπες ρχιεπισκοπικές σοφιστίες, περί τν τάχα μου «μικρομεγάλων μερίδων ρθοδόξων», γνοντας ξ σων φαίνεται, ρχιεπίσκοπος, τι κκλησία δέν εναι Κλήρος καί εραρχία, μόνον, λλά εναι, καί τό λαϊκόν στοιχεον διαίρετον μέ τόν Κλήρον· νευ τν λαϊκν, δέν τελεται κανέναν Μυστήριον, πολλ δέ μλλον τό Μυστηρίον τς Θεας Λειτουργίας καί Εχαριστίας! ν ντως, χει τέτοια στρεβλή, λλοιωμένη καί ντικανονική ντίληψη Μακαριώτατος, ατό θά εναι σοβαρότατη πόκλισις κκλησιολογική καί διαμφισβήτητα δογματολογική  αρεσις, λεγάμενη καί αρεσις το Κληρικαλισμο καί αρεσις τς Δεσποτοκρατείας, δηλ. νοσηρά καί μή ρθόδοξα φαινόμενα, στούς κόλπους τν Κληρικν. ς λπίσομεν μως, τι γιος Κύπρου δέν διακατάχεται, πό τέτοια κακόδοξα καί λλότρια φρονήματα καί τι μλλον, τόν παραπληροφοροσιν κάκιστα ο  συνεργάτες του.

χει μως καί να δίκαιον ρχιεπίσκοπος, τό ποον μως, τοπα καί πάλιν, τό περγενικεύει· κεί εδικά που ναφέρεται, τι γίνεται λλοίωσις καί διαστροφή πό μίαν μερίδα «ρθοδόξων», δθεν «καλή τη πίστει», περί τν ερν Κανόνων. ν λόγ συγκεκριμένη μερίδα, πρόκειται περί τν σχισματικοαιρετικν «ρθοδόξων», πού διαστρέφει «κλασικά» καί διαχρονικά, τό Κανονικόν Δίκαιον, καί τούς ερούς Κανόνες τς κκλησίας, εναι ο «Ζηλωτές» παλαιοημερολογίτες, δηλ. τό τερον αρετικόν κρον το Παναιρετικο Οκουμενισμο· μέ τό ποον Μακαριώτατος τς Κύπρου, φειλεν, χι, νά νσκύψει πατρικά καί Ποιμαντικά στό ν λόγ κκλησιολογικό πρόβλημα μέ ληθινόν γαπητικόν καί ν Χριστ διάλογον, νά διαλεχθεί, πως κριβς διαλέγεται κκλησία τς Κύπρου, μέ τούς λογς-λογς τερόδοξους καί τερόθρησκους; ραγέ, γιατί δύο μέτρα καί δύο σταθμά στά περί τν «Θεολογικν Διαλόγων»; Γιατί δέν φίστατο «νδο-ρθόδοξος διάλογος» στήν περίπτωση τν σχισματικοαιρετικν «Ζηλωτν»; Γιατί ραγέ, τέτοια ρχιεπισκοπική καί Πατριαρχική, μεροληψία, λλά καί διοτέλεια; ν θεωρε Διοίκησις τς ρθοδόξου κκλησίας μας, ς αρετικούς καί σχισματικούς, τούς μή νόρμαλ Παλαιοημερολογίτες καί «Ζηλωτές», δέν θά πρεπε νά νεργηθεί, νάλογος ποιμαντικός νδοχριστιανικός διάλογος, να ο κάστες, ο παρασυναγωγές καί ο παρατάξεις ατν, νά πιστρέψουσιν ν μετανοί, στήν κκλησία το Χριστο; Γιατί τόση διάκριτη καί μονοσήμαντη μανία, περί τν διαχριστιανικν διαλόγων με τούς Παπικούς καί Προτεστάντες καί λλους τόσους διαθρησκειακούς διαλόγους, μέ σλαμιστές, Βουδιστές, Παγανιστές, ουδαίους κ.λπ. ν μέ τούς δελφούς μας τούς Παλαιοημερολογίτες-Ζηλωτές, κανένας κκλησιαστικός διάλογος; ραγέ, μήπως κάπου καί ο «Ζηλωτές» χουσιν τό δίκαιον τους, περί τν νίερων συμπροσευχν; Μόνο πού ν φίστατο ντιμη, πισκοπική καί Ποιμαντική ειλικρίνεια, καί ννοούμεν μφανς στά περί τν Διαχριστιανικν διαλόγων, θά πρεπε νά προβληματίζει τούς ταγούς τς κκλησίας, χι μόνον στάση διαμαρτυρίας τν «Ζηλωτν» Παλαιοημερολογιτν, λλά καί ντονη δυσαρέσκια-διαμαρτυρία τν πανταχο Νεοημερολογιτν, τόσον κατά τν προϋπόθετων διαλόγων το ψεδους, σον καί κατά τν συμπροσευχν μέ αρετικούς καί σχισματικούς.

 Ατό τό θεολογικό σημεο σύγκλησις, κ τν νόρμαλ ρθοδόξων μέ τά τν «Ζηλωτν», χρησιμοποιεται μως δόλια καί πονηρά, κ τν αρετικν Συγκρητιστν, καθότι ξομειώνουν καί ταυτίζουν δικα, τό πλήρωμα τς Κανονικς κκλησίας των, μαζί μέ τούς σχισματικούς καί αρετικούς «Ζηλωτές»! Τρομάρα τους. Καί τσι, ποιος διαμαρτύρεται, κατά το περιεχομένου τν προϋπόθετων διαλόγων, κατά το αρετικο Παπισμο, κατά το παναιρετικο Οκουμενισμο, ταυτίζεται δικα καί νόητα, μέ τούς φανατικούς «Ζηλωτές» καί σχισματικοαιρετικούς Παλαιοημερολογίτες, λές καί εναι τινά θανάσιμον μάρτημα, νά νεργεται ντιαιρετικός γώνας καί ερά μαχητική διαμαρτυρία, πό τούς ρθοδόξους πιστούς το Νέου μερολογίου, κατά συγκεκριμένων στοχων, ντικανονικν καί αρετικν νεργειν! ξάπαντος Εαγγελικός γώνας, εναι διά τίς δημόσιες νέργειες συγκεκριμένων κκλησιαστικν προσώπων καί χι διά τήν δυσφήμησιν τν προσωπικν συνηθειν καί στοχιν, τν κάστοτε δημοσίων προσώπων. μως πό τήν λλη, πρόκειται χι, περί συκοφαντικς δυσφήμησις, κατά τν νόρμαλ ρθοδόξων ντιαιρετικν πιστν, δηλ. φρικτή συκοφάντησις κατά τν ντιπαπικν καί τν ντιοικουμενιστν κ τν σκληροκάρδιων Οκουμενιστν;


Κατά τά λλα ρχιεπίσκοπος Κύπρου, θέλησε νά πευθυνθεί, διευκρίνιστα καί γενικόλογα, καθς καί μέ περίσσια σάφεια, κατά μίας δθεν μικρς μερίδας ρθοδόξων. Τί τό θελε; φο λήθεια Μακαριώτατε, δέν δύναται να κρυφτεί, σον καί νά προσπαθον μερικοί, νά τήν κρύψουν. 

Συμφωνεῖτε;


(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη






ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[11] Πύλη κκλησιαστικν Εδήσεων: ΑΜΕΝ.GR,  Κύπρου Χρυσόστομος: "Εωσφορικός εγωισμός, οι αντιδράσεις στο Διάλογο" (Συλλείτουργο, στην Λευκωσία, των Ορθοδόξων Ιεραρχών που συμμετέχουν στο Διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς, Λευκωσία, του Αριστείδη Βικέτου), Τό πλήρες κείμενο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου.

[12] ΑΜΕΝ.GR, νθ. νωτ.