Translate

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: (ΜΕΡΟΣ ΣΤ΄ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ) ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΘΠ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ



Θεολογική ἀνασκευή τῆς Εἰσήγησις τῆς ΑΘΠ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου

(Μέρος Στ΄ καί τελευταίον)


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη



Παράγραφος 19η

«Ὀφείλομεν ν ναγνωρίσωμεν πάντες τι ποχ τν μιγν θρησκευτικς κοινωνιν κα θνν παρέρχεται δη, κα ο λαο καλονται ν ποδεχθον τν τερότητα ς συστατικν στοιχεον τν κοινωνιν των, ἐὰν δν θέλουν ν δηγηθον ες συγκρούσεις κα ναταραχάς. συνύπαρξις κα συμβίωσις τν ρθοδόξων μετ τν λοιπν χριστιανν ποτελε δη ναπότρεπτον πραγματικότητα ες τν χρον τς Διασπορς ξαπλουμένη ταχέως κα ντς τν λλοτε μιγς ρθοδόξων θνν κα κοινωνιν κα ποχρεοσα τν κκλησίαν μν ν προσαρμόσ δι τς οκονομίας τν λην ποιμαντικν ατς ζωήν. Οτως, π παραδείγματι, αξησις το ριθμο τν μεικτν γάμων ποτελε πλέον πραγματικότητα, ποία ποχρεώνει τν κκλησίαν ν ποδεχθ τν μετ τν τεροδόξων κοινν προσευχν κα λατρείαν, περ κα φαρμόζει δη ες πάσας τς ρθοδόξους κκλησίας. Τοτο οδόλως ποτελε κτροπν κ το θεμελιώδους στοιχείου διαχωρισμο τν ρθοδόξων κ τν λοιπν χριστιανν, συνισταμένου ες τν ν τ θεί Εχαριστί κοινωνίαν, τις προϋποθέτει πλήρη συμφωνίαν ν τ πίστει τς κκλησίας. π το σημείου τούτου οδεμία οκονομία χωρε


Ἐξ ἀρχῆς νά ἀρχίσομεν ἀγάλι-ἀγάλι, τόν ἐν δυνάμει σχολιασμό μας, ἀπό τό τέλος πρός τήν αρχήν... μιᾶς καί πρόκειται περί δύσβατου καί εἰδικοῦ θεολογικοῦ ζητήματος, τό ὁποῖον, θέλει σίγουρα ἐξειδικευμένην ἔρευνα καί μελέτην. Προσωπικά θεωροῦμεν, ὅτι ὑφίσταντο τινά «μελανά σημεῖα» εἰς τήν συγκεκριμένην παράγραφον, τά ὁποῖα μᾶς προβληματίζουσιν ποικιλότροπα...

Φυσικά, δέν γνωρίζομεν, ἄν διά τά ἐν λόγῶ ἀδιασάφιστα καί ἀδιευκρίνιστα σημεῖα, φέρει τινά διανοητικήν ἤ καί γνωσιολογικήν κ.ἄ. τινά εὐθύνην ὁ γράφων, περί αὐτοῦ, ἤ πρόκειται περί τῆς περίφημου Οἰκουμενιστικῆς καί Φαναριώτικης νοοτροπείας καί διγλωσσίας;! Ἐξάπαντος, τό ὁμολογῶ, ὅτι φέρω ἰσχυράν διανοητικήν καί γνωσιολογικήν ἀδυναμία, νά ἐννοήσω καί νά ἐρμηνεύσω, στά «σημεῖα», τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην. Μίαν ἀπόπειρα ὅμως, μίαν ἐν δυνάμει προσέγγισην, θά ἀποτολήσω νά τήν διαπράξω, εὐχόμενος ἐνδόμυχα, νά μήν παρεξηγήσω καί νά μήν ἀδικήσω τούς ἐκκλησιαστικούς ταγούς μας, καί ἄς μέ συγχωρέσουσιν, ὅπου τυχόν διατυπώσω λαθεμένην τινά ὑπόθεσην, πρότασην καί ἐρμηνείαν. Δεχόμεθα ὅμως ἐλεύθερα, εἰς τό ἡλεκτρονικόν μας ταχυδρομεῖον, τό ὁποῖον εἶναι δημοσιευμένον ἐξάλλου  εἰς τήν ἱστοσελίδα μας, τινές ἀδελφικές διορθώσεις, παρατηρήσεις, σχόλια καί κριτικές, ὑπό τήν βασικότατην προϋπόθεσην, νά εἶναι ἐνυπόγραφες.

 Ἆραγε ἐπί τῶν προκειμένων γραφθέντων, ἔχει τινά δίκαιον ὁ Πατριαρχής, ὅταν διατυπώνει: «Τοτο οδόλως ποτελε κτροπν»; Δηλαδή, τίνι πράγμα νά ἐννοεί: ὅτι δέν ἀποτελεῖ καθόλου ἐκτροπήν;

Ἀποροῦμεν, διότι μᾶλλον, δέν ἀντιλήφθημεν καλῶς, ἄν τυχόν συνδέεται ἀμέσως, καί μέ τήν προηγούμενην πρότασην, μιᾶς καί κατά ἐκεῖ βαραίνει ὁ λογισμός μας! Μήπως τό λεξίδιον «τοτο» δέν συνδέεται, μέ τό ὑποκείμενον «ποχρεώνει» καί  «ν ποδεχθ»; Ἄς μᾶς διορθῶσουσιν τινές φιλόλογοι ἐπ΄ αὐτοῦ. Μήπως, δέν ἀποτελεῖ ἐκτροπή, ἡ αὐξάνουσα ἱερολογία τῶν μεικτῶν γάμων; Ἤ μήπως, δέν ἀποτελοῦσιν ἐκτροπές, οἱ σωρηδόν «ἀδιάλειπτες» συγκρητιστικές συμπροσευχές, τῶν Πατριαρχικῶν Οἰκουμενιστῶν, μέ τά τῶν ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων; Μήπως, δέν ἀποτελεῖ τινά ἐκκλησιολογικήν ἐκτροπήν, ἐκ τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδόξου Ἱεροκανονικότητος καί ἱερᾶς Παραδόσεως, ἡ κοσμική περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα καί ἡ «πραγματικότητα τν μεικτν γάμων»; 

Ἆραγέ, δέν ἀποτελεῖ τινά θεμελιώδην, ἐκκλησιολογικήν-ἀντικανονονικήν-ἀντιπατερικήν κ.ἄ. τινά ἐκτροπήν, ἡ δήλωσις: ὅτι ἐφαρμόζονται, οἱ συμπροσευχές μέ ἑτεροδόξους, σέ ὅλες σχεδόν τίς Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες;

Δέν ἀποτελεῖ, μᾶλλον, μία μεῖζων δογματολογική ἐκτροπή ἀλλά καί πλείων κανονική ἐκτροπή, τό «μελανόν σημεῖον», περί τῆς πανθομολογουμένης καί κοινῶς ἀναγνωρισμένης βεβαίως καί «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας» τῶν μεικτῶν γάμων, ἡ ἐν λόγῳ παράδοξη «Ποιμαντική  οἰκονομία», ἡ ὁποῖα μάλιστα: «ποχρεώνει τν κκλησίαν ν ποδεχθ τν μετ τν τεροδόξων κοινν προσευχν κα λατρείαν»; Εἶναι σοβαρά πράγματα αὐτά;

Ποῦ ξανακούστηκε, ἐκ τινός Ὀρθοδόξου Προκαθημένου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί δεῖ μέ ἄριστες γνώσεις εἰς τόν Κανονικόν καί Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, νά ὁμολογεῖ ψυχρά καί κυνικά: ὅτι ἡ πανοικουμενική κοσμική πραγματικότητα, τῆς Βαβυλώνειου μετανεωτερικότητας τῆς Pax Ombamicana καί Pax Fragiscana, ἤ καί ἄν θέλετε Pax Vaticana, μέ τήν παράνομη χωροχρονική ἀντικανονικότητα τῶν «ὀρθοδόξων» ἱερολογιῶν τῶν μεικτῶν γάμων, ἡ «ἐξ ἄκρα οἱκονομία» καί ἡ  ἐξ ἄκρας σιωπηλή ἀποδοχή αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν, δηλ. ἐξ ἁπάντων σχεδόν τῶν Τοπικῶν καί Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, νά σέρνει(!) καί νά ὑποχρεώνει(;) ὁλόκερον  τόν Θεανθρώπινον Ὀργανισμόν, τήν Ἐκκλησία, ἀπό τήν μία ἀντικανονικήν ἐνέργεια εἰς μίαν ἄλλην κ.λπ.;

Δηλαδή, ποῦ ξανακούσθηκε, ὅτι λόγῳ τινᾶς εἰδικῆς παραοικονομίας σέ θέματα π.χ. Γαμικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, νά ὁμολογεῖται δημοσίως καί στυγνά, σέ Ἐπισκοπικό ἐπίπεδο, ἐκ τοῦ Πατριάρχου μας, ὅτι ἡ μία συγκεκριμένη παραοικονομία ὀδηγεῖ μέ μαθηματικήν ἀκρίβειαν σέ μίαν ἄλλην, μέ Κανονολογικήν καί Θεο-λογικήν συνέπειαν, τήν σταδιακήν κατάργησιν ἁπάντων σχεδόν τῶν Θεοπνεύστων καί Ἱερῶν Κανόνων;! Ποῦ παρεξηγοῦμεν λοιπόν, τίς πατριαρχικές ἐνέργειες; Παρακαλοῦμεν νά μᾶς ἐπισημανθεῖ ἄμεσα, διά νά πράξωμεν τίς ἀνάλογες διορθώσεις μας.

Οἱ Φαναριώτες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, ἔχουσιν καταργήσει «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας», συγκεκριμένους Ἱερούς Κανόνες, περί τῶν μεικτῶν γάμων; Ναί ἤ οὔ;

Οἱ Φαναριώτες, καί πάλιν «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας» ἐπί τῶν μεικτῶν γάμων, ἔχουσιν καταργήσει, ἄλλους συγκεκριμένους Ἱερούς Κανόνες, περί τῶν ἀντικανονικῶν συμπροσευχῶν, μέ αἱρετικούς καί σχισματικούς; Ναί ἤ οὔ;

Προχωροῦμεν τώρα, μέ μίαν θεο-λογικήν ὑπόθεσην ἐργασίας ἤ καί κανονο-λογικήν εἰκασίαν:

Οἰ Οἰκουμενιστές Φαναριώτες κ.ἄ. π.χ. φερέφωνα αὐτῶν, ἐξ ἄκρας οἰκονομίας καί πάλιν (ἐξάπαντος κρατοῦσιν καί τό μαχαίριν καί τήν πίτταν), λόγῳ τοῦ ὅτι ἔχουν «οἰκονομήσει» τούς μεικτούς γάμους καί ἐξ αἱτίας αὐτῶν, ἔχουσιν «οἱκονομήσει» καί τίς συμπροσευχές τῶν μεικτῶν γάμων... προκύπτει μία θεολογική προβληματική: ποία Πανορθόδοξη ἀπόφασις, ὑφίστατο, περί τῆς «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας» τῶν μεικτῶν γάμων καί κατά κανονικήν συνέπειαν, ποία Πανορθόδοξη ἄλλη ἀπόφασις, δικαιολογεῖ, τά ὑπόλοιπα «στό μενοῦ» περί τῶν Συγκρητιστικῶν συμπροσευχῶν, ὡς δῆθεν ἱεροκανονικά θέσμια καί ἀποφασισθέντα, ἐκ τῆς Οἰκουμενικῆς καί Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;


-Μήπως, ὑφίσταται τινά «ἐκκλησιαστική οἱκονομία» καί «ποιμαντική διάκρισις» περί τῶν ἀντικανονικῶν συμπροσευχῶν; [21]
-Ποία Καθολική Πανορθόδοξη ἀπόφασις, «οικονομεῖ», τίς διαχριστιανικές καί διαθρησκειακές συμπροσευχές μέ ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους;
-Πῶς ἐν τέλει, θεραπεύονται Ποιμαντικά, ἡ σωρηδόν συσσωρευμένες, περιώνυμες καί ποικιλότροπες, ἀντικανονικές ἐνέργειες, ὅταν μάλιστα «βαπτίζονται»... ὡς «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας»;
-Ἡ Ἐκκλησία μας, εἶναι διά νά θεραπεύει μόνον, ἤ μήπως καί διά νά προλαμβάνει τό κακόν καί τήν ἀνθρώπινην ἀστοχίαν; Ποῦ εἶναι ὅμως τό προλαμβάνειν, στό ἐν λόγῳ ζήτημα;
-Ἡ ποιμαντική οἱκονομία στά περί τῶν μεικτῶν γάμων: δέν σηματοδωτεῖ, δέν ἀναιρεῖ, δέν καταστραγεῖ, δέν περιφρονεῖ, δέν καταλύει, δέν καταχράται, δέν αὐθαιρετεῖ καί δέν διακηρύττει, σύμφωνα κατά πάντα μέ τά πατριαρχιακά διαγγέλματα, γραφθέντα, λεχθέντα καί σωρηδόν πραχθέντα, τήν Κανονικήν τάξη καί πράξη τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐπί τῶν ψευδώνυμων ἀντικανονικῶν συμπροσευχῶν μέ τά τῶν ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων; [22]
-Ἔχει ἀποδεχθεί ἡ Συνείδηση, τοῦ Χριστεπώνυμου Οἰκουμενικοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν Ποιμαντική «ἐξ ἄκρας οἰκονομία» περί τῶν μεικτῶν γάμων; [23]
-Τότε γιατί νά ἀποδεχθῶμεν, τίς «παραοικονομικές» συνέπειες, καί εἰς τά περί συμπροσευχῶν, «ἅγιοι» Οἰκουμενιστές;


Ὅταν π.χ. οἱ σύγχρονοι Νεονικολαΐτες κληρικοί, «οἱκονομοῦσιν-ἱεροκρυφίως», ἀντικανονικά, ἀντιευαγγελικά καί ἀντιχριστιανικά, τά ἄγαμα πνευματικά των παιδιά, νά συγκατοικῶσιν καί νά συζῶσιν πρό τοῦ γάμου των, καί ἄρα νά ἔχωσιν «μετ’ ἐγκρατείας»(sic) σμιχτές σεξουαλικές σχέσεις, δηλ. πορνείαν, τί πραγματικά «κηρύττουν» στό Χριστεπώνυμο πλήρωμα; Ὅτι ἡ πορνεία, δέν εἶναι ἁμαρτία;! Ἔτσι;  Καί ἄρα, μέ ἄτοπον «λογικήν συνέπειαν», θά πατήσουσιν ἐπάνω τῆς πλανεμένης καί αἱρετίζουσας παραοικονομίας, πού ἐνεργοῦσιν, οἱ λογῆς-λογῆς «Ἀκτιστοφωτισμένοι» Ποιμένες μας καί θά διαλαλοῦσιν «ἰεροκρυφίως», δηλ. στά ἐξομολογητάρια των: ὅτι ἡ «ποιμαντική-οἰκονομία» τῶν σμιχτῶν προγαμικῶν σχέσεων «ὑποχρεώνει τὴν Ἐκκλησίαν νὰ ἀποδεχθῇ τὴν μετὰ τῶν συνανθρώπων μας κοινήν σαρκικήν σχέσιν καὶ σμιχτήν συνάφεια, δηλ. τήν πορνείαν, καί ἡ κοίτη αὐτῶν, ἀμίαντος»;(!!!)

-Πρόκειται μᾶλλον, διά τήν «ποιμαντική τοῦ σνομπισμοῦ»!

Δέν ἔχουσιν ἔτσι, τά ἐν λόγῶ πράγματα; Σᾶς θυμίζει κάτι, εἰδικά τό τελευταίον, τό ὁποῖον παραφράσαμεν, ἐντός τῶν εἰσαγωγικῶν; Δέν εἶναι ταυτόσημα, τά ἐν λόγῳ θέματα; Περί «ἄμεικτου μίξεως» δέν πρόκειται, οἱ περί τῶν μειχτῶν γάμων; Περί πόρνικης μίξεως δέν πρόκειται, οἱ περί τῶν προγαμικῶν σχέσεων; Ποία ἡ διαφορά των; Δύναται νά ἐνεργήσει, τινά ὀρθόδοξον Μυστήριον, σέ ἑτερόδοξον καί ἀμετανόητον ἄνθρωπον; Γιατί, μήπως ἐνεργεί σέ μπαζωμένον «ὀρθόδοξον» ἄνθρωπον; Ποία καί ποῦ εἶναι, ἡ Θεόπνευστος καί ποιμαντική οἰκονομία, ὅταν διαγράφομεν λ.χ. «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας» μίαν θεραπευτικήν, φαρμακευτικήν καί θεανθρώπινην ἐντολήν, π.χ. τά ἀπαρασάλευτα ὅρια καί ἱερούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, καί ἑτεροχρονισμένα μάλιστα, στά ἐπόμενα στάδια δηλαδή, χρησιμοποιεῖται ἡ ἐν λόγῳ παραοικονομία, ὡς προπύργιο δῆθεν καί πλέον ὡς ὁ γενικός «κανῶν», γιά νά διαγραφθοῦσιν, νά παραχαραχθοῦσιν καί νά διασαλευθοῦσιν, τά ἐπόμενα ἀπροσπέλαστα ἱερά ὁροθέσια τῶν Θεοφόρων Πατέρων...! Ποῦ καί ποία εἶναι, ἡ κατά Θεόν διάκρισις, ὅταν χρησιμοποιεῖται λ.χ. μίαν ἐμπεδωμένην παρανομία ὡς ἀκλόνητος κανῶν ἀλλά κατ΄οὐσίαν «προκεχωρημένο ὀχύρωμα», διά νά διαπραχθεῖ, μία ἄλλη προκρούστεια παρανομία; Λόγου χάριν, ἐπειδή ἡ σύγχρονος κοινωνιολογική καί παγκοσμιοποιημένη, ἐξάπαντος κοσμική πραγματικότητα, δέν ἀναγνωρίζει ὡς φόνον, τήν διακοπή τῆς κύησις δηλ. τήν ἔκτρωσην, θά πρέπει ἆραγέ, νά συμπορευθεῖ καί νά συσχηματισθεῖ «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας», καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέ ἐτοῦτην τήν σατανόπνευστον φονικήν καί κοσμικήν ψευδο-ἀντίληψιν; Καί νά καταργήσωμεν μάλιστα, καί ἄλλους σωρηδόν ἱερούς Κανόνες, περί τῶν ἐκτρώσεων;

-Δέν θά ἦτο πιό εὐθυτενές καί τίμιον, νά ἔβγαινεν δημόσια ὁ Πατριάρχης τῆς Ρωμηοσύνης μας, ἤ νά συγκαλοῦσεν ἔκτακτον τινά Πανορθόδοξον Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων, εἰδικά καί μόνον, περί τῆς παντελοῦς καταργήσεως καί ἐν γένει  τοῦ Ἱεροῦ Πηδαλίου καί ὅσων Θεοπνεύστων Κανόνων, τυγχάνει νά ἐνοχλοῦσιν, τόν «ἐν Χριστῷ» ἀδελφόν του, Πάπα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης καθῶς καί τούς «Νεορθοδόξους» Πηδαλιομάχους-Γιανναριστές;
-Μήπως ἐν τέλει, τό ριζηδόν πρόβλημα, τῶν ἀδιάκριτων καί σωρηδόν παραοικονομιῶν, προέρχεται ἐν γένει ἐκ τινῶν ἀφώτιστων καί μή θεραπευμένων, ποιμένων καί κληρικῶν, δηλ. κομπογιαννίτων «πνευματικῶν πατέρων»;

Παρακαλῶ πραγματικά καί υἱκά, κάποιον ἔμπειρο στά Θεολογικά πράγματα καί γράμματα, ὁ ὁποίος θά διαβάζει ἐτοῦτες τίς ἡμερολογιακές σκέψεις μας, νά μᾶς προσανατολίσει, ποῦ καί σέ τί ἀστοχεύομεν, εἰς τόν ἐν λόγῳ θεολογικόν προβληματισμόν μας.

Ὅμως ἀπό τήν ἄλλη, ἔχομεν τόν λογισμό, ὅτι ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους, ἔχει καί κάποιον δίκαιον μέ τόν τρόπο πού τό διατυπώνει (στήν οὐσίαν τῶν θεολογικῶν πραγμάτων διαφωνοῦμεν, καί ὄχι διά τά λεξίδια), τήν τελευταία καί πρό τελευταίαν πρότασήν του, διότι, συσχετίζει τήν ἀντικανονικήν ἐκτροπήν, τῶν μεικτῶν γάμων, μέ τήν ἐξάπαντος αἱρετικήν ἐκτροπήν τῆς μεταδώσεως τῆς Θείας Εὐχαριστίας (=intercommunion) σέ ἑτεροδόξους. Ἔχει βασικά, ἀπόλυτον δίκαιον! Διότι, τό δεύτερον, δηλ. τό  intercommunion, εἶναι μεῖζων ἐκτροπή καί χεῖρων ἀπόκλισις καί ἐκ τοῦ πρῶτου. Διατυπώνει μάλιστα μέ ἀπόλυτον ἐκκλησιολογικήν ἀκρίβειαν, τήν ἀλήθεια, ὅτι δέν χωρεῖ ὄντως, καμία οἰκονομία, στά περί τῆς Διακοινωνίας μέ τά τῶν αἱρετικῶν-ἑτεροδόξων.

-Ναί μέν, ἀλλά, διά τῶν ἐκπροσώπων τοῦ πολυ-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἐκ τινῶν μάλιστα Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, ἐπιχειρεῖται ἤ ὄχι, «διαρκῶς καί βαθμιαῖως»  σημαντική ἀλλοίωση καί «κραυγαλέα ἀπόκλιση» στήν  ὀρθόδοξη κανονολογική, ἐκκλησιολογική, δογματολογική καί πνευματολογική συνείδηση τῶν ἁπλῶν καί ἀνυποψίαστων πιστῶν; [24]
-Δηλαδή οἱ Οικουμενιστές καί «μεταπατερικοί» θεολόγοι, μᾶς μπαζώνουσιν, τά πνευματικά αἰσθητήρια καί τά δογματικά ἀντανακλαστικά μας; Ναί ἤ οὔ;
-Ἡ ποιμαντική οἰκονομία ἔχει τά Εὐαγγελικά καί Πατερικά ὅριά της; Ναί ἤ ὄχι;
-Ἡ οἰκονομία τῶν μεικτῶν γάμων, δικαιολογεῖ, τήν ἄτοπον παραοικονομία, τῶν σωρηδόν καί ἀδιάλειπτων συμπροσευχῶν, πού ἐνεργούνται σέ καθημερινή βάση, ὑπό τῶν «ὀρθοδόξων»  Οἰκουμενιστῶν μέ τά τῶν Οἰκουμενιστῶν ἑτεροδόξων; Ναί ἤ οὔ;
-Κοντολογίς, ὑφίσταντο ἀδιευκρίνιστα σημεῖα πολλῶ δέ μᾶλλον «μελανά σημεῖα»  εἰς τήν Πατριαρχική εἰσήγησιν; Ναί ἤ οὔ;
-Καί ὅλα νά ἦτο καθαρά καί ξάστερα εἰς τήν Πατριαρχικήν εἰσήγησιν, καί λ.χ. νά εἴμεθα ὁλίγον ὑπερευαίσθητοι εἰς τέτοια θέματα καί νά ὑπερβάλλομεν διά τινός ζῆλου ἄνευ διακρίσεως, καθότι εἶμεθα ἐρασιτέχνες καί φοιτητές τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, ὑφίστατο τινά σοβαρή δικαιολογία περί τῆς πατριαρχικῆς προτάσεως ταῦτης: «μετ τν τεροδόξων κοινν προσευχν κα λατρείαν» καί δεῖ τῶν λεξιδίων «κοινήν λατρείαν»;!
-Νά ἀποδεχθῶμεν π.χ. τήν οἱκονομία τῶν μεικτῶν γάμων. Νά ἀποδεχθῶμεν καί τήν παραοικονομία τῶν συμπροσευχῶν μέ τούς σχισματικούς καί αἱρετικούς.
-Ἀλλα τί εἴδους «κοινήν λατρείαν» δυνάμεθα νά ἔχωμεν μέ τούς ἑτεροδόξους, ὅταν κατ΄ουσίαν δέν πιστεύομεν στόν ἴδιον Τριαδικό Θεόν; Ἡ ἐν λόγῳ «λατρεία», δέν προϋποθέτει τινά κοινή ἐνότητα πίστεως καί τινᾶς ἀναιμάκτου Θυσίας ἡ ὁποία κορυφώνεται καί ὁλοκληροῦται, εἰς τήν Θεῖα Μετάληψιν;
-Ἆραγέ ὑφίστατο, ἐν τῇ καινοτόμῳ πατριαρχική παράγραφον καί ἐν λόγῳ φράσεσιν, τινί δογματολογική, ἐκκλησιολογική και κανονολογική ἀντίφασις; Ναί ἤ οὔ;

Ἐν κατακλείδι, ἵνα μή μακρυγορεί ἡ παροῦσα κριτική ἀνασκευή, τῆς Πατριαρχικῆς Εἰσηγήσεως, ἐπιθυμοῦμεν νά τήν ἀφήσομεν ὡς ἐδῶ, διότι μέ τόν ρυθμόν πού περιγράφει ἡ ἐν λόγῳ μελέτη μας  τούς πολυποίκιλους προβληματισμούς μας, θά ἀναγκαστοῦμεν νά συγγράψωμεν ὁλόκληρες σελίδες καί πολλαπλά μέρη, ἐπί τῶν τινῶν μελανῶν σημεῖων τῆς Πατριαρχικῆς Εἰσήγησις.


Ἐξάπαντος, βρίσκομεν τά μάλα προβληματικήν καί τήν 39η παράγραφον...! Εἰς τήν ὁποῖα, ἔχομεν τόν λογισμόν, ὅτι δογματο-λογικῶς, μᾶλλον γίνεται ἡ λήψη τοῦ ζητουμένου. Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, νά καταγράφει τέτοια «ἐπισκοπική» ἀσυναρτησία καί ἀνοησία ὁλκῆς, μιᾶς καί εἶναι τῷ ὄντι βλασφημεῖα κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά παραδέχεται ὡς Χριστιανούς τούς ἑτερόδοξους καί κακόδοξους Δυτικούς· δηλ. τούς Παπικούς καί Προτεστάντες! Ὑπάρχουσιν ἐξάπαντος καί ὀρθόδοξοι Δυτικοί, ὀρθόδοξες ἐπισκοπές καί μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἄν ἦθελε νά ἦτο ἀκριβής, εἰς τά εἰσηγητικά διαγγελθέντα καί γραφθέντα του, μποροῦσε κάλλιστα νά συγκαλέσει τήν Νέαν καί Ι΄ (10ην) Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέ ἅπαντες τούς Ὀρθοδόξους Δυτικούς Ἐπισκόπους καί να καταδικάσουσιν, ὡς ὤφειλαν νά πράξουσιν, τήν σύγχρονον πολυ-αἱρετικήν φατριάν καί παρασυναγωγήν τοῦ σατανικοῦ καί ἀντίχριστου Οἰκουμενισμοῦ καθῶς καί τά πρωταγωνιστοῦντα πρόσωπα πού τόν προπαγανδίζουν!...

Γιά νά γίνει ὅμως κατορθωτή σέ Κανονικά πλαίσια, τέτοια Θεόπνευστος ἐνέργεια, θά πρέπει νά ὑφίσταντο τρείς βασικές ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις ἐν δυνάμει καί ἐν ἐξελίξει:

Α΄) Νά ὑφίσταντο σύγχρονες τινές ἁγιασμένες μορφές, δηλ.  Θεόπτες καί Φωτισμένοι Ἐπίσκοποι, ἵνα λάβει τό  Θεόπνευστον κύρος καί τήν ἀλάθητον Ἁγιοπνευματικήν αὐθεντίαν ἡ ἐν λόγῳ Σύνοδος.

Β΄) Νά ἐπικυρώσει τελεσίδικα, τίς προηγούμενες Θεοπνεύστους Οἰκουμενικές Συνόδους, δηλ. τήν Η΄ (8ην) ἐπί Ἁγίου Πατριάρχου τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τήν Θ΄ (9ην) ἐπί Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Μεγάλου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ· καθῶς ὠφείλει νά εἶναι καί ἡ συνέχεια ἁπάντων τῶν προηγούμενων Ἁγίων Ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Γ΄) Νά ἔχει διενεργηθεί, κατηχητική ἐνημέρωση, εἰς τό ἅπαν Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, γιά τήν σύγχρονον Παναίρεσιν τοῦ Συγκρητισμοῦ.

Ἔχωμεν τόν ἱσχυρόν λογισμόν, βάση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ὅτι ἦδη βρισκόμεθα, εἰς τό πλέον ἐπώδυνον καί ἀφετηριακόν Γ΄σημεῖον, καθότι τά ὑπόλοιπα σημεῖα, Χάριτι Θεοῦ, θά ἀναφανῶσιν καί θά ἐπιτελεσθῶσιν, μέ πάσαν Ἐκκλησιολογικήν ἀκρίβειαν, μιᾶς καί ἡ Ἑκκλησιαστική ἱστορία μᾶς διδάσκει, ὅτι καθοδηγεῖται ἐξάπαντος, ἐκ τοῦ Βασιλέα καί Οὐράνιου Παράκλητου, δηλ. διά Τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας!

-Ἆραγε τελικά, ὑφίστατο Τό  Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας εἰς τήν ἐν λόγῳ Πατριαρχικήν Εἰσήγησιν;Ναί ἤ οὔ;


Τά ὅποια ἐν λόγῳ ἀπλανή συμπεράσματά σας, ἐπιβάλλεται νά ἐξαχθῶσιν, ὑπό τούς ἐμπειρικούς καί Χαρισματικούς Θεολόγους καί τούς ἔχοντας Νοῦν Χριστοῦ, καί ὄχι ὐπό ἡμῶν τῶν ἁπλῶν θεολογοῦντων.



YΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[21] Πρεσβύτερος Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, Ἡ συμπροσευχή μέ αἱρετικούς (Προσεγγίζοντας τήν κανονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας), Ἐκδόσεις: ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 32.
[22] Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 66-67.

[23] Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 74-77.

[24] Δημήτριου Ι. Τσελεγγίδη, ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ (Θεολογικές καί Ἐκκλησιολογικές Προσεγγίσεις), ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, ΘΕΣ/ΝΙΚΗ 2013, σελ. 102, σελ. 110.



1. ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΕΓΡΑΦΟΝ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΟΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ:





2. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΝ ΕΓΡΑΦΟΝ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΟΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ:
ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ ΝΕΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΝ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΕΜΜΕΣΩΣ ΠΛΗΝ ΣΑΦΩΣ, ΣΕ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΕΓΡΑΦΟΝ:
1.  ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΕΤΕΡΑ "ΕΚΚΛΗΣΙΑ" ΠΛΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ;
2. ΤΟ ΒΛΑΣΦΗΜΟΝ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ, ΤΟ FILIOQUE;
3. Η ΠΑΠΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ, ΑΦΑΙΡΕΣΕΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟΝ ΠΡΟΣΘΗΚΗΝ ΑΥΤΟΥ;
4.ΕΧΟΥΣΙΝ ΕΓΚΥΡΟΝ ΒΑΦΤΙΣΜΑ, ΙΕΡΩΣΥΝΗΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ;
5. ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΣΑΓΑΓΕΙ  ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ BALAMAND  ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΑΣ;
6. ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΝ ΤΕΤΟΙΑΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ;
7. Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΑΛΑΘΗΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ;


3. ΟΥΝΙΤΙΚΟΝ ΕΓΡΑΦΟΝ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΟΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: