Translate

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: [ΜΕΡΟΣ Γ΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”



Ἡ (ἀν)αἵρεση τοῦ ἐωσφορικοῦ βιβλίου τῆς Ἀλίκης Μπέϊλη “H ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”

(Μέρος Γ΄)


Μέχρι στιγμῆς, ἔχομεν καταγράψει δύο μέρη καί κάναμεν τήν ἐν δυνάμει ἀπόπειρα, τῆς ἀναιρέσεως, τῆς ἀντιχρίστου «Μεγάλης Ἐπίκλησις», ἡ ὁποία βρίσκεται στόν πρόλογο τοῦ Θεοσοφιστικοῦ τομιδίου τῆς Μπέϊλη.

Ἐπίσης, στό δεύτερο μέρος τῆς ἀντιρρητικῆς μελέτης μας, σᾶς ἐπισημαίνομεν, καί ἔχομεν ἀναιρέσει ἐκείνα τά κομβικά σημεῖα τοῦ πρώτου κεφαλαίου: «Ἡ δοξασία τοῦ ἐρχόμενου-Ἡ δοξασία τοῦ Ἅβαταρ», τά ὁποῖα καί φανερώνουν καί προαναγγέλουσιν, ὡς πρόδρομοι τοῦ Σατᾶν, ἐξάπαντος τῆν ἔλευσην τινός συγκεκριμένου προσώπου, τοῦ λεγάμενου Ἀντιχρίστου! Πρόκειται νά τό ἀποδείξομεν, ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θά εἶναι συγκεκριμένον πρόσωπον...

Θά πρέπει ὅμως κάπου ἐδῶ νά θυμίσουμεν, ὅτι ἕνας ἐκ τῶν λόγων τῆς κριτικῆς ἐνασχολήσεώς μας μέ τόν Θεοσοφισμό τῆς Νέας Ἐποχῆς τῆς Μπέϊλης καί τῆς Μπλαβάτσκη, εἶναι διότι ἔχει ἄμεσον καί ἔμμεσον σχέσιν μέ τήν λεγάμενη Οἰκουμενικήν Κίνησιν ἤ καλύτερα τόν Οἰκουμενισμόν. Στήν Οἰκουμενική Κίνηση τῶν Οἰκουμενιστῶν, συμμετέχουσιν, οἱ διάφοροι ταγοί τῶν ποικιλώνυμων ἑτερόδοξων Χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καί ἀλλόθρησκων θρησκειῶν καθῶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, προσβάλλωντας ἔτσι, μέ τήν ἀπροϋπόθετον (συν)μετοχήν Της, διά τῶν «ὀρθοδόξων» ἐκπροσώπων Της, τήν ἀπαρασάλευτον καί ἱερά Εὐαγγελικήν καί  Ὀρθόδοξην Ἐκκλησιολογικήν αὐτοσυνειδησία Της, ὡς τήν Μία, Ἁγία, Ἀποστολική καί Καθολική, Ὀρθόδοξη Πατερική  Ἐκκλησία, Τῆς ὁποίας εἶναι καί τό κατ΄ἐξοχήν  χαρισματικό καί ὀντολογικό Της δεδομένο ἐκ Τοῦ Πατρός τῶν Φώτων!

Λές καί ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, δέν ἦτο ἀλλ΄οὔτε μᾶλλον εἶναι, καί τόσον Παντοδύναμος ἤ καί τόσον... Θεός, ὥστε νά δύναται, νά διαφυλάξει τήν ὑπό Αὐτοῦ ἴδυσην τῆς Ἐκκλησίας Του, ἀδαμάντινην, ἀτόφιαν καί ἀπαραχάρακτον καί ἄτμητον, διαχρονικά, καί ἔτσι νά χρειάζεται ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν τινά διόρθωσιν(sic) ἤ καί τινά διεύρυνση τό ἱ. Εὐαγγέλιον, δηλ. νά ἐμπλουτιστοῦσιν,  τά ὐποσχόμενά λεχθέντα καί γραφθέντα Tου, μέ τινές κοιλιόπνευστες καί Βααλόπνευστες ἐρμηνείες, ἵνα ἐμπεδωθεί ὁ ἀλυσιτελής δογματικός πλουραλισμός [1] τῆς Συγκρητιστικῆς Θεοσοφίας καί τοῦ Σατανιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλ. «ὅλοι οἱ δρόμοι καί οἱ θρησκείες, μᾶς ὁδηγοῦσιν στόν Θεό», χωρίς νά μᾶς διασαφηνίζουσιν, σέ ποῖον συγκεκριμένον «Θεό» προτείνουν, νά μᾶς ὁδηγήσουν. Ἡ μᾶλλον, μᾶς λέγουσιν, αὑτόν τό ὀποῖον θέλομεν καί νά ἀκούσομεν... ἀπώτερος σκοπός τῆς διαβολικῆς Νεοεποχήτικης κατηχήσεως ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησις, εἶναι ἡ τινά ἀλλοίωσις ἤ καί κατάργησις, τῶν Εὐαγγελικῶν καί  Θεανθρώπινων ὅρων καί προϋποθέσεων, τῆς Σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου! Πολλῶ δέ μᾶλλον, ποντάρουν, πρώτιστα καί ἰδιαίτερα, στήν κατάργησιν, τῶν Θεοπνεύστων καί Ἱερῶν Κανόνων καί Συνοδικῶν Ὅρων ἐκ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἔπειτα ἀπαμβλύνουν τά ἐρμηνευτικά ὅρια καί τίς ἀπλανείς προϋποθέσεις τῶν Ἀποστόλων καί Εὐαγγελιστῶν, ἵνα ἀλλοιώσουσιν κατ΄ουσίαν, τήν Καινή Διαθήκη, τόν λόγο περί τοῦ Θεανθρώπου. Αὐτό τό τελευταίο εἰδικά, ὑφίστατο ραγδαία, ὕπουλα καί σταδιακά, διά τοῦ Θεοσοφιστικοῦ διαβολο-συστήματος τοῦ δογματικοῦ μινιμαλισμοῦ! Νά παραδεχθῶμεν δηλαδή «ἀ λά κάρτ», τόσον οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὅσον οἱ αἱρετικοί Χριστιανοί μαζί μέ τούς ἀλλόθρησκους, μία μίνιμουμ συμφωνία, σέ θέματα πίστεως καί διδασκαλίας, ἵνα ἐνωθοῦμεν προϋπόθετα, παράδοξα καί παράλογα, ἄνευ τινᾶς ἐπιλύσεως ἔστω καί συζητήσεως τῶν σημαινουσῶν διαφορῶν μας, ὑπό τήν σκέπην τινᾶς οὐμανιστικο-οἰκουμενιστικῆς Πανθρησκείας!

Τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου!!!

-Πῶς δύνανται ὅμως οἱ Χριστιανοί Οἰκουμενιστές νά κοιμῶνται καλά τά βράδια, προσπαθῶντες, να διαψεύσουσιν κατά βάσιν, τά ὑποσχόμενα καί προφητευόμενα τοῦ Θεανθρώπου αὐτῶν;

-Ἐκτός κί ἄν θεωροῦσιν τόν Θεάνθρωπον κτίσμα, ὅπως οἱ Φραγκολατίνοι θεωροῦσιν, ὡς κτίσμα, τήν Θεία Χάριν;!

-Οἱ διαχριστιανικο-συγκρητιστικές Θεοκατάρατες καί Ἐκκλησιομάχες ἰδεοληψίες, τῶν ταλαίπωρων ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας Οἰκουμενιστῶν, περί τῆς δῆθεν «διηρημένης» ἀλλά συνάμα(!) καί «διευρημένης» Ἐκκλησίας Του, ἆραγέ, τί μέρος τοῦ Θεανθρώπινου λόγου εἶναι;

-Μήπως ὁ Θεάνθρωπος τῶν Εὐαγγελίων, δέν μᾶς ὑποσχέθηκε περί τῆς Ἐκκλησίας Του, τά ἑξῆς;

«π ταύτη τ πέτρ  οκοδομήσω μου τν κκλησίαν, κα πύλαι δου ο κατισχύσουσιν ατς.» [2]

-Ἆραγε γιατί, οἱ ἀπανταχοῦ ὁπαδοί τοῦ Σιωνιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, προσπαθοῦσιν νά διαψεύσουν, νά ταπεινώσουν, νά ὑπερισχύσουν, νά κατακερματίσουν καί νά διαστρέψουν, τῆν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία καί τήν Θεολογία Αὐτοῦ;

-Δέν εἶναι Θεανθρώπινη καί Ἁγιογραφική, γραπτή ἀπόδειξις, τῆς καταισχύνης τῶν χαμαιλεόντιων καί κατακαημένων Συγκρητιστῶν, τό πιό πάνω ρηθέν τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ;

-Πῶς ἆραγέ, ἐρμηνεύουσιν, τό πιό πάνω Χριστολογικόν χωρίο;

-Μέ τίνα θεολογικά ἐρμηνευτικά κλειδιά;

-Μέ τά Βατικάνεια, ἤ τα Λουθηροκαλβινικά;

Ἐξάπαντος, σᾶς πληροφοροῦμεν, ὅτι τό (παρ)ἐρμηνευτικό παιγνίδι παίζεται κυρίως, ἐντός τοῦ γηπέδου τῆς Θεανθρωπόφιλου Ὀρθοδοξίας, καθότι εἰσαγάγουν, ὅπως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ἀποκρυφιστικῶν ἐρμηνευτικῶν πηγῶν τῆς Θεοσοφίας, τά δολερά  δόγματα τοῦ Μπεϊ(ε)λεηνοῦ Θεοσοφισμοῦ...!

Ἆρα Οἰκουμενισμός καί Θεοσοφισμός, εἶναι σιαμαία τερατάκια (οὔπς! ἀδελφάκια, θέλαμε να γράψομεν).

Πάμε νά δοῦμε τώρα, τό δεύτερον κεφάλαιο, τό ὁποῖον φέρει ὡς τίτλον: Ἡ μοναδική ευκαιρία τοῦ Χριστοῦ!

Σημειώνει ἡ Συγκρητίστρια τοῦ Θεοσοφισμοῦ κυράΜπέϊλη, τά ἑξῆς στοχευμένα:

«Τον περασμένο όμως αιώνα υπήρξε μια ωφέλειμη και υγιής απομάκρυνση από την κληρικοκοκρατία καί τήν ορθόδοξη θρησκεία κι αυτό θ΄αποτελέσει μοναδική ευκαιρία για την αποκατάσταση της αληθινής θρησκείας... Μπορεί να εμφανισθεί μ΄έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο· ποιος μπορεί άραγε να πει αν θα έρθει σαν πολιτικός, οικονομολόγος, ηγέτης του λαού (προερχόμενος απ΄τους κόλπους του), επιστήμονας ή καλλιτέχνης; Είναι πλάνη να πιστεύουμε, όπως κάνουν μερικοί, ότι η κύρια τάση του έργου του Χριστού θα είναι διαμέσου των εκκλησιών ή των θρησκειών του κόσμου... Ωστόσο είναι αληθινότερο να ειπωθεί ότι θα εργασθεί σταθερά σαν Παγκόσμιος Δάσκαλος κι ότι οι εκκλησίες δεν είναι παρά ένας από τους δρόμους διδασκαλίας τους οποίους θα χρησιμοποιήσει...»

Δέν μπορῶ νά εἶμαι ἀπόλυτα σίγουρος, ἄν στό προτότυπο ἀγγλικό χειρόγραφο τῆς Μπέϊλη, καταγράφηκε μέ νοηματολογική καί λεξικολογική σημασία, τά λεξίδια «ορθόδοξη θρησκεία», ἤ ἄν προστέθηκαν ἔντεχνα στήν πρώτη ἑλληνική μετάφραση τοῦ 1958;! Ἐδῶ προκύπτει ὄντως, ἕνα κριτικό ζήτημα. Ὅμως κρίνοντες τήν ἑλληνική μετάφραση, εἶναι σαφέστατο τό νόημα, ὅτι πρόκειται μομφή κατά τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας! Φυσικά ἡ Μπέϊλη, δέν ζεί πλέον, δόξα τῷ Θεῷ γι΄αὐτό, ἔτσι δέν δύναται νά ἐξακριβώσει, τό μέγιστο καί ἀνυπόστατο ψεῦδος τῶν γραπτῶν της. Μπορεί φυσικά, ὁ Ὕψιστος, νά τήν πληροφορήσει γιά τήν ἐπίγεια καί ὁρατή πραγματικότητά... ὅτι δηλαδή, τήν πείραμε σαφῶς χαμπάρι...!

Φυσικά, μία λογική ἀπορία ξεπροβάλλει: πῶς δύναται νά γνωρίζει, ὅτι σέ Χριστιανικά Ὀρθόδοξα κρατίδια, ὁ λαός ἀπομακρύνεται ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως; Ἔχει ζήσει σέ Ὀρθόδοξα ἐδάφη; Ἤ μήπως τό πληροφορήθηκε ἀπό ἔμμεσες πηγές; Ἐκτός κι ἄν ἐννοοῦσε, καί μᾶλλον περί αὐτοῦ πρόκειται, τά περί τοῦ Μασσωνικοῦ Διασκοτισμοῦ τῆς Γαλλικῆς ἐπανάστασις καί τίς ἄθεες συνέπειες αὐτοῦ... δηλ. τά ἄθεα Σοβιετικά κ.ἄ. κρατίδια, στά ὁποία, διά τοῦ Θεομάχου καί Ἐκκλησιομάχου  ἀνθρωποκτόνου Μασσωνισμοῦ καί Κομμουνισμοῦ, «πεμάκρυναν» Κλήρο καί λαό ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, εἴτε διά τῆς ψυχοσωματικῆς βίας, εἴτε διά συνταρακτικῶν βασανιστηρίων [3]  στίς φυλακές κ.ἄ., εἴτε διά μακρῶν ἐπόδυνων ἐξοριῶν, εἴτε μέ τελεσίδικες θανατικές καταδίκες κ.λπ.!!! Ἄρα ἡ μαντάμ Μπέϊλη ψευδολογεί. Ψευδολογεί μάλιστα, ἀσύστολα καί συνειδητά, διότι ὁ Θεοσοφισμός, πρόκειται περί τοῦ ταυτόσημου Σιωνιστικοῦ λόμπι τῶν τότε διασκοτιστῶν, ἄθεων καί Ἕβραιο-Κομμουνιστῶν, πού προσπαθοῦσαν νά ἀπομακρύνουν τόν κόσμο καί τόν λαό τοῦ Θεοῦ, ἀπό τίς παραδόσεις καί τά πιστεύματά του, εἰς τό ὅνομα τινᾶς «ληθινς θρησκείας»!

Τῆς θρησκείας τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ, τοῦ Σιωνισμοῦ, τοῦ Μασσωνισμοῦ, καί τοῦ Κομμουνισμοῦ!

Καί ἐπειδή ἀπέτυχεν παταγωδός, ἡ θρησκεία τοῦ  «ἔνθεου» Μαρξισμοῦ, ἀναδιπλώνονται οἱ Σιωνιστικές καί σκοτεινές δυνάμεις, ἵνα μᾶς ἐμπεδῶσουν καί νά μᾶς ἐμβολιάσουν, μέ ἕνα καινοφανή θρήσκευμα, τό μονοθεϊστικόν θρήσκευμα, τοῦ «θεοῦ» Ἀντιχρίστου!

Πρόδρομος αὐτοῦ, ὁ μονοθεϊστικός παναιρετικός Συγκρητισμός καί ὁ πολύθεος διαθρησκειακός Οἰκουμενισμός.

Ἀλήθεια ὅμως, ἄν ἦθελε ὁ Θεάνθρωπος Χριστός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Θεοπνεύστου Θρησκείας Του, νά ἰδρύσει καί νά ἀποκαταστήσει σ΄ ἕνα μελλοντικό χρόνο, ἔνα νέο θρήσκευμα, ἆραγέ, γιατί τότε ἀποκατέστησε μέ τήν Πρώτη Παρουσία Του καί τήν Μυστηριακή Ἐνσάρκωσή Του, καί μάλιστα ἴδρυσε ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τήν ἀτέλευτον καί ἄτρεπτον Ὀρθόδοξην Ἐκκλησία καί Θρησκεία Του, εἰς τήν ἡμέρα τῆς ἁγίας Πεντηκοστής; Μέ τήν δημιουργία τῆς Ὀρθοδόξου καί Θεανθρώπινης Θρησκείας καί Ἐκκλησίας Του, δέν κατήργησε ἔτσι, ἅπαντα τά πρό Αὐτοῦ καθῶς καί τά ὅποια μετέπειτα, ἀνθρωπολογικο-φιλοσοφικά κ.λπ. μυθολογικά θρησκεύματα; Ποίος ὁ λόγος τότε, τῆς ἀποκατάστασις τῆς Ἐκκλησίας Του, διά τήν ἐγκατάστασιν τινός δῆθεν ἀληθινοῦ θρησκεύματος, στόν μέλλον; Ἆραγε, δέν ἦτο καί εἶναι, Θεανθρώπινο Ἐκκλησιολογικό καί ὀντολογικό δεδομένο, ὅτι ἀποκατέστησε πρό 2.000 ἐτῶν τήν ἀλήθεια Του, μέ Κεφαλήν τῆς Ἐκκλησίας Του, τόν Ἴδιον Τόν Θεανδρικόν Ἐαυτόν Του; Ἄν ἦτο λ.χ., μόνον ἁπλός Ἄνθρωπος, ὁ Χριστός τῶν Εὐαγγελίων, καί ὄχι κατά φύσιν Θεάνθρωπος, νά διαπραγματευθῶμεν τό ζήτημα καί νά παραδεχθῶμεν, ὅτι τά ἀνθρώπινα θρησκεύματα δέν βοηθοῦν ὀντολογικά τόν ἄνθρωπον καί ἆρα, πολύ πιθανόν νά εἴχαμεν τινά χρεῖαν ἀπό ἕνα νέο καί ἀληθινό θρήσκευμα ...! Ἔχει μετανοιώσει(sic) μήπως, διά τήν Θεία Οἰκονομία τῆς Ἐνανθρωπήσεώς Του καί γιά τήν Θεανθρώπινον Θρησκεία Του; Τότε, γιατί νά προσδωκᾶμεν νέον θρήσκευμα καί νέαν Ἐκκλησία; Ἤ μήπως, μετάνοιωσε πού ἄφησε Θεόπνευστους Προφήτες, Θεοφόρους Ἀποστόλους,  Θεολόγους Ἐπισκόπους, Θεηγόρους Πρεσβυτέρους, Χριστοφόρους Διδασκάλους κ.ἄ. Ἅγιους Κληρικούς στήν Ἐκκλησία Του, διά τήν ἄμεσον Θεανθρωπολογικήν Διαδοχήν καί διαφύλαξην τῆς Ὀρθοδόξου Εὐαγγελικῆς Διδαχῆς καί μεθόδου τῆς Ψυχοθεραπείας Του;

Ἀντίθετα πρός καταισχύνην τῶν Οἰκουμενιστῶν, τῆς ἐωσφορίστριας Μπέϊλη καί τῆς Ἔλενας Μπλαβάτσκη, κατά τήν Θεανθρώπινη ἐπίγεια παρουσία Του, ὁ Κύριος Ἐμμανουήλ Ἰησοῦς Χριστός, ἡ Θεῖα Κεφαλή τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας, ἔθεσεν τό ἑξῆς Προφητικόν καί Εὐαγγελικόν-Χριστολογικόν αἴνιγμα, τό ὁποῖον θά ἔπρεπε, οἱ λογῆς-λογῆς θλιβεροί Οἰκουμενιστές καί νεροκουβαλητές τοῦ Βελίαλ, δηλ. τοῦ Μασσωνικοῦ Θεοσοφισμοῦ καί Παναιρετικοῦ Συγκρητισμοῦ, νά προβληματήσουσιν βαθέως, τό ἑξῆς ρηθέν Του:

«Πλν Υἱὸς το νθρώπου λθν ρα ερήσει τν πίστιν π τς γς»; [4]

-Ἆραγέ, εἶναι καθαρή ἡ ὑπόθεσις, ὄτι πρόκειται περί ψευδοπροφήτιδων καί ψευδοπροφητῶν;

-Καθαρότατη!

Ὁ Εὐαγγελιστής τῆς Ἀποκαλύψεως, ὁ υἱός τῆς βροντῆς, ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης, μᾶς τό ξεκαθαρίζει πρό 2.000 ἐτῶν, μέ τά ἑξῆς γραφθέντα του:

«γαπητο, μ παντ πνεματι πιστεετε, λλ δοκιμζετε τ πνεματα ε κ το Θεο στιν, τι πολλο ψευδοπροφται ξεληλθασιν ες τν κσμον.» [5]

Ἔχομεν τόν λογισμόν, ὅτι θά ἦτο περιττόν νά σχολιάσομεν, τά ὑπόλοιπα βλάσφημα καί τραγελαφικά, περί τῆς «ἐπανεμφανίσεως τοῦ Χριστοῦ» ὡς πολιτικοῦ ἤ καί οἰκονομολόγου... διότι θεωροῦμεν ὅτι ἔχει ἦδη ἀπαντηθεί σαφῶς, στά προηγούμενα κείμενά μας καθῶς καί στα προαναφερόμενα σημεῖα μας, περί τοῦ δογματικοῦ πλουραλισμοῦ καί μινιμαλισμοῦ.

Τό «ἐρμηνευτικό κλειδί» τῶν Μπεϊ(ε)λεηνῶν «χριστολογικῶν» ἀσυναρτησιῶν της, εἶναι νά ἀντικαταστήσομεν, ἐξάπαντος στά συγγράμματα τῶν Θεοσοφιστῶν, Μασσωνιστῶν καί Οἰκουμενιστῶν, τήν ὑπερκόσμια καί θεανθρώπινη ἔννοια καί λέξη «Χριστός» σέ «Ἀντίχριστος», ἤ, νά ἐννοήσομεν διαπαντῶς, ὅτι ὁ Ἀντίχριστος, θά εἶναι ἕναν συγκεκριμένον ἱστορικόν πρόσωπον καί ὁ (κε)χρισμένος ὑπό τοῦ Σατανά, καί ὄχι ἡ ἐνσάρκωσίς του, καί ἀπόδειξις τρανή εἶναι, ἡ φαιδρᾶ προετοιμασία τῆς ἀνθρωπότης ἐκ τοιοῦτων τῶν θεοσοφιστικῶν συγγραμμάτων, ἔτσι θά ὑφίστατο ἡ διαβολογική συνέπεια καθῶς καί δογματολογική ἤ καί ἐρμηνευτική ἀκρίβεια στά περί τοῦ Θεοσοφισμοῦ· μιᾶς καί δέν δύναται τό κτισθέν, πονηρό πνεύμα, νά ἐνσαρκωθεί, καί νά μιμηθεί μέ ἀπόλυτον ἤ καί σχετικήν ἀκρίβειαν, τήν Θεία καί Μυστηριακήν Ἐνσάρκωσήν Του Ἄσαρκου Θεοῦ Λόγου, ὅπως προηγήθει πρό 2.000 ἐτῶν, εἰς τήν Θεῖαν Ἐνανθρώπισην τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ὁ μέν Ἄσαρκος Θεός Λόγος, δηλ. ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, Θεανθρώπινη σάρξ ἐγένετο, κατά τήν Καινή Διαθήκη, καθότι ἐτοῦτο εἶναι τό ὀρθόδοξον καί ἱερόν Εὐαγγέλιον ἄπαξ καί διαπαντῶς... ὁ δέ ἄσαρκος καί ἀρχέκακος ὄφις, δηλ. ὁ  δόλιος ἄγγελος Ἐωσφόρος, ἄπαξ καί διαπαντῶς, δέν δύναται νά ἐνσαρκωθεῖ, ὅπως δέν δύνανται, πάσες οἱ Οὐράνιες καί ἀόρατες Ἀγγελικές καί ἀγαθές Δυνάμεις. Ὁ λόγος καί ὁ ρόλος τῆς δημιουργίας τῶν κτιστῶν καί ἄυλων (ἐν σχέσει καί συγκρίσει μέ τόν ἄνθρωπον) ἤ καί ὑλικῶν (ἐν σχέσει καί συγκρίσει μέ τόν Τριαδικό Θεό) πνευμάτων, ἦτο, εἶναι, καί θά παραμείνει, συγκεκριμένος...!

Ὁ Χριστοφόρος Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ὁ Μέγας Παῦλος, μᾶς ὑπενθυμίζει, διά τῆς ἐπιστολῆς του:

«Μ τις μς ξαπατσ κατ μηδνα τρπον· τι ἐὰν μ λθ ποστασα πρτον κα ποκαλυφθ νθρωπος τς μαρτας, υἱὸς τς πωλεας,   ντικεμενος κα περαιρμενος π πντα λεγμενον Θεν σβασμα, στε ατν ες τν ναν το Θεο ς Θεν καθσαι, ποδεικνντα αυτν τι στ Θες». [6]



Τό θεο-λογικόν ἐρώτημα πού πρέπει νά τεθεί, μᾶλλον, στό πιό πάνω Ἁγιογραφικό καί Ἀποστολικόν ρηθέν, εἶναι: ἆραγέ τίνα ἡ ἀπλανής ἐρμηνεία ὑπό τῶν Θεοπνεύστων ἐρμηνευτῶν καί Θεοφόρων Πατέρων;Μᾶς ἐνδιαφέρει νά τό μάθωμεν;




Τοῦ Παναγιώτη Νούνη










ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


 

3.     ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗΝΣΧΟΛΗΝ ΤΟΥ ΘΕΟΣΟΦΙΣΜΟΥ 



 



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Μοναχός Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ καί ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, Α΄ἔκδοση, Ἐκδόσεις: ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Θεσσαλονίκη 2006, σελ.12-23.

[2] Νestle- Aland, NOVUM TESTAMENTUM GRAECE, DEUTSCHE BIBELGESELLSCHAFT, Kατά Μαθθαῖον, 16,18, σελ.45.

[3] Ἰωάννη Ἰανολίδε, ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», Θεσσαλονίκη 2009, σσ.396.

[4] Νestle-Aland, NOVUM TESTAMENTUM GRAECE, DEUTSCHE BIBELGESELLSCHAFT, Kατά Λουκάν 18,8, σελ.219.

[5] Ἐνθ. ἀνωτ., Ἰωάννου Α΄ 4,1, σελ.621.


[6] Ἐνθ. ἀνωτ., Πρός Θεσσαλονικείς Β΄ 2,3-4, σελ.539.
Δημοσίευση σχολίου