Translate

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ: [ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ] ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΘΠ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ



Θεολογική ἀνασκευή τῆς Εἰσήγησις τῆς ΑΘΠ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου




ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

I.            ΕΙΣΑΓΩΓΗ.
II.            Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ «ΤΡΟΠΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟΣ»;
III.            Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ «ΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΙΣΜΟΥ».
IV.            «ΤΙ ΡΟΛΟ ΒΑΡΑ» Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ;
V.            ΣΥΓΚΡΗΤΙΚΟ-ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ.
VI.            Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ 1928 (ΜΕΤΑΘΕΤΟΝ=ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΣΙΑ)
VII.            OI «ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΙΣΤΩΝ» ΚΑΙ Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.
VIII.            H ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΥΚΚΟΥ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΥΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΙΣ».
IX.            ΜΗΠΩΣ ΕΙΜΕΘΑ ΧΑΖΟΒΙΟΛΗΔΕΣ-ΧΑΪΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΧΑΖΟΠΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ;
X.            Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΜΕΙΚΤΩΝ ΓΑΜΩΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΝ ΣΩΡΗΔΟΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΟΙΧΕΙΑ.
XI.            ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ-ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΙΣ» ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ;
ΧΙΙ.            Η ΜΕΛΕΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΗ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΣΕ ΕΞΙ ΜΕΡΗ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΕΝΘΕΤΟ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ.


[ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ]


I.                 ΕΙΣΑΓΩΓΗ.

Λόγῳ τοῦ ὅτι δέν εἴμεθα ὁπαδοί τῆς νεοεκκλησιολογικῆς ἐκτροπῆς [1] τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μας καί μάλιστα ἔχομεν πλέον ἐπιλέξει ἐν πλήρει συνειδήσει τό ἱερόν ὁμολογιακόν στρατόπεδον τῆς ἁγίας φιλοκάλου ἀνυπακοῆς καί ὑπέρ τῆς Φίλοησυχαστικῆς Ὀρθοδοξίας, ἔχομεν ὡς ἐν δυνάμει θεολογοῦντες, δηλ. ἰσόβεια μαθητοῦδια καί φοιτητές τῆς Θεολογίας τῶν Πατέρων, τινά ἀδήριτον μαθητικήν ὑποχρέωσην ἐκ τῶν ἐν ἐξελίξει θεολογικῶν δρώμενων νά ἀσκοῦμεν αἰτιολογημένα καί ἀποδεδειγμένα τήν ἐλάχιστον καί μέτριον μαθητικήν κριτικήν ἐν τῇ Εὐαγγελική ἀρχῇ τῆς ἀληθεύουσας ἀγάπης καί τῆς ἀγαπῶσας ἀληθείας.

Δέν συμφωνάμε ἐπίσης διόλου μέ τήν καινοφανήν Φαναριώτικην αἵρεσιν τῆς «ἐπισκοποκεντρικῆς» [2] ἐκκλησιολογίας, ἡ ὁποία εἶναι ριζηδόν ἐπηρεασμένη ἐκ τοῦ Παπικοῦ Ἀλάθητου καί Παπικοῦ Πρωτείου ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή παραπέμπουσιν ἐκ κακοδόξου σκοπιμότητος καί περίσσιας ἀδιακρισίας εἰς τόν Ἅγιο Ἰγνάτιο τόν Θεοφόρο!


ΙΙ. Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ «ΤΡΟΠΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟΣ»;

Πάμε τώρα νά δοῦμε, τίς λογῆς λογῆς, θεολογικές ἐνστάσεις μας, ἐπί τῆς Πατριαρχικῆς εἰσηγήσεως:

Παράγραφος 1η. «(...) διαδεχθέντες ες τν κλρον τς πισκοπς σειρν μακρν προκατόχων, ν ος πλθος λον γίων νδρν στερεωσάντων τν κκλησίαν δι το κόπου, τν δρώτων κα νίοτε το αματος ατν. Κύριος Θες δη ατος νάπαυσιν κα ζων αώνιον ν τ κοινωνί τν γίων Του».

Ὄντως, ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον, ὅτι εἶναι ὁ διάδοχος Οἰκουμενικός Πατριάρχης τῆς Κων]πόλεως ἐκ τινῶν πολλῶν ἄλλων προκατόχων του Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν! Οὐδείς ἀμφισβητεῖ τήν Κανονικότητα τῆς Πατριαρχικῆς ἐκλογῆς του, καθότι ἄν δέν ἀπατόμαστε δέν ἐτέθει ποτέ τέτοιον ζήτημα. Ἄρα εἶναι σαφῶς ἐπικυρωμένη ἐκ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἡ Κανονικότητα τοῦ πατριαρχεύειν καί ἐπισκοπεύειν τήν Ὀρθόδοξον Οἰκουμένην καί ἀσφαλῶς ἐκπληρώνει καί τόν ὑμνογραφικόν ὁρισμόν του καί τόν «θρόνων διάδοχος»... μόνον πού ἡ ἔντονη, ἔμπονη καί ἀγαπητική ἔνστασις ἡμῶν τῶν ἁπλῶν μελῶν καί πιστῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου, καί ἐννοοῦμεν «ἡμῶν» τίς χιλιάδες καί ἐκατοντάδες Κληρικών, Μοναχῶν καί λαϊκῶν, εἶναι στήν ἀλυσιδωτήν καί ἀδαμάντινον διαδοχήν περί τήν Πίστην καί ἄρα ἠ προβληματική ἐστιάζει εἰς τόν ἀλυσιτελήν «τρόπον διάδοχος». Εἶναι ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης τῆς Πόλης καί τῶν «τρόπων διάδοχος»; Τίνων τρόπων; Τρόπων, αἱρετιζόντων και κακοδόξων; Πιό ἀπλά καί κοντολογίς, ἀμφισβητοῦμεν τίς σωρηδόν Πατριαρχικές κακόδοξες ἐνέργειες, ὅτι εἶναι ἤ ἦτο δῆθεν, ὀρθόδοξες ἐνέργειες, σύμφωνες καθ΄ὁλοκληρίαν, διά τῶν Ἁγίων και Θεοφόρων Πατριαρχῶν καί προκατόχων τοῦ Οἰκουμενιστοῦ κ. Βαρθολομαίου. Αὐτό πού ἀποκρύπτεται καλῶς ἐκ τοῦ κακοδόξου Πατριάρχου τῆς Ρωμηοσύνης μας, εἶναι ἡ «συμπτωματική» παράλειψις, ὅταν σωρηδόν προκατάτοχοί του Πατριάρχες τῆς Κων]πόλεως, ἔσπασαν τήν ἐν λόγῳ ἐπισκοπίζουσα καί ὀρθοδοξοῦσα ἀλυσίδα, τοῦ ὀρθοτομεῖν τόν λόγο τῆς ἀληθείας, καί ἐπέρασαν στό ἐωσφορικό στρατόπεδο καί τήν ἄνομο κομπανία καί φατριά τῶν αἱρετικῶν Πατριαρχῶν! Ἄν ὅντως, ἅπαντες οἱ προκάτοχοί του Πατριάρχες, ἦτο ἄγιοι ἄνδρες, δέν θά ἐχρειάζοντο τίς ἐλεϊνές προσευχές μας, ὑπερ τῆς ἀναπαύσεως των, ἀλλά ἡ Ἁγιολογική, ἡ Λειτουργική, ἡ Κανονική καί ἡ Ἐκκλησιολογική τάξις, προνοεί, νά προσευχόμαστε καί νά παρακαλοῦμεν δια τίς ἐπωφελείς πρεσβείες αὐτῶν, καί ὄχι ὑπέρ τῆς ἀναπαύσεως αὐτῶν, διότι ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει ἀπλανῶς ποίοι εἶναι οἱ ὅντως φωτισμένοι καί τεθεωμένοι κεκοιμημένοι ἅγιοι Πατριάρχες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποίοι εἶναι δεδοξασμένοι πρώτιστα ἐκ τοῦ Θεοῦ καί ἔπειτα, ἐπικυρωμένη καί ἀναγνωρισμένη ἡ ἁγιότητα αὐτῶν, ἐκ τῆς ἱερᾶς Συνειδήσεως τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἄρα μᾶλλον, θά πρέπει νά εὐχόμαστε ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν προκατόχων τοῦ Πατριάρχου μας, δηλ. ὅσοι Πατριάρχες ἦτο κακόδοξοι καί καταδικάσθησαν ὥς αἱρετικοί λυκοποιμένες, ἀλλά καί ὅσοι ἄλλοι δέν  καταδικάσθησαν, ἀλλά καί δέν ἔχομεν τήν ἀπλανή βεβαιότητα τῆς σωτηρίας, φωτίσεως καί θεώσεως αὐτῶν. Πολλῶ δέ μᾶλλον θά πρέπει νά προσευχόμαστε ὑπέρ τῆς ἀναπαύσεως τῶν συγχρόνων Πατριαρχῶν καί Ἀρχιεπισκόπων κ.ἄ. κεκοιμημένων Κληρικῶν, πού λάτρεψαν τόν Βαάλ, τόν Μπάφομετ καί τόν Ἀρχιτανγκαλίστ τῆς Μασσωνίας καί ἔγιναν [3] «ἅγιοι Πατριάχες» τοῦ Σατάν καί τῆς Μασσωνίας ἀντί, ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας!! Ἐλπίζομεν μόνον να μή ὑπονοεί καθόλου, ὁ ἅγιος Πατριάρχης μας, ὅτι ἅγιοι ἄνδρες καί Πατριάρχες τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν, ἦτο ἐκείνος ὁ Μασσώνος Πατριάρχης ὁ Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ Ἰωακείμ ὁ Γ΄, ὁ Ἀθηναγόρας κ.λπ.; Ἅγιος ἄνδρας, ἦτο καί εἶναι, ὁ ὅσιος Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ ὁποίος σέ ἀποκαλυπτικές [4] ἐπιστολές του, καταγγέλνει ὡς Μασσώνον, τόν μακαρίτη Πατριάρχην Μελέτιον Μεταξάκην. Ὅμως ἄκρως περίεργα πράγματα συμβαίνουν περί τινῶν σύγχρονων κληρικῶν [5] ἐγκωμιαστῶν τοῦ Μασσώνου Πατριάρχου Μελέτιου Μεταξάκη καί δεῖ ἐκ τινῶν φανατικῶν ὁπαδῶν τοῦ Μοναχοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βατοπαιδινοῦ καί τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου!!! Μέχρι καί ὁ Ἁγιορείτης Σεβ. κ. Ἀθανάσιος, σύμφωνα μέ ἔγκυρες πληροφορίες, ἐγκωμιάζει τόν Μασσώνον Μεταξάκην! Αὐτά μᾶλλον ἐδιδάχθῃ ὑπό τοῦ Γέροντός του μ. Ἰωσήφ; Δυστυχῶς τήν σήμερον, δέν ἐμπιστευόμαστε κανέναν ρασοφόρο καί δεῖ ἐπίσκοπο [6], ὁ ὁποίος δέν ξεκαθαρίζει ἐλεγκτικά, ὁμολογιακά καί Προδρομικά, τήν Ἐκκλησιολογική καί Ποιμαντική θέση του, διά τόν Παπισμό, Οἰκουμενισμό, Μασσωνία, Νεονικολαϊτισμό κ.λπ. Ἔχομεν ἐμπιστοσύνη στούς σύγχρονους Θεοφόρους καί Φωτισμένους Πατέρες καί Διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν ὅσιο Φιλόθεο Ζερβάκο, τόν Γέρων π. Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλο, τόν Γέρων π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλο, τόν Γέρων Ἐπίσκοπον Αὐγουστῖνον Καντιώτην, τόν Γέρων Γερμανόν Σταυροβουνιώτην, τόν μέγα ἱεροκήρυκα τῆς Ἐκκλησίας Δημήτριον Παναγόπουλο, τόν Οἰκουμενικόν διδάσκαλον καί σύγχρονον Θεολόγον μακαριστόν Νικόλαον Σωτηρόπουλον κ.ἄ.!


ΙΙΙ. Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ «ΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΙΣΜΟΥ».

Παράγραφος 2η. 
«μία κκλησία»
Σέ αὐτήν τήν παράγραφον, ἔκπληξιν κάμνει στόν γράφων, ἡ διασκεδαστική πρότασις «μία Ἐκκλησία»... θυμήθηκε ὁ τίμιος καί χαμαιλέων ἅγιος Πατριάρχης μας καί τήν «μία Ἐκκλησία»; Τόσο καιρό πού ἦταν... «ἡ μία Ἐκκκλησία»; Ἆραγε εἶναι «σῶον», «ἔντιμον», «ὑγιᾶ» καί «ὀρθοτομούντα» τά ὅσα χαμαιλεόντεια νάματα ἐκφράζει, διδάσκει καί διακηρύττει, κατά καιρούς, ὁ Ἀρχιοικουμενιστής Πατριάρχης μας, ὅπως π.χ.: ἄλλη «μία Ἐκκλησία» οἱ Παπικοί, ἄλλη «μία Ἐκκλησία» οἱ Προτεστάντες, ἄλλη «μία Ἐκκλησία» οἱ Μονοφυσίτες, Κόπτες καί Ἀρμένιοι, ἄλλη «μία Ἐκκλησία» οἱ Ἀγγλικανοί, ἄλλοι «οἱ δύο πνεύμονες» ἐκεί, ἄλλοι οἱ «ἀρχαίοι ὀρθόδοξοι ἀνατολικοί κλάδοι» ἐδῶ, ἀλλη ἡ «ἀπελευθερωμένη θεολογία» ἐκεί, ἄλλη  ἡ «μεταπατερική θεολογία» ἐδῶ κ.λπ. καί ἐν τέλει, χάσαμεν τόν Ἐκκλησιολογικό μας μπούσουλά φίλοι καί ἀδελφοί!! Ἔπειτα μᾶς φταίνε οἱ «φονταμενταλιστές», οἱ «Ταλιμπάν», οἱ «Μουτζαχεντίν», οἱ «ψυχασθενείς», οἱ «Ζηλωτές», οἱ «Ἀποτειχιστές», οἱ «Τελεβάντοι» κ.λπ.; Κατά συνέπειαν, τῆς ἐκ Φαναρίου Πατριαρχικῆς καί ἐξάπαντος τῆς «σχιζοφρενοῦς ἐκκλησιολογίας» ἤ τῆς «ἐκκλησιολογίας τοῦ διπολισμοῦ» δέν δυνάμεθα νά ἔχομεν τινά τυφλή ἐμπιστοσύνη καί ἀδιάκριτο ὑπακοή σέ χαμαιλέοντες Οἰκουμενιστές ποιμένες, πού ἀλλοιώνουν δόλια τό Εὐαγγέλιον, ἐλέω τινά Παπόδουλου ντελιρίου, δηλ. τῆς κακοδόξου διπλωματίας ἤ καί τῆς ἐωσφορικῆς διγλωσσίας. Χωρίς παρεξήγηση ἀδελφοί καί πατέρες, ἕνα κουσοῦρι τό ἔχω... ἀλλά ὡς θεολογῶν καί δημοσιογραφῶν, ὑποψιάζομαι τά μέγιστα, διά κενοφανήν τινά νέαν αἵρεσιν, τουτέστιν τήν «Παναίρεσιν τοῦ Χαμαιλεοντισμοῦ» δηλ. τοῦ Θεανθρωποκτόνου Συγκρητισμοῦ. Κάνω κάπου λάθος; Παρκαλῶ νά μέ διαψεύσει κάποιος ἔμπειρος τῶν θεολογικῶν μας πραγμάτων. Γι΄αὐτόν χρῆζει μεγίστης προσοχῆς, τό ἁπλόν καί ἀφελές ποίμνιον, ἐκ τινῶν Βατραχακιστῶν καί Χαμαιλεοντιστῶν κληρικῶν...! Ἄρα καί πολύ καλῶς πράττομεν καί εὐχόμαστε, στίς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός καί Κύριος μας, νά χαρίζει καί «νά χορηγῇ εἰς τόν Ἐπίσκοπον ἐντιμότητα, ὑγείαν, ὀρθοτομίαν τῆς ἀληθείας κ.λπ.» [7] διότι δέν εἶναι ἄτρεπτον ὀντολογικά, ἤ τινά ἀπαραχάρακτον δεδομένον καί ἰσόβειον πιστοποιητικόν, ἤ καί αἰῶνια ἐξασφάλισις, ὅτι ὅποιος ἔλαβεν τήν ἰεροσύνη καί ἐφόρεσεν ἕναν ράσον, αὐτόματα ἔλαβεν καί πιστοποιητικό Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, πιστοποιητικόν σωρηδόν ἀλαθήτων, πιστοποίησις δῆθεν φωτισμοῦ ἤ καί θεώσεως ἀλλά συνάμα ἀτελεύτητου καί ἀπλανοῦς ὀρθοτόμησις θεολογεῖν τῆς ἀληθείας κ.λπ. Ἀστεία καί ἀφελέστατα πράγματα, ἄν τυχόν καί κάποιοι, τήν σήμερον, πιστεύουν τέτοια ἀνοησία. Ἡ Μυστηριακή ἱεροσύνη δέν εἶναι ἀνίερος χαμαιλεοντισμός ἤ δεισιδαιμωνία,  μέ μαγικά ὑπερφυσικά σόου... εἶναι Ὀρθόδοξον Μυστήριον καί μάλιστα, ἡ ἀπλανής καί χαρισματική ἱεροσύνη ἀποδεικνύεται, μέ τήν ἀκριβή ταύτισην καί σχέσιν τῆς Ὀρθοδόξου δογματολογικῆς θεωρίας καί τῆς ὀρθοδόξου πράξεως (=Θεωρίας)... ἐκ τῶν ἐνεργειῶν καί «καρπῶν» εἴτε ἐκ των Κληρικών, εἴτε ἐκ τῶν Μοναχῶν, εἴτε καί καί ἐκ τινῶν λαϊκῶν, ἔτσι δυνάμεθα, νά συγκρίνομεν, νά κρίνομεν, ἵνα μή κατακρίνομεν καθῶς μᾶς διδάσκει τό ἱ. Εὐαγγέλιον, σέ ἀντίθετον τινά περίπτωσην, ἔχομεν ποιμαντικήν, ἱερατικήν ἤ καί Ἀρχιερατικήν, ἐκτροπήν. Ἄρα τό πρόβλημα ἔγκειται στίς ἄγουρες καί ἀπροϋπόθετες χειροτονίες τινῶν κληρικῶν... κληρικῶν μέ καρδιακά καί νοερά μπάζα, οἱ ὁποῖοι θά ἀναλάβουν νά θεραπεύσουν(sic) τίς ψυχές ἡμῶν τῶν ἀσθενοῦντων!


ΙV. «ΤΙ ΡΟΛΟ ΒΑΡΑ» Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ;

Παράγραφος 3η. «(...) το ποίου τν σταυρόν, ς λλοι συν-Κυρηναοι μετ το Πατριάρχου αρετε, φ᾿ καστος ξ μν τάχθη».
Ἕνα βασικό καί πολυσύνθετο ἐρώτημα, κατακλύζει καί πάλιν καί πολλάκις τό ταλαίπωρο μυαλό μου, σάν προσπαθῶ νά καταγράψω, ἐτοῦτες τίς γραμμές: Ποιός νά εἶναι ἆραγέ, ὁ μείζων καί ὁ πρωτεύων ρόλος, τῶν συνεπισκόπων ἀδελφῶν τοῦ Πατριάρχη μας; Ποίος ὁ σημερινός ρόλος τοῦ Πατριάρχου μας; «Τί ρόλο βαρᾶ», στήν κοινή λαϊκή γλῶσσα; Ποίος ὁ ρόλος, τῶν τεθεωμένων ἁγίων Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας καί ποιός ὁ ρόλος συγκριτικά τήν σήμερον τῶν «ἁγίων» πατέρων καί ρασοφόρων τῆς Ἐκκλησίας; Θά ἦθελα νά μάθω καί νά πληροφορηθῶ, ἄν εἶναι ἐφικτόν, ἄν κάποιος ἐκ τῶν «συν-Κυρηναίων» Ἐπισκόπων τοῦ Πατριαρχείου μας, μετέφερε τίς κραυγές ἀγωνίας τοῦ Χριστεπώνυμου πληρώματος τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας του, ἤ, ἄν οἱ «συν-Κυρηναίοι» μετεβλήθησαν, σέ συν-Φαριζαῖους, σέ συν-Ιοῦδες, σέ συν-Νεστόριους, σέ συν-Ἄνθιμους (ὁ Τραπεζοῦντιος καί ὄχι ὁ Θες]νίκης, ἄν καί ἀκολουθεῖ τά χνάρια του ὁ δεύτερος), σέ συν-Καλέκες, σέ συν-Βησσαρίωνες, σέ συν-Βέκκους, σέ συν-Ποντιοπιλάτους κ.λπ.(;!). Ἐλπίζω μόνον, νά μήν αἴρουν μερικοί καί τήν «νεοεκκλησιολογικήν» αἵρεσιν τοῦ Πατριάρχου, διότι ἡ αἵρεσις, δέν εἶναι Σταυρός, ἀλλά εἶναι ἐχθρός τοῦ Ζωοποιοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί θανάσιμος ἐχθρός τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἀναστάντα Θεανθρώπου καί τῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ!...


V. ΣΥΓΚΡΗΤΙΚΟ-ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ.

Παράγραφος 4η.«ς εναι γνωστόν, κατ τν ρθόδοξον κκλησιολογίαν, πάντες ο πίσκοποι εναι σοι ξ πόψεως μυστηριακς χάριτος...»

Τί συμβαίνει, ὅμως, ὅταν τινές κακόδοξοι ἐπίσκοποι ἀλλοιώνουσιν ἀντικανονικά, τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν; Εἶναι ἴσοι, ἐξ ὀρθοδόξου Κανονικῆς καί Δογματολογικῆς ἀπόψεως, μέ τά τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων; Πῶς τό διαχειριζόμαστε Κλήρος καί λαός; Ποία ἡ νόμιμως ἄμυνα τῆς Ἐκκλησίας; Τί μᾶς διδάσκει, διαχρονικά, ἡ Συμφωνία τῶν Θεουμένων Πατέρων; Πῶς εἶναι δυνατόν λ.χ., ὁ Πατριάρχης τῶν Ὀρθοδόξων, ὁ κ. Βαρθολομαίος, ἐνώπιον τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης, νά ἀκολουθεί καί νά διατυπώνει urbi et orbi τήν Βατικάνειον καί Φραγκολατινικήν ἐκκλησιολογίαν καί ἐνώπιον τῶν ὀρθοδόξων συνεπισκόπων του, τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν; Mήπως εἶναι διανοητικά καί Νεοβαρλααμίτικα διπλωματικά παιγνίδια καί καμώματα, ὄντως μιᾶς χούφτας, κακοδόξων Φαναριωτῶν; Νά πεί κανείς, λογικά, ὅτι «δουλεύει» τούς μέν Παπικούς καί νά παραδεχθῶμεν χάριν τῆς συζητήσεως, ὅτι ὄντως ἔτσι εἶναι καί πολύ καλά τούς κάνει. Ἄλλα ἀμέσως, ξεπηδᾶ τό ταυτόσημον, λογικόν ἐρώτημαν: Καί ποιός δίδει τινά ἐγγύησιν, ὅτι δέν «δουλεύει» καί τούς συνεπισκόπους του; Δύναται κανείς νά φανταστεί ποτέ του, τόν Ἅγιον Πατριάρχην καί Μέγαν Ἀθανάσιον, νά συζητεί θεολογικά στήν ἔρημον μέ τόν Γέροντά του τόν Μέγα καί Ἅγιο Ἄντώνιο, γιά τά βαθύτερα νοήματα περί τήν Ὀρθόδοξον διδασκαλίαν, ἔπειτα νά κατεβαίνει στήν Ἀλεξάνδρεια στό Πατριαρχεῖον του καί νά συγκαλλεί ἐπισκοπικόν συμβούλιον καί νά λαλεί ἄλλα στούς συνεπισκόπους του, ἔπειτα στόν ἄμβωνα νά κηρύττει ἄλλα ἀντί ἄλλων, εἴτα νά μεταβαίνει στήν παρασυναγωγή καί τήν σέκτα τοῦ Ἀρείου καί νά συμφωνεί μαζί του στά αἱρετικά του φλυαρήματα, χάριν μίας νοσηρᾶς διπλωματίας, ψευδοῦς εἰρήνης καί κατά κόσμον ὀμόνοιας κ.λπ.; Μπορείτε νά φανταστεῖτε τέτοιον σατανικό πράγμα; Πολλῶ δέ μᾶλλον νά τό ἀποδεχθεῖτε, νά ἐνεργεῖται στήν πράξη την σήμερον, ἀπό τούς τίμιους Πατριάρχες καί Ἐπισκόπους μας; Ὑφίστατο πουθενά, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, σέ ὅλο αὐτό τό διπλωματικό παιγνίδι; Ὁ Θεάνθρωπος, μᾶς δίδαξε νά ἀσκοῦμεν, τινά διπλωματικήν γλῶσσαν μᾶλλον διγλωσσίαν, κατά τῶν αἱρετικῶν Φαριζαίων; Ἡ Ἐκκλησιολογία, εἴτε θά εἶναι Ὀρθόδοξη, εἴτε κακόδοξη, μέση λύση δόξα τῷ Θεῷ γι΄αὐτό, δέν ὑφίστατο. Ὅποιος δοκιμάζει μίαν «διπλωματικήν» λύσιν, στῦλ Βαρθολομαίου κ.ἄ., δηλ. μίαν συμβιβαστικήν λύσην, μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί κακοδόξου ἐκκλησιολογίας, ἡ πλάστιγγα γέρνει δυστυχῶς πρός τήν δεύτερην καί κακόδοξον ἐκκλησιολογία...! Ἄρα τότε, διαλέγομεν καί παίρνομεν, ἀδελφοί καί πατέρες, εἴτε τήν «ορθόδοξον» ἐκκλησιολογιάν τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου εἴτε τήν ἀδαμάντινην καί μαργαριταρένια ἐξάπαντος Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν τῶν Οἰκουμενικῶν Θεηγόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας! Ἡ ἐκκλησιολογία τοῦ Πατριάρχου μας εἶναι μία Συγκρητικο-οὐμανιστική ἐκκλησιολογία ἐνῶ ἡ Ἐκκλησιολογία τῶν Θεοπνεύστων Προφητῶν, Ἁγίων Ἀποστόλων, Θεολόγων Πατέρων καί Διδασκάλων, εἶναι ἡ Θεανθρώπινη Ἐκκλησιολογία. Ἕνα ρητορικόν ἐρώτημα, πού ἴσως βοηθήσει καλύτερον τήν προβληματική μας εἶναι: Ποίος καί ποιά εἶναι ἡ πηγή [8] καί τό κριτήριον τῶν Θείων Μυστηρίων;

VI. Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ 1928 (ΜΕΤΑΘΕΤΟΝ=ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΣΙΑ)

Παράγραφος 5η.«ς γνωστόν, ο εράρχαι οτοι δι τς Πατριαρχικς κα Συνοδικς Πράξεως το τους 1928 χουν διοικητικς τν ναφορν ατν ες τν ερν Σύνοδον τς γιωτάτης δελφς κκλησίας τς λλάδος, τς ποίας κα ποτελον σότιμα μέλη, καθ᾿ σον α παρχίαι τν λεγομένων «Νέων Χωρν», τς ποίας οτοι διαποιμαίνουν, διοικονται πιτροπικς π τς κκλησίας ταύτης βάσει τς ν λόγ Πράξεως.»

Στίς ἀνθρώπινες φυσιολογικές σχέσεις, δέν ὐφίστατο νόρμαλ καί αὐτεξούσια ἀδελφή, πού νά ἐπιθυμεί, νά «διοικείτο ἐπιτροπικῶς» ἐκ τινᾶς ἀδελφῆς της, ἐκτός κι ἄν εἶναι διανοητικᾶ καθυστερημένη! Πολλῶ δέ μᾶλλον νά τήν ἐξουσιάζει τινά μεγαλυτέρα ἀδελφή ἐκ τῶν π.χ. γαμικῶν δεσμῶν της, ἤ καί στά καθ΄ἡμᾶς, ἐκ τινᾶς π.χ. «μαρτυρικῆς αἰχμαλωσίας» της! Τί θέλω νά πῶ; Μία φυλακισμένη καί αἰχμάλωτη ἀδελφή, δύναται νά ἐξουσιάζει, τήν ἐλευθέρα ἀδελφήν; Καί μάλιστα ἐπιτροπικῶς 50%-50%;! Ἤ μήπως ἡ ἐλευθέρα ἀδελφή, ἄν εἶναι φιλότιμη καί καλή, διακονεί μέ κάθε  καλόν τρόπον καί μέσον, τήν δέσμια ἐν τῇ φυλακῇ ἀδελφήν, ἄχρι ἀπελευθερώσεως αὐτῆς; Τελικά ὑφίστατο πλῆρες καί Κανονική Αὐτοκεφαλία εἰς τήν Ἑλλαδικην Ἐκκλησία μας ἤ ὄχι; Καί ἄν δέν ὐφίστατο πλήρες Ἀυτοκεφαλία, ὅπως π.χ. τῆς Κύπρου κ.ἄ., ποίος ἆραγέ, φέρει τήν ἀκαραίαν εὐθύνη τῆς μερικῆς καί κατακερματισμένης Αὐτοκεφαλίας στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος; Γιά ποῖον λόγο, νά μήν εἶναι καί τόσον ξεκάθαρα τά ἐν Ἑλλάδι, ἐκκλησιαστικά πράγματα; Ποῖον συμφέρει ἡ παράδοξη καινοφανής και Ἑλλαδική ἐκκλησιαστική κατάστασις; Τήν Ἑλλάδα; Τό Φανάρι; Τήν Κεμαλική Τουρκία; Τήν Pax Americana; Ποῖον καί ποιούς;


Μελετώντας κανείς τήν Πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, θέλωντας καί μή ἐστιάζει στόν Ε΄ὅρο αὐτῆς:

«Ο τν ν λλάδι παρχιν το Πατριαρχικο Θρόνου ρχιερείς κλέγονται φεξς καί ποκαθίστανται ες τάς οκείας δρας καθ΄ν τρόπον καί σύστημα καί ο τς ρθοδόξου Ατοκεφάλου κκλησίας τς λλάδος πί τή βάσει καταλόγου κλεξίμων, συντεταγμένου πό τς ν θήναις ερς Συνόδου τς κκλησίας τς λλάδος καί γκεκριμένου πό το Οκουμενικο Πατριαρχείου, δικαιωμένου καί τούτου ποδεικνεύειν ποψηφίους, παγορευμένων τν ρχιερατικν μεταθέσεων πό παρχίας ες παρχίαν. (...)». [9]

Ἐφ΄ὅσον μέ τήν Πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, ἀπαγορεύονται ρητά, οἱ μεταθέσεις τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Πατριαρχείου, ἡ μετάθεσις τότε τοῦ Σεβ. Μητροπολέως Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου σέ νύν Μητροπολίτην τῆς Θεσσαλονίκης, ὑπό τίνας Κανονικῆς καί Πατριαρχικῆς πράξεως, δύναται νά δικαιολογηθεί; Μήπως δύναται κάπως νά δικαιολογηθεῖ μέ τούς Ἀποστολικούς Ἱερούς Κανόνες; Ξεχάσαμεν, ὅτι ὁ Οἰκουμενιστής κ. Βαριολομαίος, παθαίνει τινά ἀλεργικόν σόκ, περί τινῶν Θεοπνεύστων Ἱερῶν Κανόνων! Καί γιατί; Εἶναι ἤ ὄχι, ὐπόλογος καί διάκονος, τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας; Εἶναι δυνατόν, μία Πατριαρχική Πράξις, νά εἶναι ἰσόκυρη, ἰσότιμη καί ἰσάξια τινῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων; Εἴμαστε μέ τά μυαλά μας, ἤ μήπως νά γραφθῶμεν διά τινά μεταμόσχευσην, τοῦ περιεχομένου καί τῆς οὐσίας, τοῦ ἐγκεφαλικού κρανίου καί στελέχους; Εἶναι ἤ ὄχι ἀντιπατριαρχική καί ἀντικανονική πράξις ἡ μετάθεσις τοῦ Σεβ. κ. Ἀνθίμου εἰς τήν Θες]νίκη; Ὑποσκάπτουν οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Πατριαρχείου μας, ἤ ὄχι, τό Πανοικουμενικόν κύρος του; Εἶναι ἤ ὄχι ἀντιεκκλησιαστική, ἀντιαποστολική καί ἄρα ἀντιευαγγελική Θεομάχος ἐνέργεια ἡ μοιχεποιβασία καί τό Θεοκατάρατον μεταθετόν, τῶν Πατριαρχικῶν Ἐπισκόπων; Ὅταν ἦτο Μητροπολίτης Ἀλεξ]πόλεως ὀ κ. Ἄνθιμος, ἦτο ἤ ὄχι, μόνιμος Ἀρχιερεύς τῆς Ἀλεξανδρούπολης; Γιατί τότε ἔλαβεν παρανόμως, καί τήν δεύτερην ἐπαρχίαν; Γιατί παραμένει ἀτιμώρητος; Δέν ὑφίστατο τότε, ἕνας Θεσσαλονικεύς ἅγιος Κληρικός, γιά νά λάβει τήν Ἀρχιεροσύνη καί τόν Θρόνο τῆς Θες]νίκης; Γιατί ἆραγε, καμώνεται διαρκῶς, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, διά τήν συγκεκριμένην Πατριαρχικήν Πράξιν, ὅταν μάλιστα τό ἴδιον, ἔρχεται καί ὑποσκάπτει μέ ἄπλετον ἄνεσιν, τό Παγκόσμιο βεληνεκές καί τό Οἰκουμενικόν κύρος του, αὐτοαναιρώντας ἐμπράκτως, τούς δικούς του κανονισμούς καί τά ὅρια; Γιατί ἆραγε εἶναι αἰχμαλωτισμένον, τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλάδικῆς Ἐκκλησίας μας, μιᾶς καί ἐφ΄ὄσον εἰς τήν σύγχρονον Ἱστορία τοῦ Νεοελληνισμοῦ, ἔχουν μεταβληθεί καί ἐπεκταθεί τά σύνορα τοῦ κράτους μας μέ τίς δῆθεν «Νέες Χῶρες», ἄρα καί ἐπιβάλλεται κατά τούς Ἱερούς Κανόνες, νά μεταβάλλεται ἡ Ἐκκλησιαστική διοίκησις, ἀνάλογα μέ τίς ἐκάστοτε πολιτικές ἀλαγές;! Ἀπό την στιγμή πού ἔχουσιν απἐλευθερωθεί τόσα χρόνια, οἱ ἐπαρχίες τῶν «Νέων Χωρῶν», σύμφωνα μέ τήν Ἐκκλησιαστική, Διοικητική καί Κανονική οἰκονομία καί ἱερή τάξη, τῶν ἐν ἐξελίξει μεταβαλλόμενων πολιτικῶν πραγμάτων, καί ὑφίστατο ἐλεύθερον κρατίδιον, ἡ Ἑλλᾶς, γιά ποῖαν αἰτία, ἀρκετές Ἑλληνικές ἐπαρχίες καί νῆσοι, παραμένουν «αἰχμάλωτοι», ὑπό τούς «ἐλεύθερους πολιορκημένους» τοῦ Τουρκοκρατούμενου Φαναρίου; Εἶναι δυνατόν νά «διεξάγητε ἐπιτροπικῶς» ἡ διοίκησις τῶν Ἑλλαδικῶν ἐπαρχιῶν καί νήσων; Γιατί ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἑκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἶναι ἀνίκανη νά διοικήση Κανονικῶς τῆς ἐλεύθερες ἐπαρχίες τοῦ Πατριαρχείου μας; Ἐκτός κί ἄν δέν ὑφίστατο τινά ἐμπιστοσύνη;! Ἤ μήπως παίζει καί τό ἄλλον ἀντικανονικό καί κακόδοξον δυσβάστακτον: Ὅτι ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία εἶναι «αἰχμάλωτη» στόν Καισαροπαπισμό τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας; Ἆραγε πότε θά ἀναλάβει ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία μας, πλήρες καί ὁλοκληρωμένην Αὐτοκεφαλίαν, ὄπως π.χ. τῆς Κυπριακῆς Ἑκκλησίας; Εἶναι δυνατόν, νά παραμένει κοτζάμ ἐκκλησιαστικόν Ἀυτοκέφαλο, εὐνουχισμένον καί κουτσουρεμένον, ὑπό τά ποικιλώνυμα συμφέροντα, τῆς Φαναριώτικης διπλωματίας καί τῆς Ἑλλαδικῆς πολιτείας; Ἄχρι πότε; Ὑπάρχει ὅμως τέτοια ἱεροκανονική βούληση ἐκ τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ κλίματος τῶν κληρικολαϊκῶν ταγῶν τῆς ἱ. Μονῆς Πετράκη;

VII. OI «ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΙΣΤΩΝ» ΚΑΙ Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

Παράγραφος 9η«Ἡ πρόσωπον πρς πρόσωπον ατη κοινωνία πρξε τ πρτον κίνητρον τς παρούσης Συνάξεως. Δεύτερος κα ξ σου σημαντικς λόγος τς συγκλήσεως ατς πρξεν νάγκη νημερώσεως μν περ το πιτελουμένου ργου ν τ Κέντρ το Οκουμενικο Πατριαρχείου. πάρχει βεβαίως πληθς μέσων νημερώσεως ες τς μέρας μας, λλ᾿ ατη νίοτε, να μ επωμεν ν πολλος, ποτελε ν τ οσί παραπληροφόρησιν, ποκινουμένη π πολλν μφανν κα φανν σκοπιμοτήτων, οχ σπανίως χθρικν πρς τ Οκουμενικν Πατριαρχεον. τοιαύτη παραπληροφόρησις παντ κυρίως ν τ διαδικτύ κα προξενε σύγχυσιν, νίοτε δ κα σκανδαλισμόν, ες τος ποδέκτας ατς, τόσον κ το ποιμνίου μν σον κα ες μς ατούς, τος πευθύνους ποιμένας. ποτελε, συνεπς, νάγκην πεύθυνος π τς Μητρς κκλησίας νημέρωσις μν, δι ν νημερωθ ν συνεχεί κα δι᾿ μν πιστς λας το Θεο, στε μετ᾿ μπιστοσύνης ν ποβλέπ ες τος κοπιντας κα μοχθοντας πνευματικος ατο ταγούς, τος όκνως ργαζομένους δι τν πλοήγησιν το σκάφους τς κκλησίας ν μέσ πολλάκις ντιξόων καιρικν συνθηκν πρς κπλήρωσιν τς ερς ατο ποστολς ν τ συγχρόν κόσμ

Εἶναι εὐχάριστη ἡ πληροφορία, ὅτι τό σεπτόν Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀποφάσισεν νά ἐνημερώνει ἐπί τοῦ «πιτελουμένου ργου» του. Τούς πιστεύομεν; Ὄντως ἡ Σύναξις τῶν Ἐπισκόπων, πρόκειται περί τινᾶς  ἀντικειμενικῆς ἐνημέρωσις, ἤ μήπως πρόκειται περί Φαναριώτικο-Οἰκουμενιστικῆς παραπληροφόρησις καί προεπιβολῆς τῆς θεματολογίας των; Περί τῆς διαδικτυακῆς παραπληροφόρησις ἐπιθυμῶ νά τά προσπεράσω, διότι κατέγραψα

μία αὐθόρμητον πρώτη σκέψιν προσφάτως, καί διότι πρόκειται περί ἀτράνταχτων ἀσυναρτησιῶν ὁλκῆς, μέ συκοφαντικήν διάθεσιν, λόγῳ τοῦ ὅτι εἶναι ἀναπόδεικτα φλυαρήματα.

Κατά τόν Οἰκουμενιστήν Πατριάρχην μας: ὅλα σχεδόν τά ἀντιοικουμενιστικά (καί ὄχι ἀντιπατριαρχικά) ἱστολόγια, οἱ κονδυλοφόροι τῶν «Ρομπέν τῶν Ἱστῶν», «παραπληροφοροῦσιν» καί «συκοφαντοῦσιν» μέ τά πολυποίκιλα καταχθόνια κίνητρά των, διά ἕνα τινί ἄσβεστον μίσος καί διά τινά μοχθηράν ἔχθραν, κατά τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου τῆς Ρωμηοσύνης μας, καί οἱ κακόδοξοι Οἰκουμενιστές Φαναριώτες εἶναι τά κατακαϋμένα θυματάκια τοῦ «ἀρχεκάκου ὄφεως», θυμάστε(;) περί τοῦτο, τοῦ Δια(βολο)δικτύου;!

-Αὐτό δέν εἶναι, κοντολογίς, τό πνεῦμα τοῦ ἐν λόγῳ Πατριαρχικοῦ γράμματος;
-Δηλαδή, ὑποτιμά, ἤ ὄχι, τήν νοημοσύνη τῶν ἀναγνωστῶν του;
-Ὑποσκάπτουσιν οἱ Φαναριώτες, ἤ ὄχι, τόν Πατριαρχικόν θεσμόν, μέ τά ἐν λόγῳ ἀναπόδεικτα καί ἀσόβαρα συκοφαντήματα;

Μόλις λάβαμεν μία ἐξαιρετικήν εἴδησιν, ὅτι τά παρδαλά γίδια ἤ καί κατσίκια, ἐπάνω ἐκεί στά Ἰμαλάϊα, ἔπεσαν ξερά, εἰς τό ἔδαφος ὄχι ἀπό τινά ραδιενεργά πειράματα, ἀλλά ἀπό τόν ἀκατάσχετον κλαυσίγελον, ἐκ τῆς παρούσης Πατριαρχικῆς δηλώσεως...!

-Γιατί δέν μᾶς συμβουλεύει τότε, ὁ ἔντιμος Πατριάρχης τού Γένους μας, ποία ἱστολόγια νά μελετῶμεν μέ ἀσφάλεια, ἵνα πληροφοροῦμεθα καλῶς καί ἀκριβοδίκαιως, τά Πατριαρχικά δρώμενα;

-Ἤ ἀπό τήν ἄλλη, γιατί ἆραγε, δέν μας κατονομάζει, μέ πάσαν εὐθύτητα καί Εὐαγγελικήν ὅνοματοφάνειαν, ὑπό τίνα ἱστολόγια, πού τάχα μᾶς παραπληροφοροῦσιν, ἵνα προσέχωμεν;

-Γιατί ὅμως, ὁ Οἰκουμενιστής καί «Νεοεκκλησιολογιστής» Πατριάρχης μας, δηλ. ὁ Ἀρχισυγκρητιστής κ. Βαρθολομαίος, εἶναι τόσον λαλίσταστος, στά περί τῶν Ρομπέν τῶν Ἱστοσελίδων, ὅτι δῆθεν προξενοῦσιν μέγαν σκανδαλισμόν καί ἀπ΄τήν ἄλλη  «ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή» ἐπί τῶν κακόδοξων καί ἀντικανονικῶν Πατριαρχικῶν συμπροσευχῶν κ.ἄ. τινῶν «Ἱεροκορανιστικῶν» ἐνεργειῶν, τά ὁποία, τῷ ὄντι κατασκανδαλίζουσιν, τόν Χριστώνυμο λαό τοῦ Πατριαρχείου μας;

-Ἀπό πότε ἡ διαδικτυακή κ.ἄ. εἶδους παραπληροφόρησις,  θεωρεῖται ὡς ἀνωτέρας καί ἀδαμαντῖνου τάξεως καί ὡς μείζωνος σημασίας, ἐκ τῶν ὅντως κακόδοξων καί ἀντικανονικῶν ἐνεργημάτων ἐκ τινῶν Κληρικῶν τοῦ Πατριαρχείου;

-Μήπως τό Πατριαρχεῖον εἶναι θεσμικόν ὄργανον λογοκρισίας καί Ἀνωτέρα Ἐλεγκτική Ἀρχή Ραδιοτηλεοράσεως κ.ἄ. Μ.Μ.Ε., ἤ καί τοῦ διαδικτύου; Ἤ μήπως εἶναι, ἡ Ἀνώτατη Ἐκκλησιαστική καί Ποιμένουσα Ἀρχή τοῦ Γένους μας, ἡ ὁποία, ὀφείλει νά ἀσκεί τήν Ποιμαντική διακονία της μέ τήν κατά Χριστόν διάκρισιν;

-Μήπως προσπαθεί, ἀπέλπιδα, νά μᾶς θολώσει «τά νερά», ὁ σεβαστός Γέρων Πατριάρχης, ρίχοντας τό μπαλάκι «ἐκτός γηπέδου» καί εἰς τά ἱστολόγια, δηλ. ἐξάπαντος ἀπώθησιν τινῶν Πατριαρχικῶν εὐθυνῶν; Αὐτά ἄς μᾶς τά περιγράψουσιν μέ ἐπιστημονικήν ἀκρίβεια οἱ τῆς Ψυχιατρικῆς Ἐπιστήμης καί Ψυχαναλύσεως!...

Στόν Διμερῆ Διαχριστιανικόν Διάλογον μέ τήν Φραγκολατινικήν παρασυναγωγήν τοῦ Παπισμοῦ, τό 2009, ὁ ἔγκριτος Καθηγητῆς τῆς Δογματικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, κατάθεσε δημοσίως μίαν παράδοξον καταγγελίαν [10] κατά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί κατά Ἐκκλησιολογικήν συνέπεια, καί κατά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅτι οἱ Ἐκκλησιαστικές Συνοδικές Ἀρχές, δηλ. τά μέλη τῆς ἱ. Συνόδου, δέν ἐνημερώνονταν διόλου ἐκ τῶν ἐκπροσώπων τῶν εἰς τούς ἐκεῖθεν διαλόγους, γιά τά Θεολογικά ζητήματα, τά ὁποία διαλέγονταν! Φοβερόν; Φοβερότατον, λέμεν ἐμεῖς οἱ ἁπλοί πιστοί! Ἄλαξεν ὅμως, κάτι, ἀπό τότε, ἴσως πρός μία πιό θετικήν καί πιό ὀρθόδοξην ἐκκλησιολογικήν ἐξέλιξην καί Ἁγιοπνευματικήν Συνοδικήν τροπήν, διά τῆς ἱερᾶς Συνοδικῆς ἐνημερώσεως διά πάντων τῶν Συνοδικῶν καί ἔπειτα πρός τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤ, μήπως συνεχίζεται, ἡ συντεταγμένη «ἱεροκρύφια»  Φαναριώτικη παραπληροφόρησις καί συσκότησις, διά τῶν ἐν λόγῳ θεολογικῶν ζητημάτων;

-Καί ποία εἶναι, τα κίνητρα, τοῦ ὑποχθώνιου «ἱεροκρυφισμοῦ»;

Ἀπόδειξις τρανή, διά τῆς ἀντισυνοδικῆς καί ἀντικανονικῆς, τῷ ὄντι μή πληροφόρησις, τῶν κατά τόπους ἱερῶν Συνόδων, εἶναι ἡ ἐπανάληψις τῆς από τοῦ 2009, τῆς ἐν λόγῳ καταγγελίας, τοῦ ἴδιου καί πάλιν ἀξιότιμου καί ἔγκριτου κυρίου Καθηγητοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας, μέ μία νέα ταυτόσημη καταγγελία τό 2014, ἡ ὁποία ἀναφαίρει κοντολογίς, ὅτι δέν ἐνημερώνται [11] οἱ Ἱεράρχες ἐν Συνόδῳ, ἐτοῦτη τήν φορά μάλιστα, εἶναι καταγγελία εἰς βάρος καί τῆς Συνοδικῆς ἀποφάσεως τοῦ 2009, δηλ. τινᾶς Συνοδικῆς ἀπόφασις, νά ἐνημερώνονται ἅπαντες, μέχρι καί τόν τελευταίο πίστο!...

Καί μιᾶς καί οἱ Οἰκουμενιστές, καμώνονται τά μάλα, περί τῶν Πανορθοδόξων ἀποφάσεων, τούς ὐπενθυμίζομεν γιά τήν Ἐκκλησιαστική ἱστορία τῶν πραγμάτων καί μόνον, τινά ἀπόφασην πού τούς προσκομίζει φιλότιμα, ὁ ἐν λόγῳ Καθηγητής κύριος Δημήτριος Τσελεγγίδης, χωρίς νά ἀντιλαμβάνονται διόλου, ὅτι τούς κάνει μαθήματα Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί Ὀρθοδόξου Ποιμαντικῆς Θεολογίας... Οἱ Συγκρητιστές «Νεοεκκλησιολογιστές» ἔχασαν μᾶλλον τό αἰσθητήριον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ἀπό πνευματικήν ἀμβλυωψίαν, δέν ἀναγνωρίζουσιν, ἀλλ΄οὔτε δύνανται νά διακρίνουσιν, πλέον, τό ὀρθόδοξον ἀπό τό κακόδοξον...

Σημειώνει γλαφυρά καί ρηξικέλευθα ὁ Καθηγητής κ. Δ. Τσελεγγίδης:

“Καί, ν Γ΄ Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη (21-28 Νοεμβρίου 1976) πεφάσισε, τι « κατά τήν διεξαγωγήν τν Θεολογικν Διαλόγων κολουθούμενη μεθοδολογία… προϋποθέτει τήν σχετικήν πληροφόρησιν το πληρώματος τς κκλησίας πί τν διαφόρων ξελίξεων τν Διαλόγων», δέν πάρχει στήν πράξη, «σχετική πληροφόρησις» οτε κν στά μέλη τς ερς Συνόδου τς κκλησίας μας.”

-Ποῖον νά ἐμπιστευθῶμεν; Τήν ἐν λόγῶ Πανορθόδοξην ἀπόφασην, ἤ μήπως τά  ἀνόνητα Οἰκουμενιστικά μασκαραλίκια, τῶν ὑψηλόβαθμων Προκαθημένων;
-Ἐλπίζω νά ἀντιλαμβανῶμεθα ἅπαντες ἐπί τέλους, «ποιός» παραπληροφορεί καί «ποιόν»;!
-Μᾶς ἔχουν πληροφορήσει ποτέ στίς ἐνορίες μας, μέ ἀπόλυτον ἀκρίβειαν, τί θεολογικά πράγματα, συζητάνε, στούς λογῆς-λογῆς διαλόγους;
-Τό συντονιστικόν Κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, περί τῶν Διαχριστιανιακῶν καί Διαθρησκειακῶν Διαλόγων, ἔχει πληροφορήσει περί τοῦτων, μέ ἀπόλυτον ἀκρίβειαν, ἅπαντες τούς Προκαθημένους καί αὐτοί, ἅπαντα τά  μέλη τῶν Ἱεραρχῶν καθῶς καί οἱ Ἐπίσκοποι, τόν κλήρο καί λαό τους; Ἄκουσε κανείς μας, ἕναν Ἐπίσκοπο ἤ ἕναν Πρεσβύτερον, νά ἐνημερώνει τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τί σόϊ διάλογοι, ἐπιτελούνται, στήν Οἰκουμενική Κίνηση;
-Ἤ μήπως ἀκοῦμεν, τά ὅλως ἀντίθετα καί μάλιστα πληροφορούμαστε καλῶς, περί ἀνίερων διωγμῶν καί διώξεων Κληρικῶν, Μοναχῶν καί λαϊκῶν, δηλ. ὅσων τολμῶσι νά ἐνημερώνουσι τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα;
-Ποία ἡ ὀντολογική καί ἐκκλησιολογική αἰτία τοῦ «ἐλλείματος» τῆς Συνοδικότητας;
-Ἆραγε ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Συνοδικότητα, δέν περιλαμβάνει, ἅπαντες τούς Ἱεράρχες, ἅπαντες τούς χαμηλόβαθμους Κληρικούς καί Μοναχούς ἀλλά συνάμα καί τά λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας;

Μᾶς πληροφοροῦσιν(sic) ὅμως, περί τῶν «παραπληροφοριολογούντων» ἱστολογίων καί ἱστοσελίδων, περί τῶν «συνομοσιολόγων» κατά τοῦ Πατριαρχείου, περί τῶν φανατικῶν «ταλιμπανέζων» κ.λπ.! Ἄς εἶναι ὅμως! Πάλι καλά!! Καί αὐτό μᾶλλον εἶναι ἕνα περίτρανο δεῖγμα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῆς «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι» Συνοδικότητας τοῦ Φαναρίου; Κύριος οἶδεν!

Ἔν κατακλείδι, κανείς νόρμαλ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, δηλ. παπομάστιξ καί ἀντιοικουμενιστής, δέν ἔχει τινά σοβαρήν διάθεσην νά μάχεται τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον. Ποιός πραγματικά δύναται νά τά βάλει μέ τόν Θεοφρούρητον ἐτοῦτον ἱερόν θεσμόν τῆς Ρωμηοσύνης; Δύναται ἆραγε, ἕνα πρόσωπο ἤ καί πολλά, νά πολεμήσουν καί νά κατεδαφίσουν, τοῦτον τόν Θεοχαρίτωτον θεσμόν; Ἄπαγε τῆς Θεομπαιξίας δηλαδή!

Ἡ πραγματικότητα εἶναι ἄλλη, καί ὄχι αὐτή πού εἰσηγεῖται, Γιεχωβίτικα, ὁ Πατριάρχης μας. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι τά Ἐκκλησιαστικά καί Θεολογικά ἱστολόγια πού ἀσκοῦσιν τόν ἐν δυνάμει, ἀντιαιρετικόν, ἀντιπαπικόν καί τόν ἀντιοικουμενιστικόν ἀγώνα των, τόν καλό ἀγώνα, ὑπέρ τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας, μέ τά ὅποια λάθη, ἀστοχίες καί παραλείψεις των, ἐχθρεύονται ἄχρι θανάτου, καί πολεμοῦσιν τήν κακοδοξία καί τήν αἵρεσιν! Ὄχι τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας! Ὄχι τόν θεσμόν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου! Δηλαδή, ἡ σωρηδόν θεολογικές κριτικές, γίνονται κατά τινῶν συγκεκριμένων, κακόδοξων καί ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν, τινῶν ἐκπροσώπων καί προσώπων τοῦ Πατριαρχείου κ.ἄ. παραγόντων καί οὐχί κατά προσώπων καί περί τοῦ ἰδιωτικοῦ ἤ καί προσωπικοῦ βίου αὐτῶν!

Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, δέν εἶναι ἀλάθητα ἐκκλησιαστικά ὄντα, ὅσον καί νά προσπαθοῦσιν ἀνεπιτυχῶς νά μᾶς πείσουσιν, ὅτι ὁ Vicarius Antichristi, εἶναι δῆθεν «ἐν Χριστῷ» ὁμόλογος καί ἀδελφός των! Νά τόν χαίρεστε «ἅγιοι» πατέρες!!!

Ἡ ἐν ζωῇ Πατριαρχικοί ἀδελφοί καί πατέρες, δέν εἶναι ὑπερ ἄνω κριτικῆς, διότι δέν εἶναι τεθεωμένοι καί δεδοξασμένοι, Θεοφόροι καί ἀπλανείς, Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ὁρατά μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Μυστηρίων Αὐτῆς.

Πολλῶ δέ μᾶλλον, δέν εἶναι κατά χάριν Θεάνθρωποι... διότι οἱ κατά χάριν Θεάνθρωποι καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, ἔχουσιν ἀποφανθεί, τελεσίδικα καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀλαθήτως καί ἀπλανῶς, π.χ.  περί τοῦ Παπισμοῦ! Ἄρα, οἱ ἀντίθετες διακηρύξεις τῶν Νεοφαναριωτῶν κ.λπ., συνιστοῦν, βαριά ἐκκλησιολογική ἐκτροπή καί ἀνίερον τινά ἀπόκλιση ἐκ τῆς Φιλοθεανθρώπινης Ὀρθοδοξίας.

Ὡστόσο, θά πρέπει νά ἐπισημάνωμεν πρός τόν κ. Βαρθολομαίον, ὅτι «διά τν πλοήγησιν το σκάφους τς κκλησίας», προϋποθέτει καί Πηδάλιον. Μάλιστα Ἱερόν Πηδάλιον, τό ὁποῖον, οἱ Γιανναριστές Φαναριώτες, τό λοιδωροῦσιν καί τό συκοφαντοῦσιν, ὥς ἀχρείαστον...! Μάλιστα καταργοῦσιν, ἀγάλι-ἀγάλι τούς ἱερούς Κανόνες, ἐπικυρωμένους ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἐκ τινῶν Θεοφόρων Συνόδων! Καί μετά φταίνε οἱ ἄλλοι...

Αὐτά τά Γιανναρέϊκα καραγκιοζιλίκια τῶν Χαμαιλεόντιων-Συγκρητιστῶν, δηλ. ὅσων συντάσονται μέ τά συκοφαντικά καί μάταια ληρρήματα, τοῦ καθηγητοῦ Χρῆστου Γιανναρᾶ καί μέ αὐτά τά ἀνούσια διδακτορικά γραφθέντα καί πραχθέντα τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, κατά τοῦ Ἱεροῦ Πηδαλίου καί κατά τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, πρόσκεινται οἱ κατεδαφιστικές ἐνέργειες αὐτῶν, ἐξάπαντος πλέον στήν ἔρευνα τῆς Ψυχιατρικῆς Ἐπιστήμης... δηλ. τῆς Ψυχοθεραπείας, μιᾶς καί βρίσκονται μᾶλλον ἐν διαστάσῃ ἀπό τήν Θεανθρώπινη Ψυχιατρική...

Δέν ξέρω ἄν ὑφίστατο εἰδικός τομέας Γηριατρικῆς Ψυχοθεραπείας, ἀλλά θά πρέπει νά τό ψάξομεν... Ἄς τό ψάξουν μᾶλλον οἱ εἰδικοί, ἐμεῖς ἀγνοοῦμεν τά συγκεκριμένα χωράφια. Αὐτό ὅμως πού ἐντόπισα ἐκ τινός Ψυχιατρικοῦ ἐγχειριδίου (τό ἔχω προμηθευθεί, ἵνα ἐντοπίσω καί πληροφορηθῶ καλῶς καί μέ Ψυχιατρικήν ἀκρίβεια, σέ τίνα ψυχασθένεια, συγκαταλέγονται, οἱ ἀντιοικουμενιστές καί ἀντιπαπικοί ἀδελφοί καί πατέρες) ἴσως νά μᾶς ἐνδιαφέρει καί προσωπικά τό ζήτημα, καθόλου παράξενο βέβαια, εἶναι στά περί τινᾶς ἱδεοψυχαναγκαστικῆς συμπεριφορᾶς, λ.χ. περί τῆς μανικῆς καταργήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς ἐπαναξιολογήσεως καί ἐπανεπικυρώσεως αὐτῶν, διά τῆς ἐμμονικῆς ἐωσφορικῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας»... διά μιᾶς ἀκατάσχετου ἐμμονῆς Συγκρητιστικῶν συμπροσευχῶν καί οἰκουμενιστικῶν παρατράγουδων καί ἀσχημιῶν, διά τοῦ παγανιστικοῦ οἰκολογισμοῦ κ.λπ.

Κλείνω προσωρινά, μέ τόν Ψυχιατρικό ὁρισμό τῆς Ἰδεοψυχαναγκαστικῆς Διαταραχῆς:

“Η Ιδεοψυχανγκαστική Διαταραχή (obsessive-compulsive disorder-OCD) κατατάσσεται στό DSM-IV ως μία αγχώδης διαταραχή που εκδηλώνεται με ιδεοληψίες καί/ή ψυχαναγκασμούς που προκαλούν σημαντική δυσχέρεια ή δυσλειτουργία σε κοινωνικούς και προσωπικούς τομείς. Οι ιδεοληψίες είναι σκέψεις καί ορίζονται ως «υποτροπιάζουσες, επίμονες ιδέες, εικόνες ή παρορμήσεις που αποτελούν σημαντική πηγή δυσχέρειας ή παρεμβαίνουν στην κοινωνική λειτουργικότητα ή στη λειτουργικότητα των ρόλων». Οι ψυχαναγκασμοί είναι συμπεριφορές ή διανοητικές ενέργειες που είναι «επαναληπτικές, σκόπιμες καί γίνονται εκ προθέσεως και εκτελούνται σε απάντηση μίας εμμονής ή σύμφωνα σε ορισμένους κανόνες ή μέ στερεότυπο τρόπο». Οι σκέψεις ή οι συμπεριφορές προκαλούν άγχος, είναι ανθεκτικές τουλάχιστον αρχικά, δεν αποτελούν μέρος κάποιας ψύχωσης καί ἀναγνωρίζονται ως μή έχουσες νόημα...” [12]

Τά συμπεράσματα ἐξάπαντος πρέπει νά εἶναι δικά σας...!


VIII.    H ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΥΚΚΟΥ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΥΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΙΣ».

Παράγραφος 16η
«Ἕτερος τομεύς, ες τν ποον τ Οκουμενικν Πατριαρχεον νέπτυξε πρωτοβουλίας κα ξακολουθε ν διαδραματίζ γετικν ρόλον εναι κενος τς καταλλαγς μεταξ τν χριστιανν κα τν θρησκειν. τομες οτος τν πρωτοβουλιν το Οκουμενικο Πατριαρχείου φίσταται πό τινων κύκλων π᾿ σχάτων κστρατείαν διαβολς κα κατασυκοφαντήσεως ς δθεν προδοτικς τς ρθοδόξου πίστεως. λλ᾿ καταλλαγ τν νθρώπων μετ᾿ λλήλων κα μετ το Θεο ποτελε ατν τοτον τν σκοπν τς Σαρκώσεως το Θεο κα Λόγου κα τς σταυρικς Ατο θυσίας (Ρωμ. ε΄ 10, Β΄ Κορ. ε΄ 19), δ γία μν ρθόδοξος κκλησία ο παύεται δεομένη «πρ τς τν πάντων νώσεως». Τ Οκουμενικν Πατριαρχεον πρξε πρωτοπόρον ες τν δημιουργίαν τς συγχρόνου Οκουμενικς Κινήσεως δι τν γκυκλίων ωακεμ το Γ΄ τ 1902 κα τς Συνόδου το Πατριαρχείου τ 1920 κα οδένα λόγον χει ν λυπται δι᾿ ατό
Σύμφωνα μέ τίς προσωπικές ἔρευνες καί ἐκτιμήσεις μας, παρόλον τόν ἀπεριόριστον σεβασμόν πού τρέφομεν πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον μας, φαίνεται πῶς ἤγγικεν ὁ καιρός νά διαδραματίσει «γετικόν ρόλον» καί «πρωτοβουλίας» περί τῶν Διαθρησκειακῶν καί Διαχριστιανικῶν Διαλόγων, κάποια ἄλλη Τοπική Ἐκκλησία. Ἐξάπαντος τινά Ὀρθόδοξη! Τό θέμα εἶναι, ποιά; Μιᾶς καί ἐφόσον, ἡ Φαναριώτικη ἡγεσία, ἔχει «αἰχμαλωτίσει», σχεδόν ἅπαντες τίς Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, στίς δικές της κακόδοξες καί ἀντικανονικές, πρωτοβουλίες... Εἴτε λοιπόν, θά ἐπανεύρει καί θά ἐπαναξιολογήσει, τό παροντικό κακόδοξον καί ἡγετικόν του ρόλον καί θά διαλέγεται, σαφῶς, μέ τίς ὀρθόδοξες Πατερικές προϋποθέσεις, καθῶς καί ὡς Ὀρθόδοξον Οἰκουμενικόν Κέντρον, ἤ πού θά πρέπει μία Ὀρθόδοξη Τοπική Ἐκκλησία ἐν Συνόδῳ καί Ἁγίῳ Πνεύματι, νά καταδικάσει τελεσίδικα, τήν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καθῶς καί προσωπικά ὄσους Ἐπισκόπους καί Πατριάρχες, ἐμμένουν ἀμετανόητα, νά προπαγανδίζουν καί νά αἱρετίζουσιν, τήν ἐν λόγῳ Συγκρητιστική Παναίρεση, τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησις, στό Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησιας. Ἐξάπαντος Συνοδικήν καί αἰώνιαν καταδίκη καθῶς καί τό Πατερικόν ἀνάθεμα, θά πρέπει νά τό λάβουσιν καί μερικοί κακόδοξοι μακαριστοί Προκαθήμενοι τινῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πού ἔμπασαν μᾶλλον μπάζωσαν καί αἰχμαλώτησανκαί διέσυραν τόν Οἰκουμενικό Θρόνον τῆς Βασιλεύουσας, καί τήν Οἰκουμενική Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου, σ΄αὐτό τόν ἀτέρμονα καί ἀλυσιτελή κύκλον τοῦ ψευδο-διαλόγου, δηλ. τό ἐωσφορικό Οἰκουμενιστικό περιβάλλον τοῦ ΠΣΕ... ὅπως π.χ. ὁ Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὁ πρῶτος Οἰκουμενιστής Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου ΚύριλλοςΓ΄ κ.ἄ. ἐκκλησιαστικοί ταγοί...

Δέν  πρόκειται περί συκοφαντίας καί διαβολῆς ὑπό τινῶν κύκλων, κατά τοῦ Πατριαρχείου! Ἄπαγε τῆς ἀνοησίας δηλαδη! Δυστυχῶς, πρόκειται περί τοῦ ἀντιθέτου, δηλ. περί τινῶν πατριαρχικῶν συκοφαντιῶν κατά τῆς Συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία Συνείδησις Της, διαμαρτύρεται ρωμαλέα με τινᾶς ἀλαλλαγμοῦς, ἐκ τινῶν διάσπαρτων φωνῶν ποικίλων Κληρικῶν, Μοναχῶν καί λαϊκῶν! Πρόκειται κατά βάσιν, περί ἀποκαλύψεως, τῶν κακοδόξων πρωτοβουλιῶν, μεμονομένων Πατριαρχικῶν ἐκπροσώπων, καθότι τήν ἰδια στιγμή ὑφίσταντο, ἔντονες καί ἔμπονες διαμαρτυρίες, κατά τῆς πλανεμένης πλοηγήσεως τῆς Ναῦς τῆς Ἐκκλησίας μας, πρός τινές ξέρες καί παγόβουνα...

Ἀνέκαθεν ὐφίσταντο κακόδοξοι Πατριαρχικοί, οἱ ὁποίοι, στό τέλος τῆς ἡμέρας, Χάριτι Θεοῦ καί διά τινῶν Θεοπνεύστων Συνόδων ὐπό Θεοφόρων τινῶν Πατέρων, πλήρωναν πολύ ἀκριβά τήν ἐωσφορικήν ἐμμονήν τους, εἰς τές σωρηδόν αἱρέσεις καί πλάνες των. Ἄρα ἐλπίζομεν ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θά ἀναδείξει τέτοιους Πατέρες καί πάλιν σύντομα... πρός πείσμαν καί καταισχύνη τῶν κακοδόξων πατριῶν.

Ψευδόδοξον τινά ἐρμηνεία, ἀποδίδει, ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, στά «πρ τς τν πάντων νώσεως»! Πρόκειται περί φαιδρᾶς [13] Οἰκουμενιστικῆς (παρ)ἐρμηνείας, ἡ ὁποῖα δυστυχῶς ἀποκλείνει παρασάγκας ἐπί τήν Ὀρθόδοξον Πατερικήν ἐρμηνεία. Δηλαδή, οἱ Οἰκουμενιστές Φαναριώτες καθῶς καί ἄλλοι φανατικοί ὀπαδοί καί ἰδεολόγοι, τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησις, διαστρέφουσιν σωρηδόν, Εὐαγγελικά, Πατερικά καί Λειτουργικά γραφθέντα, πρός ἐξυπηρέτησιν τῆς αἱρετικῆς ἰδεοληψίας των. Ποία ἡ ἀπόδειξις, ὅτι εἶναι στοχαστική ἰδεοληψία καί αἰρετικά ἰδεολογήματα τινῶν ἀθεολόγητων «θεολόγων»; Μά τό παραδέχονται, οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστές, σέ τινά «θεολογικά» κείμενά των!!!

Ἄς πάρομεν γιά παράδειγμα τότε, τήν ἱερά Μητρόπολην Κύκκου καί Τηλλυρίας τῆς Κύπρου, ἡ ὁποία δυστυχῶς, εἶναι κακόδοξη Μητρόπολις τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ-Συγκρητιστικοῦ κλίματος τοῦ Πατριαρχείου. Κάποιος θεολόγος, της ἐν λόγῳ Μητροπόλεως, ὁ κ. Χρίστος Χριστοφόρου, φανατικά στρατευμένος, εἰς τίς οἰκουμενι(στι)κές Φαναριώτικες ἰδεοληψίες του, παραδέχεται, τά ἐξῆς ἄτοπα καί ἀθεολόγητα [14]:

1.    Ὅτι ἡ θεολογική ἔννοια, «οκουμενιστής», ἔχει  δῆθεν μία θετική ἔννοια καί νόημα! Αὐτά εἶναι τά κλασικά Κυκκώτικα φληναφήματα καί κακοδοξολογήματα ἐλέω κακόδοξου καί «τρεμοσβησμένου» Φαναρίου. Πρόκειται περί πλήρη ἐννοιολογική διαστροφή καί ἀπαξίωση, τῶν Πατερικῶν καί Θεοπνεύστων συγγραμμάτων. Μᾶλλον, ποτέ δέν ἔχει μελετήσει τόν Θεοφόρο καί Οἰκουμενικό Διδάσκαλον τῆς Ἐκκλησίας, τόν Σέρβο Δογματολόγον καί Ἅγιον Ἰουστίνο Πόποβιτς;! Σᾶς τόν προτείνουμεν ἀνεπιφύλακτα, κύριε συνάδελφε, πρός πάσαν θεραπείαν καί διασκέδασιν ψυχοσωματικήν.

2.    Ὅτι καί πάλιν ὁ «οκουμενιστής», πρόκειται περί «φορέα τς οκουμενικς δέας»...!! Δέν εἶναι θρασύτατη παραδοχή αὐτό; Εἶναι φανερότατο, τό τραγικόν ὀλίσθημαν, καί ἡ ἄμεσως παραδοχή τῆς ψευδοοικουμενι(στι)κῆς ἰδεοληψίας, τῶν Πατριαρχικῶν Οἰκουμενιστῶν. Τό Θεανθρώπινον Εὐαγγέλιον, δέν εἶναι ἰδεολογία καί ἀνοῦσια συμπόσια, κύριοι Οἰκουμενιστές· ἀλλ΄εἶναι ἐμπειρία καί βίωμα ἐν Χριστῷ καί ἐν Ἁγίω Πνεύματι. Πότε σκοπεύετε νά τό ἀντιληφθεῖτε, καί νά τό βιώσετε; Ἐλπίζομεν κάποτε, ὅτι θά τό ἀντιληφθεῖτε ἐμπειρικά, ὅμως, προτοῦ νά εἶναι ἀργά, ἀργά γιά τίς ψυχές σας...

3.    Ὅτι «φορέας τς οκουμενικς δέας», εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία!!! Ἡ ἀλάθητος καί ἀπλανής Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μετεβλήθει(;) σέ φορέα ἰδεοληψιῶν καί τινῶν ἰδεολογιῶν, ἀντί σέ Ταμιοῦχο Τῆς θεῖας Χάριτος; Ἆραγε, μήπως ταυτίζει ὁ ἐν λόγῳ θεολόγος τῆς ἱ. Μητροπόλεως Κύκκου, τίς κακόδοξες ἐνέργειες καί ἀντικανονικές πρωτοβουλίες, μερικῶν τινῶν ψευδόδοξων ἐκπροσώπων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία καί τό Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ἤ μήπως τόν ἔχομεν παρεξηγήσει;

4.    Ὅτι δῆθεν, τό ἱ. Ευαγγέλιον, «θέλει τόν Χριστιανικό κόσμο νωμένον»! Πάνω σέ ποῖαν βάσιν ὄμως; Μιλάμεν, ὅτι πρόκειται, περί μεγίστης βλασφημείας, ἡ ἐν λόγῳ «θεολογική» δήλωσίς του. Βάση τίνων προϋποθέσεων, κύριε συνάδελφε; Μηδαμινῶν, μᾶλλον; Μιᾶς καί μηδαμινή εἶναι, ἡ γνώσις τῶν «Μεταπατερικῶν θεολόγων», ἐπί τά Πατερικά συγγράμματα καί τήν ἀπλανή Θεολογία αὐτῶν. Τό ἱερό Εὐαγγελίον, θέλει ἐνωμένους τούς Χριστιανούς, ἀπροϋπόθετα καί ἄνευ ὅρων; Ὑπάρχουν λ.χ. Προτεστάντες Χριστιανοί, πού ἀμφιβάλλουν τήν Ἀνάστασην τοῦ Θεανθρώπου...! 

Εἶναι δυνατόν τό ἱ. Εὐαγγέλιον, νά ἐπιζητεί καί νά ὁρίζει, τέτοιαν φαιδρά καί ἀνόητον τινά ἔνωσιν; Εἶναι δυνατόν, τό Θεόπνευστον Εὐαγγέλιον, νά αὐτοαναιρεῖ, νά φάσκει πολλῶ δέ μᾶλλον καί νά ἀντιφάσκει, περί τά Θεανθρώπινα Ἐκκλησιολογικά ὅρια καί τίς προϋποθέσεις Αὐτοῦ, Τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ; Αὐτή εἶναι, ἀδελφοί καί πατέρες, δυστυχῶς-δυστηχέστατα, ἡ σύγχρονως καί αἱρετίζουσα ἰδεοληψία, ἀρκετῶν συναδέλφων θεολογούντων ἐκ τῆς ἐν Κύπρῳ ἱ. Μητροπόλεως Κύκκου καθῶς κ.ἄ.!

Τά πιό πάνω σημεῖα, διατυπώνονται καί παραθέτονται σκόπιμα, διά νά ἀντιληφθεῖτε συγκριτικά, φίλες καί φίλοι ἀναγνώστες/τριες, ὅτι τό ἔνδοξον Πατριαρχεῖον τῆς Ρωμηοσύνης μας, δύναται ἀρίστως, νά αὐτοξευτελίζει καί νά αὐτοδιασύρει τό περίφημον κύρος και τόν ἡγετικόν αὐτοπροσδιορισμόν του, ἄνευ τινᾶς βοηθείας «πό τινων κύκλων»...!

-Καταλάβατε;

Καί ἄν τυχόν μερικοί, δέν καταλάβατε ἀκόμη, μποροῦμεν κάλλιστα, νά σᾶς ἀντιπαράβαλλουμεν, την καταγεγραμμένην καί ἀποκαλυπτικήν ἐπιστημονικήν θέση, τοῦ ἔγκριτου Καθηγητοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας, τοῦ Πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ:

Ἀπὸ τὸν «Διάλογο τῆς ἀγάπης», ἐφεύρημα παραπλανητικό της Β´ Βατικανῆς Συνόδου, καὶ τοῦ ὁποίου ὁ μεγαλύτερος προπαγανδιστὴς ὑπῆρξε ὁ Ἀθηναγόρας, προχωρήσαμε βεβιασμένα στὸν Θεολογικὸ Διάλογο, χωρὶς ὅμως νὰ ἐκπληρωθῆ ὁ βασικὸς ὅρος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ἄρση δηλαδὴ τοῦ παπικοῦ πρωτείου καὶ ἀλαθήτου, δεδομένου ὅτι ὁ παπικὸς θεσμὸς συνιστᾶ τὴν τραγικότερη ἀλλοίωση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ σημαντικότερο ἐμπόδιο στὴν «ἐν ἀληθείᾳ» συνάντηση Ρωμαιοκαθολικισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἐφαρμοζομένη ὅμως «πολιτική» τῆς παραπλανήσεως καὶ παγιδεύσεως ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀπόφαση κατὰ τὸν Θεολογικὸ Διάλογο νὰ μὴ συζητηθοῦν τὰ «διαιροῦντα» (μόνιμη καὶ ἀπαράβατη ἀρχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων), ἀλλὰ τὰ «ἑνοῦντα», γιὰ τὴν δημιουργία ψευδαισθήσεως ἑνότητος καὶ ταυτίσεως, μὲ τὴν προώθηση τῆς οὐνιτικῆς τακτικῆς. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ ἐπιμονὴ τοῦ Βατικανοῦ νὰ σώσῃ μὲ κάθε τρόπο τὸν θεσμὸ τῆς Οὐνίας, ἐνῶ παράλληλα καλλιεργήθηκε τὸ πνεῦμα τῆς «ἀμοιβαίας ἀναγνωρίσεως» (κορύφωση ἡ συνάντηση τοῦ Balamand τὸ 1993 καὶ τὸ ἀχαρακτήριστο κείμενο περὶ Οὐνίας, ποὺ συνυπέγραψαν ἐννέα ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, μὲ πρῶτο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο). Ὅταν ὁ μακαριστὸς π. Ἰωάννης Ρωμανίδης διεμαρτυρήθη γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ κυρίως γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς μεθόδου τῆς Οὐνίας, ἐπιτιμήθηκε μὲ γράμματα γεμάτα ὀργὴ (σώζονται...) καὶ ἀπειλήθηκε ἔμμεσα μὲ καθαίρεση. (Ποτὲ δὲν μπόρεσε νὰ συμβιβασθῆ μὲ αὐτὴ τὴν στάση, ποὺ τὸν ὁδήγησε ταχύτερα στὸν θάνατο). [15]
-Μήπως ἤγγικεν ἡ στιγμή, πατέρα Γεώργιε Μεταλληνέ, νά δημοσιευθῶσιν τά ἐν λόγῳ Φαναριώτικα γράμματα, στά ὁποῖα ἀπειλῆτο μέ καθαίρεσιν, ὁ μακαριστός ὅσιος Πατέρας καί Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας, π. Ἰωάννης Ρωμανίδης;
-Μήπως θά πρέπει ἐπί τέλους, νά ἀρχίσουσιν, μέ Προδρομικήν παρρησίαν καί διάκρισην, Κληρικοί καί λαϊκοί, νά ἀποκαλύπτουσιν ἀνέκδοτα ἔγγραφα, στό ὁποῖον ἀποδεικνύεται, τό ἀπειλητικόν προσωπεῖον, τῶν αἱρετιζόντων Ἐπισκόπων, τοῦ Πατριαρχείου μας;
-Μήπως, ἡ τελευταία πρότασις, τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, δέν ἦτο de facto δήλωσις ἀμετανοησίας;
-Ποιός Φωτισμένος ἤ καί Θεοφόρος Πατῆρ τῆς Ἐκκλησίας, παρέμενε ἀμετανόητος, ὅταν ἕτεροι ἀδελφοί καί πατέρες, τοῦ ἐπεσήμαναν φιλάδελφα καί φιλάνθρωπα, τήν πλάνη καί τήν ἀστοχία του; [16]



ΙΧ. ΜΗΠΩΣ ΕΙΜΕΘΑ ΧΑΖΟΒΙΟΛΗΔΕΣ-ΧΑΪΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΧΑΖΟΠΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ;


Παράγραφος 17η
«Ἡ συμμετοχ μν ες τν Οκουμενικν Κίνησιν, ετε π τν μορφν τν θεολογικν διαλόγων, ετε δι τς συμμετοχς ες διαχριστιανικος ργανισμούς, κατ᾿ οδένα λόγον προσκρούει ες τν πίστιν μν τι ρθόδοξος κκλησία ποτελε τν Μίαν, γίαν, Καθολικν κα ποστολικν κκλησίαν, τν ποίαν μολογομεν ες τ Σύμβολον τς Πίστεως μν, ν οδεμι δ περιπτώσει ποδηλο συνεπάγεται πάρνησιν νόθευσιν τν δογμάτων τς πίστεως μν , ς κακοβούλως διαδίδουν τινές, ες «συγκρητισμόν» κα δημιουργίαν περ-εκκλησίας. ντιθέτως, δι τς συμμετοχς μν ες τν Οκουμενικν Κίνησιν κα δί δι τν θεολογικν διαλόγων δίδεται μαρτυρία τς ρθοδόξου πίστεως κα καταδεικνύεται περοχ τς ρθοδοξίας, σεβασμς πρς τν ποίαν χει μφανς αξηθ ες τν ποχήν μας ν τ Δύσει κριβς λόγ τς προβολς ατς δι τς συμμετοχς ταύτης. «ληθεύοντες ν γάπ», κατ τν ποστολικν προτροπήν (φ. δ΄ 15), οδν χομεν ν ζημιωθμεν.»
Ἄν ὄντως, ἀληθεύουσιν, τά πιό πάνω, ἐξ ὅσων ἀποπειράται νά μᾶς «διασαφηνίσει» ὁ Πατριάρχης τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Οἰκουμένης, τότε γιατί δέν ἀπάντησε κατά λέξῃ, στά ὅσα μόλις προσφάτως, τόν κατηγοροῦσιν, καλῶς ἤ κακῶς, ἐνυπόγραφα μάλιστα, οἱ χιλιάδες Κληρικῶν, Μοναχῶν καί λαϊκῶν;

-Ποία ἡ δικαιολογία, τῆς ἀπαξίωσις, αὐτῶν τῶν σοβαρῶν θεολογικῶν καί ἐκκλησιολογικῶν καταγγελιῶν;
-Ἆραγε, γιατί δέν γίνεται μία στοιχειώδη ἀπολογία καί ἀνασκευή, ἐκ τῶν Φαναριωτῶν, κατά τῆς «Νέας Ἐκκλησιολογίας» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; [17]
-Ποιά ἡ Φαναριώτικη, γραπτή ἄποψις, διά τήν Νέα Ὁμολογία Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;
-Γιατί ἀπαξιώθηκε καί ἐτοῦτο, τό δεύτερο, θεολογικό καταγγελτικό κείμενο; [18]
-Ἀφοῦ, ὅλα βαίνουν καλῶς καί ἅγια, τότε γιά ποῖαν αἰτία, δέν ἀναπαύει, τίς ταραγμένες καί κατασκανδαλισμένες συνειδήσεις μας, ὁ ἅγιος Πατριάρχης τῆς Ρωμηοσύνης μας;
-Μήπως ἐν τέλει, πρόκειται, περί σαθρά καί χιλιοπιππιληδόν πατριαρχικά ψευδοεπιχειρήματα, ὅτι τάχα μου  «δίδεται μαρτυρία τς ρθοδόξου πίστεως» καί ὅτι δῆθεν «καταδεικνύεται ἡ ὑπεροχὴ τῆς Ὀρθοδοξίας»;

Ὅσο ἀπομένουσιν ἀναπάντητα, τά πιό πάνω ἐν λόγῳ ἀντιρρητικά, ἀπολογητικά, ὁμολογιακά καί θεολογικά κείμενα, ἄλλο τόσον, ἔχομεν τήν ἰσχυρά πεποίθησιν, ὅτι τά σωρηδόν στοιχεία καί ντοκουμέντα πού παρατίθενται, κατά τῶν Συγκρητιστῶν, φαίνεται ὅτι ἀληθεύωσι...! Καί ἄρα δέν δυνάμεθα (ἐκκλησιο)λογικῶς νά ἐμπιστευόμαστε τίς τινές διάτρητες καί ἀναπόδεικτες, πατριαρχικές «διαβεβαιώσεις»,  περί τῶν ἀντιθέτων.

-Ὁ Διαθρησκειακός καί Διαχριστιανικός Διάλογος τοῦ Συγκρητισμοῦ, δέν σχετικοποιεῖ τήν Ὀρθόδοξον Πατερική καί Εὐαγγελικήν Ἀλήθεια;
-Δέν προωθεῖται ὁ συνεορτασμός τοῦ Πάσχα, μέ τούς αἱρετικούς Φραγκολατίνους καί ὀπαδούς τοῦ Πάπα;
-Δέν ἔχει ἀμβλυνθεῖ τό δογματολογικόν καί πνευματολογικόν αἰσθητήριον τοῦ Θεανθρώπινου πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; [19]
-Ἆραγε, λειτουργεῖ καί ἐνεργεῖται, ἐν Ἁγιῳ Πνεύματι, ἡ Συνοδικότης τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ἤ ἐν τινί ἀχρεῖῳ καί ἀσεβές κοσμικῷ καί Βατικάνειῳ πνεύματι, τοῦ προαποφασίζειν, τοῦ διατάζειν καί τοῦ βραχυκυκλώνειν, τήν Πατερική καί Θεόπνευστη Συνοδικότητα;
-Ἔχουσιν καταργηθεῖ καί καταδικασθεῖ, μέ Πανορθόδοξη τινά Συνοδικήν καί τελεσίδικον διαγνώμη, οἱ προδοτικές καί ληστρικές, Οὐνιτικές Συμφωνίες, τοῦ Balamand; Ναί ἤ οὔ;
-Ἆραγε, πότε θά καταδικασθῶσιν, Πανορθόδοξα;
-Θά παύσουσιν ἐπί τέλους, νά ἀποκαλοῦσιν οἱ Οἰκουμενιστές, τούς Ἀντιχαλκηδώνιους καί Μονοφυσίτες, ὡς δῆθεν «Ὀρθοδόξους Ἀνατολικούς»; Ναί ἤ οὔ;
-Δέν εἶναι αἵρεσις ὁ Μονοφυσιτισμός; Τότε οἱ καθηγητές τῆς Σχολῆς μας, γιά ποῖον λόγο, μᾶς διδάσκουσιν συγκριτικά, ἀλλότρια καί αἱρετίζοντα θεολογικά πράγματα, ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας;
-Θά τό πληροφορήσει κανείς ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ κλίματος, στόν Πρόεδρο τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ καί Καθηγητή κ. Χρυσόστομο Σταμοῦλη καί στόν ὁμόλογό του δογματολόγο καθηγητή κ. Γεώργιο Μαρτζέλο;
-Ναί ἤ οὔ; Ἔμ πῶς, θά ἐμπιστευθῶμεν διαφορετικά, τό Φανάρι, ὅταν ἐπευλογεῖ μάλιστα, τήν ἴδρυσην Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν εἰς τό ἐν λόγῳ Θεολογικό Τμήμά μας;
-Ἤ μήπως, θά συνεχίζει τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, νά συγκαλύπτει, τούς Ἰσλαμολάγνους καί Συγκρητιστές καθηγητές, γιά τά ὅσα κακόδοξα, μᾶς διδάσκουσιν, εἰς τήν Σχολήν;

Τέλος, ἄν ὄντως ἀλήθευεν ἐν ἀγάπη τό Οἰκουμενι(στι)κόν Πατριαρχεῖον θά ἀποδεικνύετο πρακτικά μέ τήν στάση τοῦ ἡγετικοῦ Πατριαρχικοῦ Κέντρου μέ τούς Ὀρθοδόξους παλαιοημερολογίτες «Ζηλωτές»! Μέ τούς παλαιοημερολογίτες, ἔχομεν τήν ταυτόσημον καί κοινή Πίστην ἀλλά ὅμως δέν παρατηροῦμεν, τινές προσπάθειες, διά Διορθοδόξους ἐνδογενείς Διαλόγους, πρός ἐξάλειψιν τοῦ Ἡμερολογιακοῦ Ζητήματος καί τοῦ σχίσματος, πού πρωταίτια προκάλεσεν, ὁ μακαρίτης καί Μασσώνος καί Συγκρητιστής, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης καί ἀκολούθησαν ἀδιάκριτα, αἰφνιδιαστικά, παράνομα, ἀντικανονικά καί βίαια, οἱ Αὐτοκέφαλες Ἀρχιεπισκοπές τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου! Μιᾶς καί ἡ κακόδοξος πρωτοπορία τῆς Ἡμερολογιακῆς Μεταρρύθμισις κατά κύριον λόγον ἀποδίδεται εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, δέν ὑφίστατο τινά φιλότιμη ὑποχρέωση ἵνα καί αὐτοί ἐπιλύσουσιν κατά Θεόν τό ζήτημα; Μήπως καί ἐδῷ δέν ἀποκαλύπτεται, ἡ ἐκ τῶν Πατριαρχικῶν ἐκπροσώπων, ἡ τραγική καταβαράθρωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ κύρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως;

-Πότε ἐμεῖς οἱ Νεοημερολογῖται, θά ἐπανέλθωμεν, εἰς τό Πατερικόν καί Παλαιόν Ἡμερολόγιον ἅγιοι Φαναριώτες;
-Πότε θά ἐπιλυθεί τό ἐν λόγῳ ζήτημα, ἵνα ἐνωθῶσι τά ἐν Χριστῷ ὀρθόδοξα ἀδέλφια;
-Ἆραγε, γιατί ἡ τόση ψυχωτική μανία καί φανατισμός, μέ πολυποίκιλους ἀκατάσχετους διαλόγους καί φλυαρίες, μέ λογῆς-λογῆς ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων, ἐνῶ τήν ἰδια στιγμή, καμία διαλεκτίκη προσπάθεια καί καμία καλοπροαίρετη στάση, ἔναντι τῶν «Ζηλωτῶν» παλαιοημερολογιτῶν ἀδελφῶν μας;
-Δέν εἶναι θεολογική ἀντίφασις καί ἀντινομία νά διαλεγῶμεθα μέ σωρηδόν αἱρετικούς καί ἀλλόθρησκους καί μέ τούς ὁμοδόξους μας παλαιοημερολογίτες «Ζηλωτές» οὐδεμία ἐπαναπροσέγγισις;
-Ποῦ εἶναι ἡ ἐνωτική διάθεσις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου μέ τούς ἀντιοικουμενιστές παλαιοημερολογίτες;
-Ἆραγε ὑφίστατο ἤ ὄχι, τινά μεροληπτική τακτική, ἤ μᾶλλον Φαναριώτικος τακτικισμός, καί σατανική διγλωσσία; [20]
-Δέν θά πρέπει νά ἀπασχολήσει, ἀγαπητικά καί θεολογικά, τήν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας μας, τό ἐν λόγῳ Παλαιοημερολογίτικο Ζήτημα;
-Καταλάβατε πατέρες, μητέρες, ἀδελφοί/ές γιά ποῖον λόγον, πρέπει νά ἀπογαλακτισθῶμεν ἀπό τήν ἐν Φαναρίῳ χαϊβαΐνην;

Ταπεινῶς φρονῶ, ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Λόγος, δέν μᾶς θέλει χαζοβιόληδες καί χαζοπούλια καί τυφλοπόντικες, χαϊβάνια ὑπήκοους, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἀλλά οὔτε καί νά χαιρεκακοῦμεν γιά τήν Φαναριώτικη ἀνεπάρκεια καί κακοδοξία μερικῶν τινῶν ἀναξίων ἐκπροσώπων του καθότι θά πρέπει νά ἐλπίζομεν καί νά εὐχόμαστε νά ἀλλάξει ἄρδην ἡ Ἐκκλησιαστική ἱστορία γιά νά ξαναποκτήσει την πρωτέραν Φαναριώτικην καί Ὀρθόδοξον αἴγλην του, ὅπως τότε ἐπί Πατριάρχου Κων]πόλεως Μεγάλου Φωτίου, τόν ὁποῖον δυστυχῶς, οἱ «ἡμέτεροι» ἐν τῷ Φαναρίῳ ἔχουσιν ἐξαφανίσει τά κατορθώματα του κατά τῶν Παπικῶν! Γιατί ἆραγέ;

Ἐξάπαντος, δέν εἶμαι διόλου ρομαντικός διά τά Ἐκκλησιαστικά πράγματα καί οὔτε θεωρῶ, πῶς τά πράγματα ἀλάζουσιν μέ τινί μαγικῷ τῷ τρόπῷ... μήν πῶ, ὅτι δύνανται νά χειρωτερεύσουσιν, διά τούς διαμαρτυρώμενους ἀντιοικουμενιστές.

Φυσικά, ὅσον χειρωτερεύουσιν τά πράγματα, μέ ἀφανείς ἤ καί ἐμφανείς διωγμούς κ.λπ. αὐτή ἡ Φαναριώτικη καί Παπόδουλος, κακόδοξη νοοτροπεία, ἐνισχύει τό ἀντιοικουμενιστικόν φρόνημα καί στρατόπεδον τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν ἀδελφῶν καί πατέρων. Ἄρα ἐκ τῶν πικρῶν θλίψεων παράγεται θεῖα ἐνίσχυσις καί ὀρθόδοξον φρόνημα...!


Χ. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΜΕΙΚΤΩΝ ΓΑΜΩΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΝ ΣΩΡΗΔΟΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΟΙΧΕΙΑ.

Παράγραφος 19η«Ὀφείλομεν ν ναγνωρίσωμεν πάντες τι ποχ τν μιγν θρησκευτικς κοινωνιν κα θνν παρέρχεται δη, κα ο λαο καλονται ν ποδεχθον τν τερότητα ς συστατικν στοιχεον τν κοινωνιν των, ἐὰν δν θέλουν ν δηγηθον ες συγκρούσεις κα ναταραχάς. συνύπαρξις κα συμβίωσις τν ρθοδόξων μετ τν λοιπν χριστιανν ποτελε δη ναπότρεπτον πραγματικότητα ες τν χρον τς Διασπορς ξαπλουμένη ταχέως κα ντς τν λλοτε μιγς ρθοδόξων θνν κα κοινωνιν κα ποχρεοσα τν κκλησίαν μν ν προσαρμόσ δι τς οκονομίας τν λην ποιμαντικν ατς ζωήν. Οτως, π παραδείγματι, αξησις το ριθμο τν μεικτν γάμων ποτελε πλέον πραγματικότητα, ποία ποχρεώνει τν κκλησίαν ν ποδεχθ τν μετ τν τεροδόξων κοινν προσευχν κα λατρείαν, περ κα φαρμόζει δη ες πάσας τς ρθοδόξους κκλησίας. Τοτο οδόλως ποτελε κτροπν κ το θεμελιώδους στοιχείου διαχωρισμο τν ρθοδόξων κ τν λοιπν χριστιανν, συνισταμένου ες τν ν τ θεί Εχαριστί κοινωνίαν, τις προϋποθέτει πλήρη συμφωνίαν ν τ πίστει τς κκλησίας. π το σημείου τούτου οδεμία οκονομία χωρε

Ἐξ ἀρχῆς νά ἀρχίσομεν ἀγάλι-ἀγάλι, τόν ἐν δυνάμει σχολιασμό μας, ἀπό τό τέλος πρός τήν αρχήν... μιᾶς καί πρόκειται περί δύσβατου καί εἰδικοῦ θεολογικοῦ ζητήματος, τό ὁποῖον, θέλει σίγουρα ἐξειδικευμένην ἔρευνα καί μελέτην. Προσωπικά θεωροῦμεν, ὅτι ὑφίσταντο τινά «μελανά σημεῖα» εἰς τήν συγκεκριμένην παράγραφον, τά ὁποῖα μᾶς προβληματίζουσιν ποικιλότροπα...

Φυσικά, δέν γνωρίζομεν, ἄν διά τά ἐν λόγῶ ἀδιασάφιστα καί ἀδιευκρίνιστα σημεῖα, φέρει τινά διανοητικήν ἤ καί γνωσιολογικήν κ.ἄ. τινά εὐθύνην ὁ γράφων, περί αὐτοῦ, ἤ πρόκειται περί τῆς περίφημου Οἰκουμενιστικῆς καί Φαναριώτικης νοοτροπείας καί διγλωσσίας;! Ἐξάπαντος, τό ὁμολογῶ, ὅτι φέρω ἰσχυράν διανοητικήν καί γνωσιολογικήν ἀδυναμία, νά ἐννοήσω καί νά ἐρμηνεύσω, στά «σημεῖα», τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην. Μίαν ἀπόπειρα ὅμως, μίαν ἐν δυνάμει προσέγγισην, θά ἀποτολήσω νά τήν διαπράξω, εὐχόμενος ἐνδόμυχα, νά μήν παρεξηγήσω καί νά μήν ἀδικήσω τούς ἐκκλησιαστικούς ταγούς μας, καί ἄς μέ συγχωρέσουσιν, ὅπου τυχόν διατυπώσω λαθεμένην τινά ὑπόθεσην, πρότασην καί ἐρμηνείαν. Δεχόμεθα ὅμως ἐλεύθερα, εἰς τό ἡλεκτρονικόν μας ταχυδρομεῖον, τό ὁποῖον εἶναι δημοσιευμένον ἐξάλλου  εἰς τήν ἱστοσελίδα μας, τινές ἀδελφικές διορθώσεις, παρατηρήσεις, σχόλια καί κριτικές, ὑπό τήν βασικότατην προϋπόθεσην, νά εἶναι ἐνυπόγραφες.

 Ἆραγε ἐπί τῶν προκειμένων γραφθέντων, ἔχει τινά δίκαιον ὁ Πατριαρχής, ὅταν διατυπώνει: «Τοτο οδόλως ποτελε κτροπν»; Δηλαδή, τίνι πράγμα νά ἐννοεί: ὅτι δέν ἀποτελεῖ καθόλου ἐκτροπήν;

Ἀποροῦμεν, διότι μᾶλλον, δέν ἀντιλήφθημεν καλῶς, ἄν τυχόν συνδέεται ἀμέσως, καί μέ τήν προηγούμενην πρότασην, μιᾶς καί κατά ἐκεῖ βαραίνει ὁ λογισμός μας! Μήπως τό λεξίδιον «τοτο» δέν συνδέεται, μέ τό ὑποκείμενον «ποχρεώνει» καί  «ν ποδεχθ»; Ἄς μᾶς διορθῶσουσιν τινές φιλόλογοι ἐπ΄ αὐτοῦ. Μήπως, δέν ἀποτελεῖ ἐκτροπή, ἡ αὐξάνουσα ἱερολογία τῶν μεικτῶν γάμων; Ἤ μήπως, δέν ἀποτελοῦσιν ἐκτροπές, οἱ σωρηδόν «ἀδιάλειπτες» συγκρητιστικές συμπροσευχές, τῶν Πατριαρχικῶν Οἰκουμενιστῶν, μέ τά τῶν ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων; Μήπως, δέν ἀποτελεῖ τινά ἐκκλησιολογικήν ἐκτροπήν, ἐκ τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδόξου Ἱεροκανονικότητος καί ἱερᾶς Παραδόσεως, ἡ κοσμική περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα καί ἡ «πραγματικότητα τν μεικτν γάμων»; Ἆραγέ, δέν ἀποτελεῖ τινά θεμελιώδην, ἐκκλησιολογικήν-ἀντικανονονικήν-ἀντιπατερικήν κ.ἄ. τινά ἐκτροπήν, ἡ δήλωσις: ὅτι ἐφαρμόζονται, οἱ συμπροσευχές μέ ἑτεροδόξους, σέ ὅλες σχεδόν τίς Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες;

Δέν ἀποτελεῖ, μᾶλλον, μία μεῖζων δογματολογική ἐκτροπή ἀλλά καί πλείων κανονική ἐκτροπή, τό «μελανόν σημεῖον», περί τῆς πανθομολογουμένης καί κοινῶς ἀναγνωρισμένης βεβαίως καί «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας» τῶν μεικτῶν γάμων, ἡ ἐν λόγῳ παράδοξη «Ποιμαντική  οἰκονομία», ἡ ὁποῖα μάλιστα: «ποχρεώνει τν κκλησίαν ν ποδεχθ τν μετ τν τεροδόξων κοινν προσευχν κα λατρείαν»; Εἶναι σοβαρά πράγματα αὐτά;

Ποῦ ξανακούστηκε, ἐκ τινός Ὀρθοδόξου Προκαθημένου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί δεῖ μέ ἄριστες γνώσεις εἰς τόν Κανονικόν καί Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, νά ὁμολογεῖ ψυχρά καί κυνικά: ὅτι ἡ πανοικουμενική κοσμική πραγματικότητα, τῆς Βαβυλώνειου μετανεωτερικότητας τῆς Pax Ombamicana καί Pax Fragiscana, ἤ καί ἄν θέλετε Pax Vaticana, μέ τήν παράνομη χωροχρονική ἀντικανονικότητα τῶν «ὀρθοδόξων» ἱερολογιῶν τῶν μεικτῶν γάμων, ἡ «ἐξ ἄκρα οἱκονομία» καί ἡ  ἐξ ἄκρας σιωπηλή ἀποδοχή αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν, δηλ. ἐξ ἁπάντων σχεδόν τῶν Τοπικῶν καί Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, νά σέρνει(!) καί νά ὑποχρεώνει(;) ὁλόκερον  τόν Θεανθρώπινον Ὀργανισμόν, τήν Ἐκκλησία, ἀπό τήν μία ἀντικανονικήν ἐνέργεια εἰς μίαν ἄλλην κ.λπ.;

Δηλαδή, ποῦ ξανακούσθηκε, ὅτι λόγῳ τινᾶς εἰδικῆς παραοικονομίας σέ θέματα π.χ. Γαμικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, νά ὁμολογεῖται δημοσίως καί στυγνά, σέ Ἐπισκοπικό ἐπίπεδο, ἐκ τοῦ Πατριάρχου μας, ὅτι ἡ μία συγκεκριμένη παραοικονομία ὀδηγεῖ μέ μαθηματικήν ἀκρίβειαν σέ μίαν ἄλλην, μέ Κανονολογικήν καί Θεο-λογικήν συνέπειαν, τήν σταδιακήν κατάργησιν ἁπάντων σχεδόν τῶν Θεοπνεύστων καί Ἱερῶν Κανόνων;! Ποῦ παρεξηγοῦμεν λοιπόν, τίς πατριαρχικές ἐνέργειες; Παρακαλοῦμεν νά μᾶς ἐπισημανθεῖ ἄμεσα, διά νά πράξωμεν τίς ἀνάλογες διορθώσεις μας.

Οἱ Φαναριώτες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, ἔχουσιν καταργήσει «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας», συγκεκριμένους Ἱερούς Κανόνες, περί τῶν μεικτῶν γάμων; Ναί ἤ οὔ;

Οἱ Φαναριώτες, καί πάλιν «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας» ἐπί τῶν μεικτῶν γάμων, ἔχουσιν καταργήσει, ἄλλους συγκεκριμένους Ἱερούς Κανόνες, περί τῶν ἀντικανονικῶν συμπροσευχῶν, μέ αἱρετικούς καί σχισματικούς; Ναί ἤ οὔ;

Προχωροῦμεν τώρα, μέ μίαν θεο-λογικήν ὑπόθεσην ἐργασίας ἤ καί κανονο-λογικήν εἰκασίαν:

Οἰ Οἰκουμενιστές Φαναριώτες κ.ἄ. π.χ. φερέφωνα αὐτῶν, ἐξ ἄκρας οἰκονομίας καί πάλιν (ἐξάπαντος κρατοῦσιν καί τό μαχαίριν καί τήν πίτταν), λόγῳ τοῦ ὅτι ἔχουν «οἰκονομήσει» τούς μεικτούς γάμους καί ἐξ αἱτίας αὐτῶν, ἔχουσιν «οἱκονομήσει» καί τίς συμπροσευχές τῶν μεικτῶν γάμων... προκύπτει μία θεολογική προβληματική: ποία Πανορθόδοξη ἀπόφασις, ὑφίστατο, περί τῆς «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας» τῶν μεικτῶν γάμων καί κατά κανονικήν συνέπειαν, ποία Πανορθόδοξη ἄλλη ἀπόφασις, δικαιολογεῖ, τά ὑπόλοιπα «στό μενοῦ» περί τῶν Συγκρητιστικῶν συμπροσευχῶν, ὡς δῆθεν ἱεροκανονικά θέσμια καί ἀποφασισθέντα, ἐκ τῆς Οἰκουμενικῆς καί Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;

-Μήπως, ὑφίσταται τινά «ἐκκλησιαστική οἱκονομία» καί «ποιμαντική διάκρισις» περί τῶν ἀντικανονικῶν συμπροσευχῶν; [21]
-Ποία Καθολική Πανορθόδοξη ἀπόφασις, «οικονομεῖ», τίς διαχριστιανικές καί διαθρησκειακές συμπροσευχές μέ ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους;
-Πῶς ἐν τέλει, θεραπεύονται Ποιμαντικά, ἡ σωρηδόν συσσωρευμένες, περιώνυμες καί ποικιλότροπες, ἀντικανονικές ἐνέργειες, ὅταν μάλιστα «βαπτίζονται»... ὡς «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας»;
-Ἡ Ἐκκλησία μας, εἶναι διά νά θεραπεύει μόνον, ἤ μήπως καί διά νά προλαμβάνει τό κακόν καί τήν ἀνθρώπινην ἀστοχίαν; Ποῦ εἶναι ὅμως τό προλαμβάνειν, στό ἐν λόγῳ ζήτημα;
-Ἡ ποιμαντική οἱκονομία στά περί τῶν μεικτῶν γάμων: δέν σηματοδωτεῖ, δέν ἀναιρεῖ, δέν καταστραγεῖ, δέν περιφρονεῖ, δέν καταλύει, δέν καταχράται, δέν αὐθαιρετεῖ καί δέν διακηρύττει, σύμφωνα κατά πάντα μέ τά πατριαρχιακά διαγγέλματα, γραφθέντα, λεχθέντα καί σωρηδόν πραχθέντα, τήν Κανονικήν τάξη καί πράξη τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐπί τῶν ψευδώνυμων ἀντικανονικῶν συμπροσευχῶν μέ τά τῶν ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων; [22]
-Ἔχει ἀποδεχθεί ἡ Συνείδηση, τοῦ Χριστεπώνυμου Οἰκουμενικοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν Ποιμαντική «ἐξ ἄκρας οἰκονομία» περί τῶν μεικτῶν γάμων; [23]
-Τότε γιατί νά ἀποδεχθῶμεν, τίς «παραοικονομικές» συνέπειες, καί εἰς τά περί συμπροσευχῶν, «ἅγιοι» Οἰκουμενιστές;


Ὅταν π.χ. οἱ σύγχρονοι Νεονικολαΐτες κληρικοί, «οἱκονομοῦσιν-ἱεροκρυφίως», ἀντικανονικά, ἀντιευαγγελικά καί ἀντιχριστιανικά, τά ἄγαμα πνευματικά των παιδιά, νά συγκατοικῶσιν καί νά συζῶσιν πρό τοῦ γάμου των, καί ἄρα νά ἔχωσιν «μετ’ ἐγκρατείας»(sic) σμιχτές σεξουαλικές σχέσεις, δηλ. πορνείαν, τί πραγματικά «κηρύττουν» στό Χριστεπώνυμο πλήρωμα; Ὅτι ἡ πορνεία, δέν εἶναι ἁμαρτία;! Ἔτσι;  Καί ἄρα, μέ ἄτοπον «λογικήν συνέπειαν», θά πατήσουσιν ἐπάνω τῆς πλανεμένης καί αἱρετίζουσας παραοικονομίας, πού ἐνεργοῦσιν, οἱ λογῆς-λογῆς «Ἀκτιστοφωτισμένοι» Ποιμένες μας καί θά διαλαλοῦσιν «ἰεροκρυφίως», δηλ. στά ἐξομολογητάρια των: ὅτι ἡ «ποιμαντική-οἰκονομία» τῶν σμιχτῶν προγαμικῶν σχέσεων «ὑποχρεώνει τὴν Ἐκκλησίαν νὰ ἀποδεχθῇ τὴν μετὰ τῶν συνανθρώπων μας κοινήν σαρκικήν σχέσιν καὶ σμιχτήν συνάφεια, δηλ. τήν πορνείαν, καί ἡ κοίτη αὐτῶν, ἀμίαντος»;(!!!)

-Πρόκειται μᾶλλον, διά τήν «ποιμαντική τοῦ σνομπισμοῦ»!

Δέν ἔχουσιν ἔτσι, τά ἐν λόγῶ πράγματα; Σᾶς θυμίζει κάτι, εἰδικά τό τελευταίον, τό ὁποῖον παραφράσαμεν, ἐντός τῶν εἰσαγωγικῶν; Δέν εἶναι ταυτόσημα, τά ἐν λόγῳ θέματα; Περί «ἄμεικτου μίξεως» δέν πρόκειται, οἱ περί τῶν μειχτῶν γάμων; Περί πόρνικης μίξεως δέν πρόκειται, οἱ περί τῶν προγαμικῶν σχέσεων; Ποία ἡ διαφορά των; Δύναται νά ἐνεργήσει, τινά ὀρθόδοξον Μυστήριον, σέ ἑτερόδοξον καί ἀμετανόητον ἄνθρωπον; Γιατί, μήπως ἐνεργεί σέ μπαζωμένον «ὀρθόδοξον» ἄνθρωπον; Ποία καί ποῦ εἶναι, ἡ Θεόπνευστος καί ποιμαντική οἰκονομία, ὅταν διαγράφομεν λ.χ. «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας» μίαν θεραπευτικήν, φαρμακευτικήν καί θεανθρώπινην ἐντολήν, π.χ. τά ἀπαρασάλευτα ὅρια καί ἱερούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, καί ἑτεροχρονισμένα μάλιστα, στά ἐπόμενα στάδια δηλαδή, χρησιμοποιεῖται ἡ ἐν λόγῳ παραοικονομία, ὡς προπύργιο δῆθεν καί πλέον ὡς ὁ γενικός «κανῶν», γιά νά διαγραφθοῦσιν, νά παραχαραχθοῦσιν καί νά διασαλευθοῦσιν, τά ἐπόμενα ἀπροσπέλαστα ἱερά ὁροθέσια τῶν Θεοφόρων Πατέρων...! Ποῦ καί ποία εἶναι, ἡ κατά Θεόν διάκρισις, ὅταν χρησιμοποιεῖται λ.χ. μίαν ἐμπεδωμένην παρανομία ὡς ἀκλόνητος κανῶν ἀλλά κατ΄οὐσίαν «προκεχωρημένο ὀχύρωμα», διά νά διαπραχθεῖ, μία ἄλλη προκρούστεια παρανομία; Λόγου χάριν, ἐπειδή ἡ σύγχρονος κοινωνιολογική καί παγκοσμιοποιημένη, ἐξάπαντος κοσμική πραγματικότητα, δέν ἀναγνωρίζει ὡς φόνον, τήν διακοπή τῆς κύησις δηλ. τήν ἔκτρωσην, θά πρέπει ἆραγέ, νά συμπορευθεῖ καί νά συσχηματισθεῖ «ἐξ ἄκρας οἰκονομίας», καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέ ἐτοῦτην τήν σατανόπνευστον φονικήν καί κοσμικήν ψευδο-ἀντίληψιν; Καί νά καταργήσωμεν μάλιστα, καί ἄλλους σωρηδόν ἱερούς Κανόνες, περί τῶν ἐκτρώσεων;

-Δέν θά ἦτο πιό εὐθυτενές καί τίμιον, νά ἔβγαινεν δημόσια ὁ Πατριάρχης τῆς Ρωμηοσύνης μας, ἤ νά συγκαλοῦσεν ἔκτακτον τινά Πανορθόδοξον Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων, εἰδικά καί μόνον, περί τῆς παντελοῦς καταργήσεως καί ἐν γένει  τοῦ Ἱεροῦ Πηδαλίου καί ὅσων Θεοπνεύστων Κανόνων, τυγχάνει νά ἐνοχλοῦσιν, τόν «ἐν Χριστῷ» ἀδελφόν του, Πάπα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης καθῶς καί τούς «Νεορθοδόξους» Πηδαλιομάχους-Γιανναριστές;
-Μήπως ἐν τέλει, τό ριζηδόν πρόβλημα, τῶν ἀδιάκριτων καί σωρηδόν παραοικονομιῶν, προέρχεται ἐν γένει ἐκ τινῶν ἀφώτιστων καί μή θεραπευμένων, ποιμένων καί κληρικῶν, δηλ. κομπογιαννίτων «πνευματικῶν πατέρων»;

Παρακαλῶ πραγματικά καί υἱκά, κάποιον ἔμπειρο στά Θεολογικά πράγματα καί γράμματα, ὁ ὁποίος θά διαβάζει ἐτοῦτες τίς ἡμερολογιακές σκέψεις μας, νά μᾶς προσανατολίσει, ποῦ καί σέ τί ἀστοχεύομεν, εἰς τόν ἐν λόγῳ θεολογικόν προβληματισμόν μας.

Ὅμως ἀπό τήν ἄλλη, ἔχομεν τόν λογισμό, ὅτι ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους, ἔχει καί κάποιον δίκαιον μέ τόν τρόπο πού τό διατυπώνει (στήν οὐσίαν τῶν θεολογικῶν πραγμάτων διαφωνοῦμεν, καί ὄχι διά τά λεξίδια), τήν τελευταία καί πρό τελευταίαν πρότασήν του, διότι, συσχετίζει τήν ἀντικανονικήν ἐκτροπήν, τῶν μεικτῶν γάμων, μέ τήν ἐξάπαντος αἱρετικήν ἐκτροπήν τῆς μεταδώσεως τῆς Θείας Εὐχαριστίας (=intercommunion) σέ ἑτεροδόξους. Ἔχει βασικά, ἀπόλυτον δίκαιον! Διότι, τό δεύτερον, δηλ. τό  intercommunion, εἶναι μεῖζων ἐκτροπή καί χεῖρων ἀπόκλισις καί ἐκ τοῦ πρῶτου. Διατυπώνει μάλιστα μέ ἀπόλυτον ἐκκλησιολογικήν ἀκρίβειαν, τήν ἀλήθεια, ὅτι δέν χωρεῖ ὄντως, καμία οἰκονομία, στά περί τῆς Διακοινωνίας μέ τά τῶν αἱρετικῶν-ἑτεροδόξων.

-Ναί μέν, ἀλλά, διά τῶν ἐκπροσώπων τοῦ πολυ-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἐκ τινῶν μάλιστα Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, ἐπιχειρεῖται ἤ ὄχι, «διαρκῶς καί βαθμιαῖως»  σημαντική ἀλλοίωση καί «κραυγαλέα ἀπόκλιση» στήν  ὀρθόδοξη κανονολογική, ἐκκλησιολογική, δογματολογική καί πνευματολογική συνείδηση τῶν ἁπλῶν καί ἀνυποψίαστων πιστῶν; [24]
-Δηλαδή οἱ Οικουμενιστές καί «μεταπατερικοί» θεολόγοι, μᾶς μπαζώνουσιν, τά πνευματικά αἰσθητήρια καί τά δογματικά ἀντανακλαστικά μας; Ναί ἤ οὔ;
-Ἡ ποιμαντική οἰκονομία ἔχει τά Εὐαγγελικά καί Πατερικά ὅριά της; Ναί ἤ ὄχι;
-Ἡ οἰκονομία τῶν μεικτῶν γάμων, δικαιολογεῖ, τήν ἄτοπον παραοικονομία, τῶν σωρηδόν καί ἀδιάλειπτων συμπροσευχῶν, πού ἐνεργούνται σέ καθημερινή βάση, ὑπό τῶν «ὀρθοδόξων»  Οἰκουμενιστῶν μέ τά τῶν Οἰκουμενιστῶν ἑτεροδόξων; Ναί ἤ οὔ;
-Κοντολογίς, ὑφίσταντο ἀδιευκρίνιστα σημεῖα πολλῶ δέ μᾶλλον «μελανά σημεῖα»  εἰς τήν Πατριαρχική εἰσήγησιν; Ναί ἤ οὔ;
-Καί ὅλα νά ἦτο καθαρά καί ξάστερα εἰς τήν Πατριαρχικήν εἰσήγησιν, καί λ.χ. νά εἴμεθα ὁλίγον ὑπερευαίσθητοι εἰς τέτοια θέματα καί νά ὑπερβάλλομεν διά τινός ζῆλου ἄνευ διακρίσεως, καθότι εἶμεθα ἐρασιτέχνες καί φοιτητές τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, ὑφίστατο τινά σοβαρή δικαιολογία περί τῆς πατριαρχικῆς προτάσεως ταῦτης: «μετ τν τεροδόξων κοινν προσευχν κα λατρείαν» καί δεῖ τῶν λεξιδίων «κοινήν λατρείαν»;!
-Νά ἀποδεχθῶμεν π.χ. τήν οἱκονομία τῶν μεικτῶν γάμων. Νά ἀποδεχθῶμεν καί τήν παραοικονομία τῶν συμπροσευχῶν μέ τούς σχισματικούς καί αἱρετικούς.
-Ἀλλα τί εἴδους «κοινήν λατρείαν» δυνάμεθα νά ἔχωμεν μέ τούς ἑτεροδόξους, ὅταν κατ΄ουσίαν δέν πιστεύομεν στόν ἴδιον Τριαδικό Θεόν; Ἡ ἐν λόγῳ «λατρεία», δέν προϋποθέτει τινά κοινή ἐνότητα πίστεως καί τινᾶς ἀναιμάκτου Θυσίας ἡ ὁποία κορυφώνεται καί ὁλοκληροῦται, εἰς τήν Θεῖα Μετάληψιν;
-Ἆραγέ ὑφίστατο, ἐν τῇ καινοτόμῳ πατριαρχική παράγραφον καί ἐν λόγῳ φράσεσιν, τινί δογματολογική, ἐκκλησιολογική και κανονολογική ἀντίφασις; Ναί ἤ οὔ;



ΧΙ. ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ-ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΙΣ» ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ;


Ἐν κατακλείδι, ἵνα μή μακρυγορεί ἡ παροῦσα κριτική ἀνασκευή, τῆς Πατριαρχικῆς Εἰσηγήσεως, ἐπιθυμοῦμεν νά τήν ἀφήσομεν ὡς ἐδῶ, διότι μέ τόν ρυθμόν πού περιγράφει ἡ ἐν λόγῳ μελέτη μας  τούς πολυποίκιλους προβληματισμούς μας, θά ἀναγκαστοῦμεν νά συγγράψωμεν ὁλόκληρες σελίδες καί πολλαπλά μέρη, ἐπί τῶν τινῶν μελανῶν σημεῖων τῆς Πατριαρχικῆς Εἰσήγησις.

Ἐξάπαντος, βρίσκομεν τά μάλα προβληματικήν καί τήν 39η παράγραφον...! Εἰς τήν ὁποῖα, ἔχομεν τόν λογισμόν, ὅτι δογματο-λογικῶς, μᾶλλον γίνεται ἡ λήψη τοῦ ζητουμένου. Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, νά καταγράφει τέτοια «ἐπισκοπική» ἀσυναρτησία καί ἀνοησία ὁλκῆς, μιᾶς καί εἶναι τῷ ὄντι βλασφημεῖα κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά παραδέχεται ὡς Χριστιανούς τούς ἑτερόδοξους καί κακόδοξους Δυτικούς· δηλ. τούς Παπικούς καί Προτεστάντες! Ὑπάρχουσιν ἐξάπαντος καί ὀρθόδοξοι Δυτικοί, ὀρθόδοξες ἐπισκοπές καί μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἄν ἦθελε νά ἦτο ἀκριβής, εἰς τά εἰσηγητικά διαγγελθέντα καί γραφθέντα του, μποροῦσε κάλλιστα νά συγκαλέσει τήν Νέαν καί Ι΄ (10ην) Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέ ἅπαντες τούς Ὀρθοδόξους Δυτικούς Ἐπισκόπους καί να καταδικάσουσιν, ὡς ὤφειλαν νά πράξουσιν, τήν σύγχρονον πολυ-αἱρετικήν φατριάν καί παρασυναγωγήν τοῦ σατανικοῦ καί ἀντίχριστου Οἰκουμενισμοῦ καθῶς καί τά πρωταγωνιστοῦντα πρόσωπα πού τόν προπαγανδίζουν!...

Γιά νά γίνει ὅμως κατορθωτή σέ Κανονικά πλαίσια, τέτοια Θεόπνευστος ἐνέργεια, θά πρέπει νά ὑφίσταντο τρείς βασικές ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις ἐν δυνάμει καί ἐν ἐξελίξει:

Α΄) Νά ὑφίσταντο σύγχρονες τινές ἁγιασμένες μορφές, δηλ.  Θεόπτες καί Φωτισμένοι Ἐπίσκοποι, ἵνα λάβει τό  Θεόπνευστον κύρος καί τήν ἀλάθητον Ἁγιοπνευματικήν αὐθεντίαν ἡ ἐν λόγῳ Σύνοδος.

Β΄) Νά ἐπικυρώσει τελεσίδικα, τίς προηγούμενες Θεοπνεύστους Οἰκουμενικές Συνόδους, δηλ. τήν Η΄ (8ην) ἐπί Ἁγίου Πατριάρχου τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τήν Θ΄ (9ην) ἐπί Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Μεγάλου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ· καθῶς ὠφείλει νά εἶναι καί ἡ συνέχεια ἁπάντων τῶν προηγούμενων Ἁγίων Ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Γ΄) Νά ἔχει διενεργηθεί, κατηχητική ἐνημέρωση, εἰς τό ἅπαν Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, γιά τήν σύγχρονον Παναίρεσιν τοῦ Συγκρητισμοῦ.

Ἔχωμεν τόν ἱσχυρόν λογισμόν, βάση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ὅτι ἦδη βρισκόμεθα, εἰς τό πλέον ἐπώδυνον καί ἀφετηριακόν Γ΄σημεῖον, καθότι τά ὑπόλοιπα σημεῖα, Χάριτι Θεοῦ, θά ἀναφανῶσιν καί θά ἐπιτελεσθῶσιν, μέ πάσαν Ἐκκλησιολογικήν ἀκρίβειαν, μιᾶς καί ἡ Ἑκκλησιαστική ἱστορία μᾶς διδάσκει, ὅτι καθοδηγεῖται ἐξάπαντος, ἐκ τοῦ Βασιλέα καί Οὐράνιου Παράκλητου, δηλ. διά Τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας!

-Ἆραγε τελικά, ὑφίστατο Τό  Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας εἰς τήν ἐν λόγῳ Πατριαρχικήν Εἰσήγησιν;Ναί ἤ οὔ;

Τά ὅποια ἐν λόγῳ συμπεράσματα σας, ἐπιβάλλεται νά ἐξαχθῶσιν, ὑπό τούς ἐμπειρικούς καί Χαρισματικούς Θεολόγους καί τούς ἔχοντας Νοῦν Χριστοῦ, καί ὄχι ὐπό ἡμῶν τῶν ἁπλῶν θεολογοῦντων.


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη*


*(Θεολογῶν καί ἐρευνῶν τάς Γραφάς, δηλαδή αἰώνιος φοιτητής καί ἐρευνητής τοῦ Θεανθρωπισμοῦ, δηλ. τῆς Συμβολικῆς, τῆς Δογματικῆς καί τῆς Πατερικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας)




ΧΙΙ. Η ΜΕΛΕΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΗ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΣΕ ΕΞΙ ΜΕΡΗ, ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΕΝΘΕΤΟ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ:


2.       (ΜΕΡΟΣ Β΄) 

3.     (ΜΕΡΟΣ Γ΄) 











YΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:


[1] Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν, Η ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, Ἰανουάριος 2015, Ἐκδόσεις: “Τό Παλίμψηστον”, σσ. 64.

[2] Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ΚΑΚΗ ΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2006, Ἐκδόσεις: “Βρυέννιος”, Φίλη Ὀρθοδοξία 11, σελ. 18-19.

[3] Μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση, Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ (Ἡ μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), http://www.egolpion.com/masonia_patriarxes.el.aspx

[4] Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ (Ὡς ἀγωνιστής καί ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ ἀναφορές στήν ἐπικαιρότητα), ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ, Α΄Ἔκδοση 2014, σσ. 295.

[5] Θεολόγου Παναγιώτη Τελεβάντου, Ο ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2014/11/blog-post_73.html

[6] Θεολόγου Παναγιώτη Τελεβάντου, ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ, http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2014/10/blog-post_98.html

[7] Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφάνιου Ι. Θεοδωρόπουλου, ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ («ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ» καί «ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ»), ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΡΟΙΖΗΝΟΣ 2008, ΕΚΔΟΣΙΣ Γ΄, σελ. 104.

[8] Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, Ἔκδοσις: Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχαγγέλων Τσέλιε, Βάλιεβο-Σερβία, σελ. 230.

[9] Προδρόμου Ι. Ἀκανθοπούλου, ΚΩΔΙΚΑΣ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΒΑΝΙΑΣ, ΘΕΣ/ΝΙΚΗ 2009, σελ. 736-739.

[10] Δημήτριου Τσελεγγίδη, Ἐπιστολή πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος περί τοῦ Πατριαρχικοῦ Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιοῦλα, http://www.impantokratoros.gr/6F38AF29.el.aspx

[11] Δημητρίου Τσελεγγίδη, Ἐπιστολή (1/10/2014) πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τόν Διμερῆ Θεολογικό Διάλογο Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν, http://thriskeftika.blogspot.com.cy/2014/11/blog-post_42.html

[12] JAMES L. JACOBSON, MD, ALAN M. JACOBSON, MD, ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ, Δεύτερη Ἔκδοση, ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΒΟΓΙΑΝΑΚΗΣ, 2011, σελ. 85-91.

[13] ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, «Οὐκ ἐσμὲν τῶν Πατέρων σοφώτεροι» (Ἀναίρεση τῆς ἐπιχειρηματολογίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ ἀφορμὴ τὴν ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴ Μεγίστη Λαύρα), Δεῖτε εἰδικά τό κεφ. Γ.5. Τὸ ἀληθὲς νόημα τῶν χωρίων «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώ­σεως» καὶ «ἵνα ἓν ὦσι», http://www.theodromia.gr/92BD47EB.el.aspx

[14] Χρίστος Χριστοφόρου, Κύπρου Κύριλλος Γ΄ (1916-1933) Ὁ πρῶτος Κύπριος οἰκουμενιστής Ἀρχιεπισκόπος καί ἡ σύγχρονη ἐποχή, Δεῖτε τήν ὑποσημείωσιν 2 γιά τά ὅσα σᾶς παραθετόμεν ὡς γραφθέντα του ἐν λόγῳ θεολόγου, http://www.kykkos.org.cy/imkt.cy.net/03/T03-047.pdf

[15] Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνου, Οἱ Διάλογοι χωρίς προσωπεῖον,  http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/gewrgios_metallhnos/dialogoi_xwris_proswpeion.htm

[16] Ὁμολογιακή ἀπολογία Γέροντος Σάββα Λαυρεώτου, http://thriskeftika.blogspot.com.cy/2015/09/blog-post_82.html

[17] Ἡ Νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, http://www.theodromia.gr/a9455a79.el.aspx#

[18] ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, ΝΕΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, http://www.impantokratoros.gr/dat/storage/dat/C5E5C0FD/nea_omologia_pisteos.pdf

[19] Ὑπόμνημα περί Οἰκουμενισμοῦ, http://www.hsir.org/Theology_el/3b2a002YpomnemaOE33.pdf


[20] Δημήτριου Ι. Τσελεγγίδη, ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ (Θεολογικές καί Ἐκκλησιολογικές Προσεγγίσεις), ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, ΘΕΣ/ΝΙΚΗ 2013, σελ. 213.

[21] Πρεσβύτερος Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, Ἡ συμπροσευχή μέ αἱρετικούς (Προσεγγίζοντας τήν κανονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας), Ἐκδόσεις: ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 32.

[22] Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 66-67.

[23] Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 74-77.


[24] Δημήτριου Ι. Τσελεγγίδη, ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ (Θεολογικές καί Ἐκκλησιολογικές Προσεγγίσεις), ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, ΘΕΣ/ΝΙΚΗ 2013, σελ. 102, σελ. 110.