Translate

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ “ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ” ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


Ἔλεγχος καί ἀνασκευή τῆς “κατηχητικῆς” ὁμιλίας τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιου



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
1.     ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ.
2.     ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ.
3.     ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗ ΑΡΧΗ.
4.     Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΣΗ.
5.     ΕΝΑ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΝ ΕΡΩΤΗΜΑ.
6.     ΙΕΡΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ VS ΜΗ ΙΕΡΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ.
7.     Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ.
8.     ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ.
9.     ΣΗΜΑΙΝΟΥΣΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ.
10.                         ΜΕΤΑΠΑΤΟΡΙΚΟΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑ Ο ΑΘΕϊΣΜΟΣ.
11.                         ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ;
12.                         ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΤΙΚΟ «ΘΕΟ-ΛΟΓΙΚΟ» ΜΟΤΙΒΟ.
13.                         ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙΝ;
14.                         “ΟΣΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΕΜΑΣΤΑΡΙΑ”.
15.                         O ΑΘΕϊΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΙΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΔΟΞΙΑ.
16.                         Η ΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΟΓΗΤΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ.
17.                         ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ;
18.                         ΟΙ ΑΘΕΟΙ ΥΠΝΩΤΤΟΥΝ ΒΑΘΕΩΣ.
19.                         Η ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΑ ΘΕΣΙΣ.
20.                         ΤΑ “ΥΠΤΑΜΕΝΑ ΓΕΡΟΝΤΙΑ” ΚΑΙ Ο THEOBLOGERO-ΛΟΓΟΣ.
21.                         H ΘΕΣΙΣ ΤΙΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ.
22.                         ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΙΝΟΣ ΝΑΝΙΣΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ.
23.                         Η ΘΕΣΙΣ ΤΙΝΟΣ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ.
24.                         ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ.
25.                         ΦΑΝΕΡΗ Η ΔΥΣΑΡΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΗΜΑ.
26.                         Η ΡΩΜΑΝΙΔΕΙΑ ΘΕΣΙΣ.
27.                         ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ «ΙΕΡΟΚΡΥΦΙΩΣ».
28.                         Ο ΝΕΟΑΘΕϊΣΜΟΣ ΘΕΡΙΖΕΙ.
29.                         ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ.
30.                         ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ.




1.    ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ
Στή διμηνιαῖα ἔκδοση τῆς ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ στό Ἐκκλησιαστικό περιοδικό ἡ “ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ”, τό 84ο  τεύχος τοῦ Μαΐου καί Ἰουνίου 2015, τό πρῶτο κείμενο, εἶναι τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου. Τό παρόν κείμενο, εἶναι ἕνα μεγάλο καί ἐνδιαφέρον ἀπόσπασμα, μίας ἀπομαγνητοφωνημένης κατηχητικῆς ὁμιλίας, μέ τίτλο: ρθόδοξος κκλησία”.

Ἀντιγράφω, τό ἑξῆς σημεῖον:

«Εναι πολύ σημαντικό νά γνωρίζει κανείς πς εναι διδασκαλία καί παρουσία τς κκλησίας μας στή ζωή το νθρώπου. περασμένος αώνας ταν αώνας το θεϊσμο, δηλαδή πικρατοσε δέα τι δέν πάρχει Θεός. πρχε ατή νοοτροπία καί ταν κάτι πού γινόταν ποδεκτό πό τούς νθρώπους. Σήμερα, νομίζω δέν πάρχει σέ τέτοιο βαθμό καί λίγο πολύ κάθε νθρωπος πιστεύει τι πάρχει Θεός, μία νώτερη δύναμη, κάτι πρόσωπο κ.λπ. Μάλιστα τούς νέους σήμερα πολλές φορές δέν τούς ένδιαφέρει ν πάρχει δέν παρχει... δυσκολία μας δέν εναι πλέον νά πείσουμε τόν κόσμο τι πάρχει Θεός. Γιά τούς νθρώπους πού εναι κτός κκλησίας σως νά μήν χει καί τόση σημασία τό ν πάρχει χι. Σημασία χει ατό πού βλέπει καί ασθάνεται κανείς. Γι΄ατό τόν λόγο καί στήν ρθόδοξη κκλησία λάχιστοι λόγοι τν Πατέρων πάρχουν πού νά πολεμον τήν θεΐα.πάρχουν λόγοι πού μιλον γιά τίς αρέσεις καί ποδεικνύουν τήν ρθότητα καί γνησιότητα τς κκλησίας, λλά περί θεΐας λάχιστοι σχολήθηκαν. Δέν τούς πασχολοσε ατό. Τούς πασχολοσε μως παρξη τς κκλησίας καί γι΄ατούς σήμαινε τι κκλησία εναι λόγος το Θεο, πραγμάτωση το λόγου το Θεο καί προσφορά το λόγου το Θεο... Γι΄ατό τόν λόγο τό θέμα δέν εναι περί πάρξεως μή το Θεο λλά περί γνησιότητας μή τς κκλησίας, τν κπροσώπων της, τς διδασκαλίας της».[1]

2.    ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
Ἐξ΄ ἀρχῆς νά παρακαλέσω θερμῶς, τήν Συντακτική Ἐπιτροπή τοῦ ἔν λόγῳ περιοδικοῦ τῆς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, νά μᾶς παραθέτουν, ἄν δέν τούς κάνει κόπο δηλαδή, ὁλοκληρωμένα τά στοιχεία καί τήν πηγή, ἐκ τῶν ἀπομαγνητοφωνημένων ποιμαντικῶν ὁμιλιῶν τοῦ Σεβ. κ. Ἀθανασίου, γιά νά ἐρευνοῦμεν προσεκτικώτερα, σέ βάθος, σχολαστικότερα καί ὁλοκληρωμένα, ὡς πρός τό τί μᾶς διδάσκει, ὁ καλός ποιμενάρχης. Εἶναι ἀδιανόητο καθῶς καί σοβαρό πρόβλημα στήν ἔρευνα, γιά τούς μελετητές τοῦ περιοδικοῦ, νά παραθέτει ἡ Συντακτική Ἐπιτροπή, μόνον τινά ἀποσπάσματα, τινῶν κατηχητικῶν ὁμιλιῶν τοῦ Σεβ. καί νά μήν δίδονται, μέ τήν πᾶσαν λεπτομέρεια, οἱ πληροφορίες, γιά τό ὅλον ἡχητικό. Ἐκτός κι ἄν γίνεται σκόπιμα, ἵνα μήν δύνανται, μερικοί ἐρευνητές, νά ἐξερευνοῦσιν καί νά ἐπαληθεύουσιν, τά λεχθέντα καί γραφθέντα τοῦ κ. Ἀθανασίου(;!). Μήν τυχόν καί ἔρθει ξανά, ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ, καί μᾶς «προλέξει» μέ πρωτοφανή κυνισμό, ὅπως διακήρυττε μάλιστα πέρσι ἀπό τήν Γερμανία: ὅτι μερικοί ἔχουν τό κακόβουλο συνήθειο, νά παίρνουνε ἀποσπάσματα ὁμιλιῶν του καί νά βγάζουν αὐθαίρετα ἤ καί παρερμηνευτικά συμπεράσματα, μέ ἀπώτερο στόχο ἤ καί σκοπό, νά τοῦ σπιλώνουν τήν τιμή καί τήν ὑπόληψη, πολλῷ δέ μᾶλλον τό ἐπισκοπικό του  image! Ἄπαγε τῆς ἀνοησίας δηλαδή, νά ἐπιθυμεί κάνεις, τέτοια φαιδρᾶ πράγματα. Ἐξάπαντος δέν ἐννοοῦμεν, ὅτι εἶναι φαντασιολόγημα ἐτοῦτη ἡ πρακτική. Δυστυχῶς ὅμως, πάντα θά ὑφίστατανται, οἱ κακοπροαίρετοι ἱεροκατηγοροῦντες! Ἄς γίνουν προσεκτικότεροι ὅμως καί οἱ τίμιοι συνεργάτες τῶν Ἐπισκόπων καθῶς καί οἱ Ἐπίσκοποι, γιά νά μήν δίδουν ἀδιακρίτως, δικαιώματα, γιά τίς ὅποιες κακοπροαίρετες κριτικές.

Ἔχουμεν ἐπίσης, τήν ἰσχυράν γνώμην, ὅτι θά πρέπει νά προστατεύεται ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Λεμεσοῦ, μιᾶς καί εἶναι χαρισματική προσωπικότητα, καί ὄχι νά τόν ἀφήνουν οἱ ὅποιοι συνεργάτες του, θλιβερά ἐκτεθημένον, ὅπως λ.χ. μέ τό συγκεκριμένο ἀσυνάρτητο καί προβληματικό «κατηχητικό» λογίδιό του, ἐκ τῆς ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας. Στήν πορεία τοῦ λόγου μας, θά ἀναπτύξουμεν εἰδικῶς, ποῦ ἔγκειται, ἡ σημαίνουσα προβληματική μας...

Τά περιοδικά τῶν ἱ. Μητροπόλεων εἰκάζω, ὅτι λογικά ἀπευθύνονται πρός τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς ἑκάστοτε ἐπαρχίας καί ὄχι μόνον, καί ὄχι σέ διανοητικά ὑστερημένους ἀναγνώστες, μέ ἀπώτερο σκοπό καί στόχο, τήν ποιμαντική καί κατηχητική διακονία καί τήν θεολογική παιδαγωγία τῶν ἀναγνωστῶν τους. Ἄρα, θά πρέπει, μέ κάθε αὐστηρή σοβαρότητα καί συνέπεια, ἡ ὅποια Συντακτική Ἐπιτροπή τῶν ἐν λόγῳ περιοδικῶν, νά παραθέτουν, ὅπωσδήποτε ὄχι, προχειρολογίες, ἀνούσιες φλυαρίες, σαχλεπίσαχλα καί ἄνοστα ἀνέκδοτα, δεκάδες φωτογραφικά στιγμιότυπα μέ φόντο πάντα, τόν κάθε Μητροπολίτη παρέα μέ τούς αὐλικούς του καί τά συλλείτουργα αὐτοῦ, ἤ καί ἄλλες ἀκατήχητες-ἀθεολόγητες ἀσυναρτησίες ἤ καί ἐπικίνδυνες κακοδοξίες(!), γιά νά μή προσβάλεται ἔτσι, τό ποιμαντικό κύρος τῆς ἑκάστοτε ἱ. Μητροπόλεως καθῶς καί τό κύρος τοῦ  Ἐπισκόπου αὐτῆς. Δηλαδή, θά πρέπει νά ἐφαρμόζεται, ἀπαρασάλευτα, καί μέ εἰδική ποιμαντική φροντίδα καί ἱερά εὐθύνη, ἡ θεολογική ἀρχή τῆς δογματολογικῆς ἀκρίβειας, ἐξάπαντος στά θέματα τῆς πίστεως-κατηχήσεως τῶν Χριστιανῶν ἀναγνωστῶν, διαφορετικά, σέ ἀντίθετη περίπτωση, σέ μή ἀκριβείς καί σέ ἄστοχες κατηχητικές θέσεις, ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου κ.ἄ. εἰδικῶν θεολογοῦντων, ὑφίσταται προβληματική ἀστοχία-κακοδοξία, στά περί τῆς Πίστεως καί ὁ ἁπλός (ἤ καί ὁ ἀπλοϊκός) ἀναγνώστης, προσλαμβάνει, μολυσμένη πνευματική τροφή, πλανεμένη καί αἱρετίζουσα θεολογική καί κατηχητική παιδεία, ἡ ὁποία ἀφήνει σαφῶς καί ἀναντίρρητα, ἐκτεθειμένη, τήν ἱ. Μητρόπολη, τούς διακονοῦντας αὐτήν καθῶς καί πάσαν τήν ἱ. Κοινότητα τοῦ πληρώματος.

3.    ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗ ΑΡΧΗ
Μία πρώτη κριτική ἄποψη μας καί εἰδικά, περί τήν πρῶτη πρόταση, τῶν λεχθέντων τοῦ Σεβεσμιωτάτου κ. Ἀθανασίου εἶναι: ὅτι θά πρέπει οἱ Κληρικοί καί οἱ λαϊκοί θεολογοῦντες στήν κάθε Τοπική Ἐκκλησία, νά γνωρίζουσιν, ἀρίστως, τήν Πίστη τῶν Πατέρων μας, συμβουλευόμενοι, τά Πατερικά συγγράμματα τῶν Θεοφόρων μας Πατέρων. Εἶναι πολύ σημαντικό δηλαδή, οἱ Κληρικοί καί θεολόγοι συνεργάτες τινῶν Ἐπισκοπῶν, νά ἀφιερώνουμε, οὐσιαστικό χρόνο, βαθυτέρας μελέτης, καί νά γνωρίζουμεν ἄριστα, τήν ἀστείρευτη διδασκαλία τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας.

4.    Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΣΗ
Ἀπό τήν δεύτερη πρόταση τοῦ κειμένου: « περασμένος αώνας ταν αώνας το θεϊσμο...», μέχρι καί ὡς τό τέλος της: «Γι΄ατό τόν λόγο τό θέμα δέν εναι περί πάρξεως μή το Θεο λλά...», ἔχομεν, τίς ἔντονες προσωπικές ἐπιφυλάξεις καί ἐνστάσεις μας, ὡς πρός τό γενικό πνεύμα ἀλλά καί τό γράμμα, τῆς ἐν λόγου Ἐπισκοπικῆς ὁμιλίας. Θεωροῦμεν μάλιστα, ὄ,τι πρόκειται στήν οὑσία τῶν λεχθέντων καί γραφθέντων της, περί ἀντιπατερικῆς μάλιστα καί ἀντιπαραδοσιακῆς «κατήχησις», ἡ ὁποία, μᾶλλον πρόκειται λίαν ἐπιεικῶς, περί κραυγαλέας ἄγνοιας(;) ἐκ τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἀθανασίου, τήν ὁποῖα ὅμως, θά ἔπρεπε, νά τήν εἴχαν ἐντοπίσει, οἱ φιλόπονοι συνεργάτες του, ἵνα μή ἐκτεθεί ὁ Σεβ. διά τινᾶ ἑτεροδιδασκαλία ἤ καί γιά ἀδικαιολόγητη ἄγνοια...

5.    ΕΝΑ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΝ ΕΡΩΤΗΜΑ
Ἐξάπαντος θεο-λογικά, ὑφίσταται, ὡς δαμόκλεια σπάθη, τό ἐξῆς ἀμείλικτον ἐρώτημα: Ἆραγε ἡ θεολογική καί δογματολογική ἄγνοια, τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, ὑπό Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων, Μητροπολιτῶν καί θεολόγων εἶναι ἀγνή; Ἄς τό προβληματίσουμεν καλῶς. Διότι, ἄν ὑφίσταται ὄντως, ἀγνή- ἄγνοια, στά θέματα τῆς Πίστεως, εἰδικά ἀπό μεγαλόσχημους καί μικρόσχημους Κληρικούς, τότε κατά ἄμεση καί λογικήν συνέπεια, δυνάμεθα εὐκόλως, νά δικαιολογήσουμεν(sic) ὡς ἀγνήν-ἄγνοιαν, καί τήν ἄγνοια(!) λ.χ. τοῦ σύγχρονου ἐπιστήμονα Ἀστρονόμου καί Ἀστροφυσικοῦ: στά  περί τοῦ Ἡλιακοῦ συστήματος καί τῶν πλανητῶν αὐτοῦ, περί τῶν Gravastars (=μαύρες τρῦπες) ἤ τήν σκοτεινή ἐνέργεια ἤ τήν κοσμική καί ἐπιταχυνόμενη διαστολή τοῦ σύμπαντος ἤ τήν χρήση τῶν ραδιοτηλεσκοπίων κ.ἄ. βασικῶν θεμάτων περί τοῦ συγκεκριμένου ἐπιστητοῦ(;!).

6.    ΙΕΡΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ VS ΜΗ ΙΕΡΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ
Ἡ οὐσία καί ὁ πυρήνας τώρα, τῆς ἕτεροδοξίας τοῦ Σεβ., εἶναι ἡ ἀντιπατερικήν καί ἀντιευαγγελική, ἐξάπαντος μία προσωπική του γνώμη, μία ἀνίερως διάκριση, μεταξύ τῶν ἀθέων/αἱρετικῶν. Ἆραγε ποῖος Θεοφόρος Πατέρας, διδάσκει τέτοιαν διάκριση; Ποῦ εἰς τήν Πατερική διδασκαλία, ὑφίστατο τέτοια ποιμαντική ἄποψη; Πότε εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί γιατί ἆρα γέ, νά διδάσκει, τέτοιαν ἄτοπη καί ἀνίερον διάκρισην, ὁ Σεβ. κ. Ἀθανάσιος; Πουθενά(!) εἰς τήν Ἁγία Γραφή καί τήν Πατερική Γραμματεία δέν ὑφίσταται, τέτοια ἀ-νόητη διάκριση. Μάλιστα, διά τήν Ὀρθόδοξη Πατερική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, οἱ λεξιλογικές-θεολογικές ἔννοιες, «ἄθεος» καί «αἱρετικός», εἶναι ταυτόσημες θεολογικές ἔννοιες καί ὁμοοῦσια ἐκκλησιολογικά κατηγορήματα. Πράγμα τό ὁποῖον, πρόκειται, νά τό ἀποδείξουμεν, στήν πορεία καί πάλιν, τῆς κριτικῆς ἀνασκευῆς μας. Ποιός ὁ λόγος ὅμως, νά σερβίρεται, μία ἀντιευαγγελική, κοσμική καί νεωτερίζουσα διδασκαλία, εἰς τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας; Καί μάλιστα ὑπό παραδοσιακοῦ καί Ἀγιορείτου Μητροπολίτου;!

Ἄρα, σύμφωνα μέ τήν πιό πάνω, τοποθέτησή-θέση μας, ἡ ὁποῖα δέν εἶναι δική μας, συμβαίνουν πρακτικῶς τά ὅλως ἀντίθετα, ἐξ ὅσων διδάσκει καί κατηχεῖ ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ κ. Ἀθαν., μέ τήν λογικήν συνέπειαν, νά κλονίζεται σωρηδόν, ἡ ἄστοχη προσωπική γνώμη του καί νά εἶναι, κάπως ἐκτεθειμένα, τά λεχθέντα καί γραφθέντα του. Δέν ὑφίσταται δηλαδή, ὡς ἄστοχα κηρύττει ὁ ἐν λόγῳ Ἐπίσκοπος, εἰδικός καί δῆθεν «αώνας το θεϊσμο»· διότι ἡ θέσις αὐτή τοῦ Σεβ., εἶναι μία κοσμική-προχειρολόγος ἤ καί  ῥηχότατη ἀντίληψις ἤ καί θεώρησις, τινῶν ἀμαθέστατων στατιστικολόγων, ἐρευνητῶν, κοινωνιολόγων, δημοσιογράφων κ.ἄ. πολυποίκιλων μπουρδολόγων, ἐξάπαντος μάλιστα πρόκειται, διά ἐπικίνδυνης ἐξαπλούστευσις, τῶν Θεολογικῶν πραγμάτων, διότι ἀπ΄ἀρχῆς τῆς Δημιουργίας τῶν Πρωτοπλάστων, ἄχρι τῆς συντελείας, ἄπαντες οἱ αἰώνες ἦταν καί εἶναι, δυστυχῶς, μαστιζόμενοι, ὑπό τήν ἐπάρατο σατανική πληγήν: τῆς ἀπιστίας-ἀθεΐας, τοῦ ἀντιθεϊσμοῦ δηλαδή, ἐλέω τῆς διαχρονικῆς ἀσέβειας, τῆς Θεομαχίας καί τῆς (παρ)ἀφροσύνης, τινῶν ἀμετανόητων καί κακόβουλων ἀνθρώπων. Ἄρα, τό διαχρονικό καί πάντα ἐπίκαιρο καί ἐκσυχρονισμένο, φαινόμενο τῆς ἀθεΐας-ἀπιστίας κατά πρῶτον, δέν εἶναι σύγχρονο ἤ ἔστω καί παλαιό φαινόμενο, ἀλλ΄οὔτε εἶναι Θεο-λογικό ἤ καί Ποιμαντο-λογικό, νά περιορίζεται, ὡς ἕνα μονοσήμαντο παρελθοντικό φαινόμενο, τινοῦ συγκεκριμένου ἀρχαῖου καί πεπερασμένου αἰῶνος. Ὁ ἐχθρός τῆς Πίστεως εἶναι ἀμετάβλητος εἰς τούς αἰῶνες, διότι ἐφαρμόζει, τινᾶ στρατηγικήν τακτικήν, τῆς «κάληψις-ἀπόκρυψις» καί οὐαί(!) τῷ Ποιμένι πού δέν ἀντιλαμβάνεται, τίς σωρηδόν ὕπουλες καί δόλιες μεταμορφῶσεις! Οὔτε μέ τόν παρελθοντικό χρόνο, πού χρησιμοποιεί, ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας, κ. Ἀθανάσιος, δυνάμεθα κάπως νά συμφωνήσομεν· διότι, ἀφήνει μίαν ἔντονη καί σαφήν, ἐξάπαντος, φαντασιολογικήν ψευδαίσθησιν, εἰς τόν κάθε ἀκροατήν καί ἀναγνώστην του, ὅτι δῆθεν ὁ ἀθεϊσμός πνέει τά λοίσθια, ἐνῶ πρόκειται, περί τινᾶς «θεολογίας τς πομφόλυγας» ἤ καί «πομφόλυγος θεολογία», ἐκπορευόμενη, καθῶς ἀποδείξαμεν καί σέ παρελθοντικήν ἐπιστημονικήν κριτική μας, ὑπό τοῦ ἰδίου Ὀρθοδόξου Ποιμενάρχου:

«Ειδικός ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ σχολιασμός κατά των λεχθέντων του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου σύμφωνα με την Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας» http://apologitikaa.blogspot.com/2014/09/blog-post_56.html

καί ὑπό τινάς «ἀερο-θεο-λόγιας» ἤ καί «ἀερολόγιας θεολογίας», ὐπό τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ, στά ὅρια μάλιστα τῆς κακοδοξίας! Ἐπίσης, πέραν τοῦ ὅτι εἶναι ἀπαρασάλευτη Πατερική ἀρχή, τῆς ταύτησις τῆς ἀπιστίας, τῆς πολυθεΐας, τῆς εἰδωλολατρίας καί τοῦ ἀθεϊσμοῦ, μέ τούς αἱρετικούς, τούς κακοδόξους, ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους, μᾶς δίδεται ἡ ἀντίληψη, μακάρι νά διαψευσθοῦμεν κάπως, ὅτι ὁ καλός Ποιμένας τῆς Λεμεσοῦ, δέν ἔχει καί τόσον καθαρή εἰκόνα, τῆς σύγχρονης καί ἐπίκαιρης ἀθεϊστικῆς πραγματικότητας, στά περί τοῦ συγχρόνου Νεοαθεϊσμοῦ, πράγμα ἄκρως παράδοξον καί ἀπαράδεκτον, διά Ἱεράρχη, καί μάλιστα ἄκρως ἐπικίνδυνο, διά τό Χριστώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας· μιᾶς καί ὁ ἀθεϊσμός ἤ καί Νεοαθεϊσμός, καλπάζει μέ θρασύτητα καί ἄνευ ποιμαντικῆς ἀναχαιτήσεως...!

Τουλάχιστον, ἄν δέν δύναται ὁ Σεβ., λόγῳ τῶν ὑψηλῶν ποιμαντικῶν ὑποχρεώσεῶν του, νά πληροφορεῖται, τά περί τῆς συγχρόνου ἀθεϊστικῆς κινήσεως καί τῆς πλούσιας θεματολογίας τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ, ἄς ἀναλάβει σοβαρά, τήν ποιμαντική καί ἀντιαιρετικήν εὐθύνη του, τό ἐξειδικευμένον Γραφείο περί τῶν Αἱρέσεων, τῆς ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, ὅπως πράττει σέ ἄριστον καί ἀποτελεσματικόν βαθμό, τό ὁμόλογο Γραφείο ἐπί τῶν Αἱρέσεων, τῆς ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, τό ὁποῖον, πρός γνώσιν καί συμμόρφωση, τῶν ἡμμετέρων ἀντιαιρετικῶν Κληρικῶν καί λαϊκῶν θεολόγων, ἔχει κάνει πάμπολλες ἐξειδικευμένες καί ἀντιρρητικές ἀναφορές, διά τό θέμα τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ κ.λπ.! Φυσικά θά μᾶς πεί κάποιος, καί ὄχι ἄδικα, ὅτι ὁ μέν Σεβ. Λεμεσοῦ, ἔκανε μία, μή ἱερᾶ διάκριση, μεταξύ ἀθέων/αἱρετικῶν, τό δέ Ἀντιαιρετικό Γραφείον τῆς Μητροπόλεως του, ἆρα γέ, τί σόϊ ποιμαντική γραμμή καί ποῖα στάση θά ἀκολουθεί, ἐπί τοῦ συγκεκριμένου ζητήματος;


7.    Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ
Ἄρα γενικῶς καί σύμφωνα μέ τά προαναφερθέντα, ὑφίσταται, σοβαρό καί ἀνίερο βραχυκύκλωμα, στά ἀνά τήν Οἰκουμένη, Ἀντιαιρετικά Γραφεία τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ἐξ ἡχηρᾶς ὑπαιτιότητας, τῶν Μητροπολιτῶν ταγῶν. Εἶναι ἔνας βασικός λόγος δηλαδή, πού στήν Κύπρο, δημιουργήθηκε, πρό εἵκοσι ἐτῶν, εἰδικό Ἀντιαιρετικό, ἐθνικό-θρησκευτικόν καί ἐκκλησιαστικόν κίνημα, τό Παγκύπριον Χριστιανικόν ρθόδοξον Κίνημα (ΠΑ.Χ.Ο.Κ.) ὁ Ἅγιος Νίκων ὁ Μετανοεῖτε, διά τῆς Συνοδικῆς εὐλογίας, τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, Χρυσοστόμου τοῦ Α΄, καί διά τῆς εὐλογίας τῶν Ἡγουμένων καί Γερόντων τῆς ἱ. Μονῆς Κύκκου καί τῆς ἱ. Μονῆς τοῦ Σταυροβουνίου, διά νά εἶναι σχετικά καί κάπως, ἀνεξάρτητον καί αὐτόνομον, ὑπό τῆς αὐστηρᾶς χειραφετήσεως, ἐπιστασίας, καί ἐλέγχου, ὑπό τινῶν Μητροπολιτῶν. Τό συγκεκριμένο ἐκκλησιαστικό καί ἀντιαιρετικό, ἐν Κύπρῳ, κίνημα, τό ΠΑ.Χ.Ο.Κ., ἔχει καταγράψει εἰς τό ἐνεργητικόν του, ῥωμαλέους ὁμολογιακούς καί ἐθνικούς ἀγώνες, πολλῶ δέ μᾶλλον, σύγχρονους ἀντιαιρετικούς ἀγώνες διά τά σύγχρονα Ἐκκλησιολογικά προβλήματα, τούς ὁποίους, τά Ἀντιαιρετικά Γραφεία ἀπάντων τῶν ἐν Κύπρῳ Μητροπόλεων καθῶς καί ἡ Συνοδική Ἐπιτροπή ἐπί τῶν Αἱρέσεων, ποιοῦσιν κραυγαλέως καί κάκιστα, ὡς μή ὤφειλαν, τήν νῆσσαν.

Θέλετε μήπως λ.χ., ἕνα πρόχειρο καί ἀπλό ἐρωτηματολογικό παράδειγμα, πρός προβληματισμό σας, διά νά μήν πλατιάζομεν καί σᾶς κουράζομεν ἄσκοπα; Λάβετε τότε, τούς πιό κάτω, ἐν συντομίᾳ προβληματισμούς μας, καί ἀναλογιστεῖτε παρακαλῶ σέ βάθος, τί νά συμβαίνει ἆρα γέ, πραγματικά, μιᾶς καί αὐτό πού ἀναντίλεκτα ἐπισυμβαίνει χωροχρονικά, στόν μικρόκοσμο τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅλως παραδόξως, καταγγέλεται ἀπό πολλές καί ποικίλες σοβαρές φωνές, σέ ὅλες ἀνεξαιρέτως ἀνά τήν Οἰκουμένη, Ὀρθόδοξες Τοπικές ἐκκλησίες. Φοβερό; Φοβερότατον!

8.    ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
Ποῦ ἦταν καί ποῦ εἶναι, τό Συνοδικό Γραφείο ἐπί τῶν Αἱρέσεων τῆς ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς καθῶς καί τά Ἀντιαιρετικά Γραφεία τῶν Μητροπόλεων, τῆς νῆσου τῶν Ἁγίων, διά νά ἀσχοληθοῦν σοβαρά καί διεξοδικά, μέ τήν σύγχρονο διαβολο-μάστιγα καί Παναίρεση τοῦ αἰῶνα, δηλ. τοῦ  ἐωσφορικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ποῦ ἦταν καί ποῦ εἶναι, π.χ. στήν Κύπρο, τά πιό πάνω Γραφεία, νά πληροφορήσουν καί νά ἐνημέρωσουν, τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα, περί τῆς τότε εἰδικῆς ἐλεύσεως τοῦ Πάπα (2010) καί τῆς αἱρέσεως αὐτοῦ, τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ κ.λπ.; Ποῦ ἦταν καί ποῦ εἶναι, τά ἐν λόγῳ γραφεία, νά συνδράμουν μέ εἰδικόν, διορθόδοξον διάλογον, νά πληροφορήσουν καί νά ἐνημερώσουν, διά καί περί τῆς σχισματικοαιρετικῆς παρασυναγωγῆς, τῶν «Ζηλωτῶν» παλαιοημερολογιτῶν τῆς Κύπρου; Ποῦ ἦταν καί ποῦ εἶναι, τά ἐν λόγῳ Ἀντιαιρετικά γραφεία, νά ἀσκήσουν ἀπολογητικήν καί ἀντιρρητικήν στάση, κατά τῆς Πολιτείας, στά λογῆς-λογῆς ἄνομα καί ἀντιχριστιανικά νομοσχέδια αὐτῶν, ὅπως π.χ. περί τοῦ Συμφώνου Συμβίωσις, περί τῶν φαυλεπίφαυλων ΛΟΑΔ παρελάσεων τῶν κιναίδων, περί τῶν ἐκτρώσεων, περί ἄλλων βιοηθικῶν καί σύγχρονων βιοθεολογικών ζητημάτων; Ποῦ ἦταν καί ποῦ εἶναι, ἡ ἐπιβαλλόμενη ἀντιμετώπιση, στά ἴδια γραφεία καί πάλιν, περί τῆς μαχητικῆς καί ἐξάπαντος ἱερᾶς θεολογικῆς πολεμικῆς, κατά τοῦ ἀντεθνικοῦ Νεογραικισμοῦ τῶν Νεοκυπρίων ἤ καί κατά τῆς Ἑβραιωκυπριομασσονίας; Ποῦ ἦταν καί ποῦ εἶναι, τά γραφεία τῶν Μητροπόλεων, νά ἀντιμετωπίσουν, τό σύγχρονο ἐν τῇ Κύπρῳ κίνημα, τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ, τοῦ Νεοπαγανισμοῦ, τῆς ἀθρησκείας καί τοῦ ἀγνωστικισμοῦ; Ποῦ ἦταν καί ποῦ εἶναι τέλος, τά ἔν λόγῳ γραφεία νά πληροφορήσουσιν τόν λαό τοῦ Θεοῦ, περί τῶν ὕποπτων βιομετρικῶν διαβατηρίων καί ἡλεκτρονικῶν ταυτοτήτων; Καί ποῖος ἆραγε, βραχυκυκλώνει, ὅλες αὐτές, τίς ἀναμφίβολα σημαίνουσες ἀρμοδιότητες, τῶν ἐν λόγῳ Συνοδικῶν ἐπιτροπῶν καί Μητροπολιτικῶν γραφείων;

9.    ΣΗΜΑΙΝΟΥΣΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ
Ἄρα μέχρι στιγμῆς, σᾶς θέσαμεν πρός γνωστοποίησιν, τήν κυρία βάση, τόν βασικό κορμόν, καθῶς καί τόν βαθύτερον προβληματισμό καί τό εἱδικό θεολογικόν πλαίσιον ἤ καί ὑπόβαθρον, πάνω καί μέσα στό ὁποῖον, βασίζομεν, τήν ὅλη σημαίνουσαν καί κριτικήν μελέτη  μας. Διευκρινιστικά ὅμως, ὀφείλομεν νά ἀναφέρομεν, κάπου ἐδῶ, ὅτι τό παρόν θέμα καί ἡ ὅλη προβληματική μας, κατά τήν προσωπικήν γνώμη μας, δέν εἶναι ἄκρως δογματολογικόν· δηλαδή, δέν παραβιάζεται, ἱ. Κανῶν ἤ θέμα ἤ καί ὅρος Πίστεως καί διότι, ἄπαντες δύνανται, νά σφάλλομεν, ἐπί τῶν θεολογικῶν θεμάτων, ὑπό τήν βασική ὅμως προϋπόθεση, νά μήν ἐμμένουμεν, σ΄αὐτά τά σφάλματα. Πάμε ὅμως τώρα, νά σᾶς ἀποδείξομεν, ἐκ τῆς συνόλου  σύμφωνης Πατερικῆς Γραμματείας, τήν κενοφανή καί ἀνίερον, προχειρολόγον διάκρισην, ἐξάπαντος ἐπικίνδυνον διάκρισην,  μιᾶς καί ἤ ἄγνοια τοῦ καμουφλαρισμένου ἐχθροῦ, συνιστά σοβαρό θεολογικό παράπτωμα ὑπό τινῶν ἀξιωματικῶν Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας ἤ καί σημαίνων ποιμαντικό πρόβλημα, διότι δέν γίνεται μέ δογματολογικήν ἀκρίβειαν, ἡ κατηχητική ἐνημέρωσις καί πληροφόρησις τῶν πιστῶν.


10.                       ΜΕΤΑΠΑΤΟΡΙΚΟΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑ Ο ΑΘΕϊΣΜΟΣ
Ἐξ ἀρχῆς νά σᾶς ἀναφέρομεν, ὅτι οἱ Θεοφόροι Πατέρες, διδάσκωσιν, ὅτι ἡ γνώση καί ἡ βεβαιότητα, τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ, ἔχει φυτευθεί, ὑπερφυσικῶς καί φυσικῶς, μέσα στόν ἄνθρωπο κατά τήν δημιουργία του. Ἄρα, κανένας ἄνθρωπος, δέν γεννιέται ἄθεος, καί οὔτε ὑφίσταται, κάποιον τινά, καί δῆθεν «γονίδιον τῆς ἀθεΐας». Πρόκειται, περί μυθομανικά δημοσιεύματα, τινῶν φονταμενταλιστῶν καί φανατικῶν ἀθέων ψευδο-ἐπιστημόνων. Ἀλλ΄οὔτε ὑφίσταται, σέ ἀπόλυτο βαθμό, ἄνθρωπος-ἄθεος ἤ ἄπιστος, διότι ὅλον καί κάπου πιστεύει, ὅλον καί κάτι θεοποιεί, μέ πάσαν «θρησκευτική εὐλάβεια» ὡς ὁ κάθε ἐμπαθής ἄνθρωπος. Ὅστις ἄπιστος-ἄθεος ἄνθρωπος, δυνηθεί νά ἀκουμπήσει, σέ ἀπόλυτο βαθμό, τήν ὑπέρτατον ἀπιστία, τοῦ ἀθεϊσμοῦ, ὁδηγεῖται, μέ ὁντολογικο-μαθηματική ἀκρίβεια, στήν ἀπάνθρωπον ἀπελπισία καί τέλος στήν αὐτοχειρία!!! Ἄν προσθέσομεν ὅμως, ὅσον τήν προπατορικήν, καί ἰδίως τόσον τήν μεταπατορικήν καί «μεταπατερικήν» πτώσιν, ἑνός ἐκάστου τῶν ἀνθρώπων, συνεργαζομένων μάλιστα, μέ τίς πονηρές ἀόρατες διαβολικές δυνάμεις, εἶναι φανερότατον, ὅτι ὑφίσταται τρομερά καί κάκιστη ἐπιρροή, κατά τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἡ ὁποία, τρέπεται καί ῥέπει πρός στά παρά φύσιν, δηλ. εἰς τήν κάθε ὑπάνθρωπον κακίαν καί ἀπάνθρωπον πονηρίαν, δηλ. πρός τήν ἀμαρτίαν καί τόν ἀθεϊσμόν. Ἄρα κοντολογίς, κατά τούς Θεόμορφους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἀθεϊσμός-ἀπιστία, εἶναι ἡ χειρότερη καί ἀπάνθρωπη κακία, μία μεγίστη πονηρία καί ὕψιστη βλασφημεία, κατά τοῦ Θεοῦ, καθότι πολύ εὔστοχα ἡ Συμφωνία τῶν Θεηγόρων Πατέρων, ταυτίζει, λ.χ. τόν ἄθεο ἄνθρωπο μέ τόν ἄπιστο ἤ πολυθεϊστή ἤ καί τόν αἱρετικό ἄνθρωπο. Πιό καλύτερα, μέ τήν Ὀρθόδοξον Δογματολογικήν Ἀνθρωπολογίαν καί τήν κατηχητικήν ἀκρίβειαν, ταυτίζουν, τόν ἄθεο ὑπάνθρωπο μέ τόν αἱρετικό μισάνθρωπο, κατ΄οὐσίαν ἐωφορο-ἄνθρωπον, μιᾶς καί πρόκειται περί παρά φύσιν καταστάσεως, διότι, ἡ κατα φύσιν ἤ καί ἡ φυσιολογική κατάσταση,  εἶναι ἡ πίστη στόν Ὑπερφυσικόν Δημιουργόν καί Τριαδικόν Θεόν, Θεόν τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ποῖον νά εἶναι ἆρα γέ, τό μεθοδολογικόν καί θεολογικόν κριτήριον, τῶν πιό πάνω θέσεων; Κριτήριον τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνθρωπολογίας καί Θεολογίας, εἶναι ἡ ἐξάπαντος Θεανθρώπινη, Εὐαγγελική καί Πατερική Θεανθρωπολογία.
Ὑπέρτατον δηλαδή, ὑπερφυσικόν καί συμπαντικόν κριτήριον, εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

11.                       ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ;
Ἡ πιό πάνω παράγραφος, τεκμηρειώνεται, ὑπό τοῦ Θεοφόρου Πατρός, τοῦ Μεγίστου Δογματολόγου καί Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, σέ εἰδικότατον κεφάλαιον μάλιστα, περί τῆς «πόδειξις, τι στι Θεός» τοῦ ἐπιφανέστερου συγγράμματος αὐτοῦ  καθῶς γράφει:

«ς γάρ φημεν, γνσις το εναι Θεόν φυσικς μν γκατέσπαρται.πειδή δέ τοσοτον σχυσεν το πονηρο κακία κατά τς τν νθρώπων φύσεως, στε καί τινας ες τό λογώτατον καί πάντων κακν κάκιστον καταγαγεν τς πωλείας βάραθρον, τό λέγειν μή εναι Θεόν- ν τήν φροσύνην μφαίνων εροφάντης φη Δαυΐδ: Επεν φρων ν τ καρδία ατο· οκ στι Θεός». [2]

Προφήτης μάλιστα Δαβίδ, ὁ συγγραφέας τοῦ ἱ. Ψαλτηρίου, ἀναφέρει ὁ ἅγ. Ἰ. Δαμασκηνός, ἀποκαλεί τούς ἀθέους, ἄφρωνες, ἀνόητους δηλαδή! Καί οἱ διαχρονικοί «ἕνθεοι» αἱρετικοί καί ἀλλόθρησκοι, πού πολέμησαν καί πολεμοῦν, τήν Ἐκκλησία Τοῦ Θεανθρώπου, τί τό ξεχωριστό εἶναι; Δέν εἶναι ἄφρωνες καί ἀνόητοι; Δέν εἶναι ἄθεοι-θεομάχοι;

Ἐνῶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ὡς ἐμπειρικός Θεολόγος καί πραγματικός Θεόπτης, μᾶς καταγράφει, ὅτι ἡ ἀθεΐα ὑπάρχει ὅταν ἀντί νά πιστεύει κανείς καί νά ἀγαπήσει, τόν μοναδικά Ἀληθινό Θεό, τήν Ἁγία Τριάδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πιστεύει στήν ἀνυπαρξία Αὐτοῦ! Αὐτό μᾶς τονίζει, εἶναι κακία!!!

« πιστία, ντί το πιστεσαι καί γαπσαι τόν φύσει Θεόν, πιστεύει τ μή ντι Θε. Τοτον ον στί κακία»! [2α]

Ἄρα λοιπόν, ὅσον ἀκόμη, ὑφίσταται ἡ κακία στό ἀνθρώπινο εἴδος, εἶναι δύσκολο πολύ, νά ξεριζωθεί ὁ «ἔνθεος» ἀθεϊσμός, ὁ «πολύθεος ἤ μονόθεος» ἀθεϊσμός καί ὁ «ἄθρησκος» ἀθεϊσμός κ.λπ. Ἤ, ὅσον ὑφίσταντο ἄνθρωποι πού φλερτάρουν, μ΄ἕνα ἀπό τά πιό πάνω ἤ κ.ἄ. πολυποίκιλα εἴδη, τοῦ (νεο)ἀθεϊσμοῦ καί τῆς (παλαιο)ἀπιστίας, ἄλλο τόσον αὐξάνει καί ἡ ἀπάνθρωπη σατανική κακότης... πράγμα τό ὁποῖον καί πάλι, θά πρέπει νά γίνει τή σήμερον, εὔληπτο καί κατανοητόν, εἰς τούς Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ἵνα μή βλέπουσιν περίεργα «ὄνειρα καί ὁράματα» τῆς θερινῆς νυκτός, καί ἀποκοιμίζουσιν συνάμα, ὡς «ὡραίοι ἀποκοιμώμενοι», τήν πιστεύουσα Κοινότητα τῆς Ἐκκλησίας, διαφορετικά, ποῖον τό νόημα καί ἡ σημασία, τῆς θεολογικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς ἔννοιας, «Ἐπίσκοπος», ἤ ἔστω, ποῦ νά βρεθοῦσιν τήν σήμερον, οἱ «πρίγκηπες», διά νά δώσουσιν τό «φιλί τῆς ζωῆς»; Διότι ἀπερίφραστα, μᾶς δηλώνει ὁ θεηγόρος Δαμασκηνός, ὅτι ἡ ὄντως ὁντολογική ἀπιστία καί ἡ ἄρνησις, τῶν σημερινῶν Φαριζαίων καί αἱρετιζόντων Κληρικῶν καί θεολόγων κ.ἄ. νά κηρύττουσιν ἀνόθευτα, προδρομικά καί ὀρθόδοξα, τό ἱ. Εὐαγγέλιον, χωρίς μάλιστα νά ὑπόκεινται σέ σκληρούς διωγμούς ὅπως οἱ προκάτοχοί των, τούς ὁδηγεί εἱς τήν θρησκευτικήν ἤ καί τήν θρησκόληπτον ἀθεΐαν, καί ἔπεται ὡς Θεία παιδαγωγία, ἡ αἰχμαλωσία, οἱ μάστιγες καί τά κακά τῆς Αἰγύπτου, πού ὑπέστῃ ὁ τότε ὑπερούσιος λαός, τῶν Ἰουδαίων! Ὁ ὑπερούσιος λαός τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἆρα γέ τί νά βιώνει, τήν σήμερον, ἐξ αἰτίας τῶν ἀνάξιων, τῶν ἀνήθικων καί τῶν αἱρετικῶν Ποιμένων του; Μέ ἀκρίβειαν ἡ γραφῖδα τοῦ ἁγ. Ἰ. τοῦ Δαμασκηνοῦ, σημειώνει:

«ρνησις χωρίς διωγμο· θεΐα μετά τά Αγύπτου κακά»! [2β]

Ἐξάπαντος, μᾶς δίδει καί τήν κατά Θεόν λύσιν, ὁ τεθεωμένος ἱ. Δαμασκηνός, διά τήν ἀποτελεσματικήν καί Θεανθρώπινην ἀντιμετώπιση, τῆς ἐπέλασης τοῦ γενοκτόνου καί ἀνθρωποκτόνου, σύχρονου φονταμενταλιστικοῦ Νεοαθεϊσμοῦ, τόν ὁποῖον, ὅλως παραδόξως, δέν βλέπει τήν σήμερον ὁ Σεβ. Ἐπίσκοπος τῆς Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, δόξα τῷ Θεῷ ὅμως, πού ἡ Θεία Χάρις, μερίμνησε, φώτισε καί φωτίζει πρό αἰώνων ἀλλά καί τήν σήμερον, τούς φίλους τοῦ Θεοῦ, μέ τά ἑξῆς θεόπνευστα γραφθέντα:

«Διά τς αυτο τοιγαρον ναστάσεως τό μέτερον νασκευάσας καί νανεωσάμενος φύραμα, τούς ερούς λοιπόν ποστολους κατά πάσης κπέμπει τς Οκουμένης τά πέρατα, τό σωτήριον τος βροτος διαγγέλοντας κήρυγμα καί πρός τόν διον Ποιητήν πανάγοντας, καί τς θεΐας τόν σκότον τος το Πνεύματος μαρύγμασιν διαλύοντας καί τήν πλάνην ξαφανίζοντας καί θεογνωσίαν διδάσκοντας». [2γ]


12.                       ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΤΙΚΟ «ΘΕΟ-ΛΟΓΙΚΟ» ΜΟΤΙΒΟ;
Εἶναι πραγματικά, ἄτοπη καί ἀντορθόδοξη, ἡ πιό πάνω ἄσχετη καί λαθεμένη, καθῶς καί ἀνεπαίσθητη συγκρητιστική δήλωσή του, τοῦ Σεβασμιωτάτου, κ. Ἀθανασίου, διότι τσουβαλιάζει φαινομενικά καί ἐν τῇ ῥῇμη τοῦ λόγου, δηλ. πλανερῶς, τούς ὀρθά πιστεύοντας εἰς τόν ἀληθινό Τριαδικό Θεό, μέ τούς ἀλλόθρησκους καί ἐτερόδοξους, οἱ ὁποίοι «πιστεύουν» κάπως καί μέ κάποιον τρόπο, σέ κάποιον ἴδιον ἤ καί ἄλλο «θεό» τέλος πάντων, τῆς ὅποιας θρησκείας των! Τό ὅτι πολλοί ἄνθρωποι, σήμερα, πιστεύουσιν σέ κάτι τό ὑπερφυσικά ἀπρόσωπο ἤ σέ μία ἀνωτέρα δύναμη ἤ καί σέ συγκεκριμένη μυθολογική θεότητα, πλήν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὅλο αὐτό, δέν τούς κατατάσσει, ἐκ τῆς Πατερικῆς καί Ὀρθόδοξης Θεολογικῆς ἀπόψεως καί ὁπτικῆς, σέ πιστούς, ἀλλά τούς τοποθετεί δικαίως, στούς ἀπίστους, στούς ἀσεβείς καί στούς ἀθέους. Καί μάλιστα, ἡ σύγχρονη, Ἀθανασιακή «ποιμαντική» θεώρησις, τῶν πιό πάνω λεχθέντων, ὡς τά περιγράφει, κακότροπα καί κακόδοξα, ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ, ὅλως παραδόξως, ταυτίζονται, μέ ἀθεολόγητον δυστυχῶς τινά ἀκρίβειαν, μέ τά πολυποίκιλα Οἰκουμενιστικά δόγματα, τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησις, καθῶς καί μέ τήν συγκρητιστικήν κατηχητικῆν μανίαν, τῶν Οἰκουμενιστῶν «ὀρθόδοξων» Πατριαρχῶν· τήν ὁποῖαν μανία, ὅλως καί πάλιν παραδόξως καί σφόδρα κακοδόξως, ἀναπαρήγαγε πιππιληδόν καί ὁ ἰδιος, στό μόλις πρόσφτατο παρελθόν, τό 2014 εἰς τήν Γερμανία...!

13.                       ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙΝ;
Στά περί τοῦ σύγχρονου Οἰκουμενιστικοῦ Συγκρητισμοῦ Πανθεϊσμοῦ ἤ καί τῆς Πανθρησκείας, ὄφειλαν νά τό γνωρίζουσιν λίαν καλῶς, οἱ κάθε ἀπλανείς καί νουνεχείς «ες τύπον καί τόπον» τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, δηλ. οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας, καί νά τόν ἀποκηρύττουν μάλιστα, μέ Προδρομικήν παρρησίαν καί ὄχι νά παραπλανώνται, οἱ δῆθεν καλοί Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ὑπό τά σύγχρονα ἀντιχριστιανικά κινήματα, διότι καθοδηγοῦσιν ψυχοσωματικές ὑπάρξεις εἰς τήν ἀπώλειαν, ἐμπεδώνοντας ἔτσι, καί μᾶλλον ἀπό ἔλλειψη ποιμαντικῆς εὐαισθησίας ἤ καί ἀκούσιας ἀναισθησίας, τόν «κληρικο-λαϊκόν» καί Νεοβαρλααμίτικον, σατανικόν Οἰκουμενισμόν! Διότι ἀπερίφραστα, ὅπως πολύ καλά γνωρίζει ὁ Σεβασμιώτατος κ.ἄ. τινές κληρικοί, δέν ὑπάρχουσιν, ἄλλοι θεοί πλήν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καί ἐπειδή, δέν ὑπάρχουν, ἄλλοι θεοί, τινῶν ἄλλων θρησκευμάτων, στήν ὀρθόδοξο Θεανθρωποκεντρική πραγματικότητα καί ἱ. ἀντίληψη, εἶναι πάντες οἱ θεοί των ἐθνῶν, ψεύτικοι καί ἀνύπαρκτοι, καί ἄρα οἱ «πιστοί» αὐτῶν, εἶναι ὁντολογικά καί πραγματικά ἄθεοι ὡς ὀπαδοί, τῶν πολυποίκιλων θρησκευμάτων, μηδενός ἐξαιρουμένου, ἀκόμη καί περί τῶν Χριστιανικῶν αἱρέσεων, καί καταφαντασία μάλιστα θεοῦσοι ἤ καί θρησκόληπτοι... Αὐτό πού σημειώνουμεν μόλις τώρα, τό γνωρίζουν ἐμπειρικά, δεκάδες-ἐκατοντάδες, ἤ καί χιλιάδες, ἀγράμματες γιαγιοῦλες καί παπποῦδες, στήν ἐπαρχία τοῦ Σεβασμιωτάτου, καθῶς καί στήν σύμπασα Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Ὁ ἵδιος ὡς Ἐπίσκοπος ὅμως, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀγνοεί(;) καί νά παραθεωρεί ἐτοῦτην τῆν ἀμετάβλητον καί ἀκλόνητον Εὐαγγελικήν Ἀλήθεια καί νά ἐξισώνει ἄτοπα, λεκτικά καί σχετικά, τά πιό πάνω; Ἐλπίζομεν μόνον, νά μήν ἔχομεν δίκαιον καί νά εἶναι ἁπλές λεκτικές διολισθήσεις (ὅπως τά σωρηδόν «ἄρρητα ρήματα» τοῦ Γέροντός του, τοῦ μ. Μοναχοῦ Ἰωσήφ) διότι εἶναι... δύσκολο πράγμα ἡ ὑποδόρια, κακόδοξος καί αἱρετίζουσα Ποιμαντική! Πράγματι ὅμως ἀπ΄τήν ἄλλη, εἶναι τραγελαφικά ἀνόητο, καθῶς καί ἄκρως «λογικά» συναφασμένο, μέ τίς ὅποιες ψευδόδοξες «Φαναριώτικες διπλωματίες», πού λαμβάνουν χῶρα, διά τήν μή διαμαρτυρία τῶν ἀπανταχοῦ Ἐπισκόπων, κατά τῆς σατανικῆς αἰχμαλωσίας καί τῆς Παναιρέσεως τοῦ παμπροτεσταντικοῦ καί παμπονηρότατου φραγκολατίνικου Οἰκουμενισμοῦ καί τίς ταυτόσημες αἱρετίζουσες ἐκκλησιολογίες, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Ἄκουσε ποτέ κανείς μας, λ.χ. τόν ἅγιο Λεμεσοῦ, νά ἀσκεί προσωπικόν, προδρομικόν ἔλεγχον, ἐπί συγκεκριμένων κακόδοξων ἐνεργειῶν,  τινῶν ὑψηλόβαθμων ρασοφόρων, εἴτε Πατριαρχῶν, εἴτε Ἀρχιεπισκόπων κ.λπ.; Γιατί ἆρα γέ, ὄχι; Ἄκουσε ποτέ κανείς μας, τόν ἅγιο Λεμεσοῦ, νά πιππιλίζει, ὡς ἐπόμενος τοῖς κακοδόξοις πατράσιν, τά ταυτόσημα καί αἱρετιζοντα, ἄθεα δόγματα, τῶν Οἰκουμενιστῶν Φαναριωτῶν; Γιατί ἆρα γέ, ναί; Ἁπλῶς, νά σᾶς ὑπενθυμίσομεν, διά ἱστορικούς λόγους, ἕνα δεύτερο παρελθοντικό, ἁπλό κριτικό σχόλιό μας, κατά τῶν κακόδοξων ἐνεργειῶν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ἀθανασίου μέ τίτλο:

«Γενικός Απολογητικός σχολιασμός,  κατά των λεχθέντων του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου*» http://apologitikaa.blogspot.com/2014/08/blog-post_22.html

Ἡ πονηρά διγλωσσία, διαφόρων κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι  τήν σήμερον, τόσον φανερά πλέον, πού βγάζει μάτι τό ὅλο πράγμα, πού δηλοί καί προ(σ)βάλλει μάλιστα, τήν σατανική καί πλανεμένη ψυχική κατάσταση, τῶν ἀθέων καί αἱρετιζόντων κληρικῶν καί λαϊκῶν! Ἐλπίζομεν μόνον, νά μή ἔχουσιν ἔτσι τά πράγματα καί εἰς τήν περίπτωση τοῦ Σεβασμιωτάτου τῆς Λεμεσοῦ κυρίου Ἀθανασίου, διότι εἶναι ἕνας ἐκ τῶν ἐκλεκτῶν καί φερέλπιδων Ἐπισκόπων, τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας. Τό ὅτι ὅμως, θά πλανηθῶσι, καί οἱ ἐκλεκτοί Του, εἶναι Ἁγιογραφικά καί Πατερικά τεκμηρειωμένο.

14.                       “ΟΣΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΕΜΑΣΤΑΡΙΑ”
Διδάσκει ἐμφανῶς, ὀ Σεβασμιώτατος  τῆς Λεμεσοῦ, παράδοξα πράγματα τά ὁποῖα, μᾶς κάνουν φοβεράν ἐντύπωσιν, λ.χ. τά πιό πάνω, ὑπό τοῦ περιοδικοῦ τεύχους τῆς ἱ. Μητροπόλεως, καί ἐστιάζομεν π.χ. σέ τοῦτο τό σημεῖο:

«(...) Γι΄ατό τόν λόγο καί στήν ρθόδοξη κκλησία λάχιστοι λόγοι τν Πατέρων πάρχουν πού νά πολεμον τήν θεΐα.πάρχουν λόγοι πού μιλον γιά τίς αρέσεις καί ποδεικνύουν τήν ρθότητα καί γνησιότητα τς κκλησίας, λλά περί θεΐας λάχιστοι σχολήθηκαν. Δέν τούς πασχολοσε ατό...».

Ἐν μέρει καί σέ ἐλάχιστο ποσοστό, τῆς μιᾶς χειρός, κάπου ἔχει δίκαιον, ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ· ὅντως, οἱ Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, δέν κάθησαν νά τιτλοφορήσουν ἤ νά ἀσχοληθοῦν, εἰς τά χιλιάδες συγγράμματά των, εἰδικά καί μόνον σέ ἀπόλυτον βαθμόν, περί τῶν ἀθέων καί κατά τοῦ ἀθεϊσμοῦ. Δυστυχῶς ὅμως, γιά τόν Σεβ. κ. Ἀθανάσιον καί διά τήν Τοπική κοινότητα τῆς Ἐκκλησίας, πού διακονεί, ἀδικεί καί πάλιν κατάφωρα, τούς ἀπλανείς Θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας· διότι ἐάν καί ἐφόσον ἐρευνήσει κανείς, λίαν προσεκτικά, καί διαπιστώσει στήν τελική ἤ καί θεωρήσει ἐξ ἀρχῆς, ὡς δεδομένην, τήν προαναφερθήσα Πατερική πάγια θέση, πού σᾶς παραθέσαμεν, περί τῶν ταυτόσημων ἐκκλησιολογικῶν ἐννοιῶν: ἀθεϊσμός/αἵρεσις/ἀπιστία/ κ.λπ. ἤ ἄθεος/αἱρετικός/ἄπιστος κ.λπ.· σ΄αὐτό τό σημεῖο εἰδικά, μέ μαθηματικο-θεολογικήν καί  μέ ἀπειροτέλειαν ὁρθόδοξον θεολογικήν συνέπεια, σημαίνει, ὅτι ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ, δέν εἶναι καί τόσον ἀπλανής Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι μάλιστα, ἀνατρέπεται ἀναφανδόν, ἡ διανοητική καί κακόδοξος θεολογίζουσα συλλογιστική του, ἐπάνω στόν ἀπλανή κυμματοθραύστη καί τήν ἁγιοπνευματική ἐμπειρία καί ἀλάθητο διδασκαλία, τῶν ὄντως Θεοφόρων-ἁγίων-Πατέρων καί Γερόντων τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί ὁ λόγος, διά τοῦτην τήν πικρο-φαρμακιο-λογικήν καί μή αὐθαίρετην, ἀλλά ἀληθῇ, Πατερική καί συμπερασματική μας τοποθέτηση, εἶναι ὅτι: ὑπάρχουν ἐκατοντάδες λόγοι, πάμπολλα συγγράμματα, ἐκατοντάδες ψαλμοί, ἀρκετά ποιήματα καί λειτουργικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, πού συνέγγραψαν καί συγγράφουν, οἱ τεθεωμένοι καί δεδοξασμένοι ἱ. Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, πού πολεμοῦν σφοδρότατα, τήν ἀθεΐα/ἀπιστία καί τήν αἵρεση/εἰδωλολατρία, ἀποκαλῶντας μάλιστα τοῦς αἱρετικούς καί ἀλλόθρησκους, σέ πάμπολλες ἐκ τῶν συναξαριακῶν καί ἐκ τῶν λειτουργικῶν/ὑμνογραφικῶν περιστάσεων, ὡς ἀπίστους καί ἀθέους! Ἐκπληκτικό καί ὅμως εκκλησιολογικά καί θεολογικά, ρεαλιστικό! Καλά, δέν πρόσεξε ὁ Σεβ. κ. Ἀθανάσιος καί ἀφαιρέθηκε πάλιν, καί ἐκήρυξεν τινά ψευδοδοξίαν, εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό κατά «λάθος»; Ἆρα γέ, δέν πρόσεξε καί ὁ ἀπομαγνητοφωνήσας, τήν κατηχητικήν ὁμιλίαν; Πολλῶ δέ μᾶλλον, δέν πρόσεξε, καί ἡ Συντακτική Ἐπιτροπή τοῦ περιοδικοῦ, τέτοιον θλιβερό καί ἐλαφρόμυαλον, παρατράγουδον; Ὅλως παραδόξως, τά «λάθη» καί οἱ «ἀπροσεξίες» περί τήν Πίστη, εἶναι ντόμινο, εἰς τήν ἱ. Μητρόπολη τῆς Λεμεσοῦ... ἐνῶ ἀλαλλάζει, καλῶς ἤ κακῶς, κριτικά καί στοχαζόμενος, ὁ γράφων, καθότι ἡ Πατερική ἀλήθεια κραυγάζει, εὐχόμενος καί διαμαρτυρόμενος μέ τόν τρόπο μου, ἵνα σταματήσει κάποτε, ὁ ἐξάπαντος ἐπιτυχημένος, ἀθεόλογητος διασυρμός ἀπό τινές αὐλοκόλακες-συνεργάτες, τοῦ σεπτοῦ Ἱεράρχη τῆς Λεμεσοῦ. Τό πρόβλημα τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἤ κ.ἄ. ταγῶν, σέ πάμπολλες τῶν περιπτώσεων, εἶναι οἱ συμβουλάτορες καί οἱ αὐλοκόλακες του. Τό μείζον φυσικά, εἶναι νά μή γίνεται, ἀκούσια ἤ ἐκούσια, ὁ διασυρμός τῆς Πατερικῆς Θεολογίας καί ἡ παραπλάνησις τοῦ Λογικοῦ ποιμνίου, διότι τά ὑπόλοιπα, εἶναι διά ἀνόνητην κατανάλωση.

15.                       Ο ΑΘΕϊΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΙΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΔΟΞΙΑ
ἱ. Συνείδηση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Κλήρος καί λαός, οἱ ἅγιοι Θεοφόροι Πατέρες, ἐννέα (Θ΄) Θεοφόροι Οἰκουμενικές Συνόδοι καί ἄλλες Τοπικές, μᾶς διδάσκουν ἀπερίφραστα τόσους αἰώνες, σέ κάθε ἐκκλησιολογική, κανονολογική, ὑμνογραφική, συναξαριακή, δογματολογική τοποθέτηση, ὅτι ὁ ἀθεϊσμός εἶναι αἵρεσις καί ἡ αἵρεσις εἶναι ἀθεϊσμός. Καί ἡ αἵρεσις ἤ ὁ ἀθεϊσμός εἶναι καθαρά, λανθασμένη πίστη, σύμφωνα κατά πάντα, μέ τήν Ὀρθόδοξη Πατερική Θεολογία καί ἄρα  ὁντολογική (=ψυχοσωματική) ἀπιστία! Ἐνῶ ἀποδεδειγμένα, ὁ ἀξιόλογος κατά τά ἄλλα Μητροπολίτης τῆς Λεμεσοῦ, κύριος Ἀθανάσιος κ.ἄ., διδάσκουν σαφῶς, τήν ψευδο-διάκριση ἀθεϊσμοῦ/αἱρέσεως, δηλ. τά ἄκρως ἀντίθετα καί τά πλέον παράδοξα-κακόδοξα, ἐλπίζομεν βέβαια νά κηρύττονται ἀκούσια, εἰσαγάγωντας ὅμως ἔτσι, κενοφανήν νεωτερισμόν καί νέαν κοσμικήν ἑτεροδιδασκαλία, τῆν δῆθεν «ἱερά» διάκριση τοῦ ἀθέου/αἱρετικοῦ. Πράγματα ἀνακόλουθα, ἐκ τῆς Πατερικῆς Θεολογίας καί τῆς Γραπτῆς ἱερᾶς Παράδοσης τῶν Ὀρθοδόξων.


16.                       Η ΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΟΓΗΤΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ
Φυσικά, μέ τήν ἴδιαν καί ἀπαράλακτον, Εὐαγγελικήν γραμμήν, τοῦ Ἁγίου Πατρός Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ καί μέ τά τῶν ἐντόνων ἀντιρρήσεῶν μας, συντάσσεται καί ὁ Ἀποστολικός Πατέρας καί Μέγας Ἀπολογητής τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Μάρτυς καί Φιλόσοφος Ἱουστῖνος, ὁ ὁποίος ἔζησε, τήν Ἀποστολική ἐποχή· καθότι καταγράφει, στήν Α΄Ἀπολογητική του κατά τινῶν ἀθέων φιλοσόφων, ἐνῶ ἀπευθύνεται, πρός τόν αὐτοκράτορα Ἀντωνῖνον, τήν σύγκλητον καί τόν δῆμον, κατά τήν ἐποχήν τῶν σκληρῶν διωγμῶν τῶν Χριστιανῶν ὐπό τῶν Ἐθνικῶν:

«Καί τούτων τινές θεότητα δίδαξαν, καί τόν Δία σελγ μα τος ατο παισίν ο γενόμενοι ποιηταί καταγγέλουσι·... φ΄μν πισχνουμένων μηδέν δικεν μηδέ τά θεα τατα δοξάζειν ο κρίσεις ξετάζεται, λλά λόγ πάθει καί μάστιγι δαιμόνων φαύλων ξελαυνόμενοι κρίτως κολάζετε μή φροντίζοντες». [3]

17.                       ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ;
Ἐπίσης μέ τήν στενή καί διαδεδομένη ἄποψη, τῆς ἔννοιας τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ, κατά τήν σύγχρονον Νεοελληνικήν καί Λεξιλοκολογικήν ἐπιστήμην:

«αθεϊσμός: θεωρία που απορρίπτει την πίστη σε υπερφυσικά όντα και ειδικότερα στον Θεό, απιστία: η έλειψη θρησκευτικής πίστης, άπιστος: αυτός που δεν έχει θρησκευτική πίστη, ΣΥΝ. άθρησκος, ΑΝΤ. πιστός, θρήσκος». [4]

καί ἄρα σημαίνει, γενικά τήν ἀπιστία τῶν ἀτόμων, κατά τινῶν θρησκειῶν καί τινῶν θεοτήτων, καθῶς καί εἰδικότατην, ἀπιστίαν, πρός τόν Ἕνα Θεό! Ἡ ἐπιστήμη τῆς Γλωσσολογίας, τό διατυπώνει σαφῶς, καί ὄχι τινές θεολόγοι καί κληρικοί. Ἄρα ἀθεϊσμος=ἀπιστία καί ἀπιστία=ἀθεϊσμός!

18.                       ΟΙ ΑΘΕΟΙ ΥΠΝΩΤΤΟΥΝ ΒΑΘΕΩΣ
Στόν ἱ. Συναξάριον τώρα, τοῦ Θεοφόρου Πατρός Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, συναντάμε, μίαν ἰδιαίτερην καί ἀξιοπρόσεκτον ἔκφρασην, «οὐχ ὑπνῶν τῆς ἀπιστίας τόν ὕπνον» διά τό σεπτόν πρόσωπον τοῦ ἁγίου Ἐπισκόπου Κων]Πόλεως Ἰώαννου τοῦ Χρυσοστόμου, στήν ὁποῖα μάλιστα, ἐννοείται σαφῶς, τήν παντελή ἀπουσία εἰς «τόν ὕπνον τῆς ἀθεΐας»· δηλ. ὅτι ὁ Θεοφόρος Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, δέν παρασύρετο ἀπό τινά ἄθεα καί ἀθεολόγητα δόγματα, δηλ. αἰρέσεις, οὔτε παρεσύρετο ἀπό ἄθεους-αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί οὔτε σιωποῦσε σέ θέματα τῆς Πίστεως, ὅπως πράττασιν ἄλλοι κακόδοξοι καί αἱρετικοί Μητροπολίτες καί Πατριάρχες τῆς ἐποχῆς του. Γράφει ὁ Παλλάδιος, εἰς τόν βίον διά τόν Οἰκουμενικόν Διδάσκαλο καί Ἅγιον Γέροντά του τόν ἱ. Ἰ. Χρυσόστομον:

 «Τοτον τόν κίνδυνον οχ πνν τόν τς πιστίας πνον, οδέ κνν τόν τς φιληδονίας κνον μακάριος ωάννης πρό φθαλμόν χων, ψηλότερον σάλπιγγος βόα, οκ δηλος φθόγγον σημαίνων, λλ΄εδηλον γνσιν παρέχων τς διαβολικς ρομφαίας, παρεκάλει φεύγειν τούς πάντας». [5]

19.                       Η ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΙΑ ΘΕΣΙΣ
Σέ ἕνα ἄλλο σημεῖο, ἐκ τῶν συγγραμμάτων τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου, κηρύττει καί ὁμολογεῖ τά ὁμόγνωμα, ἐξ ὅσων καταθέτουμεν στήν παροῦσα κριτική ἔκθεση, ὅτι:

«Καί διά πάντων τν ρωμένων ες τήν το Δεσπότου δοξολογίαν αυτούς διεγείρειν. Καί τό μή φικνεσθαι, μηδέ δύνασθαι πάντων τν δημιουργηθέντων τόν λόγον καταλαβεν, μή γενέσθω μν πιστίας πόθεσις, λλά δοξολογίας φορμή... Τοτο διανοίας εγνώμονος, τοτο ψυχς νηφοσης». [6]

Σέ πάμπολλα ὑπομνήματα καί ἐρμηνευτικές ἀναφορές του, ὁ ἱ. Χρυσόστομος, δηλαδή σέ ὅλα σχεδόν τά συγγράμματά του, κάνει, σαφέστατη ἀναφορά, στή θεολογική ἔννοια τῆς «ἀπιστίας» (=ἀθεΐας), ὅπως λ.χ. ἀναφέρεται περί τῆς «περβάλλουσας πιστίας»· [7]
ἐπίσης σημειώνει ἀλλοῦ « γάρ τ Θε μή πιστεύων ποφαινομέν, λλά ψεδος τς ληθείας καταγινώσκων, πς ο λαμπρς μανίας κφέρει δεγμα, τήν πιστίαν» [8], «επέ μοι, τίνα ν χοις λόγον ες πιστίαν;» [9]  καί « πιστία ατν, οκ ναιρε το Θεο τήν πίστιν» [10]  (δηλ. Ἡ ἀθεΐα τῶν Ἰουδαίων, δέν καταργεῖ τῆν πίστη, πρός τόν Θεάνθρωπο Χριστόν)...
ὅλο αὐτό τό πλούσιο ἐρμηνευτικό καί συγγραφικό ἔργο, τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου, μᾶλλον δέν δύνανται νά τό ἀντιληφθοῦσιν καλῶς, οἱ σημερινοί «πολυάσχολοι» καί ἐξάπαντος ἀδιάβαστοι καί προχειρολόγοι Πατριάρχες, Ἐπισκόποι, Ἀρχιμανδρίτες, λαϊκοί θεολόγοι καί ἱεροψάλτες, διότι μᾶλλον ἀναμένωσιν, τινά «μαγικήν»«αὐτόματον ἐπιφοίτησην», ἄκριτα καί ἀνόητα, ἤ τό πλέον πιθανότερο, ἀναμένωσιν νά διαβάζωσιν, ὅταν ψιλομελετῶσιν,  τήν κατά γρᾶμμαν καί τήν κατά λέξη, εἰς τήν λέξη «ἀθεΐα», γιά νά ἀντιληφθῶσιν καλῶς, τήν μή διάκριση ἀθεϊσμοῦ/αἱρέσεως...! Τέλος, μᾶς ἀποσαφηνίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος, σαφῶς καί ἀπερίφραστα, τήν ταυτόσημο θεολογική ἔννοια, ἀπιστία=ἀθεΐα, καί χωρίς ἰδιαίτερους σχολαστικισμούς, γράφει, περί τῶν Ἐθνικῶν εἰδωλολατρῶν καί κατά τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἔχουσιν ὑποχρέωσιν, νά μεταστραφοῦσιν πρός τήν ὀρθή πίστη, δηλ. πρός τῆν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Διότι ἀποδεικνύεται, ὅτι κανένας πλανεμένος (αἱρετικός, ἀλλόθρησκος, ἄθεος κ.λπ.) δέν θά ἐπιλέξει νά μυηθεί καί νά προσέλθει εἰς τήν Ὀρθόδοξη Πίστη ἐάν πρῶτα, δέν αποφασίσει, ἐλεύθερα καί ἀμετάκλητα, νά μετανοήσει πραγματικά, καί νά διορθώση καλῶς τήν ζωήν του εἰς τόν δρόμον τῆς ἀρετῆς· καί τονίζει μάλιστα ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος τῆς Κων]Πόλεως, ὅτι κανείς δέν παραμένει στήν ἀπιστία (αἵρεση, πλάνη, ἀθεΐα κ.λπ.) ἐάν πρῶτα δέν προαποφασίσει ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, τόν δρόμο τῆς ἰσόβιου κακίας! Ἰδοῦ πῶς, ὁ συγκεκριμένος ἀπλανής Διδάσκαλος καί φίλος τοῦ Θεοῦ, ἀντιμετωπίζει τοῦς ἀθέους τῆς ἐποχῆς του:

«Περί τν λλήνων ουδαίων φειλόντων πρός τήν ρθήν μεταθέσθαι πίστιν. Δείκνυσι γάρ τι οδείς ν λοιτο ν πλάν ζν πί τήν πίστιν λθεν, μή πρότερον πιγράψας αυτ βίον ρθόν καί οδείς ν ν πιστί μείνειε, μή πρότερον λόμενος διαπαντός εναι κακός». [11]

20.                      ΤΑ «ΥΠΤΑΜΕΝΑ ΓΕΡΟΝΤΙΑ» ΚΑΙ Ο THEOBLOGERΟ-ΛΟΓΟΣ
Ὁλίγη κριτική σκέψη, ὁλίγη ἔρευνα καί μελέτη, δέν ἔβλαψεν κανέναν μας. Εἶναι ἤ ὄχι, Θεανθρώπινη ἡ ἐντολή, νά ἐρευνάμεν τᾶς ἱ. Γραφᾶς; Ἡ λογική καί ἡ κριτική σκέψη, εἶναι μάλιστα, δωρεάν καί χάρισμα, ἐκ τοῦ Θεοῦ, ἀπλώχερα δωσμένο, σέ ὅλους μας! Τίποτε δέν θά πάθωμεν, φίλοι Κληρικοί καί λαϊκοί, ὅταν τό ἐνεργοποιήσωμεν, φυσικῶς, μέ τήν Χάρη Του. Ὅταν οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας μας, δέν τό ἔχωσιν ἐνεργοποιημένον, τέτοιο ἁπλό καί διανοητικό χάρισμα, τό ὁποῖον μάλιστα ἐνεργοποιεῖται ἐξ ἀπαλῶν ὁνύχων, ποιός δύναται, νά πιστέψει, ὅτι εἶναι χαρισματοῦχοι Γέροντες, μέ θαυμαστές ὑπερβατικές, θεωρίες, θεοπτίες καί Ἀκτιστοφωτισμούς, καί μάλιστα μέ ἄλλα πολλά καί πλούσια, ὑπερφυσικά χαρίσματα; Ἐξάπαντος ἡ λέξη «ἀπιστία» ἔχει νομίζω, καί μίαν ἄλλη θεολογικήν ἔννοια, πέραν ἐκείνης τῆς ἀρνητικῆς ἤ τῆς σχετικῆς ἤ καί τῆς ἀπόλυτης ἀθεΐας· πρόκειται μᾶλλον καί περί τῆς καλῆς δυσπιστίας, διότι προσωπικά, τήν σήμερον ἡμέρα, μέ τόσους Οἰκουμενιστᾶς Ἐπισκόπους-κατασκόπους καί ΚΑΙΡΟΣκόπους, πού αὐτόσερβίρονται δυστυχῶς, ὡς «χαρισματοῦχοι» καί «ὑπτάμενα Γερόντια», ἐπιθυμῶ, ὡς ὁ τελευταίος τῶν πιστῶν θεολογοῦντων, νά εἶμαι ὁ «ἄπιστος Θωμᾶς» δηλαδή κατ΄ἀκρίβειαν, ὁ δύσπιστος Παναής, περί ὅλων τοῦτων καί ἄς με συγχωρέσουσιν. Θά ἦτο ὅμως, μέγα ἀτόπημα, τοῦ γράφωντος theoblοgerο-λόγου, νά μήν παραθέτομεν, πρός τούς χρήστες τοῦ διαδικτύου καί γιά χάριν τῆς ἀλήθειας, πρός τούς εὐλαβείς καί διακριτικούς ἀναγνώστες μας, τῆς ἡμεδαπῆς καί ἀλλοδαπῆς Ὀρθοδόξου Οἰκουμένης, εἰς τούς πατέρες, μητέρες καί ἀδελφούς/ές μας, τουλάχιστον, καί τήν Θεόπνευστο ἄποψη ἐπί τοῦ θέματος, ἐκ τινός μεγίστου τῶν τεθεομένων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Ἁγίου Θεοφόρου Πατρός καί Μεγάλου Ἀθανασίου, τοῦ τά ὀνομαστήρια ἐορτάζει, ὁ Σεβασμώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος!


21.                       Η ΘΕΣΗ ΤΙΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
Ἐνδεικτικά, ἄν μελετήσει κανείς, μόνον τόν πρῶτο τόμο τοῦ «τῆς ἀθανασίας ἐπώνυμου», τά «Ἀπολογητικά» τοῦ, θά ἀντιληφθεί σαφῶς, ὅτι ὁ «χρυσοῤῥόας Νεῖλος» διά «τῆς ὑψηλῆς θεηγορίας» του, δικαίως καί ἐπαξίως, προσέλαβε ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, τό σπάνιον καί ἱερόν ἐπωνύμιον «ὁ Μέγας» Θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας· ἐξάπαντος τό ἔλαβεν, διά τήν χρυσόῤῥειθρον θεολογίαν καί ἀναντίλεκτον θέωσιν καί θεοπτίαν του! Καί μόνον νά παραθέταμεν τά γραφθέντα, τοῦ Μεγάλου Ἀθανάσιου, ὡς Πατερικήν ἀπόδειξιν, περί τῆς θέσης μας, ἐπί τῆς ἀθεολόγητου ἀστοχίας καί ἀβλεψίας, τοῦ Σεβ. κ. Ἀθανασίου, θά ἦτο ὁλοκληρωμένη, ἡ παροῦσα ἀνασκευή καί ὁ ἔλεγχος. Σᾶς τόν ἀφήσαμεν ὅμως, ὡς τό «κερασάκι εἰς τήν τοῦρτα», διά νά ἀντιληφθῶμεν καλῶς, τήν θεολογική δυσαρμονία πού ἐπικρατεί τήν σήμερον, μεταξύ τῶν διαχρονικῶν ἀγαθῶν καί Μέγιστων Θεολόγων καί ἄριστων Θεοφόρων Πατέρων, καί ἐκείνων τῶν διαχρονικῶν κάκιστων θεολόγων καί χείριστων μή Θεοφόρων πατριῶν. Κατά τόν Μέγα Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος ἔζησε τόν 4ο αἰ. μ.Χ., τό ἐν λόγῳ θέμα μας, ἦτο πέραν πάσης ἀμφιβολίας, ἀποσαφηνισμένο. Δηλαδή ὁ ἀθεϊσμός, δέν ἦτο φαινόμενο εἴτε τῆς συγχρόνου ἐποχῆς μας εἴτε καί τοῦ περασμένου αἰώνα μας, ὡς διδάσκει ἄτοπα ὁ Σεβ. Ἀθανάσιος... Ὁ πρῶτος τόμος, τά Θεόπνευστα «Ἀπολογητικά», φέρουν δύο συγγράμματα του: Κατά τῶν εἰδώλων καί περί τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Φαινομενικά καί ἐκ μίας πρῶτης ἀντίληψις, κατά τήν κενοφανή καί κοσμική γνώμη μερικῶν, δέν μοιάζει νά ἀσχολεῖται ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, μέ τό φαινόμενο τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί τῶν ἀθέων, καί ὅμως μελετώνοντας ἐξονυχιστικά κανείς, θά ἐντοπίσει οὐκ ὁλίγες φορές, μέλιστα πέραν τῶν εἵκοσι τῶν περιπτώσεων, νά ταυτίζει τήν αἵρεση καί τήν εἰδωλολατρίαν, μέ τόν ἀθεϊσμό, δηλ. περί «τήν εδώλων θεότητα» [12], καί μάλιστα νά μᾶς προσθέτει, καί ἀκόμη ἕνα στοιχείο, ὅτι ὁ ἀθεϊσμός καί ἡ ἀπιστία, ταυτίζονται τεκμηρειωμένα καί Ἁγιογραφικά μέ τήν ἀσέβεια καί τήν ἀθλιότητα! Μήπως τήν σήμερον, ἔχει ἐξαληφθεί, εἴτε τό πρῶτον εἴτε καί τό δεύτερον; Εἰκάζομεν, ὅτι ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ, θά συμφωνεί τουλάχιστον, μέ τίς Πατερικές θεολογικές διευκρινίσεις μας, καί θά ἐπαναξιολογήσει, τήν λαθεμένη καί προσωπική γνώμη του, ἐκτός κι ἄν, ἡ νόσος τοῦ Παπικοῦ ἀλαθήτου, εἰσχώρησε γιά τά καλά στούς ὁρθόδοξους Κληρικούς;! Θά τό ἀποδείξη ἡ σύγχρονος ἐκκλησιαστική ἱστορία...

 Ὡστόσο, σημειώνει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος:
«Πς ον οκ θεοι παρά πσι κριθεεν ο καί παρά τς θείας Γραφς σεβείας κατηγορούμενοι;»... [13]

Ἀποκαλεί μάλιστα, ὁ τότε Ἅγιος Πατριάρχης τῆς Ἀλεξανδρείας καί Μέγας Θεολόγος Ἀθανάσιος, τῆν πολύθεο θρησκεία τῶν τότε Αἰγυπτίων, ὡς ἀθεϊσμό καί τούς Αἰγυπτίους ὡς ἀθέους, δηλ.: 

«Οδέ γάρ λλοτε τν Αγυπτίων θεότης πέπαυται ε μή Κύριος το παντός, ς πί νεφέλης ποχούμενος, τ σώματι κατλθεν κε καί τόν εδώλων κατήργησε τν πλάνην»! [14]

Παρά ταῦτα καί διά ταῦτα, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, συνεχίζει νά μᾶς πληροφορεί, τά ἑξῆς ἐκπληκτικά, διά τήν θεματολογίαν μας:

«πειδή δέ καί εδωλομανία καί θεότης κατεχε τήν οκουμένην καί περί Θεο γνσις κέκρυπτο»! [15]

Μήπως τήν σήμερον, μέ τήν εἰδωλομανία, τήν ἀθεομανίαν καί μασωνομανίαν, τῶν διαθρησκειακῶν καί διαχριστιανικῶν διάλογων, ὑπό τινῶν «ὀρθοδόξων» Κληρικῶν καί θεολόγων, δέν ἀπεκρύβειν ἡ Εὐαγγελική καί Ὀρθόδοξη Θεογνωσία; Μά πόσες φορές νά τό κραυγάσει καί νά τό ἀποδείξει, ὁ ἅγ. Ἀθανάσιος, ἐκ τῆς ἀόρατης καί  Κτιστο-ἄκτιστου Ἔκκλησίας; Ξεκαθαρίζει τό θέμα

«τήν τν θνν εδωλολατρίαν θεότητα καί σέβειαν οσαν πέδειξεν» [16]

παντελῶς, διά νά μή ὑφίσταντο παρανοήσεις, ὑπό τῶν διαδόχων του, 
 «καί τι τν εδώλων θρησκεία θεότης στί καί πάσης σεβείας μεστη» [17] ἤ καί «τατα μέν οτοι μυθολογοσιν· δέ νθεος διδασκαλία καί κατά Χριστόν πίστις τήν μέν τούτων ματαιολογίαν ς θεότητα διαβάλλει» [18], «σπερ γάρ λέγομεν τήν πολυθεότητα θεότητα εναι» [19]  ἤ... ἤ... ἤ... κ.λπ.!

22.                       ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΙΝΟΣ ΝΑΝΙΣΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
Σήμερα, λ.γ. ὁ Πατριάρχης καί Πάπας τῆς Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρος, ἆραγε τίνα σχέση ἔχει μέ τόν Μέγα καί Ἅγιον προκάτοχόν του, τοῦ Ἀποστολικοῦ Θρόνου τῆς Ἀλεξανδρείας; Οὐδεμίαν!!!  Πολύ καλά διαβάζετε, καί δέν εἶναι ὑπερβολικός ὁ λόγος μας, διότι εἶναι ἕνας ἐκ τῶν αἱρετίζων φιλομασονιστῶν καί Ἀρχιοικουμενιστῶν Ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν, δηλ. μᾶλλον ἕνας ἄθεος Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει καί διακηρύττει πιππιληδόν (οὔπς! Σωρηδόν, θέλαμεν νά ποῦμεν), τά ἄθεα «Φαναριώτικα» δόγματα καί  τά πολυποίκιλα κενοφανή ἐκκλησιολογήματα, τινῶν κακοδόξων Φαναριωτῶν Ἐπισκόπων, ὅπως π.χ.:
1ον. Ἀναγνωρίζει τόν Θεοκατάρατον Μονοφυσιτισμό, ὡς μίαν ἀκόμη... «Ὀρθόδοξον Ἀρχαῖαν Ἀνατολικήν Ἐκκλησία» καί ὄχι ὡς αἱρετικούς καί ἀθέους!
2ον. Ἀναγνωρίζει ἐπίσης, τό Θεανθρωπομάχο καί φονικό Ἰσλάμ, ὅτι εἶναι μία ἄλλη δῆθεν μονοθεϊστική θρησκεία, πού πιστεύει τάχα μου στόν ἴδιο Θεό(!) μέ τόν Τριαδικό Θεό τῆς Ὀρθοδοξίας καί δωρίζει μάλιστα, τό «ἱερόν» Κοράνιο, ὡς ἄλογον «εὐλογία», σέ Μουλλάδες «ὁμολόγους» του, ἀντί νά τούς ἀποκηρύττει καί νά τούς καταδικάζει, ὡς ἀπίστους καί ἀθέους!
3ον. Ἀναγνωρίζει ὡστόσο, τήν Πνευματομάχο αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ καί τόν Πάπα, ὡς «ἀδελφή Ἐκκλησία» καί τόν Ἀντίχριστο «γυναικοπρόσωπο» ὡς «ἐν Χριστῷ» ἀδελφοῦλη του, τρομάρα του!
4ον.  Ἀναγνωρίζει μάλιστα, τήν Παναίρεση, τοῦ Ἐκκλησιομάχου καί ΠΣΕφτικου Οἰκουμενισμοῦ, ὡς τήν μόνην καί δῆθεν, «κατά Θεόν ἔνωση», καί δέν τήν ἀντιλαμβάνεται ποσῶς, ὡς τήν κατά διαόλου συνένωση,  μοιχική συνεύρεση καί Θεομάχον συσπείρωση, τῶν ἀθέων Οἰκουμενιστῶν!
5ον. Ἀναγνωρίζει, συναναστρέφεται καί ὑπερτιμά, μέ τά συγκρητιστικά καμώματά του, τόν Σατανόφιλο Μασσωνισμό καί τά ἀνδρογύναια μασσώνους, τούς ὁποῖους διορίζει καί χαρίζει μάλιστα, ἐκκλησιαστικά ἀξιώματα, ἀντί νά τούς ἀποκαλεί μέ ἱερόν θυμόν, ὅπως ὁ Θεάνθρωπος Χριστός ἀποκάλεσε... τούς θεομπαίκτες Ἰουδαῖους! Ἐλπίζομεν μόνον, ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ νά μήν προσπαθεί, νά τόν συναγωνιστεί εἰς τᾶς μασονο-λυκοφιλίας, διότι ἡ Θρονική Ἐπιτροπή περί τῶν οἰκονομικῶν τῆς ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, συνεργάτης-θεολόγος τῆς ἱ. Μητροπόλεως, μᾶς κατάγγελνε, ὅτι πρόκειται περί «μή βέβηλους» Μασσωνιστᾶς! Μακάρι νά ἦτο καί νά εἶναι συκοφαντία...

Ἆραγε εἶναι ἤ ὄχι, μικρός, νανίσκος καί μάλιστα αἱρετικότατος λυκοποιμῆν, συγκριτικά, μέ τόν ἐν λόγῳ διάδοχο τοῦ, τόν Μεγάλον καί Ἅγιον Ἀθανάσιον;


23.                       Η ΘΕΣΗ ΤΙΝΟΣ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ
Φυσικά, οὔτε καί οἱ σύγχρονοι Θεοφόροι καί Ἅγιοι Γέροντες, θά συμφωνοῦσαν, μέ τό χλιαρό καί ἀντιπαραδοσιακό πνεῦμα, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ἀθανασίου κ.ἄ. τινῶν Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν, διότι π.χ. ὁ Ἅγιος Γέρων Παΐσιος, διδάσκει τά ἄκρως ἀντίθετα, ἐξ ὅσων κατηχεί πλανερῶς τόν λαό τοῦ Θεοῦ, ὁ ἐν λόγῳ Σεβασμιώτατος κ.ἄ., διότι, ὁ ἅγ. Γέρων Παΐσιος, εἶχεν πραγματική, πατρικήν εὐαισθησίαν καί Θεογνωσία περί τοῦ ἀθεϊσμοῦ, ὡς ἀπλανής Διδάσκαλος καί «ἐπόμενος τοῖς θεῖοις Πατράσιν» τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, πού μᾶλλον, οὔτε καί αὐτά τά ἱ. καλοῦδια, ἔπεσαν εἰς τήν ποιμαντική ἀντίληψιν τῶν Παναγιώτατων, Μακαριώτατων καί Σεβασμιώτατων κ.λπ.... κρίμας, διότι τό πιό κάτω δίδαγμα, λέχθηκε τό 1974, καί δημοσιεύθηκε τό 2010, δηλ. στόν αἰῶνα μας, πού ἄρα εἶχεν ὅντως σοβαράν πνευματικήν ἐπίγνωσιν καί συναίσθησιν, ὁ Γέρων τοῦ Θεοῦ, τί ἐστίν ἀθεϊσμός καί ἀπό πόθεν ἐκπορεύεται...! Εἶναι καί πάλιν ἐκπληκτικόν, πού Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας, φέρει νά ἔχει τήν ἱεράν καί καλήν ἀνησυχίαν καί νά τόν ἀπασχολεί θερμά τό ζήτημα τῆς ἀπιστίας, τῆς ἀθεΐας, τῶν αἱρέσεων κ.ἄ. ταυτόσημων θεμάτων, τά ὁποία, ἀναπτύσσονται ἀρίστως καί ἀρμονικῶς, μέ πλήρην διαχρονική καί Πατερικήν συμφωνία, καθῶς καί μέ θεολογικήν ὀρθόδοξη ἀκρίβειαν, ἐπί τούς διαχρονικούς τεθεωμένους Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας· καταγράφονται δηλαδή, πέραν τῶν τριάντα εἰδικῶν, κατηχητικῶν ἀναφορῶν, εἰς τά συγκεκριμένα λεξίδια, «ἀπιστίας» καί «ἀθεΐας» σέ ἕναν καί μόνον τόμον!

Κατά τά ἄλλα, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Λεμεσοῦ, μᾶς διδάσκει:
«στήν ρθόδοξη κκλησία λάχιστοι λόγοι τν Πατέρων πάρχουν πού νά πολεμον τήν θεΐα... λλά περί θεΐας λάχιστοι (λόγοι) σχολήθηκαν. Δέν τούς πασχολοσε ατό»!

Τί νά πρωτοπεῖ κανείς ἐπ΄αὐτοῦ; Γιά νά δοῦμεν τότε, τί μᾶς διδάσκει καί ὁ Γέρων Παΐσιος... καί ἄς προβληματιστεί ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἄνθρωπος, πού ἐπιθυμεί νά εἶναι ὁπαδός τοῦ Θεανθρώπου, ἀντί τῶν τρεπτῶν ἀνθρώπων.

Μᾶς διδάσκει ὅμως, ὁ μόλις σύγχρονος καί τεθεωμένος φίλος τοῦ Θεοῦ, τά ἑξῆς σημαίνοντα:

«Τό ερωπαϊκό πνεμα πολύ κακό κανε. Ατό εναι πού σακάτεψε τούς νθρώπους. Ο νθρωποι τώρα θά ταν σέ πολύ καλή πνευματική κατάσταση, γιατί ο πιό πολλοί λίγο-πολύ εναι μορφωμένοι, καί θά μποροσες νά συνεννοηθς. λλά τούς δίδαξαν τήν θεΐα, λα ατά τά σατανικά, πότε τούς χρήστεψαν καί δέν μπορες νά συνεννοηθς». [20]
Ἀλλοῦ, διδάσκει, ὁ Θεοφόρος Γέρων:

«μες ο μοναχοί, λλά καί ο κληρικοί, σκορπομε θεΐα, ταν δέν ζομε σύμφωνα μέ τό Εαγγέλιο. κόσμος χει νάγκη πό τίς ρετές μας χι πό τά χάλια μας. δίως τό παράδειγμα τν μοναχν στούς κοσμικούς εναι πολύ μεγάλο πράγμα! Ο κοσμικοί φορμή ζητον, γιά νά δικαιολογήσουν τίς μαρτίες τους. Γι΄ατό θέλει πολλή προσοχή. (...) ν μως φταίη νας δεσπότης, νας παπάς, νας καλόγερος, δέν φταίει Χριστός. λλά ο νθρωποι δέν πάνε ς κε. «ντιπρόσωπος το Χριστο δέν εναι;» λένε. Ναί, λλά ναπαύεται Χριστός μέ ατόν τόν ντιπρόσωπο; δέν σκέφτονται τί τόν περιμένει ατόν τόν ντιπρόσωπο στήν λλη ζωή. Γι΄ατό μερικοί πού σκανδαλίζονται πό μερικά γεγονότα καταλήγουν νά μήν πιστεύουν, γιατί δέν καταλαβαίνουν ο καημένοι τι πως, ν φταίει νας χωροφύλακας, δέν φταίει τό θνος, τσι κι ν φταίει νας παπς, δέν φταίει κκλησία». [21]
Ἀλλ΄ ἐπισημαίνει μάλιστα, μέ Προδρομικό ὕφος καί θεῖον ἀλλαλαγμόν, σέ ἀντίθεση μέ ἄλλους σημερινούς χλιαρούς ποιμένες, ὡς γνήσιος καί καλός ποιμήν καί ἀπόλυτα εὔστοχος, ὡς Θεηγόρος ἐπισκοπεύων, τήν Λογικήν Ποίμνη τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, διδάσκοντας τά ἑξῆς, κατά τῶν ἀδύστακτων κοσμικῶν ἐπιστημόνων-«ὀρθόδοξων»-Μεταπατερικῶν, Νεοβαρλααμιτῶν, Νεονικολαϊτῶν καί Οἰκουμενιστῶν, δηλ, κατά τῶν ἀθέων-«ἐνθέων»-Κληρικῶν καί λαϊκῶν θεολόγων κ.ἄ.:

«Καί βλέπεις, τώρα μάχονται τήν κκλησία, γωνίζονται γιά τήν καταστροφή της. Καλά, νά πομε, δέν πιστεύουν, διδάσκουν τήν θεΐα. λλά νά μήν ναγνωρίζουν τό καλό πού προσφέρει κκλησία καί νά τά βάζουν μέ τήν κκλησία; Ατό χει πολλή κακότητα. Νά μήν ναγνωρίζουν π.χ. τι κκλησία προστατεύει τά παιδιά, τά βοηθάει νά μή γίνουν λητάκια, νά γίνουν καλοί νθρωποι; Ατοί προωθον τά παιδιά στό κακό· πιτρέπουν τήν καταστροφή τν παιδιν λεύθερα. ν κκλησία τί διδάσκει; «Νά εναι νέος φρόνιμος, νά σέβεται τούς λλους, νά διατηρηθ γνός, γιά νά παρουσιασθ στήν κοινωνία σωστός νθρωπος (...)». [22]

Καί σέ ἄλλο σημεῖο, πάλιν κάνει ἀναφορά, διά τούς ἄθεους-αἱρετικούς καθηγητές θεολόγους (Κληρικούς καί λαϊκούς) τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, στενάξτε καί κλάψτε, διά τήν κατάντια μας:

«(...) λλά καί στήν Θεολογία τί γίνεται; χει νας θεος πτυχίο τς Θεολογίας καί τόν φήνουν νά διδάσκη θρησκευτικά. Δέν ξετάζουν μως· θρησκευτικά διδάσκει θεΐα; «Δέν μπορομε, λένε, νά τόν βγάλουμε». ν νας φιλόλογος πάη νά διδάξη μαθηματικά, θά τόν φήσουν; (...) Βλέπεις καθηγητή  Θεολογίας νά μήν πιστεύη, νά βρίζη μπροστά στούς φοιτητές τούς Προφτες καί νά μήν τόν βγάζουν. Μά τί θέλεις, καλέ μου νθρωπε, στήν Θεολογική Σχολή; σύ τί θεολόγους θά βγάλης; Πόσο χουν πιδράσει ο Προτεστάντες, ο Καθολικοί (=Παπικοί)! Τό θεο πνεμα πόσο μπκε στόν Καθολικισμό(=Παπισμό)! (...)». [23]

24.                       ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Διά τήν στενότατην καί ἄμεσον θεολογικήν σχέση καί ἐκκλησιολογικήν σύνδεση, τοῦ ἀθεϊσμοῦ-ἀπιστίας-αἱρέσεως-εἰδωλολατρίας-ἀσέβειας-θρησκοληψίας κ.λπ. ἔχουν συγγράψει, πλῆθος πολλῶν ἄλλων Θεηγόρων Πατέρων, στά πλείστα συγγράμματά των, καί ἀσφαλῶς ἔχωσιν πολεμήσει σφοδρότατα, τόν ἀθεϊσμόν, σέ κάθε σελίδα, σέ κάθε πρόταση, σέ κάθε σύγγραμμά των. Εἶναι φύσει ἀδύνατον, νά σᾶς παραθέσωμεν, ὅλα τά ἀξιόλογα καί σημαίνοντα στοιχεία, πού περισυλλέξαμεν, ὡς οἱ μέλισσες, διά χάριν σας, ὐπό τήν πλούσια καί ἀστείρευτην ἱ. πηγήν τῆς Πατερικῆς Γραμματείας. 

Διά τό παρόν θέμαν, τοῦ ἀθεϊσμοῦ-ἀπιστίας, ἔγραψεν [24] Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος Ἐπίσκοπος Κων]πόλεως [25]· ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς Ἐπίσκοπος Θες]νίκης [26]· ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως [27]· τέλος καί ὁ Μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ἅγ. Παῦλος [28]· κ.ἄ. πολλοί!

25.                       ΦΑΝΕΡΗ Η ΔΥΣΑΡΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΗΜΑ
Ἵσως, ἄν μᾶς δωθεί καί πάλιν εὐκαιρία, σέ κάποιαν ἄλλη μελέτη, νά σᾶς παραθέσωμεν καί τά ὑπόλοιπα σημεῖα καί στοιχεῖα. Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, ἄν μετά καί ἀπό τήν παροῦσα ἐπίπονη μελέτη ἑνός ὁλάκερου μηνός, θά ὑφίστανται, τινές ἀθεολόγητες φωνές, Κληρικῶν καί λαϊκῶν, πού νά ἀποροῦσιν καί νά δηλώνουσιν ἀκόμη, ἄγνοια ἤ δῆθεν γνῶσιν, περί τινᾶς ἀντιευαγγελικῆς διάκρισης τοῦ ἀθεϊσμοῦ/αἱρέσεως. Ἡ παροῦσα μελέτη, θά γραφόταν καί πάλιν, πρωτοῦ παρατηρήσωμεν, τινά ἐπισκοπικήν ἀβλεψίαν καί ἀστοχίαν, ὑπό τοῦ ἀγαπητοῦ Ποιμένος καί Σεβασμιωτάτου, διά τά παράδοξα καί κακόδοξα, ἐξάπαντος δημόσια λεχθέντα καί γραφθέντα του, διότι  στενός συνεργάτης τοῦ ἀπολογητικοῦ ἱστολογίου μας καί ἐν Χριστῷ ἀδελφός μας, παραδοσιακός ἱεροψάλτης τινᾶς ἐνορίας, μᾶς ζήτησε στό μόλις πρόσφατο παρελθόν, νά ἀποσαφηνίσουμεν μέ ἀκρίβειαν, σέ κάποιαν φάσιν, τό ὅλον θέμα, διότι ἀρκετοί πιστοί τῆς Ἐκκλησίας μας, τό εἶχαν ἀπορία. Ἄρα ὁ Σεβ. τῆς Λεμεσοῦ, ἦταν μία εὐλογημένη ἀφορμή, διά νά στρωθῶμεν στήν ἔρευναν καί τήν μελέτη... καί τόν εὐχαριστοῦμεν σίγουρα καρδιακῶς! Τήν εὐχή του νά ἔχωμεν. Μία βασική καί ἐπιλογική ἀπορία ὅμως, βασανίζει, τήν ὅλη προβληματική μας ἐργασία...

26.                       Η ΡΩΜΑΝΙΔΕΙΑ ΘΕΣΙΣ
Ἄν ὄντως, ἅγιε Λεμεσοῦ, ὡς Σεῖς μᾶς διδάσκετε, ἔχετε κάποιο ποιμαντικό, ἔστω καί λογικόν δίκαιον, καί ὅντως δέν ἀπασχολοῦσε τούς Ἁγίους Πατέρες ὁ ἀθεϊσμός· καί ἄν ὅντως καί πάλιν, ὑφίστανται, ἐλάχιστα γραπτά των περί τῆς ἀθεΐας· καί ἄν ὅντως μᾶς λέτε τήν πάσαν ἀλήθεια, ὅτι ἐλάχιστα συγγράμματα τῶν Θεηγόρων Πατέρων πολεμῆσαν τῆν ἀπιστία καί τήν σατανική ἀθεΐα· τότε... ποῦ, πῶς, γιατί, καί μέ ποῖον τρόπο, ὅλα τά πιό πάνω ἀναντίρρητα, σωρηδόν στοιχεία, ἐκ τῆς Πατερικῆς Γραμματείας, ἀνατρέπουν ῥιζηδόν, τήν ἄτοπον «κατηχητικήν» στάση σας, ἐπί τοῦ ἀθεϊσμοῦ; Μάλιστα τό ὅλον θέμα, τό ἀποσαφηνίζει μέ τό περίφημο δογματολογικό σύγγραμμα τοῦ καί ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, σέ εἰδικότατον κεφάλαιο «Ἀθεΐα, θρησκεία, Ἐκκλησία» τό ὁποῖον, στηρίζεται κατά βάσιν, εἰς τίς προφορικές παράδοσεις καί τήν Πατερική Διδασκαλία τοῦ Προφήτου τῆς Ρωμηοσύνης, τοῦ μακαριστοῦ Καθηγητοῦ καί ὁσίου Πατέρα π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, τόν ὁποῖον ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ, τόν εἶχε καί διδάσκαλον ἄν δεν ἀπατῶμαι! Διδάσκει, περί τῆς ἀθεΐας, ὁ σύγχρονος καί περίφημος Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας π. Ἰ. Ρωμανίδης τά ἑξῆς :

«Ο Πατέρες θέους νομάζουν καί τούς αρετικούς. Τί ννοον μέ τήν λέξη θεος; ννοον τι ατός θεός στόν ποον πιστεύουν ατοί δέν πάρχει. Εναι νύπαρκτος. Ατό ννοον ο Πατέρες τς κκλησίας ς νυπαρξία το θεο στόν ποο πιστεύει νας αρετικός εδωλολάτρης. Ατός θεός δέν πάρχει. Ποιός Θεός πάρχει; Θεός το βραάμ, το σαάκ, το ακώβ. Δηλαδή, γιά τούς Πατέρες, μόνος Θεός πού πάρχει εναι Θεός, ποος φθη “τος Προφήταις, τος ποστόλοις, τος γίοις τς κκλησίας”». [29]

Εἰκάζωμεν, ὅτι ὁ καλός ποιμένας τῆς Λεμεσοῦ, θά συμφωνεί ἀπόλυτα μέ τήν στάση τοῦ Καθηγητοῦ του.

27.                       ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ «ΙΕΡΟΚΡΥΦΙΩΣ»
Ἀναμένομεν, ὅτι ἴσως, κάπου νά Σᾶς παρεξηγήσαμεν ἤ νά Σᾶς παρανοήσαμεν καί νά καταλάβαμεν κάτι-κάπου λάθος, γι΄αὐτό θά ἀναμένωμεν καί πάλιν, νά λάβουμεν μίαν εὔλογον πατρικήν διόρθωσιν, ὅπου τυχόν λαθέψαμεν ἤ Σᾶς ἀδικήσαμεν, μίαν ἀνταπάντηση τουλάχιστον καί δημοσίως μάλιστα, ὄχι «ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ» καί ἰδιαιτέρως, ὅπως τίς προάλλες, πού μᾶς προσέγγισε «ἱεροκρυφίως» νεαρός κληρικός ὑποτακτικός σας, λές καί εἶναι προσωπικά τά ζητήματα, στά περί τοῦ... Ντόρτμουντ τῆς Γερμανίας, τοῦ Μοναχοῦ Ἰωσήφ κ.ἄ. τινῶν! Ἀκόμα καί διά ταῦτα, τά τοῦ παρελθόντος δηλ. ζητήματα, τά ἄκρως κακόδοξα καί ἀπαράδεκτα, ἡ Συνείδηση τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Σεβασμιώτατε κύριε Ἀθανάσιε, Σᾶς ζητεῖ δημοσίως, ἐπίμονα καί ἔμπονα, τίς ὅποιες Ποιμαντικές ἐξηγήσεις καί τά σαφέστατα ξεκαθαρίσματα, ἀπό Σᾶς καί μόνον προσωπικά, καί ὄχι ἀπό ἄστοχους μεσίτες ἤ παράφωνους κράχτες Σας, γιά νά διδαχθῶμεν ἔν τίς ἔργοις, τό Ἀποστολικόν γραφθέν, τό παντί τῷ αἰτοῦντι, δίδε Ἐπίσκοπε τοῦ Χριστοῦ, τήν καλήν ἀπολογίαν!




28.                       Ο  ΝΕΟΑΘΕϊΣΜΟΣ ΘΕΡΙΖΕΙ
Καί ἐνῶ τῆν ἴδια στιγμή, ποιμένες καί θεολόγοι τῆς Ἐκκλησίας, «γρόν γόρασαν» περί τήν γενικήν καί σύμπασα αὐξανόμενην ἀθεΐαν ἀλλά καί διά τήν εἰδικήν μάστιγα τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ, οἱ ἄθεοι «ἐπιστημολόγοι τοῦ δρόμου» (τοῦ πεζοδρομίου κατ΄ἀκρίβειαν!) συγγράφουσιν σύγχρονα πολυποίκιλα συγγράμματα περί τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί μολύνουν τίς διάνοιες καί ψυχές τῶν ἀναγνωστῶν τους. Μοναδική ἐξειδικευμένη θεραπεία, ἐκ τῆς νευροβιολογικῆς νόσου τῆς ἀθεΐας ἤ καί θρησκοληψίας, τοῦ ἀγνωστικισμοῦ, τῶν ἀθρήσκων, τῶν οὑμανιστῶν, τῶν ὑλιστῶν εἶναι ἡ Μυστηριακή Φίλη Ὀρθοδοξία.  

Σημειῶνει ὁ καθηγητής τοῦ Ἀθεϊσμοῦ καί τῆς Φιλοσοφίας Peter Boghossian, ὁ ὁποῖος ἀνήκει εἰς τό δυναμικό προσωπικό τοῦ Richard Dawkins:

«Στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο, διαθέτουμε έναν μόνιμο «στρατό» από μισό και πλέον εκατομμύριο άτυπους επιστημολόγους του δρόμου έτοιμους γιά δράση, εφόσον τους δοθούν τα απαραίτητα εργαλεία, αναλαμβάνοντας να απαλλάξουν τους ανθρώπους από τήν πίστη τους. Σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες κατοικούν σχεδόν 320 εκατομμύρια άνθρωποι. Τό 5% του πληθυσμού της χώρας δεν πιστεύει στον Θεό». [30]

Καί ἀλλοῦ καταγράφει ἐμφανῶς:

«Αν θέλετε νά κατεδαφίσετε ένα οικοδόμημα, ἀρχίστε από τή βάση. Αφαιρέστε τά ὑποστυλώματα καί τίς φέρουσες δοκούς καί όλη η κατασκευή θά καταρρεύσει. Η πίστη είναι η βάση. Η πίστη συγκρατεί τη συνολική δομή των πεποιθήσεων. Γκρεμίστε την πίστη καί ολόκληρο τό οικοδόμημα θά καταρρεύσει... Προτείνω ωστόσο νά προχωρήσουμε ανακατευθύνοντας τις επιθέσεις μας κυρίως στην πίστη. Υπονομεύοντας την πίστη, είμαστε σέ θέση νά υπομονεύσουμε σχεδόν όλες τις θρησκείες ταυτόχρονα... Επομένως, οι παρεμβάσεις μας πρέπει νά ἔχουν στόχο την πίστη καί όχι τη θρησκεία». [31]
Τά κριτικά συμπεράσματα, εἶναι ὁλόδικά σας, τόσον πρός τήν κατεύθυνση τῶν φλουφλουριστῶν καί ἀνέμελων «καλῶν ποιμένων» τῆς Ἐκκλησίας, πού τυρβάζουν καί φαντάζονται περί ἄλλων τινῶν, πλήν τοῦ σκοποῦ τῆς ἀποστολῆς των, ὅσον καί πρός τήν ἐπιθετική μάνητα, τῶν συγχρόνων φανατικῶν Νεοαθεϊστῶν. Τό ἐν λόγῷ ἀπομαγνητοφωνημένο κείμενο τοῦ περιοδικοῦ τεύχους τῆς ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, τό ὁποῖον πρόκειται περί τινᾶς παρελθοντικῆς κατηχητικῆς ὁμιλίας τοῦ Σεβ. κ. Ἀθανασίου, περιλαμβάνει πλήθος ἄλλων ἀθεολόγητων πλανῶν καί κακοδοξιῶν π.χ. ὅπως τό σαχλεπίσαχλο κακόδοξο ἀνέκδοτο μέ τον «Μέγα Ναπολέοντα», στό ὁποῖον γίνεται γραπτή ἀναφορά περί «καθολικούς πισκόπους», περί «κπροσώπους τς κκλησίας» τοῦ Παπισμοῦ (δέν γίνεται ποσῶς ἡ ποιμαντική διευκρίνιση, ἀλλ΄οὔτε τείθενται ἐντός εἰσαγωγικῶν, ἡ ἀναφορά, σέ ἑτερόδοξον ὁμολογίαν), ἀφήνοντας στό ὁρθόδοξο ἀναγνωστικό κοινό, τόσον ὁ Σεβασμιώτατος ὅσον καί ἡ Συντακτική Ἐπιτροπή, νά νοηθεί, ὅτι ὑφίσταντο δύο τινές Ἐκκλησίες!! Ἄπαγε τῆς ἀνοησίας δηλαδή!!! Ἡ παροῦσα θέση μας, δέν εἶναι καθόλου αὐθαίρετη, διότι τό ἀποσαφηνίζει καθαρά, σέ ἄλλο τινά κακόδοξο σημεῖο, στό ὁποῖον ὁ Σεβ. κάνει ἀναφορά περί τῆς «Δυτικῆς Ἐκκλησίας»! Δηλαδή, κατά τόν Σεβ. Λεμεσοῦ, ὑφίσταντο, δύο τινές Ἐκκλησίες, ἡ μία στήν Ἀνατολή καί ἡ ἄλλη εἰς τήν Δύση; Τραγελαφικά πράγματα, δαπέδιου κλαυσίγελου. Σέ ἄλλο σημεῖο περί τῆς ἐλλειποῦς ἀναφορᾶς του, εἰς τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμά, παραλείπονται βασικά ἱστορικο-θεολογικά σημεῖα! Ποιός, ποιοί καί γιά ποῖον λόγο κατεδίκασαν καί φυλάκισαν τόν Ἅγιο Γρηγόριον Παλαμᾶ; Μέ ποῖον τρόπο, ἔπειτα, δικαιώθηκε καί βάση τίνων Θεοφόρων Συνόδων; Ποῖα ἡ συγκεκριμένη αἵρεσις καί ποιοί συγκεκριμένοι αἱρετικοί, καταδικάστηκαν τελεσίδικα, εἰς τήν ἱ. δικαίωσην τοῦ Παλαμᾶ; Σέ γενικές γραμμές, τό κείμενο τοῦ κ. Ἀθανασίου, παραθέτει γενικά ὁρθόδοξες θέσεις περί τῆς ἐξαιρετικῆς θεματολογίας του, ἀλλά τά ἐν λόγῳ σημαίνοντα σημεῖα καί οἱ παραλήψεις ἄλλων τινῶν, μᾶς σκανδαλίζουν καί μᾶς προβληματίζουν σαφῶς, διότι σερβίρουν ἀνεπαίσθητα τινά ὑποδόροιαν κακοδοξίαν καί διότι συγχαῖουν τήν Ὀρθόδοξον Πίστη τῶν ἁπλῶν ἀδελφῶν μας... Ἀπό τούς Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας ἀναμένουμεν τήν κατηχητικήν καί δογματολογικήν ἀκρίβειαν στά περί τῆς Πίστης μας, διότι, ὁ ἀθεϊσμός καί οἱ αἱρέσεις θερίζουν τήν ἀνθρωπότητα. Ἄς άναλάβει τότε, τήν ἀπόλυτον εὐθύνη, τῶν πιό πάνω στρεβλῶν καί ἀθεολόγητων ἀπόψεων, ὁ ἀρθρογράφος Ἐπίσκοπος τῆς Λεμεσοῦ, μιᾶς καί ἡ παροῦσα δήλωσή μας, διατυπώνεται ἐπίσημα, εἰς τό περιοδικόν τεύχος.

Ὑστερόγραφον

Ἆρα γέ Σεβασμιώτατε, θά μᾶς τιμήσετε, κάποτε, μέ εἰδικήν καί διεξοδικήν, ἐξάπαντος γραπτήν καί Ποιμαντική ἀπολογίαν, διά τά ὅσα κακόδοξα Σᾶς καταγγέλνουν δημόσια, κατά καιρούς, μερικοί ἀξιότιμοι κύριοι θεολόγοι κ.ἄ., καθῶς καί ἐμεῖς Σᾶς καταγγέλνομεν υἱκῶς, δημόσια καί ἔμπονα, ὡς οἱ τελευταίοι τῶν πιστῶν τοῦ ποιμνίου Σας, διά τῶν ὅσων ἀτυχέστατων, ἀτσεκάριστων, ἄστοχων, λεχθέντων, πραχθέντων καί γραφθέντων Σας· τά ὁποῖα βρίσκονται εἰς τήν δημοσιότητα;
Νομίζετε, ὅτι ἡ μή ἱερᾶ σιωπή, στά θέματα Πίστεως, εἶναι ποιμαντικό ἀτοῦ;

Τοῦ Παναγιώτη Νούνη





Σημειῶσεις:

[1] ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΛΕΜΕΣΟΥ: «ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ», ΕΤΟΣ15ο, Τεύχος 84ο , ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2015, σελ.3-6.

[2] Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Δογματικά Α΄, ΕΠΕ 1ος Τόμος, Ἔκδοσις Ἀκριβῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Α΄(3), σελ.60-65.

[2α] Τοῦ αὐτοῦ, ΕΠΕ 5ος Τόμος, Διάλογος κατά τῶν Μανιχαίων, 60,11, σελ.206.

[2β] Τοῦ αὐτοῦ, ΕΠΕ 9ος Τόμος, Λόγος εἰς τήν Ἁγίαν Παρασκευήν καί εἰς τόν Σταυρόν, 6,13, σελ.90.

[2γ] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., Ἐγκώμιο στήν Ἁγία καί ἔνδοξο Μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ Βαρβάρα, 5,16, σελ.374.

[3] Ἱουστῖνου τοῦ Φιλοσόφου καί Μάρτυρος, ΕΠΕ, Ἀπολογία Α΄, Προλογική ἔκκλησις ὐπέρ δικαῖας κρίσεως τῆς ὑποθέσεως τῶν Χριστιανῶν, 4,9 - 5,2, σελ.80-81. [Μετάφραση: Καί μερικοί ἀπό τούς ἐθνικούς φιλοσόφους, ἐδίδαξαν ἀθεΐα, τά ὁποῖα καταγγέλουσιν ἄλλοι παλαιοί ποιητές, π.χ. τόν Δία ὡς ἀσελγῆ μαζί μέ τά παιδιά του. Γιά ἐμᾶς ὅμως, τούς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ὑποσχόμαστε καί ὁμολογοῦμεν, νά μήν διαπράττωμεν ἀδικίες καί νά μήν δεχόμαστε, τέτοια ἄθεα δόγματα, τά ἄθεα δόγματα τοῦ Παγανισμοῦ δηλ, δέν μᾶς ἐξετάζετε μέ δικαίαν δίκην, ἀλλά μάλιστα μᾶς τιμωρεῖτε ἀπό ἐμπάθεια, ἀδιακρίτως καί μέ παραλογισμόν καί παρορμώμενοι ἐκ μάστιγος φαύλων δαιμόνων.]

[4] Γεωργίου Μπαμπινιώτη, Μικρό Λεξικό τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γλῶσσας, Β΄Ἔκδοση, Κέντρο Λεξικολογίας, Ἀθήνα 2009, σελ.35, σελ. 129.

[5] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ΕΠΕ 1ος Τόμος, Διάλογος Ἱστορικός Παλλαδίου, Ἐπισκόπου Ἑλενουπόλεως, γενόμενος πρός Θεόδωρον, διάκονον Ρώμης, περί τοῦ βίου καί τῆς πολιτείας τοῦ Χρυσοστόμου, Ἐπισκόπου Κων]Πόλεως, Κεφ. ΙΗ΄, σελ.246-247. [Σέ ἐλεύθερη ἀπόδοση: ὁ ἅγιος Ἰ. Χρυσόστομος, ἔχοντας νά ἀντιμετωπίσει τόν κίνδυνον τῆς αἱρέσεως καί τήν διαστροφή τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, χωρίς νά σιωπᾶ ὕποπτα καί νά ἀδιαφορεί κοιμώμενος τῆς ἀθεΐας τόν ὕπνον, ὡς ἄθεος Ἐπίσκοπος, καί χωρίς νά διστάζει ἀπό τό πάθος καί τόν φόβο τῆς φιληδονίας, φώναξε δυνατότερα καί ἐκ τῆς σάλπιγγος, χωρίς νά εἶναι ἄγνωστη ἡ φωνή του ἀλλά μάλιστα ἦτο καί εἶναι σημαίνουσα πρός τό ποίμνιό τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ΄ἀποκαλύπτει παρέχοντας τήν ὁλοφάνερη γνώση τῆς διαβολικῆς ἀθεΐας καί αἱρέσεως, παρακαλοῦσε τούς πάντες νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τά κακόδοξα καί τά ἄθεα δόγματα.]

[6] Τοῦ αὐτοῦ, ΕΠΕ 2ος Τόμος, Ὑπόμνημα εἰς τήν Γένεσιν, Ὁμιλία Ζ΄, 6, 15-25, σελ.184-185. [Μετάφραση: Νά βιάζετε τούς ἐαυτούς σας καθῶς παρατηρεῖτε  τήν ὁρατή κτίση καί δημιουργία εἱς προσευχητικήν δοξολογίαν πρός Τόν Τριαδικό Θεό, τόν Δημιουργό τοῦ παντός. Καί τό ὅτι δέν πλησιάζετε, ἀλλ΄οὐτε μπορεῖτε νά ἀντιληφθεῖτε τέλεια τόν σκοπόν ἀπάντων τῶν δημιουργημάτων, ἄς μη γίνει αἰτία καί πρόφασις νά γίνουμεν ἄθεοι ἤ ἄπιστοι, ἀλλά ἄς γίνει ἀφορμή δοξολογίας πρός τόν Θεό. Αὐτό εἶναι (ἡ δοξολογία πρός τόν Θεό) χαρακτηριστικόν, καλοπροαίρετης καί εὐγνωμονοῦσας διάνοιας ἤ προσωπικότητας καί κεκαθαρμένης ἤ φωτιζομένης ψυχῆς, ἡ ὁποῖα εἶναι ἀδιαλείπτως γρηγοροῦσα.]

[7] Τοῦ αὐτοῦ, ΕΠΕ 8ος Τόμος, Ὑπόμνημα στόν Ἡσαΐα, σελ.478.

 [8] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., Λόγος Α΄, Ὁμιλίες στή Γένεση, σελ.20.

[9]+[10] Τοῦ αὐτοῦ, ΕΠΕ 17ος Τόμος, Ὑπόμνημα πρός Ρωμαῖους Ἐπιστολή, σελ.14, σελ.112.

[11] Τοῦ αὐτοῦ, ΕΠΕ 13ος Τόμος, Ὑπόμνημα εἰς τό Κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον Β΄, Ὁμιλία ΚΗ΄, 3,5, σελ.462-463.

[12] Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας τοῦ Μεγάλου, Ἅπαντα τά ἔργα, ΕΠΕ Τόμος 1ος , Ἀπολογητικά, σελ.330.

[13] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.124.
[14] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.322.
[15] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.260.
[16] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.202
[17] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.256.
[18] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.232.
[19] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.196.

[20] Γέροντος Παϊσίου Ἀγιορεῖτου, Λόγοι Α΄, Μέ πόνο καί ἀγάπη γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, Ἕκδοση: Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Σουροτή Θες]νίκης, 2010, σελ.207.

[21] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.319-320.
[22] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.346.
[23] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.295.

[24] Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ΕΠΕ Τόμος 15ος Β, ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕ΄, Πρός Κοσμᾶν, τόν θεοφιλέστατον διάκονον τῆς Ἀλεξανδρείας, Περί κοινοῦ καί ἰδίου, τουτέστιν οὐσίας καί ὑποστάσεως, (παραπέμπει στόν Γρηγόριον Θεολόγο), «Καί τό Βάπτισμα τήν τελείωσιν ἔχει· οἶδας ὁ μυηθείς, ἄρνησις ὄν ἀθεΐας καί ὁμολογία Θεότητας», σελ. 284-287.

[25] Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ΕΠΕ 4ος Τόμος, Λόγος Μ΄, Εἰς τό ἅγιον Βάπτισμα, 45,5, «Εἰ δέ τί θηρίον αἱρετικόν καί ἀλόγιστον, κάτω μεινάτω, ἤ κινδυνεύσει λιθοβολούμενον τῷ λόγῳ τῆς ἀληθείας. Βαπτίσω σέ μαθητεύων εἰς ὄνομα Πατρός καί Υἱοῦ καί ἁγίου Πνεύματος. Ὄνομα δέ κοινόν τῶν τριῶν ἕν, ἡ Θεότης. Γνώση καί τοῖς σχήμασι καί τοῖς ῥήμασιν, ὡς ὅλην ἀποπέμπῃ τήν ἀθεΐαν, οὕτως ὅλη Θεότητι συντασσόμενος»,  σελ.374.

[26] Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ΕΠΕ 4ος Τόμος, Ἐπιστολαῖ, 8. Πρός τόν εὐλαβέστατον ἐν μοναχοῖς κυρ Διονύσιον, «Τριῶν ὄντων τῶν τῆς ἀθεΐας ὡς εἰπεῖν γενῶν... Ἕν μέν δή γένος ἀθεΐας ἐστίν ἡ πολυειδής πλάνη τῶν ἑλληνιζόντων... Δεύτερον δέ γένος ἀθεΐας ἐστίν ἡ πολυσχεδής καί πολύμορφος ἀπάτη τῶν αἱρετικῶν... Τρίτον δέ ἐστιν εἴδος, οὐ πόρρω τῆς ἀνωτέρω πονηρᾶς ξυνωρίδος, τό παραιτεῖσθαι τί λέγειν τῶν δεδογμένων περί Θεοῦ...»,
Μετάφραση: «Τρία εἶναι τά γένη τῆς ἀθεΐας... Ἕνα πρῶτο λοιπόν, γένος τῆς ἀθεΐας, εἶναι ἡ πολυποίκιλη πλάνη τῶν ἑλληνιστῶν φιλοσόφων... Δεύτερο γένος τῆς ἀθεΐας, εἶναι ἡ πολυσχιδής(=πολύπλευρη) καί πολύμορφη (=πολυσύνθετη ἤ πολύπλοκη) ἀπάτη τῶν αἱρετικῶν... Τρίτον εἴδος λοιπόν, τῆς ἀθεΐας, ὄχι μακράν ἐκ τῆς προαναφερθήσας πονηρᾶς δυάδος, εἶναι τό νά παραιτῆται κανείς ἤ καί νά σιωπᾶ (ἤ καί νά ἀποκρύβει, σημαίνουσες πληροφορίες, περί τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν) καί νά παύει νά ὁμιλεί, περί τήν δογματολογικήν διδασκαλίαν καί ἀκρίβειαν τῆς Πίστης...»,  σελ.404-415.

[27] Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ (Μελέται Θρησκευτικαῖ καί ἠθικαῖ), Ἔκδοσις ἑβδόμη, Ἐκδόσεις: Νεκτάριος Παναγόπουλος, Ἀθῆναι 2008, Κεφ. Α΄ Περί Πίστεως: 10. Εἰκών τοῦ ἀπίστου, 11. Εἰκών τῆς ἀπιστίας, 15. Εἰκών τοῦ μή εἰς Θεόν πλουτοῦντος ἤτοι εἰκών τοῦ ὑλιστοῦ, 16. Ὁ ἄπιστος ἐν τῇ κοινωνίᾳ, 19. Μελέτη περί βλασφημίας, 21. Περί ἀσεβείας καί εἰκών τοῦ ἀσεβοῦς, Κεφ. Γ΄ Περί Ἀγάπης: 5. Περί δεισιδαιμονίας καί δεισιδαίμονος, Κεφ. Δ΄ Περί Ἠθικοῦ Νόμου: 3. Περί τοῦ ἀνθρώπου ὅτι ὤν φύσει ἠθικόν ὄν εἶναι φύσει θρησκευτικόν, 9. Β΄. Χαρακτήρ τοῦ ἠθικῶς δούλου, 27. Περί πονηροῦ συνειδότος, 28. Περί πωρώσεως τῆς καρδίας, κ.λπ.

[28] NESTLE-ALAND, NOVUM TESTAMENTUM GRAECE, Πρός Ἐφεσίους 2,11-12, «Διό μνημονεύετε ὅτι ποτέ ὑμεῖς τά ἔθνη ἐν σαρκί, οἱ λεγόμενοι ἀκροβυστία ὑπό τῆς λεγομένης περιτομῆς ἐν σαρκί χειροποιήτου, ὅτι ἦτε τῷ καιρῷ ἐκείνῳ χωρίς Χριστοῦ, ἀπηλλοτριωμένοι τῆς πολιτείας τοῦ Ἰσραήλ καί ξένοι τῶν διαθηκῶν τῆς ἐπαγγελίας, ἐλπίδα μή ἔχοντες καί ἄθεοι έν τῷ κόσμῳ.» σελ.506.

[29] Μητροπολίτου Ναυπάκου καί Ἀγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Ἐμπειρική Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Τόμος Β΄, Ἔκδοση Α΄2011, Ἐκδόσεις: Ἱερά Μονή Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σελ.452-458.

[30] Peter Boghossian, ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΘΕΪΑΣ, 2014, Ἐκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, σελ.86.

[31] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.99.