Translate

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ-ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΥ ΡΟΥΣΣΑΝ



Μία Προφητική-επιστολή-ντοκουμέντο, κατά τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτη τῆς Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμου Ρούσσαν





ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

1. Ἐπιστολή-Ντοκουμέντο, Ἀρχ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου, “ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑΘΕΤΟΥ”.
2. Περί τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη, Ἀνθίμου.
3. Περί τινός, Ὀρθόδοξου Πάπα, τῆς Ρώμης.
4. Πῶς θά ἐπιτευχθεῖ, ἡ κατά Θεόν, ἔνωσις;
5. Ἡ μοιχεποιβασία, τοῦ Ἀνθίμου.
6. Τά Ἐκκλησιαστικά «φαινόμενα», ἀπατοῦν.
7. Ἡ ἱερά ἐπομονή τῶν ὁρθοδόξων, ἐξοβελίζει, τούς κακοδόξους ποιμένες.
8. Ἡ τελεσίδικως καταδίκη, τοῦ Ἀνθίμου.
9. Οἱ Οἰκουμενιστές, εἶναι Μονοφυσίτες.
10. Ἡ «Ἐπιφάνιος ἐπιστολή», ἀποκαλύπτει, τόν Σεβ. Ἄνθιμον Θες]νίκης.
11. Ὁ Ἐπίσκοπος «Ἕλους» συγκλίνει στά ἴδια.
12. Ποῖα τά αἴτια, τῆς παρούσας μελέτης;
13. Οἱ «φούρνοι τοῦ Μακεδονομάχου».
14. Παρακαλοῦμεν ὅπως διαψευσθοῦμεν.
15. «Γιάννης πίνει Γιάννης κερνάει».
16. Οἱ Πνευματικοί Νόμοι, ἐνεργοῦσιν, διά τούς παραβάτας, τῶν Ἱερῶν Κανόνων.
17. Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος, ἄς μᾶς συνεφέρει εἰς τήν κατά Θεόν Κανονικήν τάξιν.
18. Ρητορικά ἐρωτήματα ἀντί ἐπιλόγου.







1.    ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ
«ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑΘΕΤΟΥ»

Κύριε θηναε,
νταπαντν ες τόν ρχ. π. νθιμον Ρούσσαν ( πιστολή ατο δημοσιεύθη ν τ «Καθημερινή», φύλλον 12. 11. 65), χω νά παρατηρήσω τά ξς:
1)     ν τό μεταθετόν πάρχ καί ες λλας μοδόξους  κκλησίας, ατό δέν ενε λόγος νά σχύσ καί ες μς. Τάς παραβάσεις τν λλων πρέπει νά προσέχωμεν τούς ερούς Κανόνας; πάρχουσιν μόδοξοι κκλησίαι διαφοροσαι διά τά κωλύματα τς ερωσύνης χειροτονοσαι διγάμους. Μήπως θά το πρέπον νά λάβωμεν καί ατά ς παράδειγμα;
2)    νωτέρο κληρικός ναφέρει τι πλεστοι κ τν μετατεθέντων παλαιότερον ρχιερέων «πρξαν μέγισται φυσιογνωμίαι, νεγνωρισμένοι τηρηταί τν Κανόνων τς κκλησίας, ς είμνηστος Μητροπολίτης Ατωλοακαρνανίας ερόθεος, ποος μάλιστα χειροτόνησε τόν πιστολογράφον σας κ. πιφάνιον Θεοδωρόπουλον».
Ατυχέστατη πόμνησις! Πληροφορ τόν π. νθιμο τι ναφερόμενος εράρχης εχε πικρς μετανοήσει διά τήν μετάθεσιν ατο καί γωνίζετο σφόδρα ναντίον το μεταθετο, περ πεκάλει γγράφως «στίβον συναλλαγής». λλά μήπως καί τερος σύγχρονος εράρχης, Τρίκκης Διονύσιος, πραγματικόν σέμνωμα τς λλαδικς κκλησίας, δέν μετενόησε πικρότατα διά τήν πρό πταετίας γενομένην μετάθεσιν ατο; νέγνωσεν π. νθιμος τήν δημοσίαν ατο ξομολόγησιν ν τ «ναπλάσει» το π. κτωβρίου; Μεταφέρω ξ ατς λίγας φράσεις: «... τήν διαιτέραν ψυχικήν μπειρίαν τήν ποίαν δοκίμασα κ το γεγονότος τς μεταθέσεώς μου χω καθκον νά κθέσω: Πρτον,  τε πληροφορήθησαν ο χριστιανοί τς παρχίας μου (Λήμνου) τήν μετάθεσίν μου λυπήθησαν, στενοχωρήθησαν, πικράνθησαν, γανάκτησαν κόμη θά λεγον... Τούς γκατέλιπον χωρίς λόγον. γενόμην ατιος παραπικρασμο ατν καί σκανδαλισμο τν συνειδήσεών των. Πόσον μέγας πόνος κενος! ποία δέ ταπείνωσις καί ξουθένωσις πρό τν χριστιανν, κ τν ποίων νδακρυς χωριζόμην, χωρίς τήν δύναμιν νά παντήσω κανοποιητικς ες τό δίκαιον παράπονόν των!... πάρχει σως ν θετικόν στοχεον ες τήν προσωπικήν μου στορίαν. συνείδησις τς ναξιότητος τήν ποίαν βίωσα πό τότε δη μέχρι σήμερον...».
3)    Οδείς διαφωνε τι τήν κκλησίαν δέν κυβερνσι τά θρησκευτικά Σωματεα. Τήν κκλησίαν πρέπει νά κυβερν τό Εαγγέλιον καί ο εροί Κανόνες. ταν μως παρατηρται κτροπή πό τς χρυσς ταύτης βάσεως (ρα διαζύγια, περιορισμόν κωλυμάτων γάμου, μεταθετόν, χειροτονίας ν ώρ λικί κ.λ.π., κ.λ.π.), τότε πολλά θλιβερά δέον νά ναμένωνται. Δέν χω προσωπικόν λόγον νά ναλάβω τήν περάσπισιν τν Σωματίων, διότι οδενός κ τν πονοουμένων Σωματείων τάς νεργείας κατευθύνω, οτε πισήμος, οτε φανς. σας μως κτροπάς καί ν καταλογίσ ες ατά π. νθιμος, καί ο μόνον τήν διανομήν ξω τν Ναν τν γνωστν φυλλαδίων, φείλει νά διερωτηθ μήπως α κτροπαί αται πήρξαν λλων κτροπν συνέπειαι.
Γράφει κόμη π. νθιμος τι «πρεπε νά φαρμοσθ τό μεταθετόν φ’ σον πέρ τούτου πεφάνθη εραρχία κατά πλειοψηφίαν καί νά καταργηθ ες τό μέλλον φ’ σον νέα Σύνοδος τς εραρχίας θά τό κατεψήφιζε κατά πλειοψηφίαν». λλ’ ο εροί Κανόνες, φ’ ν παγορεύεται τό μεταθετόν, δέν εναι «φορνοι το Χότζα», στε νά στρέφωνται σήμερον πρός νατολήν, αριον πρός Δυσμάς καί μεθαύριον πρός Βορρν πρός Νότον. Ο εροί Κανόνες δέν θεσπίσθησαν πό τς λλαδικς κκλησίας, στε νά πάρχ δυνατότης μονομερος καταργήσεως ατν. θεσπίσθησαν ( πεκυρώθησαν) πό Οκουμενικν Συνόδων, το νωτάτου, δηλαδή, Νομοθετικο ργάνου τς κκλησίας, καί οδεμία πί μέρους κκλησία δύναται νά καταργήσ ατούς. Α πί μέρους κκλησίαι μόνον ελαβος τήρησεως τν ερν Κανόνων ποχρέωσιν χουσιν. μεταρρύθμισις ατν ενε ργον Οκουμενικς Συνόδου.[1]
                                 Μετά πλείστης τιμς
                  Αρχιμανδρίτου Επιφάνιου Ι. Θεοδωρόπουλου (+)

«ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», φύλλον 24. 11. 1965




2.    ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΝΘΙΜΟΥ

Μιά φορά καί ἔναν καιρό, πρό 15 αἰώνων περίπου, ἐπί τῆς Ρωμαῖας αὐτοκράτειρας Θεοδώρας καί τοῦ Ἱουστιανιανοῦ, ἦταν ἕνας ἔκ τῶν πολλῶν κακόδοξων καί αἱρετικῶν Κληρικῶν, ὁ Ἐπίσκοπος καί Πατριάρχης Κων]πόλεως Ἄνθιμος (τό 535 μ.Χ.). Ὁ τότε Οἰκουμενικός Πατριάρχης τῆς Βασιλεύουσας Ἄνθιμος, ἦταν τό ἀγαπημένο πρόσωπο καί ὁ εὐνοούμενος τῆς αὐτοκράτειρας Θεοδώρας, κολλητός τῆς  Πολιτικῆς ἐξουσίας δηλαδή, καί ὅλοι μαζί παρέα, ἡ τότε Πολιτική ἐξουσία μαζί μέ τήν Πατριαρχική καί Ἐκκλησιαστική ἐξουσία, ἀσκούσαν περίτεχνα, ἕναν δόλιο καί σατανικό προσηλυτισμό κατά τῆς Ὀρθοδοξούσας ἀριστοκρατίας κ.ἄ. συμπολιτῶν τους, πρός καλλιέργεια, ἐμφύτευση καί ἐμπέδωση, τοῦ αἱρετικοῦ καί ἀντιχριστιανικοῦ φιλοσοφικοῦ συστήματος, τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ! Καί ἐπειδή μέ τούς πολλούς, ἡ αἵρεσις καί ἡ ἀνομία εἶναι γλυκιά, φώναξαν στήν ἀριστοκρατική καί φιλοσοφίζουσα συντροφιά τους καί τόν ἕτερο Πατριάρχη τῆς Ἀντιόχειας, τόν Σεβῆρο τόν Μονοφυσίτη, καθῶς καί ἄλλους κακόδοξους λόγιους τῆς ἐποχῆς γνωστούς καί ἄγνωστους Κληρικούς...


3.    ΠΕΡΙ ΤΙΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΠΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

Ὅμως, ὁ Ὁρθόδοξος τότε, κυρίως Πάπας τῆς Ρώμης,  τήν ἴδια ἀκριβῶς ἐποχή, ἀποστέλνεται στήν Κων]πολη, γιά πολιτικούς λόγους, πληροφορούμενος καί προγνωρίζοντας, ἀπό μερικούς Ὀρθοδόξους Μοναχούς τῆς Κων]πόλεως, τά περί τῆς ἀνίερης αἱρετίζουσας κομπανίας καί ἄνομης κλίκας τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ... καί χωρίς κἄν νά ἐπικοινωνήσει, ἐκκλησιο-λογικά καί ἐθιμοτυπικά, μέ τόν τότε λυκοποιμένα καί Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἄνθιμο, ἀλλ΄ ἐπικοινώνησε μόνον, μέ τόν αὐτοκράτορα Ἱουστινιανό, προκάλεσε ἐπίσημα καί αἰφνιδιαστικά, μείζον Ἐκκλησιολογικό καί Πατριαρχικό ζήτημα, κατά τῶν συγκεκριμένων κακοδόξων Πατριαρχῶν κ.ἄ. λοιπῶν αἱρετικῶν κληρικῶν καί λαϊκῶν, πού φλέρταραν, μέ  τήν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ! Καί πολύ καλῶς καί δικαίως, ἔπραξε, σύμφωνα μέ τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ὁ Ὀρθόδοξος τότε Πάπας τῆς Ρώμης, πράγμα πού ἀποδυκνύει σαφῶς ὅ,τι κάποτε ἡ Ὀρθοδοξοῦσα Ρώμη μαζί μέ τόν ὀρθόδοξο Πατριάρχη-Πάπα της, ἦτο Ὀρθόδοξη Χριστιανική πολιτεία, ἡ ὁποία μάλιστα, εἴχε ἱδιαίτερη εὐαισθησία, θέση καί σημαίνωντα ρόλο καί λόγο, στά περί τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας.



4.    ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΕΝΩΣΙΣ;

 Σήμερον, γιά νά ἐπανενσωματωθεί καί νά ἐπαναπροσλάβει τήν ἀρχαίαν καί πρωτέραν σημαίνουσα αἴγλη καί τό κύρος της, ἀνάμεσα στά ἄλλα παλαίφατα  Πρεσβυγενή καί νέα Πατριαρχεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἀπομένει, μία ἁπλή καί κατά Θεόν κίνησιν, ὑπό τοῦ σημερινοῦ αἱρετικοῦ Παπισμοῦ: ὁ σημερινός αἱρετικός Ἰησουΐτης, Πάπας καί Πατριάρχης τῆς Ρώμης, ὁ Φραγκίσκος «τῶν φτωχῶν», νά μετανοήσει, πραγματικά καί πρακτικά, γιά τίς ὅσες κακοδοξίες τῶν προκατόχων του, τίς ὁποῖες, πρόσθεσε καί διακηρύσσει, διαχρονικά, ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» (=Φραγκολατίνοι ἤ Παπισμός, καί ὄχι «Καθολικισμός») καί νά ἐπανενωθεί, μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου, ἀπ΄ὅπου καί ἀποσχίσθηκε, μέ ὑπερφίαλο καί ἐωσφορικό τρόπο. Νά ἐνωθεί δηλαδή, μέ τήν Μία, Ἁγία, Καθολική, Ἀποστολική καί Πατερική, καθῶς καί Μητέρα Ἐκκλησία, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τῆς Κων]Πόλεως, σύμφωνα ὅμως, μέ τίς εὐαγγελικές καί ὁρθόδοξες προϋποθέσεις τῶν Θεοφόρων Πατέρων καί τῶν Θ΄ Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ὄχι σύμφωνα, μέ τίς ψευδόδοξες καί ἀντιχριστιανικές προϋποθέσεις, τῶν Παπολουθηροκαλβινιστῶν τοῦ ΠΣΕφτικου καί διαβολικοῦ συγκρητισμοῦ, περί τῆς δῆθεν «ἐνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν». Διότι προκύπτει εὔλογα, ἔνα σημαίνων, καί ἄξιο ἀπορίας, ἐκκλησιολογικό ἐρώτημα: ὁ Θεάνθρωπος Χριστός τῶν Γραφῶν· πόσες καί ποίες Ἐκκλησίες, ἵδρυσε, τέλος πάντων; Ποῖα εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του; Καί ὡς τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος πού εἶναι, ἆραγε, εἴχεν κάποιαν ἰδιαίτερη ἀδυναμία(sic), νά διαφυλάξει, εἰς τό διάβα τῶν αἰώνων, ἄσπιλον, ἀμόλυντον, καί ἄσχιστον τήν Ἐκκλησία Του, ὑπό τινά σχίσματα καί αἱρέσεις;



5.    H ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ

Ἐπίσης, νά σημειωθεί, ὅτι μία ἐκ τῶν διαφόρων κατηγοριῶν ἐκ μέρους τοῦ ὀρθοδόξου Πάπα Ρώμης, κατά τοῦ λυκοποιμένος καί κακοδόξου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Ἀνθίμου, ἦταν:

 «τι εχε διατελέσει Μητροπολίτης Τραπεζοντος ( μετάθεσις παγορεύετο πό τν ρχαίων ερν κανόνων)» [2] ,

καί εὑρέθη ἀντικανονικῶς καί παρανόμως, μέ ἀνίερον καί παράνομον αὐτοκρατορικῆν μετάθεση, ἀπό τήν Μητρόπολη τῆς Τραπεζοῦντος, εἰς τήν Κων]Πολη Πατριάρχης! Δυστυχῶς, ἔτσι ἔχουσιν καί διαχρονικῶς, τά σημερινά ἐκκλησιαστικά πράγματα, μέ τούς διάφορους, ἄνομους καί πιθανόν ἀνάξιους ἐκκλησιαστικούς ταγούς, ὅταν μάλιστα ἦταν καί εἶναι αὐλικοί καί συναναστρέφονται, ἐξάπαντος ἰδιοτελῶς, μέ τινά Πολιτικά συστήματα καί πρόσωπα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας...



6.    ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ» ΑΠΑΤΟΥΝ

Ἔτσι λοιπόν, μετά τίς ἱεροκανονικές καί δίκαιες καταγγελίες τοῦ Πάπα Ρώμης εἰς τόν Ἱουστιανιανόν καί τήν σύμπασα Ἐκκλησία, ἀναφέρουν οἱ πηγές ὅ,τι:

« νθιμος κατέθεσε τό μοφόριον ατο ες τάς χερας το ατοκράτορος, γκαταλέιψας οτω τό πατριαρχικόν ξίωμα, φέθη δέ ες ατόν Μητρόπολις Τραπεζοντος». [3]

Ἐπίσης, ὁ συγκεκριμένος αἱρετίζων Μητροπολίτης Τραπεζοῦντος Ἄνθιμος, ἀναφέρουν, μερικές ἄλλες ἱστορικές πηγές, ὅτι πράγματι ἦταν:

«ες φαινομενικς μέν ρθόδοξος εράρχης, πράγματι δέ μετριοπαθής μονοφυσίτης. το μία στιγμή μεγάλου κινδύνου διά τήν ρθοδοξίαν, ποία παρά τατα ξλθε πολύ συντόμως νικήτρια».


7.    Η ΙΕΡΑ ΕΠΙΜΟΝΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΞΟΒΕΛΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ

Ἐπιμένουν ὅμως τότε, ὁμολογιακά καί ἐκκλησιολογικά, ἀρκετοί ὀρθόδοξοι Μοναχοί καί λαϊκοί τῆς Κων]πόλεως, καθῶς καί ἄλλοι ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι ἄλλων τινῶν ἐπαρχιῶν μαζί καί ὁ ὀρθόδοξος Πάπας, ἀμέσως μόλις μετά, τήν δικαίαν παραίτησιν καί τήν πτώσιν αὐτοῦ, τοῦ Μονοφυσίτη καί μοιχεπιβάτη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, Πατριάρχη Ἀνθίμου, συγγράφοντας οἱ ὀρθόδοξοι Κληρικοί καί λαϊκοί, εἰδικόν θεολογικόν ἔγραφον καί ζητοῦντες:

 «να ες τόν νθιμο δοθ προθεσμία καί ποδείξ τά ρθόδοξα ατο φρονήματα, λλως νά καθαιρεθ λοτελς.ρθς σκέπτοντο, τι πιβλαβής ς Πατριάρχης νθιμος θά το τοιοτος καί ς Μητροπολίτης Τραπεζοντος». [4]

Ἆραγε, ποῖον νά ἦτο τότε, τό καταπληκτικόν καί περίφημο συνδυαστικό-ἁγιοπνευματικόν-ἀποτέλεσμα, ἐξάπαντος τῶν ὁμολογιακῶν, εἴτε τῶν γραπτῶν, εἴτε τῶν προφορικῶν, εἴτε καί τῶν προσευχητικῶν, συνεχιζόμενων καί ἐπίμονων πιέσεων καί ἐνεργειῶν, ἐκ τῆς τότε ἱεράς Συνάξεως τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, Κληρικῶν, Μοναχῶν καί λαϊκῶν, κατά τῶν λυκοποιμένων Μονοφυσιτῶν  ταγῶν; Μήπως, ἡ τυφλή καί ἀδιάκριτως, ὑπακοή; Μήπως, ἡ Χριστομάχος καί Σατανόφιλος, ἀνίερως καί ἄθεος, σιωπή; Ἐξάπαντος, τό Ἁγιοπνευματικό ἀποτέλεσμα, τῶν ἀφόρητων πιέσεων καί  τῶν ποικίλων ἐνεργειῶν, ἐκ τινῶν Ὀρθοδόξων, Κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἦταν ἀσφαλῶς, να συγκληθῇ, μία ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Θεόπνευστη καί Θεοφόρα Ἱερά Σύνοδος,Ε΄Οἰκουμενική Σύνοδος, καί νά ἀναζητήσει τόν «πόδικον νθιμον» γιά νά τόν δικάσει, καί νά ἀποδείξῃ ἔτσι, εἴτε τήν κακοδοξίαν εἴτε τήν ὁρθοδοξίαν του!...



8.    Η ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΩΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ

Φυσικά, ὅπως μᾶς διδάσκει συχνάκις, ἡ Ἐκκλησιαστική ἱστορία, περί τέτοιων ὑποθέσεων... ἄνοιξε ἡ γῆ καί κατάπιε τόν δολιότατον Πατριάρχην Ἄνθιμο. Φαίνεται ὅμως, ἐκ τῶν ἱστορικῶν πηγῶν, ὅτι ἡ αὐτοκράτειρα Θεοδώρα, γνώριζε καλά πώς νά κρύβει, τούς εὐνοουμένους αὐλοκόλακες αἰρετικούς φίλους της... Τελικά, τό 536 μ.Χ. καταδικάστηκε συνοπτικά ὡς αἱρετικός καί Μονοφυσίτης, ὁ μοιχεπιβάτης Ἐπισκοπος Ἄνθιμος, καί μάλιστα ἐρήμην του, μιάς καί ἀπ΄ Το Ἅγιον Πνεῦμα κανένας θλιβερός θεομπαίκτης αἱρετικός, κανένας ἀνάξιος Κληρικός, δέν δύναται, νά Του κρυφθεί.

Ἆραγέ, αὐτό δέν μᾶς διδάσκει, διαχρονικά, ἡ Ὀρθόδοξη Πατερική Γραμματεία, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, ἡ γραπτή ἤ καί ἠ προφορική συμφωνία, καθῶς καί ἡ διασκαλία, τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας;

Διότι πρώτιστα καί πάνω ἀπ΄ὅλα, ἐάν Αὐτό, δηλ. Το Ἅγιο Πνεῦμα, δέν μεριμνά καί δέν διαφυλάττει, τήν διαχρονική ἐνότητα καί τήν πάσαν ἀλήθεια, τῆς ἀκραιφνοῦς καί Ὀρθόδοξης Πίστης τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, τότε ποῖος ἄλλος, δύναται, νά προστατέψει καί νά διαφυλάξει, τό Πνευματέμφορο καί Θεανθρώπινο θείο οἱκοδόμημα, τῆς Φιλόκαλης καί Φιλάνθρωπης Θεολογίας τῆς Ὀρθοδοξίας; 



9.    ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΕΣ

Μαζί μέ τόν αἱρετικό Πατριάρχη Ἄνθιμο, καταδικάστηκε, καί ὁ ἄλλος ἄσοφος Μονοφυσίτης τῆς παρέας, ὁ δολιότατος καί αἱρετικός Πατριάρχης Σεβῆρος μαζί μέ τά μονοφυσίτικα καί ψευδόδοξα, συγγράμματά του, καί ἀναγκάστηκε ἔτσι, νά ἐγκαταλείψη γιά πάντα, τήν Βασιλεύουσα Πόλη, ὅπου καί πέθανε τό 538μ.Χ. ὡς ἀμετανόητος καί αἱρετικός κληρικός. Οἱ μέν σημερινοί ψευδόδοξοι καί κακόδοξοι Μονοφυσίτες, δυστυχῶς τήν σήμερον, τόν τιμοῦν παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, ὡς «ἅγιο», ἐνῶ εἶχε καταδικασθεί ἐκ τῆς Μίας Ἁγίας, Ἀποστολικῆς, Ὀρθόδοξης καί Πατερικῆς Ἐκκλησίας, ὡς ὁ μεγαλύτερος αἱρετικός θεολόγος τοῦ διαβολικοῦ σοφιστικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Οἱ δέ «Ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστές, δυστυχῶς τήν σήμερον, προσπαθοῦσιν παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, νά μᾶς εἰσαγάγουν «καινά δαιμόνια» ἐκ τῆς πλάνης τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καί νά μᾶς ταυτίσουν, ἀνεπιτυχῶς, τήν Ὀρθοδοξία μέ τήν αἵρεση! Προσπαθοῦν δηλαδή, νά ἀθωώσουν, τούς καταδικασμένους αἱρετικούς Μονοφυσίτες, μέ πολυποίκιλες στρεβλές καί ἀθεολόγητες «μεταπατερικές»  καί ἀκαδημαϊκές μελέτες, γιά νά ἐμπεδώσουν (οἱ Οἰκουμενιστές) σταδιακά, εἰς τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τόν «λαϊκό» Μονοφυσιτισμό-Οἰκουμενισμό. Προσπαθοῦν, δολίως καί μέ σοφιστικῷ τῷ τρόπῷ, νά παντρέψουν, τήν ἀλήθεια μέ τό ψέμα, διά τινός σατανικοῦ καί δόλιου ἐπιστημονισμοῦ! Οἱ Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κοτζάμ ἔνΘεοι Θεολόγοι καί Καθηγητές τῆς ἐρήμου, δέν γνώριζαν, καί γνωρίζουν καλύτερον τά θεολογικά πράγματα, οἱ ἄΘεοι θεολόγοι καί καθηγητές, τῶν «μαυρογέριμων» πανεπιστημίων ἐδράνων; Ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, φέρει σπέρματα καί αἱρέσεις, ἀπάντων τῶν καταδικασμένων κακοδοξιῶν, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι τυχαίο τό γεγονός, πού οἱ σημερινοί Μονοφυσίτες, ταυτίζονται, ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν καί θεολόγων, μέ τήν Ὀρθόδοξο Καθολική καί Ἀνατολική Ἐκκλησία. Αὐτό γίνεται, διότι οἱ Οἰκουμενιστές, βιώνουν ὀντολογικά, τόν Θεάνθρωπο Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, μονοφυσίτικα καί ἰδεολογικά, τουτέστιν ψευδόδοξα. Ἄν βίωναν τόν Θεάνθρωπο Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, ὡς ἔχει, δέν θά ἀποτολμοῦσαν ποτέ τους, τέτοιαν σατανικήν ἄμικτον-μίξιν!



10.    Η «ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ» ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΙΜΟΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

Καί ἐπανερχόμαστε τώρα σαφῶς, στήν κύριαν ἐπιστολή ντοκουμέντο, τοῦ ὁσίου πατρός καί Κανονολόγου τῆς Ἐκκλησίας, μακαριστοῦ π. Ἐπιφανίου Θ., ἡ ὁποία γράφτηκε ἐμφανῶς, κατά τινῶν συγκεκριμένων, ἀντικανονικῶν θέσεων καί ἀντιεκκλησιολογικῶν ἰδεῶν, ἐξάπαντος ἀνόσιων γραπτῶν στοχασμῶν καί ἀνίερων διανοημάτων, ἐκπορευόμενα ἐκ τοῦ τότε Ἀρχιμανδρίτη καί νῦν Μητροπολίτη τῆς Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου. Δυστυχῶς, δέν καταφέραμε νά ἐντοπίσουμεν, τήν ἐπιστολή τοῦ Σεβ. Θες]νίκης κ. Ἀνθίμου, ἡ ὁποία, ἀνάγκασε τόν μακαριστό Γέροντα Ἐπιφάνιον, νά τοῦ τά ψάλλει δικαίως, εἰς ἦχον μάλιστα βαρύ, δηλ. «βαρέων βαρῶν»! Ὡστόσο, μᾶς εἶναι ὑπέραρκετά, τά εἰδικά σημεῖα καί μόνον, πού σῶζει, ἀντιγράφει, στηλιτεύει, καθῶς καί μᾶς παραθέτει καυστικῶς, ὁ ὅσιος Γέρων Κανονολόγος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.



11.           Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ «ΕΛΟΥΣ» ΣΥΓΚΛΙΝΕΙ ΣΤΑ ΙΔΙΑ

Θεωροῦμεν δέ, ἵνα μή διεισδύσουμεν, σέ ἀχρείαστες ἀναλύσεις καί λεπτομέρειες, πολύ πιθανόν καί μᾶλλον κουραστικές, διά τῶν ἀπανταχοῦ διαδικτυακῶν φίλων καί ἀναγνωστῶν μας, περί τοῦ Θεοκατάρατου καί λαομίσητου, ἀντικανονικού μεταθετοῦ (δηλ. τῆς παράνομου «μοιχεπιβασίας») τῶν Ἐπισκόπων, θέλουμεν νά σημειώσουμεν ὅ,τι ἡ συγκεκριμένη ἐπιστολή ντοκουμέντο τοῦ πατρός Ἐπιφανίου, εἶναι ἡ κατ΄ἐξοχήν ἐπιστολή τό «χρυσό κλειδί», πού ξεκλειδώνει ἀναντίλεκτα, τό διαχρονικό καί ἀδιαμφισβήτητο, τόσον τό παροντικό καί κακόδοξο μητρῶο ἤ καί ἑτερόδοξο φρόνιμα, καθῶς καί τίς διάφορες (μή ἀδιάφορες ἀπό τόν Χριστώνυμον λαό) ἀντικανονικές ἐνέργειές του, τοῦ Σεβ. Θες]νίκης κ. Ἀνθίμου, ὅσον καί τό παρελθοντικό-ἀντικανονικό  φρόνημα ἤ καί ἄλλες κακόδοξες ἐνέργειές του π.χ.:

«πού καρπώθηκε τήν οκτρή ποδοπάτηση τν ερν Κανόνων τό 1974 καί συνεχς ρέγεται ναβάθμιση το ρόλου του»· [5]

πολλῶ δέ μᾶλλον πρωτοῦ κάν, «μοιχεπιβιβασθεί» «ἀναρχοαναρριχηθεί»  τό 1974, στόν θρόνο τοῦ ἀδικημένου κυροῦ Κωνστάντιου τοῦ Μητροπολίτη Ἀλεξ]πόλεως.  Ἡ ἐπιστολή (τοῦ 1965) τοῦ π. Ἐπιφανίου Θ., γράφτηκε δέκα (10) ὁλόκληρα ἔτη πρό(!), τοῦ θλιβεροῦ, 1974. Θλιβερό πρώτιστα γιά τήν Κύπρο μας, ἀλλά συνάμα θλιβερότατον, διά τήν ἀντικανονικήν «ἐπισκοπικήν καριέραν» ἤ καί «μετακατοχικήν καριέραν», ἤ μᾶλλον κατ΄ἀκρίβειαν, θλιβερότατον, διά τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα, τοῦ κ. Ἀνθίμου... ἡ ὁποῖα παράνομως καί ἀντικανονική Ἐκκλησιαστική(sic) καριέρα του, εἰς δύο Μητροπόλεις, καθῶς φανερώνεται ἡχηρῶς καί κραυγαλέως, ἐκ τῶν ἀψευδῶν ἱστορικῶν γραφθέντων, τοῦ μακαριστού Κανονολόγου τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μας, ὅτι ἦτο καλά προσχεδιασμένη καί προμελετημένη! Καί αὐτό, δέν εἶναι καθόλου αὐθαίρετο ἤ καί προσωπικό μας συμπέρασμα. Ξαναδιαβάστε τήν ἐπιστολή-ντοκουμέντο προσεκτικά. Εἶναι δυστυχῶς, ἡ τραγική ἀλήθεια, σύμφωνα μέ τίς ἱστορικές πηγές, τίς ὁποίες σᾶς παραθέτουμεν ἐπίσης καί πρός τό τέλος, τῆς παροῦσας κριτικῆς μελέτης μας. Πράγμα πού οὐδεμία ἀμφισβήτησις, χωρεί πλέον, γιά τούς ἐκκλησιαστικούς [6] ἱστορικούς, εἴτε τοῦ νῦν, εἴτε καί τοῦ μέλλοντος, ἐπί τούτου [7] τοῦ τραγικοῦ καί ὀλέθριου [8]  μή ἐκκλησιαστικοῦ καί ἀντικανονικοῦ ὀλισθήματος.



12.   ΠΟΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΜΕΛΕΤΗΣ;

Ὅλα αὐτά, μητέρες, ἀδελφοί/ές καί πατέρες, τά σημειώνουμεν ἀπερίφραστα, γιά δύο καί μόνον βασικότατους λόγους:
Α΄) Διά τόν λόγο, τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορικῆς καί ἀντικειμενικῆς ἀληθείας, διότι κάποιες παράφωνες φωνοῦλες, τινῶν ἀξιόλογων  καί φίλων μέν κυρίων Κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως Θες]νίκης, συνηγόρων (!) δέ [9] τοῦ κυρίου Μητροπολίτου αὑτῆς, μᾶς ἤλεγξαν αὐστηρά, ἐκμεταλλευόμενοι τήν πνευματική φιλία μας, διότι δῆθεν, δέν εἶχαμεν  ἀποδείξεις,  γιά τήν σφόδρα ἀντιρρητική καί πολεμικήν, ἐλευθεροστομίαν καί ἀντιλογίαν μας, κατά τοῦ Οἰκουμενιστή Σεβ. Θεσ]νίκης κυρίου Ἀνθίμου καί κατά τῶν Νομικῶν (Τεκτόνων;) συμβούλων αὑτοῦ,  στό μόλις πρόσφατο παρελθόν, διά τῶν ποικίλων ἡμερολογιακῶν γραπτῶν καί κριτικῶν κειμένων μας.

-Τώρα πού ἤβραμεν, τινές ἀποδείξεις, τί ἔχουσιν νά ποῦσιν;

Β΄) Διά τόν λόγο καί πάλιν, τῆς ἀντικειμενικῆς καί ἱστορικῆς ἀλήθειας· διότι μελετώντας λ.χ. ὁ σύγχρονος καί καλοπροαίρετος ἐρευνητής, δύο ἄλλες συγκεκριμένες ἐπιστολές, προβληματίζεται σοβαρά π.χ., στό κατά πόσον καί ποῖος στήν τελική, λέει ἤ διατυπώνει ἤ καί ἐκφράζει, τήν ἱστορικήν ἀλήθεια, περί τινῶν συγκεκριμένων Ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων καί ποῖος πραγματικά, λέει τινά ψέματα, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων; Και φυσικά ἐννοῶ, διευκρινιστικά καί σαφέστατα, τό ρωμαλέο ἀναντίλεκτα καί συνάμα ἄλλο ἕνα ἱστορικό [10] καί ντοκουμέντο-κείμενο, τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτη Ἀττικῆς κυροῦ Νικοδήμου Γκατζιρούλη, κατά τοῦ Μητροπολίτη Θεσ]νίκης· ὁ ὁποίος Σεβ. κ. Ἄνθιμος, πρόλαβε καί ἔδωσε, μίαν περίεργην καί σφοδρήν «ὀφειλόμενη ἔμμεση ἀπάντηση» [11] πρός τήν Δ.Ι.Σ., ἀντί ἄμεσα κατά τοῦ κατηγόρου του, τοῦ κυροῦ Μητροπολίτου Ἀττικῆς Νικοδήμου.



13.   ΟΙ «ΦΟΥΡΝΟΙ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΥ»

«Χρυσή κλεῖδα» καί μέση ἱ. ὁδός, κατά τήν προσωπικήν μας γνώμη, διά τήν ἀντικειμενικῆν κατανόηση καί διαυγέστερη ἑρμηνείαν, τῶν προαναφερθέντων εἰδικά, δύο σύγχρονων κειμένων, εἶναι ἡ ἀποστομωτική καί Προφητική-ἀπάντηση, ἡ ἐπιστολή-ντοκουμέντο, ἐκ τοῦ 1965, ὑπό τοῦ ὁσίου Πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου. Ἡ ὁποῖα, συγκεκριμένη ἐπιστολή, συμμαρτυρεί καταφατικά, σαφῶς καί ἐκκλησιολογικά ἐκ τῶν τεθεουμένων ὁσίων Πατέρων, τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, Προφητικά ἐκ τοῦ 1965, ὐπέρ καί πρός τήν πλάστιγγα τῶν ὅσων ἀπολογητικῶν γραπτῶν καταγγελιῶν, κατά τοῦ Οἰκουμενιστοῦ κ. Ἀνθίμου, ἐκ τοῦ Μητροπολίτου Ἀττικῆς κυροῦ Νικοδήμου. Δηλαδή, παραφράζοντας κάπως τόν π.Ε.Θ., περί τούς «φούρνους τοῦ Χότζα» πλέον..., μέ τήν Οἰκουμενιστική κατηφόρα καί τόν ψευδόδοξο οἴστρο, τοῦ ἐν λόγῳ καί ἔργῳ Οἰκουμενιστή καί Μητροπολίτη τῆς Θες]νίκης κ. Ἀνθίμου, ὁ ὁποῖος, μάχεται κατ΄οὐσίαν, κατά τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας καί κατά τῶν ἀξίων Ὁμολογητῶν Κληρικῶν τῆς ἐπαρχίας του· οἱ Ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, φαίνεται νά βιάζονται καί νά εὐτελίζονται, καιρό τώρα, ὑπό τῶν νομικίστικων, θεολογικίστικων, Φαναριώτικων, μασονικίστικων, πολιτικάντικων κ.λπ. «φούρνων τοῦ Μακεδονομάχου»!

-Δηλαδή, τύφλα νά΄χεν, ὁ Χότζας!!

«Κρεματόρια τῶν ἱερῶν Κανόνων», ἤ καί «κρεμοσάπουνο τό ἱερόν Πηδάλιον», ὐπό τήν τραγική ἐποπτεία καί ἀλλοτρίωση, τοῦ Ἀρχιοικουμενιστή καί λυκοποιμένος τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ πικρή ἱστορική ἀλήθεια, νά λέγεται, χωρίς προκαταλήψεις, συμπάθειες ἤ καί ἐμπάθειες, μάλιστα μέ ἀποδείξεις καί ὀνόματα, κυρίως γιά χάριν τῆς Εὐαγγελικῆς ὀνοματοφάνειας καί διότι, μέ στείρους συναισθηματισμούς ἡ ἀλήθεια συνήθως, εἶναι θολή καί δυσδιάκριτη.



14.   ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕΝ  ΟΠΩΣ ΔΙΑΨΕΥΣΘΟΥΜΕΝ

Ἔχουμεν τήν ἐλάχιστον γνώμη μάλιστα: ἄν τυχόν, κάποιος, συνάδελφος ἐρευνητής ἤ καί Κληρικός τῆς Ἱ. Μητροπόλεως τῆς Θες]νίκης, θέλει νά συνηγορήσει, μέ ἄλλα σημαντικά καί ἱστορικά στοιχεία, ὑπέρ τοῦ Σεβ. κυρίου Ἀνθίμου καί φέρει ἀντίθετη, καί μάλιστα διαφορετικήν θεολογικο-ἱστορικήν γνώμη, περί τῶν ἐνθάδε θλιβερῶν ντοκουμέντων, διά τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί τῶν ὅποιων προσωπικῶν διαπιστώσεών μας, θά ἀναμένουμεν, μέ ἐπιστημονικήν ἀγωνία, ἵνα διαψευσθοῦμεν, μέ μίαν τεκμηριωμένην ἐκκλησιολογική καί κανονολογική θέση καί μελέτη, πού νά ἀνατρέπει καλῶς καί σαφῶς, τήν δικήν μας, μέ τά ἀνάλογα ἤ καί ἄλλα ἱστορικο-κανονολογικά ντοκουμέντα καί τινές ἐκκλησιαστικές ἀποδείξεις, πού τυχόν δέν θά ἔλαθαν, τῆς ἔρευνας καί τῆς προσοχῆς μας. Καί ἄν ὄντως κρίνουμεν, ὅτι εἶναι ἄξια προβληματισμοῦ καί μελέτης, διά τούς ἀπανταχοῦ Ὀρθόδοξους ἀναγνώστες μας, ἔχουμεν τήν καλή πρόθεσην καί τήν ἐπιστημολογικήν διάθεσιν, νά τήν δημοσιεύσουμεν, γιά χάριν πρώτιστα τῆς ἀντικειμενικῆς καί ἱστορικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀληθείας, ἀκόμη καί ἄν τυχόν, μᾶς διαψεύδει κατηγορηματικῶς.



15.           «ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΝΕΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΡΝΑΕΙ»

Ἔχομεν τήν προσωπική πεποίθηση, βάσει τῶν προσωπικῶν ἐρευνῶν καί μελετῶν μας, ὅτι τήν σήμερον μᾶς ἔγινεν ψωμοτύρι, ἐντός τῆς Παναιρετικῆς καί σκοτεινῆς ἐποχῆς τοῦ διαβολικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού διαβιοῦμεν τά τελευταία σχεδόν 100 χρόνια· ὅτι οἱ Ἱεροί Κανόνες ἐθεσπίσθησαν, ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε νά ὑπάρχῃ ἡ δῆθεν δυνατότης μονομεροῦς, διμεροῦς ἤ καί πολυμεροῦς, καταργήσεως(sic)  αὐτῶν, ὑπό τινῶν ταγῶν, εἴτε Φαναριωτῶν, εἴτε Παναγιώτατων, εἴτε Μακαριώτατων, εἴτε Σεβασμιώτατων, εἴτε κ.ἄ. σοφολογιότατων, ἐξάπαντος καί πιθανόν μή Θεοπρόβλητων ἤ καί κατά φαντασία Θεοπρόβλητων,  δηλ. ἀναξίων καί ψευδοδόξων Οἰκουμενιστῶν Κληρικῶν, τουτέστιν ἀπερίφραστα, περί αἱρετικῶν ρασοφόρων καί μή χειροτονημένων ὑπό τοῦ Θεοῦ· ἀλλά ἐκκλησιολογικῶς καί μυστηριολογικῶς, ἐνεργεί σαφῶς, Τό Ἅγιον Πνεῦμα, καί δι΄αὐτῶν... τῶν ἀναξίων καί αἰρετικῶν κληρικῶν· ἄλλωστε ποῖος δύναται νά ἀντιλέξει, περί τοῦτης, τῆς Πατερικῆς ἀλήθειας; Μόνον πού δέν εἶναι, ἀπροϋπόθετος, κανονολογικά, ὁ προαναφερθείς λόγος, τουτέστιν δηλαδή καί ἄχρι τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Συνοδικῆς καθαιρέσεως καί τελεσίδικης καταδίκης αὐτῶν, τῶν ὅποιων καί κάθε λογῆς, ἀμετανόητων, ἀναξίων μέ κωλλήματα καί ψευδόδοξων-αἱρετικῶν Κληρικῶν.




16.     ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΕΝΕΡΓΟΥΣΙΝ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΒΑΤΑΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Τρανό Ἐκκλησιαστικό παράδειγμα, τό ὁποῖον, σᾶς παραθέσαμεν ἐξ ἀρχῆς, διά τινά θεολογικήν σύγκρισιν, ἐκ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, γιά νά μήν καλλιεργεῖται ἡ νοσηρά καί ἐκκλησιάζουσα ἡττοπάθεια, ἦταν καί εἶναι, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Κων]Πόλεως ὁ Ἄνθιμος (τό 535 μ.Χ.) ὁ ὁποίος ἦταν «φαινομενικς μέν ρθόδοξος εράρχης, πράγματι δέ μετριοπαθής μονοφυσίτης καί πιβλαβς πίσκοπος», ὁ ὁποίος, πρῶτα παραιτήθῃ καί εἶτα «καθαιρέθ λοτελς». Αὐτό ἄς τό λάβουσιν σοβαρά ὑπόψιν τους, οἱ ἄμεσα ἐνδιαφερόμενοι αἰρετίζοντες, Ἐκκλησιαστικοί ταγοί μας. Ἡ κάθε πανανθρώπινη ἱστορία κάνει κύκλους, πολλῶ δέ μᾶλλον ἡ Ἐκκλησιαστική καί Θεανθρώπινη ἱστορία· γιά ὅσους τυχόν τήν ἀγνοοῦσιν ἤ καί τήν ὑποτιμοῦσιν σκανδαλωδῶς καί μέ περρίσια ἐθελοτυφλίαση καί μάλιστα, χωρίς νά συμβαίνουσιν, μέ πάσαν ἀκρίβεια, κάποια  ἀπ΄ τά συγκεκριμένα καί λεπτομερή γεγονότα τοῦ παρελθόντος, μᾶλλον δικαίως τραγουδάμεν τό γνωστόν: «ὅλα τά ἵδια μένουνε κι ὄλα τά ἵδια ἀλλάζουν» καί ἀλί καί τρισαλί ἐκκλησιο-λογικά, στόν κάθε κρυφοδαγκανιάρη, δηλ. Ἀρχιοικουμενιστή Κληρικό, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.




17.    Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΦΕΡΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΤΑΞΙΝ

Γιά τούς σημερινούς λ.χ.  Ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας, π.χ. κυρίους Ἀνθίμους, Βαρθολομαίους, Ἀθηναγόρηδες, Ζηζιούληδες, Ἐλπιδοφόρους, Νανάκηδες, Ἰερώνυμους, Βασίλειους, Ἀθανασίους, Χρυσόστομους κ.ἄ., θά πρέπει να γίνει σοβαρά ἀντιληπτό καί ὡς βάσιν προβληματισμοῦ, ὑπό πάντων τῶν ὀρθοδόξων ἀναγνωστῶν τῆς παροῦσας μελέτης, τό ἀναντίλεκτο ἀψευδές γεγονός, τῆς κατά Θεόν χειροτονίας, τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖον γεγονός, ἐκπηγάζει κραυγαλέως(!) καί εἰς τό ἁγιολόγιον καί ἱερόν συναξάριον, τοῦ Ἁγίου Πατρός καί Ἱερομάρτυρος Ἀνθίμου τοῦ Ἐπισκόπου Νικομηδείας, τό ὁποῖον μᾶς διδάσκει σαφῶς, τά ἑξῆς:

«τε δέ μετέστη ες Κύριον τότε πίσκοπος Νικομηδείας Κύριλλος, χήρευε δέ ποιμένος κκλησία καί τήν ρημίαν της πένθει πικρς καί θρήνει τήν συμφοράν της, τότε ο πρόκριτοι τν Νικομηδέων μετά το κκλησιαστικο Κλήρου πεφάσισαν μοφώνως, πως ναδείξωσιν πίσκοπον ατν τόν ερώτατον νθιμον. Εσελθόντες θεν ες τήν κκλησίαν δέοντο θερμς ες τόν Θεόν νά ποκαλύψ ες ατούς, άν τοτο ρέσκ καί ες Ατόν καί άν θά χωσιν πιμαρτυροσαν την νωθεν ψφον. Εθύς δέ μέγα καί θαυμαστόν φς περιήστραψε πάντας, φωνή δέ θεία κούσθη προσμαρτυροσα τι ατούς, να φέρωσιν ες πέρας τό ταχύτερον τήν πόφασιν ταύτην. κ Θεο θεν κλεγείς θεος νθιμος νέλαβεν τούς οακας τς κκλησίας καί πέλαβεν θρόνος τόν ξιον καί καλόν ποιμένα, στις ατόν κατεσκόμησεν, δέ κκλησία, ποθέσασα τήν λύπην καί κατήφειαν, στολίσθη μέ τήν επρέπειαν καί λαμπρότητα, πιτυχοσα κατά τόν πόστολον Παλον τόν νεπίληπτον καί σοφόν πιστάτην». [12]


18. ΡΗΤΟΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

-Ποῖα σοβαρή σύγκρισις, δύναται νά διεξαχθεί καί νά ἀντέξει, εἰς τήν νῦν ἐκκλησιαστικήν και ἐκκλησιολογικήν πραγματικότητά μας, μεταξύ τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου τῆς Νικομηδείας, καί τοῦ λ.χ. ἀνήξερου διά ἐκκλησιολογικά θέματα, τοῦ μετριοπαθοῦς Οἰκουμενιστή καί λυκοποιμένος, κ. Ἀνθίμου τῆς Θες]νίκης;

-Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, κατακοσμεῖται, ἀπό ἀνεπίληπτους καί σοφούς ἐπιστάτες-Ἐπισκόπους τῆς Πίστεως;

-Ἤ μήπως, διακοσμεῖται δυστυχῶς, λ.χ. ἀπό ἐπιλήψιμα ἀνθρωπάρια Ἐπισκόπους-κατασκόπους, ἀνεπιθύμητους κακοδόξους [13] καί ἀνεπρόκοπους [14], ἀνερμάτιστους, ἀνεπαρκείς, ἀνενδοίαστους [15] ψευδο-κληρικούς,  δῆθεν ἀνενημέρωτους [16], ἀνευλαβείς, ἀνευθυνοϋπεύθυνους, ἀνήθικους· ἀνηλεής [17] και ἀνέραστους ψυχοσωματικά;

-Ὑφίσταται κατά κύριον λόγο, τήν σήμερον ἡμέρα, στίς Ἐπισκοπικές ἐκλογές καί στίς πολυδάπανες καί πολυαρχιερατικές χειροτονίες τῶν Κληρικῶν, ἡ σημαίνουσα ἐπιμαρτυρία, τῆς ἄνωθεν Θεανθρώπινης ψῆφου; 

Ποῖος δύναται νά τό ἐπιβεβαιώσει αὐτό; Μήπως, ὁ ἐκάστοτε ἀφώτιστος χειροτονῶν ἤ καί ὁ μή Θεοπρόβλητος, Ἐπίσκοπος-λυκοποιμήν;

-Ἄραγε, πῶς δύναται νά θεραπευθεί, τελεσίδικα καί ἀμετάκλητα, ἡ σημερινή ἐνεργούμενη καί ἄνομη, νοσηρά κατάντια, τῶν δεινῶν παραβατῶν διά τινῶν σοβαρῶν παραβιάσεων, ἐπί τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας μας;

-Τί μᾶς συμβουλεύουν, οἱ Θεοφόροι Πατέρες μας, περί αὐτῆς τῆς τραγικῆς ἐκοσμικεύσεως, τῶν Κληρικῶν ποιμένων μας, Πατριαρχῶν καί Μητροπολιτῶν;



Τά ὅποια, συγκριτικά καί θεο-λογικά συμπεράσματα, βγαίνουσιν, καθόλου τυχαίως, ὑπό τοῦ δύσβατου καί πολυσύνθετου ἐτούτου, μέτριου μελετήματος καί δοκιμίου μας, ἐξάπαντος θά πρέπει νά εἶναι, ὁλοκληρωτικά δικά σας.



Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη
( Ἀπόφοιτου Θεολογῶν τοῦ Ἀ.Π.Θ. καί Ἐρευνητοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας, τῆς Ἐκκλησίας)




ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Ἰ. Θεοδωρόπουλου, ΑΡΘΡΑ-ΜΕΛΕΤΑΙ-ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ, Τόμος Α΄, Ἔκδοση β’(Διάφορος τῆς προηγουμένης), Ἀθήνα 1986, σελ. 135-136.

[2] Ἀρχιμανδρίτου Βασιλείου Κ. Στεφανίδου, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ(Ἀπ΄ἀρχῆς μέχρι σήμερον), Ἕβδομη Ἔκδοσις(Ἀνατύπωσις ἐκ τῆς ἀναθεωρημένης ὑπό τοῦ συγγραφέως Δευτέρας Ἐκδόσεως τοῦ ἔτους 1959), ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, σελ. 232-233.

[3] Παναγιώτης Κ. Χρήστου, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ, ΤΟΜΟΣ Ε΄, ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΚΔΟΣΙΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2006, ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΚΥΡΟΜΑΝΟΣ, σελ. 229.

[4] Ἀρχ. Β. Κ. Στεφανίδου, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ἐνθ. ἀνωτ., σελ.

[5] Μητροπολίτου Ἀττικῆς Νικόδημου, Ἐλεύθερη Πληροφόρηση, Ἀριθμός φύλλου 223, 16 Φεβρουαρίου 2008, σελ. 15.

[6] Ἀνωνύμου «Ὁ Σχολιαστής», Ἐλεύθερη Πληροφόρηση, Ἀριθμός φύλλου 227, 16 Ἀπριλίου 2008, σελ. 9-13.

[7] Παναγιώτη Π. Νούνη, Δοκίμιον: “Η Ιερά Σύνοδος ας βραβεύσει τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο, με ένα "Χρυσό Βατόμουρο" γιά το σημερινό κήρυγμά του”

[8]  Παν. Π. Νούνη, Δοκίμιον: “Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, αλλοιώνει ουσιωδώς την Ορθόδοξη Δογματική διδασκαλία των Θεοφόρων Πατέρων μας, περί της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», κηρύττοντας δημοσίως σε «Δελτία Τύπου» το Πανθρησκειακό κακόδοξο δόγμα της «διευρημένης Εκκλησίας» αναγνωρίζοντας ακόμα μία ως «Εκκλησία», τους αιρετικούς Μονοφυσίτας-Αρμενίους” http://apologitikaa.blogspot.com/2014/12/blog-post_31.html

[9] Παν. Π. Νούνη, Ἀπάντηση, σέ email: Μία ευχάριστη "Αχειροποίητος έκπληξη" από τη Θεσσαλονίκη, http://apologitikaa.blogspot.com/2015/02/blog-post_12.html

[10] Μητροπολίτου Ἀττικῆς Νικόδημου, ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ ΒΑΡΥΤΑΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ,  http://voiotosp.blogspot.gr/2011/07/16-2011.html

[11] Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμου, «Ὀφειλομένη ἔμμεση ἀπάντηση στὸν ἀπὸ Ἀττικῆς Μητροπολίτη κ. Νικόδημο Γκατζιρούλη», http://www.imth.gr/inst/imth/gallery/epistoles%20arthra/2011.08.23SynodhosGatziroulis_22.08.pdf

[12] Ἐπισκόπου Οἰνόης Ματθαῖου Λαγγή, “Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”, Ἔκδοσις 8η, ΑΘΗΝΑΙ 2002, Συναξάριον γραφθέν ὑπό τοῦ Συμεών τοῦ Μεταφραστή: Τῇ Γ΄ (3) τοῦ αὐτοῦ μηνός μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος ΑΝΘΙΜΟΥ Ἐπισκόπου Νικομηδείας, σελ.94.

[13] Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιαστικόν Ἱστολόγιον “Κύριος Ἰησοῦς Χριστός-Ὑπεραγία Θεοτόκος”, Ἐπιστολή 1052 Ὀρθοδόξων πιστῶν πρός τόν Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμο: “Ἔχουμε τήν τελευταῖα ἐλπίδα ὅτι ἡ σύνεσή σας θά δώσει λύση”, http://www.hristospanagia.gr/?p=37169

[14] Ἱστολόγιο "Ὁ Παιδαγωγός", "Ψυχοφέλιμοι" λόγοι (ὑπέρ τῆς Εὐρωπαϊκής Ἕνωσης...) τοῦ Παναγιοτάτου μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ.κ. Ἀνθίμου. Ἡ ἀπάντησή μας. http://opaidagogos.blogspot.com/2015/02/blog-post_23.html#

[15] Ἱστολόγιο “amethystos”, ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο τελεσίγραφο του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.Άνθιμου, http://amethystosbooks.blogspot.com/2014/12/blog-post_816.html#

[16] Ὀρθόδοξος Τύπος, Τί ἀπαντᾶ ἡ Ἱερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης εἰς τόν ἰδιότυπον διωγμόν τοῦ ἀντιπαπικοῦ-ἀντιοικουμενιστοῦ πατρός Νικολάου Μανώλη, http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/2058.pdf


[17] Χρήστου Κ. Λιβανοῦ, Δοκίμιον: Ἔλεγχος τῆς ἐπισκοπικής ἀφωνίας καά ἀπραξίας ἔναντι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, http://aktines.blogspot.com/2015/04/blog-post_335.html