Translate

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

ΕΥΓΕ ΚΥΡΙΕ «ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ» ΧΑΡΗ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΕ






Εὖγε κύριε «συνάδελφε» Χάρη Ἀνδρεόπουλε


Μόλις παραλάβαμεν καθῶς καί δημοσιεύσαμεν, ἕνα πρῶτο σχόλιο, ἐκ τοῦ ἀξιότιμου δημοσιογράφου καί θεολογοῦντα , κυρίου Χάρη Ἀνδρεόπουλου, στό ὁποίο, μᾶς ἀπαντάει σέ παρελθοντική σχολιαστική κριτικογραφία μας κατά τινός ἄρθρου του:
 Ὡστόσο, ἀναμένομεν, μετά μεγίστης χαρᾶς, νά διαλεχθῶμεν μαζί του, δημοσίως, περί τῶν ποικίλων θεολογικῶν καί ἐκκλησιολογικῶν κ.ἄ. θεμάτων πού μᾶς ἀπασχολοῦσιν.

Σχολιάζει, ὁ κ. Χάρης Ἀνδρεόπουλος, τά ἐξῆς:

Αδελφέ, Παναγιώτη, χαίρε!

Εστω με λίγη καθυστέρηση δέξου έναν μικρό σχολιασμό μου στα γραφόμενά σου. Ούτε είμαι, ούτε παριστάνω τον αλάθητο. Δέχομαι τις κριτικές στα άρθρα μου και τις απόψεις μου τις οποίες, όπως θα έχεις αντιληφθεί εκφράζω δημοσίως, αποζητώντας τον διάλογο. Συνεπώς σ΄ ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο ν΄ ασχοληθείς με το "σαχλεπίσαχλο οικουμενιστικό κείμενό" μου και να το σχολιάσεις καταθέτοντας την - αναμφιβόλως ενδιαφέρουσα και με ικανά επιχειρήματα - αντιλογία σου. Προσωπική μου άποψη είναι ότι ειδικά εμείς οι θεολόγοι μπορούμε να είμαστε πιο ήπιοι στις επικριτικές τοποθετήσεις μας ειδικά προς τους συν - αδέλφους μας. Ασφαλώς, όμως, το ύφος της αντιπαραθέσεως ενός εκάστου εξ ημών αποτελεί προσωπική υπόθεση. Εξ άλλου όλοι κρινόμαστε. Στο θέμα του όρκου ασφαλώς χωρεί πολλή συζήτηση την οποία μπορεί να συνεχίσουμε και εις το μέλλον. Επί του παρόντος: Καλό καλοκαίρι!





Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ:

Ἀξιότιμε ἀδελφέ μου, κύριε Χάρη Ἀνδρεόπουλε, χαῖρε ἐν Κυρίῳ!

Εἶναι πρός τιμήν σας ἡ ἔστω καί καθυστερημένα, σχολιαστική παρέμβαση σας, στήν προσωπική μας ἡμερολογιακή σελίδα. Ἐπίσης εἶναι πρός τιμήν σας, πού ὁμολογεῖτε, τά περί τῆς ἀποστασιοποιήσεώς σας, ἀπό τά ἀλάθητα καμώματα, τῆς καλαμαρίστικης θεολογικῆς διανόησις.

Ἐλπίζω νά ἀντιλαμβάνεσθε κύριε Χάρη μου, ὅτι ἡ συγκεκριμένη προσωπική γνῶμη μας, περί τοῦ ὄντως «σαχλεπίσαχλου οἰκουμενισκοῦ κειμένου» σας, δέν ἀποβλέπει διόλου, πρός τό τίμιον καί ἀγαπητό πρόσωπό σας, ἀλλά σαφῶς, πρός τό συγκεκριμένο δημόσιο γραπτό σας καί ἄρα ἦταν θεσμική ἡ ὑποχρέωση μας, νά σᾶς ἀσκήσουμεν, τήν λελογισμένη θεολογική κριτική μας, στόν τόνο, τῆς ἐλευθέρας ἐπιλογῆς μας...

Εἶναι καί πάλιν πρός τιμήν σας, ἡ καλοπροαίρετη ἀναγνώρισις, τῆς ἐν δυνάμει κριτικῆς ἀντιλογίας μας, ἐξάπαντος καί σαφῶς συναδελφικῆς, μόνον πού θά πρέπει γιά χάριν δικαιωσύνης, νά ἀναπέμψετε θερμές εὐχαριστίες, πρός τόν ἀπλανή Θεοφόρο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ἅγιο Νεκτάριο, διά τήν θεολογικήν κριτικήν ἔμπνευση μας, πού μᾶς παρεῖχε καί μᾶς παρέχει, στά περί τοῦ εἰδικοῦ ἐκκλησιολογικοῦ, θεολογικοῦ, ἐρμηνευτικοῦ, ἐπί τοῦ θέματος τοῦ ὅρκου!

Ἐμείς κύριε συνάδελφε, ἁπλῶς ἐπιθυμοῦμεν, νά εἶμαστε τό κατά δύναμιν ἐπόμενοι καί πιστοί ἀκόλουθοι, τῶν ἀγίων καί ἀπλανῶν Θεηγόρων Πατέρων, καί ὄχι προβαδιζόμενοι, προπορευόμενοι ἤ καί μεταπατοριολεγόμενοι, διορθωτές(!) αὐτῶν. Ἐξάπαντος, ἡ «μεταπατερική θεολογία» τῆς Ἀκαδημείας τοῦ Βόλου κ.ἄ. εἶναι ἐωσφορίζουσα κακοδοξία καί σύγχρονη Οἰκουμενιστική, ἐξάπαντος καί σατανική αἵρεσις, πού θερίζει, ὡς τήν πανώλη, τούς Κληρικούς καί συναδέλφους μας θεολογούντας. Τί λέτε περί τοῦτου; Ποία ἡ γνῶμη σας; Πῶς δυνάμεθα, νά τό ἀντιμετωπίσουμεν συναδελφικῶς, τό περιρρέον μείζον ἐτοῦτο θέμα;

Προσωπικά, ἀποκλίνω ἀπ΄ τά κενοφανή, σχολαστικά ἀκαδημαϊκά καί αὐτοπροσδιοριζόμενα στερεότυπα τῶν ὅποιων τίτλων, τῶν πτυχιοῦχων τῆς Θεολογικῆς ἐπιστήμης, δηλ. ἐννοῶ τόν ὅρο «θεολόγος», διότι δέν δύναμαι, πρός τό παρόν νά εἶμαι, καί ὡς ἐκ τοῦτου, δέν εἶμαι θεολόγος, κατά τήν Πατερική καί Ὀρθόδοξο διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἱερᾶς Θεολογίας αὐτῆς.

Ἄρα, γιά νά ὑφίστανται, καλῶς καί ἀρίστως, τά περί τῆς συμπεριφερολογίας καί ἠθικολογίας σας, πού μᾶς προτείνετε, θά πρέπει νά  μήν κάνουμε λογικά ἤ καί θεολογικά ἄλματα, μεταξύ μας, μιᾶς καί δέν δύνασθε νά μᾶς ἀποδείξετε, γενικῶς ἤ καί εἰδικῶς, ἄν εἶμαι, ἄν εἶστε, ἤ ἄν εἴμαστε ἄπαντες, οἱ πτυχιοῦχοι τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, πραγματικοί «θεολόγοι», κατά τά πρότυπα τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, καθότι αὑτό, ἔγκειται κατ΄ἀρχᾶς, στήν λογική ἀρχή τῆς λήψεως τοῦ ζητουμένου. Ἐξάπαντος οἱ πτυχιοῦχοι θεολογοῦντες, δέν εἶμαστε θεολόγοι, ἀλλά θεολογούντες (=διανοητές περί τῆς Θεολογίας). Οὔτε καί καταχρηστικά δύναμαι, προσωπικῶς,νά αὐτοπροσδιοριστῶ ὡς τέτοιος, δηλ. ὡς «θεολόγος», διότι εἶναι βαρύτατο τό φορτίο καί ἡ εὐθύνη, τοῦ συγκεκριμένου θεολογικοῦ ἐπιθετικοῦ προσδιορισμοῦ.

 Ἄρα ἔχετε ἀπόλυτο δίκιο νομίζω στό σημείο σας αὐτό: «το ύφος της αντιπαραθέσεως ενός εκάστου εξ ημών αποτελεί προσωπική υπόθεση».

Ἆρα καί πάλιν, σύμφωνα μέ τίς ξεκάθαρες καί ἀναγκαίες διευκρινίσεις μας, δέν δύναμαι νά ἀντιληφθῶ, τόσον λογικῶς, ὅσον καί ὀρθοδοξο-θεολογικῶς, ποίος νά εἶναι ὁ ἰδιαίτερος λόγος, τῆς ἠπίου ἀντιμετώπισης, τῶν συν-ἀδέλφων μας, θεολογούντων (καί ὄχι τῶν δῆθεν «θεολόγων»), ὅταν μάλιστα γράφουν: ἄ-λογες καί ἀντιεπιστημονικές προχειρότητες, ἀσυναρτησίες, σαχλεπισαχλες καί κακόδοξες διαστροφές, περί τῶν Γραφῶν καί τῶν Πατερικῶν θεμάτων;! Μήπως ἀπό ἄγνοια; ‘Υφίσταται ὅμως ἀγνή-ἄγνοια, στά περί τῆς ἱερᾶς Ὀρθοδόξου Θεολογίας μας, ἐν Χριστῷ ἀδελφέ μου καί κύριε συνάδελφε «θεολόγε»; Καί ἄν ὐποθέσουμεν, ὅτι ἔχουμεν ἄγνοια, περί τινός θεολογικοῦ θέματος, δέν θά πρέπει νά τό ἐρευνοῦμεν καλῶς καί εἶτα, νά διατυπώσουμεν, δημόσια γνῶμη καί ἄποψη, ἵνα μή προσβάλλουμεν καί διασύρουμεν τίς ἐπιστημονικές ἤ κ.ἄ. ἰδιότητες μας; Τί λέτε περί τοῦτου;

Παρ΄ὅλα αὐτά καί δι΄αὑτά, νά σᾶς παραπέμψω, διά γενικόν καί βαθύτατον προβληματισμόν, σ΄αὑτά τά συγκεκριμένα γραφθέντα, τά ὁποῖα συχνά μᾶς προβληματίζουσιν, τά τοῦ Θεοφόρου Πατρός καί Γέροντος Παϊσίου: «Δυστυχώς, μερικοί από εμάς έχουμε παράλογες απαιτήσεις από τους άλλους. Θέλουμε οι άλλοι να έχουν τον ίδιο με εμάς πνευματικόν χαρακτήρα. Όταν κάποιος άλλος δεν συμφωνή με τον χαρακτήρα μας, δηλαδή η είναι ολίγον επιεικής η ολίγον οξύς, αμέσως βγάζομε το συμπέρασμα ότι δεν είναι πνευματικός άνθρωπος. Όλοι χρειάζονται εις την Εκκλησίαν. Όλοι οι Πατέρες προσέφεραν τας υπηρεσίας των εις Αυτήν. Και οι ήπιοι χαρακτήρες και οι αυστηροί. Όπως δια το σώμα του ανθρώπου είναι απαραίτητα και τα γλυκά και τα ξινά και τα πικρά ακόμη ραδίκια (το καθένα έχει τις δικές του ουσίες και βιταμίνες), έτσι και δια το Σώμα της Εκκλησίας. Όλοι είναι απαραίτητοι. Ο ένας συμπληρώνει τον πνευματικόν χαρακτήρα του άλλου και όλοι είμεθα υποχρεωμένοι να ανεχώμεθα όχι μόνον τον πνευματικόν του χαρακτήρα, αλλά ακόμη και τις αδυναμίες, που έχει σαν άνθρωπος( πιστολή: μολογία Γέροντος Παϊσίου κατά το Οκουμενισμού)».

Ἔχομεν τήν ἰσχυρά γνῶμη κ. Ἀνδρεόπουλε: ὄτι τό θέμα τοῦ ὅρκου, εἶναι λελυμένο, ἐκ τῶν ἀγίων Πατέρων καί μάλιστα ὑπό τοῦ συγχρόνου Μεγίστου Θεοφόρου Πατρός καί Οἰκουμενικοῦ Διδασκάλου, Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως· ἀπλά εἶμαστε ἀπαράδεκτα καί ἀδικαιολόγητα, ἀδιάβαστοι, κύριε συνάδελφε. Ἄς ἀνοίξουμεν ἐπί τέλους καί κανέναν Πατερικό σύγγραμμα, τί λέτε;(!)

Μπορεῖτε ἄν θέλετε, νά μελετήσετε τήν προσωπική, ἐξάπαντος ἐπιστημονική, τοποθέτησή  μας, περί τοῦ θέματος, τήν εἰδικήν καί διεξοδικήν ἔρευναν μας, περί τοῦτου, καί ἀναμένουμεν τήν δική σας κριτικήν τοποθέτηση:

“Ο ΙΕΡΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΟΡΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΦΑΜΑΡΤΟΣ ΑΝΙΕΡΟΣ ΟΡΚΟΣ”

Ἀντιγράφω, τό συνοπτικότερον μέρος, τῆς μελέτης μας, γιά νά λάβετε τόσον ἐσείς, ὄσον καί οἱ πεφιλημένοι φίλοι ἤ καί ἔχθροί, ἀναγνώστες/τριες μας, μίαν πρόγευση: «Εν κατακλίδει, εκ των όσων σημαντικών, μπορούμε να συμπεράνομε, υφίστανται, ισχυρές Ποιμαντικές και Πνευματικές διακρίσεις, επί του μείζονος  ετούτου θέματος της δοκιμιογραφίας μας, και ως έκ τούτου θεωρούμεν, βάσει των σύγχρονων και όχι μόνον, εκκλησιολογικών και ερμηνευτικών πηγών, ότι όχι μόνο υφίσταται ως άγιος και ιερός, ο θρησκευτικός όρκος, εξάπαντος με την ομολογιακή και θεολογική έννοια Της Εκκλησίας και της Θεολογίας Αυτής, αλλ’ έχουμεν επίσης καταχρηστικώς και την «ιεράν και αγίαν» επιορκία! Δηλαδή, η ιερά συμφωνία απάντων των Θεοφόρων Πατέρων (Consesum Patrum), θεωρεί, την εκάστοτε Ομολογία Πίστεως, ως ιερό καθήκον και αγία υποχρέωση του Χριστιανού, γι΄ αυτό το λόγο συγκριτικά, φαίνεται εκ των πιό πάνω πολυποίκιλων  ιστορικών συνθηκών, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, διαχρονικά, και  με άκραν οικονομία, οικονομεί τα μέλη Της να ορκίζονται! Να ορκίζονται βεβαίως, γιά ειδικούς και σπανίους λόγους, επαναλαμβάνουμε, με την θρησκευτική έννοια, δηλαδή και κατ’ακρίβειαν, με τη Θεολογική και Τριαδολογική ορκωμοσία-ομολογία, «εις το Όνομα της αδιαιρέτου και ομοουσίου Αγίας Τριάδος»... Καθότι ο όποιοσδήποτε άλλου είδους όρκος, είτε υπόσχεση,  είτε διαβεβαίωση, μιάς και δεν ενέχει το ταυτόσημο σημαίνων, του θρησκευτικο-ομολογιακού και θεο-λογικού φρονήματος εις την ιερά Πίστην, του Τριαδολογικού όρου της Υπερουσίου και Υπεραγίας Τριάδος, θεωρείται ο εν λόγω όρκος ως de facto από άπαντες τους Θεοφόρους αγίους Πατέρες,  ως εφάμαρτος, ως πονηρός και ανίερος! Γι’αυτόν το λόγο, οι συγκεκριμένοι διαστροφείς και παραχαράκτες, των αγίων Πατέρων και του ιερού Ευαγγελίου, ελλείψει και αρνήσει του προσωπικού, Ομολογιακού φρονήματος των, πολύ ειδικά, κατά της συγχρόνου λαίλαπας της Πανθρησκείας του παναιρετικού Οικουμενισμού-Παπισμού-Προτεσταντισμού κ.λπ. δεν δύνανται να ερμηνεύσουσιν απλανώς-αλλ’ερμηνεύουσιν πλανερώς-τα Θεανθρώπινα λεχθέντα και γραφθέντα Του, πολλώ δε μάλλον τα Θεοφώτιστα και Θεόπνευστα συγγράμματα των φίλων του Θεανθρώπου Χριστού! Η πολύχρονη απαίτηση καθώς και η κατάντια πολλών σημερινών Εκκλησιαστικών προσώπων και ταγών, να θέλουσιν(!) να καταργήσουν τον θρησκευτικό όρκο, είναι ακόμη ένα ηχηρό και βλάσφημο σύμπτωμα (κερασάκι στην τούρτα, δεν λένε;) και όχι το βδελυρό κατ’ουσίαν νόσημα, της κακοδόξου και μη Ομολογιακής στάσης των στα σύγχρονα εκκλησιολογικά προβήματα, εξάπαντος επίορκης και ψεύδορκης στάσης, με την οποία φανερώνεται η Νεογραικυλίστικη, αθεολόγητη, και πλανερή τοποθέτησή των, επί παντός του «θρησκευτικού» επιστητού! Το πρόβλημα όμως, καθώς έχουμε αποδείξει στην πιό πάνω έρευνά μας, δεν είναι ο θρησκευτικός όρκος, αλλά το «εθνικό χόμπι» ημών των ακατήχητων ημιμαθών και αμαθών Χριστιανών, στο να ορκιζόμαστε κάκιστα νυχθημερόν, στις καθημερινές σχέσεις μας, για ψύλλου πήδημα μάλιστα, ή να έχουμε ως ψωμοτύρι την επιορκία και την ψευδορκία, τα οποία ειναι θανάσιμα και ισχυρά εγκλήματα και αστοχίες, όχι μόνον κατά του εαυτού μας, αλλά και κατά των πατρίδων και των παιδιών μας, εγκλήματα οικτρά κατά της σύνολης ανθρωπότητας, μιάς και επιρεαζόμαστε άπαντες από αυτά τα αμαρτήματα»...

Τέλος, με τό καλό, νά βιώσουμεν κατ΄ἀρχᾶς, τόν ἐπίγειο, δροσερό καί ἀνοιξιάτικο Παράδεισο, διότι τά θερμά «καλοκαίρια» τῆς πυρόβατου Κολάσεως, καθότι πληροφοροῦμαι ἐκ τῶν Πατερικῶν καί Βιβλικῶν συγγραμάτων, θά εἶναι ἀνυπόφορα καί αἰῶνια πυριφλεγῆς, κ. συνάδελφε. Ἐξάπαντος τά ἐποχιακά  πύρινα Καλοκαίρια τοῦ προσωρινοῦ μας βίου, θέλοντάς καί μή, εἶναι καλοδεχοῦμενα καί ὑποχρεωτικῶς ἀνεχόμενα μιᾶς καί ὑφίστανται εἰδικές προστατευτικές ὁδηγείες· ὅμως, οἱ «θερμοπυρηνικές» καί ὑπεριώδεις ὑποκόσμιες καί ὑποχθόνιες κακοδοξίες, ἐξάπαντος ἀδιόρατες (στούς πολλούς) ψευδοδοξίες καί παρερμηνείες τῶν Γραφῶν, εἶναι ἤ πρέπει νά εἴναι, ὄντως, καλοδεχούμενες; Καί πῶς δυνάμεθα νά προστατευθοῦμεν, ἀπό τά «ὑπεροπτικά ἐγκαύματα», δηλ. τά ἐγκαύματα τῆς μεταπατορικῆς ἤ καί μεταπατερικῆς ὑπεροψίας ἤ καί ἄλλως πως ἀπό τά «πυρίκαυστα ἐγκαύματα», τῆς προτεσταντίζουσας πλανερῆς ἄθεο-λογίας τῶν τινῶν «ὀρθοδόξων συναδέλφων» μας, ἐκ τῆς ἀνίερου θερμοπληξίας καί θεομπαιξίας ἐξ αὑτῶν;

Μέ ἐκτίμηση πρός τό ἀξιότιμο πρόσωπό σας καί ἀμφισβητώντας, ἔμπονα, τήν «συναδελφικήν» μας σχέση ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός σας


Παναγιώτης Π. Νούνης
Δημοσίευση σχολίου