Translate

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

[ΜΕΡΟΣ B΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”


Ἡ (ἀν)αἵρεση τοῦ ἐωσφορικοῦ βιβλίου τῆς Ἀλίκης Μπέϊλη “H ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” (ΜΕΡΟΣ B΄)





Στό πρῶτο κεφάλαιο τής μέ τίτλο “Η ΔΟΞΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΕΝΟΥ-Η ΔΟΞΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΑΤΑΡ” ἡ Μπέϊλη καταγράφει τά ἑξῆς ἰδιαίτερα: «Ο ερχομός του Αβατάρ, η έλευση ενός Ερχόμενου και με σημερινούς όρους η επανεμφάνιση του Χριστού, είναι οι βασικοί τόνοι της κυρίαρχης προσδοκίας. Όταν οι καιροί είναι ώριμοι (...) τότε Αυτός έρχεται πάντα και σήμερα δε θα γίνει εξαίρεση στόν αρχαίο κανόνα ή στον παγκόσμιο νόμο. Για δεκαετίες η επανεμφάνιση του Χριστού, του Αβατάρ, προσδοκάται απ΄ τους πιστούς και των δύο ημισφαιρίων – όχι μόνο τους πιστούς Χριστιανούς αλλά κι όσους περιμένουν τόν Μαϊτρέγια και τον Βοδδισάττβα καθώς κι όσους αναμένουν τον Ιμάμ Μαχδή».

Ἐξ ἀρχῆς νά ἀναφέρουμεν, ὅτι εἶναι δύσκολη ἡ ἀποκρυπτογράφηση καί ἐρμηνεία, τῆς ἀποκρυφολογίας τῶν ἀποκρυφιστικῶν κειμένων τῆς Μπέϊλη. Στήριγμα καί βοηθός μας, στήν παροῦσα δύσβατη ἰχνηλάτηση, εἶναι τό ἱερόν Εὐαγγέλιον καί οἱ Θεοφόροι ἐρμηνευτές αὑτοῦ, οἱ ἄγιοι Ἀπόστολοι, Πατέρες καί Οἰκουμενικοί Διδάσκαλοι, τῆς Ὀρθοδόξου Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Θεανθρώπινη θεραπεία, τῶν πιό πάνω, ἀλλόκοτων γραφθέντων, εἶναι καταγεγραμμένη στήν Καινή Διαθήκη ὡς ἑξῆς: «Προσέχετε δέ πό τν ψευδοπροφητν, οτινες ρχονται πρός μς ν νδύμασι προβάτων, σωθεν δέ εσί λύκοι ρπαγες (Κατά Ματθαον 7,15)» ἤ ἀκόμη, «καί ποκριθείς ησος επεν ατοίς· βλέπετε μή τίς μς πλανήση. Πολλοί γάρ λεύσονται πί τ νόματί μου λέγοντες, έγώ εμί Χριστός, καί πολλούς πλανήσουσι.(...) καί πολλοί ψευδοπροφται γερθήσονται καί πλανήσουσι πολλούς (Κατά Ματθαῖον 24,4-12)».

Φυσικά, στό ἴδιον καί πρῶτον ἱερόν Εὐαγγέλιον τοῦ Ματθαίου, ὑπερτονίζει, ἀκόμη μία φορά, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός καί τά ἀκόλουθα: «τότε άν τις μν επ, δού δε Χριστός δε, μή πιστεύσητε· γερθήσονται γάρ ψευδόχριστοι καί ψευδοπροφται καί δώσουσι σημεα μεγάλα καί τέρατα, στε πλανσαι, ε δυνατόν, καί τούς κλεκτούς.(Κατά Ματθαον 24, 23-24)».

Μέσα σ΄αὑτό, τό Θεανθρωπολογικό καί Εὐαγγελικό πλαίσιο, τῶν Θεανδρικῶν Γραφικῶν λογίων Του, προκύπτει, ἀκόμη μία φορά, τό ἀναντίρρητο, θεο-λογικό ἐρώτημα, πρός τούς ὁπαδούς τοῦ ἀποκρυφισμοῦ-θεοσοφισμοῦ καί μασονισμοῦ: Μιᾶς καί οἱ ἀποκρυφιστές ἄθεο- φλυαρολόγοι, ἔχουσιν τάσεις νά φλυαρο-θεολογοῦσιν, καλῶς ἤ κακῶς· ἆραγε, ἔχουσιν ἀνοίξει ποτέ τους, τήν Καινή Διαθήκη, τά ἱερά Εὐαγγέλια, νά τά μελετήσουν, ἀπροκατάληπτα, ἔστω ἀκόμη καί ἀπό ἁπλό φιλολογικό ἐνδιαφέρον;

Ἀπ΄τίς πιό πάνω γραπτές διδασκαλίες, τῆς ἐωσφορίστριας Μπ., εἶναι φανερόν, πώς ὄχι!

Διότι ,γιά τόν ἀθεολόγητο, ἐξάπαντος θεοσοφικό ἀποκρυφισμό, τό «ἱερόν εὐαγγέλιον», εἶναι ἡ Ἀλίκη Μπέϊλη μαζί, μέ τήν πατρόνα της, τήν Ἔλενα Μπλαβάτσκυ! Καί ἐννοῶ, τά γυναικίστικα, γραπτά κείμενά, των προαναφερθέντων γυναικαρίων, τά ὁποία μιλοῦσιν, περί τινός ἀλλοιώσιμου Χριστοῦ, παντελῶς ξένου καί ἀγνώστου, συγκριτικά, μέ τά ἱερά Εὐαγγέλια. Διαφορετικά, ποῖαν θεο-λογικήν ἐρμηνεία, δύναται κανείς νά ἐκφράσει, γιά τά πιό πάνω Προφητικά λεχθέντα καί γραφθέντα, τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ;

Καί πάλιν ὅμως, μᾶς ξεκαθαρίζει, σαφῶς, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, τῶν Ἐυαγγελίων(!), τά περί τῆς Δευτέρας ἐλέυσεώς Του· δανείζομαι τά λεξίδια τῆς ἀλλοπαρμένης Μπ., ὅτι «ο ερχομός του», «η έλευση του», «η επανεμφάνιση του» καί «η κυρίαρχη προσδοκία του», ὑπό τῶν νόρμαλ Χριστιανῶν εἶναι: «άν ον επωσιν μν, δού (ὁ Χριστός!) ν τ ρήμ στί, μή ξέλθητε, δού (ὁ Χριστός!) ν τος ταμείοις, μή πιστεύσητε· σπερ γάρ στραπή ξέρχεται πό νατολν καί φαίνεται ως δυσμν, οτως σται καί   παρουσία (τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ!) το υο το νθρώπου·(Κατά Ματθαον 24, 26-27)».

Ἄρα κατά Χριστολογικήν συνέπεια, πάσχει λογικά, καί προσβάλλεται μάλιστα ἡ συγκεκριμένη γνῶμη της: «Για δεκαετίες η επανεμφάνιση του Χριστού, του Αβατάρ, προσδοκάται απ΄ τους πιστούς και των δύο ημισφαιρίων – όχι μόνο τους πιστούς Χριστιανούς...», ὑπό τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, διότι, παραθεωρεί καί προσπερνά, ἀλλοπρόσαλλα καί παράλογα, τήν βασικότατην, λογικήν ἀρχήν, τῆς λήψεως τοῦ ζητουμένου.

Εἰκάζει αὐθαίρετα(;), ὅτι ἀναμένουν οἱ Χριστιανοί, τήν ἐπανεμφάνιση τοῦ Χριστοῦ, μέ ἕναν ἐντελῶς, διαφορετικό τρόπο, ἐξ ὅσων δίδαξε ὁ Χριστός! Καί αὑτό συμπεραίνεται, μέ ἀπόλυτη θεο-λογική συνέπεια καί ἀσφάλεια, στό ὅτι συνταυτίζει καί ἐξισώνει, συγκρ(η)τικά, ἐξάπαντος περίεργα καί ἀνόητα, τόν Θεάνθρωπο Χριστό τῶν Εὐαγγελίων μέ τήν προσδωκόμενη ἔσχατη καί Δευτέρα Παρουσία Του, μαζί, μέ τούς προσδοκώμενους ἀνθρώπους, ἀρχηγούς καί δῆθεν «Μεσσίες», τῶν διαφόρων ποικίλων ἀλλόδοξων καί ἐτερόδοξων, θρησκευμάτων. Τήν σαφέστατη καί διατυπωμένη, συγκεχυμένη ἀπόδειξη, θά τήν ἀναγνώσετε πιό κάτω...

Τό ὅτι ὁ Χριστός τῶν Εὐαγγελίων, γιά τήν ζουρλή ἀποκρυφίστρια καί τούς παλαβωμένους ὁπαδούς της, δέν εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, δηλ. Θεάνθρωπος, εἶναι μία βασικότατη, συνεπέστατη στάση καθότι καί θεολογική παράμετρος, στό συγκεκριμένο ἀποκρυφιστικό τομίδιο, πού δέν πρέπει νά περάσει ἀπαρατήρητο ὑπό τούς σοβαρούς μελετητές. Ἄρα, ἔχουμεν τήν σύγχρονη, Μπεϊλίστικη διόρθωση (sic), τήν ἀλλοτρίωση ἤ καί τήν παραχάραξη τῶν Εὐαγγελίων (δέν μπορούμεν νά μιλήσουμε σοβαρά, γιά παρερμηνεία, διότι εἶναι ἀποδεδειγμένο ἐκ τῶν ἄνωθεν, ὄτι δέν ἄνοιξαν ποσῶς, τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, γιά σοβαρήν μελέτη), καί τῶν λογίων τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά ἰδιοτελείς σκοπούς, στόχους καί ἀλλότρια «νεοεποχήτικα» συμφέροντα.

Γι΄αυτό ξαναπροκύπτει, τό θεο-λογικό ἐρώτημα: Ποίος εἶναι «ὁ Χριστός» τῆς Μπ. καί τῶν ἀπανταχοῦ ἀποκρυφιστῶν;

Τήν ἀπάντηση, τήν δίδει γραπτῶς καί σαφέστατα, ἡ ἴδια, στό ἐν λόγῳ κεφάλαιο, πού ἀσκοῦμεν κριτικήν· γράφει ἡ Μπ.: «Οι Αβατάρ που γνωρίζουμε κι αναγνωρίζουμε ευκολότερα είναι ο Βούδδας στην Ανατολή κι ο Χριστός στη Δύση». Χριστός καί Βοῦδδας, Βοῦδδας καί Χριστός, εἶναι οἱ ταυτόσημες καί ἀπαράλακτες, προσωπικότητες καί ἱερά πρόσωπα τῆς ἱστορίας, «ἐπί τό αὑτό», δηλ. στά γυναικουλίστικα καί φαντασιόπληκτα, διαβολοειδῇ μυαλά, τῆς Μπέϊλη. Ἡ μοναδική διαφορά των, εἶναι... γεωγραφική!

Ὡστόσο περιττό νά ἀναφερθοῦμεν, ὅτι ἡ σατανική σύγχυσις καί συνταύτισις, τῶν θρησκευτικῶν ἱστορικῶν προσώπων, γίνεται ἀπό διαβολικό δόλο καί συγκρ(η)τιστικό-πανθρησκειακό μένος, δηλ. Οἰκουμενιστικός τακτικισμός, ἐκπορευόμενος ἐκ τῆς πανάρχαιου Γνωστικίζουσας, θρησκειολογικῆς μανίας, νά γίνεται, ἡ ἀνίερος ἀνάμειξις, τῶν διαφόρων θρησκειῶν, καθῶς καί τῶν ἠγετικῶν μορφῶν αὑτῶν, γιά χάριν, τοῦ θρησκειολογικοῦ ἀχταρμινισμοῦ.

Προχωρά μάλιστα ἡ μανταμίτσα Μπ. νά συκοφαντήσει, διαβολικῶς, τήν Ἐκκλησία Του καί τούς Ἀποστόλους Του, μέ τά ἑξῆς ἄτοπα: « Η έλευσή Του εξαρτάται κυρίως, όπως θα δούμε αργότερα, από τήν εδραίωση ορθών ανθρώπινων σχέσεων. Αυτή την εμπόδισε η εκκλησία ανά τους αιώνες και δεν τη βοήθησε, λόγω του φανατικού της ζήλου να κάνει όλους τους λαούς «Χριστιανούς» κι όχι οπαδούς του Χριστού. Τόνισε τό θεολογικό δόγμα κι όχι την αγάπη και την αγαπητική κατανόηση όπως την παρουσίασε ο Χριστός. Η εκκλησία κήρυξε το φλογερό Σαούλ της Ταρσού και όχι τον πράο Μαραγκό της Γαλιλαίας».

Ἕνα γενικό σχόλιο μας, ἐπί τοῦτου, εἶναι: Μά ἀφοῦ ὁ κάθε «Χριστιανός», κατ΄οὐσίαν σημαίνει και εἶναι, ὁ ὁπαδός τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι λ.χ. ὁπαδός τοῦ Βοῦδδα! Ἡ κάθε Χριστιανική «κκλησία» (κατ΄ ἀκρίβειαν, ἡ κάθε ἑτερόδοξη Χριστιανική ὁμολογία), ἐπιθυμεί λογικά καί φυσικά, νά διακηρύξει τόν Χριστιανισμό της, καί ἄρα «νά κάνει Χριστιανούς»! Ἄν ἡ κάθε Χριστιανική ὁμολογία, ἐπιθυμοῦσε «να κάνει όλους τους λαούς», π.χ. Μωαμεθανούς, Ἑβραίους, Βουδδιστές, Κομφουκιανιστές, Μασονιστές κ.λπ.., ἀντί γιά «Χριστιανούς», τότε θά εἴχαμεν θρησκει-λογικό, θεο-λογικό καί ἐξάπαντος κατ΄ἐξοχήν λογικό ζήτημα!!! Φυσικά, ἀν ἦταν καί ὁλίγον «φυσική ξανθιά» ἡ ταρτούφισα Μπ., ίσως καί νά δικαιολογούνταν κάπως, οἱ ἄλογες γραπτές καί ἰησουΐτικες ασυναρτησίες της. Ἄρα κατά λογικήν συνέπεια, ἀνεξάρτητα ἀπ΄τήν ἐπιτυχία ἤ ἀποτυχία, τῶν προσηλυτισμῶν ἤ καί τῶν τινῶν ἱεραποστολῶν, οἱ διάφορες Χριστιανικές ὁμολογίες, θεο-λογικό εἶναι, νά κάνουν Χριστιανούς, δηλ. ὁπαδούς τοῦ Χριστοῦ καί κατ΄ἐπέκτασην θρησκειολογική, ὁπαδούς τῆς ἐκάστοτε Χριστιανικῆς «κκλησίας».

Ἕνα εἰδικό τώρα, σχόλιο μας, ἐπί τοῦτου: Εἶναι στυγνή καί κακόβουλη συκοφαντία, νά συμπεριλαμβάνει κανείς, σέ θεολογικά ἤ καί θρησκειολογικά γραπτά του, ἀόριστα, τόν ὅρο «κκλησία», χωρίς μάλιστα νά τόν ὁριοθετεί, ἐννοιολογικά, θεολογικά καί θρησκειολογικά, πράγμα πού ἀποδεικνύει ἐξάπαντος, τήν παντελή ἀδιαφορία, ἤ καί τήν ἠχηρά ἄγνοια μᾶλλον καί τήν ἀναντίλεκτη ἀμάθεια, τῶν σημαίνουσων Χριστιανικῶν διαφορῶν, καθότι μᾶλλον εἶναι τό ἐπιθυμητό,  νά ἀπαμβλύνει μάλιστα αὑτές, ἐξαπλουστευμένα, διά νά καθοδηγήσει, σέ πλανερούς δρόμους, τήν σκέψη τῶν Χριστιανῶν ἀναγνωστῶν, τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐξάπαντος, ἦταν-εἶναι καί θά παραμένει εἰς τούς αἰώνας, Μία καί Ὀρθόδοξη! Καί ὅσοι (συν)μετέχουν ἐνεργά, στήν ὁρατή καί ἀόρατη, Μία, Ἁγία, Ἀποστολική, Πατερική καί Οἰκουμενικά, Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία Του, εἶναι ἐξάπαντος θερμοί καί γνήσιοι ὁπαδοί Του, καί ἡ Ἐκκλησία Του ὡς τό μοναδικό, Πνευματικό θεραπευτήριο, παρέχει Θείαν δωρεάν, τήν ψυχοσωματική θεραπεία τῆς προσωπικότητας, τοῦ κάθε ἀσθενοῦς ἀνθρώπου! Ἀπόδειξις τρανή, τά πλήθη τῶν δεδοξασμένων μαρτύρων, τῶν τεθεομένων ἁγίων καί Νεομαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας Του. Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του, τό «θεολογικό δόγμα» εἶναι ἁπλά Μυστηριακά φάρμακα καθῶς καί ἀπλανείς, ὁδοδείκτες, γιά τήν κατά Χριστόν ἀνιδιοτελή «αγάπη και την αγαπητική κατανόηση», γι΄αυτό καί ὁ ὑπερτονισμός τοῦ ὀρθόδοξου δόγματος, ἐκ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καθότι στά ἄλλα Χριστιανικά καί ἐτερόδοξα δόγματα ἤ καί θρησκεύματα (καί ὄχι Ἐκκλησίες), ἔχουμεν πλασέμπο καί δηλητηριώδη φαρμάκια, δηλ. φιλοσοφικά ἤ καί κακόδοξα δόγματα, πού δέν δύνανται, νά καθοδηγήσουσιν μέ ασφάλεια, πρός τόν κατά Χριστόν δρόμον τῆς Σωτηρίας, ἀλλά, πρός μίαν ἀντίθετη σκιερή καί κολάσιμη κατεύθυνση, μιᾶς καί οἱ ἐτερόδοξοι ἤ καί οἱ ἀλλόδοξοι ὁδοδείκτες, κατευθύνουσιν, πρός τήν αἰώνια ἄβυσσο τῆς ψυχοσωματικῆς ἀπώλειας.

Τέλος, ὅσον ἀφορά τά περί «το Σαούλ» , πρόκειται περί ἀβυσσαλέας καί φθονερῆς ἁγιομαχείας καί θεομπαιξίας, διότι παραλείπει ἡ Μπ. σκόπιμα(;), τήν Θεοφόρα [«Σαούλ Σαούλ, τί μέ διώκεις;» (Πραξεις τν ποστόλων 9,4)] μεταστροφή, τοῦ Σαῦλου, σέ Μέγα Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν, τόν θείον Παῦλο! Ἄρα ἔχουμεν τόν Ἀπόστολο καί Μέγαν Παῦλον, νά κηρύττει περί τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ καί ὅχι τό ἀντίθετον, ὡς ἰσχυρίζεται ἡ ταλαίπωρη Μπ.! Ἀπόδειξις τρανή, εἶναι ἡ ὀλόθερμη ἀναγνώρισις αὐτοῦ, ὑπό τῶν ἄλλων Ἀποστόλων καί μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ: «καί γνόντες τήν χάριν τήν δοθεσαν μοι, άκωβος καί Κηφς καί ωάννης, ο δοκοντες στλοι εναι δωκαν μοί καί Βαρνάβ κοινωνίας, να μες ες τά θνη(Πρός Γαλάτας 2,9)».

Ξεκάθαρες κουβέντες ὐπό τοῦ Ἀποστόλου. Ἆραγε τότε, ἡ Μπέϊλη καί οἱ ὁπαδοί αὐτῆς, μιᾶς καί διδάσκουσιν, τά ἀντίθετα, ἐκ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων καί τά ἀνάποδα ἐκ τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων, ποῖον ἔχουσιν γιά δάσκαλον καί διά ποῖον δουλεύουσιν;

Τό καταληκτικόν ἐτοῦτο ἐρώτημά μας, δέν θά τό ἀπαντήσουμεν ἐμείς, ἀλλά θά μᾶς τό ἀπαντήσει καί πάλιν, ὁ Θεηγόρος καί Θεοφόρος Πατέρας καί Ἀπόστολος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μιᾶς καί συκοφαντεῖται, στυγνά καί ἀνελέητα, ἀπό τίς ἀποκρυφιστικές διαβολικές δυνάμεις, ὥστε νά ἀποδειχθεί καί πάλιν περίτανα, ὄτι κηρύττει Θεάνθρωπον Χριστόν καί μάλιστα ἐρμηνεύει Αὑτόν, ἀπλανῶς: «ο γάρ τοιοτοι (οἱ ψευδοδιδάσκαλοι) τ Κυρί μν ησο Χριστ ο δουλεύουσιν, λλά τ αυτόν κοιλί, καί διά τς χρηστολογίας καί ελογίας ξαπατσι τάς καρδίας τν κάκων· (Πρός Ρωμαίους 16,18)», καθῶς καί τό σαφέστατο, ὅτι «θεμέλιον γάρ λλον οδείς δύναται θεναι παρά τόν κείμενον, ς στιν ησος Χριστός (Α΄Πρός Κορινθίους 3,11)».

Ὅσον ἀφορά, τά περί τῆς ἐπανεμφάνισης τοῦ Χριστοῦ, δηλ. τα περί τήν Δευτέραν Παρουσία Του, ὑφίσταται, ἀγαστή καί ἀπόλυτη συμφωνία, μέ τά πιό πάνω λεχθέντα, τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, καθῶς καί μέ ἄπασαν τήν ἐρμηνευτική Πατερική Γραμματεία, ὅτι δηλαδή: «αὐτοί γάρ ἀκριβῶς οἴδατε ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί οὕτως ἔρχεται (Πρός Θεσσαλονικείς Α΄, 5,2)».

Ἆραγε, τί εἶδους Χριστιανοί, εἶναι ἐκείνοι, πού ἀναμένουσιν, τόν Θεάνθρωπον Χριστόν, νά ἐπανέλθει, ὡς ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, ἕνας «Αβατάρ», ἤ ὡς «Μαϊτρέγια και Βοδδισάττβα» ἤ καί ὡς «Ιμάμ Μαχδή»; Πρόκειται ἐν τέλει, περί νόρμαλ Χριστιανούς ἤ μή νόρμαλ;


Π.Π.Ν.



 ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ: