Translate

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” (ΜΕΡΟΣ Α΄)








Ἡ (ἀν)αἵρεση τοῦ ἐωσφορικοῦ βιβλίου τῆς Ἀλίκης Μπέϊλη “H ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” (ΜΕΡΟΣ Α΄)



Ἐπιθυμῶ νά παραλείψω, σκόπιμα, μερικά βιογραφικά στοιχεία περί τῆς Ἐωσφορίστριας Ἀλίκης Μπέϊλη, γιά νά ἀνατρέξετε νά ἐρευνήσετε, ὅσοι ἀγνοεῖτε, τά περί τοῦ βίου καί τῆς πολιτείας αὐτῆς!

Ὁ κύριος λόγος, πού μᾶς ἐνέπνευσε, νά ἀσχοληθοῦμεν, μέ τό συγκεκριμένο τομίδιο [1] τῆς Μπέϊλη, εἶναι γιά νά φανερώσουμεν, τήν κραυγαλέα ταύτιση καί συνάντηση, τοῦ Πανθρησκειακοῦ καί Πανχριστιανικοῦ Φραγκοπαπιζοπροτεστάντικου καί Φαναριώτικου Οἰκουμενισμοῦ, τῆς New Age, δηλ. τῆς ψευδο-Νέας Ἐποχής, μέ αὐτό τό πανάρχαιο αἱρετικό ἀντιχριστιανικό σύστημα τοῦ Γνωστικισμοῦ· σήμερα, τοῦ Θεοσοφισμοῦ, τοῦ Μασονισμοῦ καί τοῦ Ἐωσφορισμοῦ, τό ὁποῖο εἶναι, τό ἀπαρέγκλιτο καί ἀποδεδειγμένο, ἀποδομιστικό πνεύμα, τῆς φανατικῆς μαθήτριας καί συγγραφέως τῆς Σατανίστριας Ἐλένης Μπλαβάτσκυ.

Ἔχουμεν προσέξει στήν ἱστοσελίδα τῆς Μπέϊλη, ὅτι εἰδικά γιά τήν προλογική σελίδα, τοῦ συγκεκριμένου ἐγχειριδίου πού πρόκειται νά ἐπικρίνουμεν συγκριτικά, ὑφίστανται, ἐξειδικευμένες ἀναλύσεις καί έρμηνείες, ἀλλά χάριν τῆς ἀντικειμενικότητας, θά σχολιάσουμεν πρώτιστα καί αὐθόρμητα ἐμεῖς, χωρίς νά μελετήσουμεν τίς δικές τους ἑρμηνείες καί σ΄ἕνα δεύτερο στάδιο ἵσως νά ἐπανέλθουμεν γιά περαιτέρω συγκριτικό σχολιασμό τῶν ἐρμηνειῶν τους, πού δίδουν,  στή δῆθεν  “ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΚΛΗΣΗ”.

Ἡ κριτική ἀνάλυση μας, ἐπί τοῦ συγκεκριμένου θεοσοφιστικοῦ βιβλίου, θά γίνει, μέ τά μεθοδολογικά καί ἑρμηνευτικά κριτήρια, τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας.

-Στούς πρώτους στίχους τς προσευχητικῆς πικλίσεως, τς Bailey, ατό πού μάς ξενίζει, διαίτερα, εναι: «Τό Φως ας κατέλθει στη Γη»!  

Μά φο τό Φς το Θεο, κατελθε, πρό 2015 τν! Ἡ Καινή Διαθήκη [2] τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, μᾶς τό ξεκαθαρίζει μέ μία ἁπλή ἀνάγνωση... Καί « Λόγος Σάρξ  γένετο. (Κατά ωάννην 1,14)». Καθότι καί Θεάνθρωπος Λόγος Χριστός, δήλωσε εθαρσς, τό παρασάλευτο ηθέν: «γ εμί τό φς το κόσμου· κολουθν μο ο μή περιπατήσ ν τ σκοτί λλ΄ξει τό φς τς ζως. (Κατά ωάννην 8,12)». Τό διο μάλιστα μαρτυρεί, καί γαπημένος μαθητής Του, Εαγγελιστής καί πόστολος τς γάπης, ώαννης, γράφωντας: «οτος( Προφήτης καί Βαπτιστής ωάννης ὁ Πρόδρομος) λθεν ες μαρτυρίαν, να μαρτυρήσ περί το φωτός, να πάντες πιστεύσωσι δι΄ατο. Οκ ν κενος τό φς, λλ΄ να μαρτυρής περί το φωτός. ν τό φς τό ληθινόν, φωτίζει πάντα νθρωπον ρχόμενον ες τόν κόσμον. ( Κατά ωάννην 1,6-9)». Ἄρα λοιπόν, σύμφωνα μέ τήν Ἀποστολική Ἁγιογραφική μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελιστή Ἰωάννη, μαζί μέ τήν Προφητική καί Προδρομική μαρτυρία τῆς «φωνς βοντος ν τ ρήμ» σῦν τά θεανθρώπινα καί θεία λεχθέντα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι φανερόν, ὅτι ἡ Bailey, δέν ἀνέγνωσε καί τόσον καλῶς, τά περί τῆς Καινῆς Διαθήκης, πολλῶ δέ μᾶλλον, ἀμφισβητοῦμεν ἰσχυρῶς, ἐάν ἔκανε ποτέ της, τόν φιλότιμο κόπο, νά φυλλομετρήσει ἁπλῶς τό συγκεκριμένο Εὐαγγέλιο!

Ἐξάπαντος, ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη, ἀποσαφηνίζει τελεσίδικα, ὅσα ἀποκρύβει ἡ Β. πρός τούς ὁπαδούς της, περί τοῦ Θεανθρώπινου Φωτός [3]: «Φς κ φωτός, Θεόν ληθινόν κ Θεο ληθινο, γεννηθέντα, ο ποιηθέντα...(Σύμβολον τῆς Πίστεως)»!

-Ἆραγέ, γιά ποίον συγκεκριμένον «Φως», μᾶς ὁμιλεί καί μᾶς ὑπονοεί, ἡ συγκεκριμένη ἐπίκληση καί προσευχή τῆς Β.;

-Στόν δέ κτον στίχο σημειώνει: «Είθε ο Χριστός νά γυρίσει στή Γή.»

Ἄλλο πράγμα καί τοῦτο! Γράφει ἡ Β. ὡσάν καί ὁ Χριστός δέν εἶναι Θεάνθρωπος, καί μάλιστα μέ τήν εὐχή «Είθε» τονίζει ὅτι ὁ Χριστός, βρίσκεται μακράν τῆς Γῆς, εἰς τινάν ἐξορία εἰς τοῦς ἄπειρους Γαλαξίες!

-Ποίος ἆραγε, ἐξόρισεν, τόν Χριστόν;

Με μία ἄμεση συνάρτηση καί σύνθεση ἐκ τῶν πιό πάνω προαναγραφομένων, εἶναι φανερόν ὅτι ἡ Βailey, ὄχι μόνον ἀγνοεί ποίος εἶναι, τό Φῶς τοῦ κόσμου, ἀλλά ἀγνοεί, ἡ μᾶλλον καλύτερα, δέν ἀναγνωρίζει, τίς βασικές θείες καί θεανθρώπινες ἰδιότητες Του θείου Φωτός, καθῶς καί τήν Θεανθρώπινη φύση καί ὑπόσταση τοῦ Χριστοῦ, ὡς Φῶς , ἄρα εἶναι τοῦ ἡλίου καί τῆς πανσελήνου φανερόν, ὅτι ἐπικαλεῖται προσευχητικά, περί τινός ἄλλου διαφορετικοῦ  εἶδους «Χριστο» καί ἄλλου εἶδους «Φς»!

Διότι, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός τῶν Εὐαγγελίων, δήλωσε ὡς Ἀναστᾶς εἰς τό ὄρος τῆς Γαλιλαίας: «καί δού γώ μεθ΄μν εμί πάσας τάς μέρας ως τς συντελείας το αἰῶνως. (Κατά Ματθαίον 28,20)»!

-Μήπως ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησούς Χριστός, τῶν ἁγίων Εὐαγγελίων, εἶναι ψεύτης; Ἄπαγε τῆς ψευδοδοξίας καί τῆς ἀνοησίας νά τό διανοηθεί κανείς!!! Τότε, γιατί καί πάλιν, δέν πρόσεξε ἡ «διασκοτισμένη» Β., ὅτι καί αὐτό εἶναι ἕνα ἐκ τῶν θεανθρώπινων λεχθέντων Του;

-Μήπως «ο Χριστός» τῆς Β., εἶναι ἕνας ψεύτικος Χριστός, ἵσως καί ὁ Ἀντίχριστος, μιάς καί δέν φέρει νά ἔχει ἀντικειμενική καί ὑποστατική σχέση, συγκριτικά καί βάση, τῶν Χριστιανικῶν πηγῶν, ἐξάπαντος τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων;

Ὡστόσο, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός καί ὅχι ὁ ἄ-Χριστος ἤ καί ὁ Ἀντίχριστος τῆς Β., μᾶς διαβεβαιώνει γραπτῶς εἰς τήν Προφητικήν Ἀποκάλυψιν τοῦ Θεανθρώπου, ὅτι: «καί άν τις φέλ πό τν λόγων το βιβλίου τς προφητείας ταύτης, φελε Θεός τό μέρος ατο πό το ξύλου τς ζως καί κ τς πόλεως τς γίας, τν γεγραμμένων ν τ βιβλί τοτ. Λέγει μαρτυρν ( Χριστός) τατα· ναί ρχομαι τάχυ. μήν, ναί ρχου, Κύριε ησο. (Ἀποκάλυψις Ἰωάννου, 22,19)»!

-Ἆραγέ θά εἶναι, πρός τό συμφέρον, τῆς ἐωσφορίστριας Β., τῶν θεοσοφιστῶν ἤ καί τῶν μασόνων ὁπαδῶν αὐτῆς, ὅταν: «Καί πάλιν ρχόμενον μετά δόξης κρναι ζντας καί νεκρος... (Σύμβολον τς Πίστεως)»;

Τέλος, σημειώνει  ἑρμηνευτικά κάτω ἀπ΄την ἐπίκληση ἡ Β. ὅτι: «Το κάλλος και η ισχύς της Επίκλησης αυτής βρίσκονται στήν απλότητα της και στην κφραση από μέρους της ορισμένων κεντρικών αληθειών τις οποίες αποδέχονται ενδόμυχα καί φυσικά όλοι οι άνθρωποι- την αλήθεια γιά την ύπαρξη μιας θεμελιώδους Νοημοσύνης στην οποία προσδίδουμε αόριστα το όνομα Θεός·... την αλήθεια τι ήρθε στη γη μια μεγάλη Ατομικότητα –που ονομάστηκε από τους Χριστιανούς, Χριστός- ... τήν αυταπόδεικτη αλήθεια τι μόνο μέσω της ίδιας  της ανθρωπότητας μπορεί να πραγματοποιηθεί τό Θείο Σχέδιο».

Bailey, τή δόλια, τήν παρερμηνευτική, τήν κουτοπόνηρη καί ἀμαθέστατη στάση καί ἐξαπλούστευση της, τή βάφτισε ὡς «απλότητα, κάλλος και ισχύς»!

Ἡ θέση της Β., περί τῶν «ορισμένων κεντρικών αληθειών» στά θεολογικά πράγματα, μπάζει τόσο λογικά ὅσο καί θεολογικά, διότι, ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως καί λογικῆς, ἡ Ἀλήθεια, εἶναι Ἕνα καί συγκεκριμένο «κεντρικό» Πρόσωπο... ἄρα κατά θεο-λογικήν συνέπεια, ἡ Ἀλήθεια, ὡς Ἕνα Πρόσωπο ἤ καί Τρία Πρόσωπα, εἶναι Μία καί Ἀδιαίρετη! Ἐκτός, κι ἄν δύναται ἕνα πρόσωπο, νά εἶναι ἐν τῇ ζωῇ, ἀλλά ταυτόχρονα καί κατετμημένο, μοιρασμένο καί διαιρεμένο(;!) Ἔτσι, γι΄αυτόν τό λόγο, δέν δύναται νά μιλάμε λογικά, περί «ορισμένων ληθειών», σε θεολογικά πράγματα, ἀλλά περί τῆς Μίας, τῆς ἀτρέπτου, τῆς ἀδιαιρέτου καί τῆς ἀσυγχήτου Ἀλήθειας! Πέραν τοῦτου, ὑφίσταται χοντροειδής πλάνη, κακόβουλη κακοδοξία, βδελυρά ψευδοδοξία καί σατανική αἵρεσις, ἡ οποῖα πηγάζει «κ το πατρός το ψεδους»!

Διότι καί πάλιν, μιάς καί ἡ μακαρίτισσα Β. εὔχετε περί τῆς ἐπανεμφανίσεως τοῦ Χριστοῦ στή Γῆ, πῶς θά ἐρμηνεύσουμεν, τό Θεανθρώπινο ῥηθέν Του: «γ εμί δός καί λήθεια καί ζωή· οδείς ρχεται πρός τόν πατέρα ε μή δι΄μο (Κατά ωάννην, 14,6)»;

Ἆραγέ, ἡ Β. μαζί μέ τούς σκοτεινούς ὁπαδούς της, δύνανται νά ἀντιληφθοῦσιν, ὅτι ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Θεάνθρωπος καί Ἀναστημένος Ἱησούς Χριστός, καί ὡς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ απόλυτη καί μοναδική ἀλήθεια τοῦ σύμπαντος τοῦτου κόσμου, καθῶς καί πάντων τῶν ἄλλων Γαλαξιῶν;

-Ἀντιλαμβάνονται οἱ φίλοι ἀναγνώστες ὅτι το περιεχόμενο τῆς συγκεκριμένης πρότασης: «αποδέχονται ενδόμυχα καί φυσικά όλοι οι άνθρωποι- την αλήθεια γιά την ύπαρξη μιας θεμελιώδους Νοημοσύνης στην οποία προσδίδουμε αόριστα το όνομα Θεός·» μπάζει τρομακτικά ἀπό διαβολικό ψεῦδος;

Οἱ νουνεχείς καί νόρμαλ Χριστιανοί δέν προσδίδουν, γενικά καί ἀόριστα, σέ κάποιαν ὑπερτέραν δήθεν Νοημοσύνη, τό ὅνομα Θεός. Ἀλλά ἀποδέχονται, τόσο ὁμολογιακά, ὅσο καί ἐνδόμυχα, ὅτι τό ὄνομα Τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Ἁγία Τριᾶς: ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεύμα!

Ἐπίσης, κατά θεο-λογικήν καί συνοπτικήν συνέπεια, ἐκ τῶν ὅλων πιό πάνω συλλογισμῶν μας, ἡ Βailey δέν πιστεύει, διότι δέν γνώρισε ὅτι ὁ Χριστός, εἶναι ὁ τέλειος Θεός καί ὁ τέλειος ἄνθρωπος, διά πάντων τῶν αἰώνων, ἄρα καί τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας, δηλ. ὁ Θεάνθρωπος Χριστός· πολλῶ δέ μάλλον, ἀπορρίπτει ἐμφανῶς, έκ τῆς πρώτης μόλις σελίδας, τοῦ σοφιστικού τομιδίου της, τήν Ἅγία Τριάδα, τήν ὁποία, μᾶς τήν ἀποκάλυψε ἅπαξ καί δια παντῶς, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων! Ἔτσι, ὄχι μόνον εἶναι ἀρειανόφρων καί Χριστομάχος ἤ Θεανθρωπομάχος, μιάς καί ἐλπίζει σ΄ἕνα κτιστό-δημιούργημα «Χριστό», εἶναι μάλιστα καί Πνευματομάχος, μιάς καί βλασφημεί, μέ τήν φανερήν διαστροφή, με τη μή ἀγνή ἄγνοια καί ἐωσφορικήν ἀπιστία της, τήν ἀγία Τριάδα τῶν Χριστιανῶν.

-Τέλος, μᾶς ἀναφέρει μέ πάσαν τήν ἀκρίβεια πώς: «τήν αυταπόδεικτη αλήθεια ότι μόνο μέσω της ίδιας  της ανθρωπότητας μπορεί να πραγματοποιηθεί τό Θείο Σχέδιο»...

Ἄν ὄντως, εἶναι τόσον πολύ «αυταπόδεικτη αλήθεια», ἡ «ἀλήθεια» της Β., ποιό τό νόημα, νά ἐπανέλθει «ο Χριστός» ἐκ τῶν οὐρανῶν εἰς τήν γῆ καί νά μήν χρισθεί, ἕνας ἄνθρωπος, ἐκ τῆς γῆς;(!!!) Μήπως ὅμως, ἡ ἀπορία μας λύνεται, πράγματι αὐταπόδεικτα, ἐκ τῆς ἰδίας φράσεως, μέ τό ἑξῆς παράδοξο γραφθέν: «ότι μόνο μέσω της ίδιας  της ανθρωπότητας μπορεί να πραγματοποιηθεί τό Θείο Σχέδιο»! Ἄρα, ὁ «Σωτήρας Χριστός» τῆς Βailey, θά εἶναι μελλοντικά, μονόδρομα καί ἀπόλυτα, μόνον κάποιος ἄνθρωπος... καί τό «Θείο Σχέδιο», μόνο δι΄ ἑνός ἀνθρώπου «Χριστοῦ», μπορεί νά ἐφαρμοσθεί, μελλοντικά, μέ ἀπόλυτη ἐπιτυχία... Ἡ τραγικότητα τῆς ἄ-Χριστοήθειας καί τῆς Ἄρειο-χαζοφροσύνης στό μεγαλείο της; Ἤ μήπως μιλάμε, γιά τό κατ΄ἐξοχήν θεοσοφιστικό, κακόδοξο καί θρησκευτικό αἱρετίζον παραλήρημα, ἅχρι τά τάρταρα τῆς Κολάσεως;

Ἆραγέ τότε, ποίον Χριστόν, ἀναμένει ἡ κακομοίρα ψυχή, «νά γυρίσει στή Γη»;

Π.Π.Ν.



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ἀλίκη Α. Μπέϊλη, Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, Ἐκδόσεις Κέδρος, 2014, σσ. 211.

[2] Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα, Ἡ Καινή Διαθήκη (Μετά συντόμου ἑρμηνείας), Ἔκδοσις πεντηκοστή Δευτέρα, ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ», σσ. 1064.


[3] Το Προσευχητάριον μου, Το Σύμβολον τῆς Πίστεως, Ἐκδόσεις Δ. Σαλονικίδης, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 40-41.
Δημοσίευση σχολίου