Translate

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ «ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗΣ» ΜΕΜΦΟΜΕΝΟΣ ΤΗΝ “ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ”;



Κληρικός τς κκλησίας  διαστρέφει τήν ννοια τς «Παρασυναγωγς» μεμφόμενος τήν “μολογία τῆς Πίστεως”;





Πρώτα πρώτα, νά κφράσουμεν τήν δημόσια συγνώμη μας, στούς δελφούς/ές μητέρες και πατέρες, πού τολμάμεν μέ ωμαλέο τρόπο, ντός τς παρούσας Σαρακοστιανς περιόδου να ασκήσουμεν την εκκλησιολογική και θεολογική κριτική μας, εναντίον μερικῶν λεχθέντων, γραφθέντων και πραχθέντων ἐκ τινν κκλησιαστικν σεβαστν προσώπων. συνείδησή μας, μως, δέν θά συχάσει καθόλου, άν δέν σχοληθομε κριτικά καί νάρθρως γιά τό παρόν ζήτημα, μιάς καί δη εναι νερτημένο στήν δημοσιότητα πολύ πρό τς Μεγάλης Σαρακοστς, ἕνα συγκεκριμένο βίντεο [1] (27-11-2014, «Ορθοδοξία ανόθευτη με κανονικά όπλα»), στό ποίο, Κληρικός τς κκλησίας, μέμφεται τεχνηέντως καί τραγικς, τίς μολογιακές νέργειες πισκόπων, Κληρικν, Μοναχν καί τῶν λαϊκν, διαστρέφοντας ξάπαντος, τήν κκλησιαστική ννοια τς «παρασυναγωγς», φήνωντας νά ννοηθεῖ, τι συγκεκριμένοι πίσκοποι κ.. Κληρικοί, Μοναχοί μαζί καί τῶν λαϊκῶν, ὅτι εναι μία παρασυναγωγή(!) διότι κουσον-κουσον, σοι πογράφουν, θεολογικ καί κκλησιολογικά [2] κείμενα, ξάπαντος μολογιακ π.χ. μολογία τς Πίστεως κατά τς διαβολικς αρέσεως τοΟκουμενισμο [3], μαρτάνουν δήθεν[4], με τό αμάρτημα τς «τυρείας» ή τς «παρασυναγωγς»...! Δέν πρέπει, κατά τήν γνώμη μας, νά παραθεωρήσουμεν, τό συγκεκριμένο στοχο καί τοπο γεγονός καί να το αφήσουμεν μάλιστα, σχολίαστο, γιά κάπια λλη μελλοντική φάση, στω γιά μετά τήν ναστάσιμη περίοδο, μιάς καί παρασέρνει, δημοσίως «τήν σήμερον» τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα, σέ λοκληρωτική καί σχιζοφρενική φασία, καθῶς καί σέ πλήρη πνευματική συσκότιση καί θεολογική σύγχυση, γι΄ατό κρίνουμεν σκόπιμο, νά προσπαθήσουμεν μέ τήν Χάριν το Θεο, νά ποσαφηνίσουμεν το ζήτημα, πιστημονικά καί θεολογικά, μέ τίς λάχιστες καί μειδρές γνωσιολογικές δυνάμεις μας, πί το ν λόγ ζητήματος. Μήν σας ναφέρουμεν και μία πιπρόσθετη, βασική καί μή μελητέα, λεπτομέρια, τι νάμεσα στούς «παρασυναγωγοντας» καί «μαρτωλούς» Κληρικούς, συγκαταλέγεται, προσωπική νωτέρα κκλησιαστική ρχή,  το ν λόγ Κληρικο, δηλ. πιχώριος πίσκοπος καί Μητροπολίτης του...! άν ντως ληθεύει ατό τό πράγμα, ατό εδικά τό σημείο, εναι τό πλέον τραγικότερον καί τό πλέον συγκλονιστικότερον, κ το λου θέματος, σύμφωνα πάντα, διά τν σων λέχθηκαν, δημοσίως, κ το Κληρικο !

ξάπαντος, τό «ρωτηματικό» στόν τίτλο μας, χει νά κάνει, μέ τήν μή πόλυτη βεβαιότητα καί τήν μή πόλυτη μπιστοσύνη, στόν λογισμόν καί τήν κρίση μας, μέ ρθάνοιχτο, τό νθρώπινο νδεχόμενο, νά λαθεύουμεν κάπου, καί νά μήν κατανοήσαμεν καλς καί ρθς, τό ν λόγ κκλησιαστικό ζήτημα, γι΄ατό λοιπόν, μες θά σας παραθέσουμεν, εδικά πιστημονικ στοιχεία, γιά νά βγάλετε καί σες, τα ποια τυχόν, συγκριτικά καί σφαλή συμπεράσματα, προκύπτουν λογικά, θεολογικά, εροκανονικά καί κκλησιολογικά, μέ πώτερο σκοπό, νά μή δικήσουμεν τόν ν λόγ σεβαστό Γέροντα Κληρικό μέρες πο εναι...

κολουθε γιά ρευνητικούς καί ενόητους λόγους, να συγκεκριμένο σημείο, σημείο αναφοράς νομίζουμεν, κ τς απομαγνητοφώνησης: «Πάνω απ΄όλα είναι η Εκκλησία, το μείζων θέμα είναι η Εκκλησία... προ πάντων να κρατάτε το πνεύμα της Εκκλησιολογίας. Προσέξτε! Το πνεύμα της Εκκλησιολογίας...(Σέ ατό τό σημείο, ρχίζει νά μέμφεται περίτεχνα, να Πατερικό κείμενο, τήν μολογία τῆς Πίστεως κατά το Οκουμενισμο, φέροντας το ς παράδειγμα, μ΄ να γεγονός, πού συνέβει σ΄να Μοναστήρι τν Μετεώρων, κούστε τό βίντεο). Η Εκκλησία δεν σε μαλώνει επειδή έκανες λάθος. Σε μαλώνει όμως γιατί λειτουργείς ως παρασυναγωγή. Κι αν ξέρετε τους Κανόνες τής Εκκλησίας μας, η λέξη «παρασυναγωγή», έχει μιά λέξη που λέγεται «τυρεία», είναι το χειρότερο πράγμα! Είναι το κομάτιασμα της Εκκλησίας. Μαζεύονται μερικοί, πέντε-δέκα, κάνουν μια δική τους απόφαση καί την περνάνε στον κόσμο φωνασκόντας! Ε, αυτό δεν γίνεται! Εμείς εδώ δεν έχουμε παρασυναγωγή. Έτσι λειτουργεί η Εκκλησία μας... Που σημαίνει, ότι ούτε η φωνή σας αφαιρείται ούτε γίνεστε παρασυναγωγή για να μαζεύεστε δέκα άνθρωποι. Ποιός σας μάζεψε; Είχε γίνει το ίδιο πράγμα πρίν δυό χρόνια, 400 ιερείς, πολύ γνωστά ονόματα και έγραψαν ένα κείμενο «κατά του 666», αυτή η ιστορία, κι έκαναν μιά διαμαρτυρία. Εσείς ποιοί είστε; Όλοι ανήκετε σε μιά Τοπική Εκκλησία, ενορίες-Μητροπόλεις. Ποίοι είστε; Ποιοί μαζευτήκατε; Πώς μαζευτήκατε απ΄όλα τα μέρη της Ελλάδας και υπογράφετε; Η Εκκλησία τέτοια συστήματα, κρατείστε τα αυτά για να μην είστε και θύματα παρασυναγωγών! Και μπορεί τα θέματα τα οποία προβάλουν να είναι ακέραια και σπουδαία. Κανείς δεν αρνείτε τα θέμετα τα σπουδαία. Αλλ΄αρνούμαι την παρασυναγωγή και εκεί..., επανέρχομαι στο θέμα της θεοπνευστίας, χάνεται η Χάρις του Αγίου Πνεύματος»!

ξ ρχής νά πούμεν, τι ναφέρει μέν  π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος τίς θεολογικές ννοιες, τς «κκλησίας» καί τς «κκλησιολογίας», τίς ποίες δε, οσιαστικά, τίς φήνει νερμήνευτες! ντως, πάνω π΄λα εναι κκλησία, λλά ποία εναι, ἐν τέλῆ κκλησία; Μήπως εναι τά ντουβάρια; Μήπως εναι, ο Φαναριώτες πίσκοποι, ς προπαγανδίζουν «κκλησιολογικς», κακόδοξα; Μήπως εναι, ο ρασοφόροι τς κκλησίας; Μήπως, ννοια «κκλησία», περιλαμβάνει, τήν σχολαστική καί ψευδόδοξη «θεωρία τν δο πνευμόνων»· δηλ. τήν ρθόδοξη κκλησία, μαζί μέ τήν Παπική(«Ρωμαιοκαθολική») «κκλησία», σέ να «κκλησιαστικό Σώμα», ς συνηθίζουν νά μας ζαλίζουν, ο Παπόφιλοι καί Παπόδουλοι Οκουμενιστές; Δέν προτιθέμεθα μως, νά ναλύσουμεν πλέον, στόν παρόν σχολιασμό μας, το τί στί «κκλησία», σως σ΄να λλο δοκίμιο.

πίσης, ταν ο Κληρικοί καί θεολόγοι κατηχητές, πολύ εδικά τήν σήμερον, πο μιλούν, περί τς Έκκλησίας, καί τς κκλησιολογίας κ.λπ., χουμεν τήν σχυρ γνμη, ποία πηγάζει, κ τς Πατερικς Θεολογίας, τι θά πρέπει, νά δύνανται, πρός τους κατηχουμένους καί πιστούς, νά ξεφράζουν, τήν πάσαν ρθόδοξο κρίβεια τῆς Πίστεως, τς ρθοδόξου κκλησίας καί Τς Θεολογίας Ατς!

-Γιά ποίον λόγον, τό τονίζουμεν, το σημείο ἐτούτο;
-‘Υφίστανται μήπως, μφανέστατα, τά ρια [5] τς Μίας γίας καί Καθολικς ρθόδοξης κκλησίας;
-Μήπως σήμερα, πάρχει, σφοδρή λλοτρίωσις, τς ρθοδόξου κκλησιολογίας καί τς Πίστεως ατς; Καί άν ναί, πό ποιούς; Καί γιατί;
-ταν σήμερα λ.χ., ξισώνουν καί ταυτίζουν, τήν ρθοδοξία μέ τήν αρεση, τήν λήθεια μέ τήν πλάνη, γιά ποίο «πνεύμα της Εκκλησιολογίας» μπορούν νά μιλον;

γέροντας Κληρικός καί μότιμος Καθηγητής,  π. Θεόδωρος Ζήσης, γράφει καί μας ποδεικνύει σαφῶς, σέ μία θεολογική καί περισπούδαστη, γκωτή μελέτη του, μέ ωμαλλέα καί τράνταχτα πιχειρήματα [6] ,τι: “Δέν πάρχει πλέον σαφής ροθετική γραμμή πού νά χωρίζει καί νά διακρίνει μέχρι πο φθάνει κκλησία καί πό πο ρχίζει αρεση. Κατόρθωσε πί δεκαετίες τό κακς νομαζόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο κκλησιν» (Π.Σ.Ε.) νά λλοιώσει τόσο πολύ τήν κκλησιολογική ατοσυνειδησία τν ρθοδόξων”! ρα λοιπόν, τό «πνεύμα της Εκκλησιολογίας», δέν εναι καί τόσον καλῶς, εδιάκριτο καί ποσαφηνισμένο, κ το ν λόγ Κληρικο καθς κ.α., ες τούς πλούς τήν Πίστη!

Μέχρι καί ο μακαριστός Καθηγητής Νίκος Ματσούκας, μας τό ποσαφηνίζει περίφραστα, ταν σκεί, σοβαρή κριτική καί σύγκριση, στά περί τς ρθοδόξου καί κακοδόξου κκλησιολογίας [7]: “Τήν κκλησιολογία λοιπόν δέν εναι διόλου παραίτητο νά τήν ντοπίσουμε σέ λογικς διαρθρωμένα καί κλειστά συστήματα μις παράδοσης... Έκκλησιολογία εναι διανόητη χωρίς τή Θεολογία, τή Χριστολογία καί τίς πόλοιπες νότητες τς δογματικς διδασκαλίας. Δέν μπορε νά γίνει κκλησιολογία δίχως τίς παραπάνω νότητες, καί ταν ο νότητες ατές ναπτύσσονται παρουσιάζουν καί ποσαφηνίζουν τά στοιχεία τς κκλησιολογίας”.  ρα καί πάλιν, θά πρέπει νά μάθουμεν, νά ποσαφηνίζουμεν, πότε χουμεν, μίαν κακόδοξη καί αρετική κκλησιολογία, καί πότε τήν κραιφνή ρθόδοξη, διότι χουμεν, ς Θεανθρώπινη ντολή, κ το ποστόλου τς ληθεύουσας γάπης, το Εὐαγγελιστοῦ ωάννου [8]: γαπητο, μ παντ πνεματι πιστεετε, λλ δοκιμζετε τ πνεματα ε κ το Θεο στιν, τι πολλο ψευδοπροφται ξεληλθασιν ες τν κσμον”.

Κάνει πραγματικά, λγεινή καί κπληκτική έντύπωση, παράδοξη «κατηχητική» μμονή καί πιμονή, το σεβαστο πατρός Κ. Στρατηγοπούλου, νά προσπαθ μανικς, νά πείσει, τι ο συγγράψαντες τίς σύγχρονες μολογίες πίστεως, δρον  ς παρασυναγωγή καί ο πογράψαντες λαϊκοί, Κληρικοί καί Μοναχοί κ.ἄ. εναι ἁπλῶς, τά «θύματα παρασυναγωγν»!

πειδή μως, μφισβητ τά μέγιστα καί ντόνως, τήν δημόσια στοχη καί τοπη μομφή καί τοποθέτηση, το συγκεκριμένου Κληρικο, πάμε νά ξετάσουμεν προσεκτικά, μις καί μας παραπέμπει, διος, στό ερόν Πηδάλιον, καί νά κάνουμεν τίς νάλογες συγκρίσεις, γιά νά ξάγουμεν μερικά πλά συμπεράσματα· εἶναι ὄντως ὀρθόδοξα καί σωστά ἄραγε, ὅσα ἐξέφρασε, ὁ σεβαστός Κληρικός; Γιά νά δούμεν τί λένε οἱ Θεοφόροι Πατέρες μας...

Στόν Α΄(1ος) Κανν [9] το Μεγάλου καί γίου Βασιλείου, σέ μία Κανονική Επιστολή, πρός τόν πίσκοπον κονίου μφιλόχιον, ναφέρει ὁ ἁγιος, ποσαφηνίζοντας  τά ξς: «Παρασυναγωγάς δέ, τάς συνάξεις, τάς παρά τν νυποτάκτων Πρεσβυτέρων πισκόπων, καί παρά τν παιδεύτων λαν γινομένας· Οον, ιτις ν πταίσματι ξετασθείς, πεσχέσθη τς λειτουργίας καί μή πέκυψε τος Κανόσιν, λλ’ αυτ ξεδίκησε τήν προεδρίαν καί τήν λειτουργίαν καί συναπλθον τούτ, τινές καταλιπόντες τήν καθολικήν κκλησίαν, Παρασυναγωγή τό τοιοτον... δοξε τοίνυν τος ξ ρχς, τό μέν τν αρετικν, παντελς θετσαι, τό δέ τν ποσχισθέντων, ς τι κ τς κκλησίας ντων, παραδέξασθαι, τούς δέ ν τας Παρασυναγωγαίς, μετανοί ξιλόγ καί πιστροφ βελτιωθέντας, συνάπτεσθαι πάλιν τ κκλησί, στε πολλάκις καί τούς ν βαθμ συναπελθόντας τος νυποτάκτοις, πειδάν μεταμελωθσιν, ες τήν ατήν παραδέχεσθαι τάξιν». Γιά νά δούμεν, μως, ποία εναι ἐν λόγῳ έρμηνεία τοῦ πιό πάνω Κανόνα...

Έρμηνεύει, πλανς, γιος Πατήρ καί Διδάσκαλος τς κκλησίας, Νικόδημος γιορείτης [10]: «Καί Παρασυνάγωγοι μέν εναι ο νυπότακτοι Πρεσβύτεροι καί Έπίσκοποι κενοι, οτινες μέ τό νά πεσαν ες σφάλματα, καθηρέθησαν μέν πό τήν ερωσύνην κανονικς· μή θέλοντες δέ νά ποταχθον ες τούς Κανόνας αθεντικς, ατοί αυτούς ξεδίκησαν καί νήργουν τά τς ρχιερωσύνης καί ερωσύνης κατ΄ δίαν, μαζή δέ μέ ατούς συνηκολούθησαν καί λλοι, ποστατήσαντες πό τήν καθολικήν κκλησίαν, χι διά δόγματα πίστεως, λλά διά κποια ζητήματα κκλησιαστικά καί εκολοϊάτρευτα... Ο Παρασυνάγωγοι λοιπόν νώνονται πάλιν μέ τήν κκλησία μέ μόνην ξιόλογον μετάνοιαν καί πιστροφήν... παρασυναγωγή εδος στι σχίσματος, νευ αρέσεως, γκαλά καί ατό κακς διρημένον καί διαμένον, ες αρεσιν μεταγίνεται... Ο δέ Σχισματικοί σχισματοαιρετικοί εσί, καθ’τι (γιος) Αγουστνος λέγει· Τό σχίσμα κακς διαμένον, γίνεται αρεσις, καταφέρεται ες αρεσιν».

Ἕνα πρώτο, προσωπικό μας συμπέρασμα, σύμφωνα, μέ τήν Θεοφόρα τοποθέτηση καί ποσαφήνιση, ἐκ τν τριν γίων τς κκλησίας (Βασιλείου, Νικοδήμου, Αγουστίνου) εναι, τι ο γιοι τς κκλησίας, ταν μιλούν, γιά Παρασυναγωγές και παρασυναγωγούντας, Κληρικούς καί λαϊκούς, ννοούσιν εξάπαντος, σχισματικοαιρετικούς, πολύ εδικς, γιά Κανονικῶς και Συνοδικῶς, καθηρημένους Κληρικούς, ο ποίοι, παρέσυραν τόν πιστό λαό, σέ διωτική Παρασυναγωγή, κτός τῆς κκλησίας καί τελον μάλιστα, κυρα μυστήρια! Ο ποοι σχισματικοαιρετικοί, παρασυνάγωγοι καί πάλιν, Κλήρος καί λαός, νεργον νυπότακτα καί σχισματικά, κτός τς κκλησίας, μέ εροκανονικό καί μεσο ποτέλεσμα καί συνέπεια, έκ τν νεργειν ατν, νά καθαιρούνται δικαίως, έκ τς νωτέρας κκλησιαστικς Άρχς των, τήν ερά Σύνοδο!

- πορία μας τώρα, ποία μπορεί εναι; Δύο τινά μάλλον, μπορεί να συμβαίνουν...
- θά χει, τό πόλυτο δίκιο, μέ το μέρος του, π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, καί ο ν λόγ τρείς Θεοφόροι, γίοι καί πλανείς διδάσκαλοι καί Πατέρες, πεσαν σε πλάνη(sic) καί σέ γκάφα λκς· ντως πρόκειται, περί στυγνούς (προ)μελετημένης διαστροφής, ετε ν γνση, ετε ν «γνή-γνοια» ( ποία μόνον γνή δέν εναι!), τς Πατερικς Θεολογίας καί τραγική λλοίωσις, τν Πατερικν Θεοφώτιστων ρμηνειν! Διαλέγετε καί παίρνετε...

στόσο, σέ να λλο εδικό γχειρίδιο, ξάπαντος πιστημονικό καί γκοδέστατο τόμο, το κκλησιαστικο καί το Κανονικο Δικαίου τς κκλησίας, γιά τόν Α΄Κανόνα το Μεγάλου Βασιλείου, μεταφράζουν ὡς ἐξῆς [11]: «Και παρασυναγωγές τις συγκεντρώσεις που έκαναν ανυπότακτοι πρεσβύτεροι ή επίσκοποι και αγράμματοι άνθρωποι· για παράδειγμα, αν κάποιος αποδείχτηκε ότι αμάρτησε και αποκλείστηκε από τη λειτουργία του και δεν υπάκουσε στους κανόνες, αλλά διεκδίκησε για τον εαυτό του την προεδρία και τη λειτουργία, και μαζί του έφυγαν κάποιοι εγκαταλείποντας την καθολική εκκλησία, αυτό είναι παρασυναγωγη·... Αποφασίστηκε λοιπόν απ΄αυτούς που συνήλθαν αρχικά γι΄αυτό το θέμα να απορρίψουν ολότελα το βάφτισμα των αιρετικών, ενώ το βάφτισμα αυτών που αποσχίστηκαν να το δεχτούν, επειδή ανήκουν ακόμη στην εκκλησία· αυτοί πάλι που ανήκουν στις παρασυναγωγές, αν βελτιωθούν με αξιόλογη μετάνοια και επιστροφή, να ενώνονται ξανά με την εκκλησία, ώστε πολλές φορές να γίνονται δεκτοί στην ίδια τάξη, όταν μετανοήσουν, καί αυτοί που έφυγαν μαζί με τους απειθάρχητους και που είχαν κάποιον ιερατικό βαθμό».

να δεύτερο, σχολιαστικό θεο-λογικό συμπέρασμα, περί τς μεταφράσεως ατή τη φορά, εναι: Ποιός, μάλλον ποιοί, εἴτε πίσκοποι καί Πρεσβύτεροι τς κκλησίας, ετε λαϊκοί, έκ τν συγγραψάντων καί πογραψάντων, κείμενα μολογιακά, πολογητικά, ξάπαντος κείμενα θεολογικά καί κκλησιολογικά, χει καθαιρεθεί άν εναι Κληρικός, ἔχει φορισθεί, άν εναι λαϊκός, εροκανονικς, καί ν γί Πνεύματι; Κανένας! ρα; Γιατί ρα γε, π. Κ. Στρατηγόπουλος, ξωεκκλησιάζει, δίκως καί ψευδοδόξως, πισκόπους, Πρεσβυτέρους, Μοναχούς και λαϊκούς, ς δήθεν, παρασυνάγωγους-σχισματικοαιρετικούς;

Γλωσσολόγος Καθηγητής, κ. Γ. Μπαμπινιώτης, ναφέρει γιά τήν λέξη [12]: «παρασυναγωγή= Ομάδα προσώπων ενός συνόλου (κόμματος, εταιρείας κ.λπ.) που δρούν παρασκηνιακά».

-Δρά παρασκηνιακά, Σύναξη Κληρικν, Μοναχν καί λαϊκν;
τε, καί μέ τήν σύγχρονη, Νεοελληνική ννοια, τς λέξεως, δέν δύναται, νά στηθεί, σοβαρό κκλησιο-λογικό κατηγορητήριο, τίμιε πάτερ!

Στό εδικό Κανονολογικό και Θεολογικό γλωσσάριο καί τόν σχολιασμό τν ερν Κανόνων [13] καταγράφονται τά ξς: «1. Παρασυναγωγή= Η σύναξη που γίνεται από τους πρεσβυτέρους ή και τους επισκόπους, οι οποίοι δέν πειθαρχούν στην τάξη της Εκκλησίας, με τη συμμετοχή των ανυπότακτων λαϊκών. 2. Σχίσμα= Η χωρίς αιτία απομάκρυνση των απειθάρχητων κληρικών από τον επίσκοπο τους καί η συνάθροισή τους σε ξεχωριστή λατρευτική κοινότητα με εξίσου απειθάρχητους λαϊκούς. 3. Σχισματικός= Ο απειθάρχητος κληρικός ή λαϊκός, ο οποίος μετέχει σε σχίσμα».

-Ποίος πειθαρχεί τώρα καί ποιός χι, στήν ρθόδοξη καί εροκανονική τάξη τς κκλησίας;
-Πειθαρχεί ατός, πο συντάσεται μέ τήν λλοτριώση τς Πίστης, τήν ψευδοδοξία καί τήν κακοδοξία, κόμη, κηρύττει, μέ ναίδεια, τήν αρεση το Οκουμενισμο καί το Παπισμο; μήπως, πειθαρχούν, σοι «πόμενοι τος γίοις Πατράσιν», γωνίζονται νά μιμούνται, τούς γίους Πατέρες, σέ λα τά πίπεδα, και διαμαρτύρονται, νημερώνουν, μολογούν τήν πίστην τους, σύμφωνα με τά ερά Πρότυπα καί θεία ρχέτυπα, περί τς Πατερικς καί ρθοδόξου Θεολογίας;

ξάπαντος, προσωπικά μφισβητώ μπόνως, λόγω τς πικείμενης ρευνας, τι δέν δύναται, κ τν θεολογικν πραγμάτων καί κ τν σχυρν ποδείξεων ποσς παραθέσαμεν, νά φίσταται γνή-γνοια, έκ το στόματος τινῶν Κληρικν καί θεολογούντων λαϊκν! Πολλώ δε μάλλον, μφισβητ, τεκμηρειωμένα καί Πατερικ, τήν παρερμηνευτική καί διεστραμμένη προσέγγιση, στάση καί θέση, το πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, καί πιθυμ διακας, πό μπειρους Κληρικούς καί θεολογούντας, ξάπαντος μή Οκουμενιστάς, καί μή Νεοβαρλααμιστάς θεολόγους, νά μού ποδείξουσιν, τίς τυχόν προσωπικές στοχίες, καί παρανοήσεις, στά περί το συγκεκριμένου ζητήματος, γιά τά ποια νθρώπινα γνοήματά μου! Διότι, μέ μία προσεκτικότερη καί συγκριτικότερη, νδελεχή ματιά, εναι λίου καί πανσελήνου φανερόν,  τό ποιός καί τό τί, διαστρέφει/εται καί λλοιώνει/εται! Καί πιμένω νά ννοώ, θεολογικῶς, τίς συγκεκριμένες, θεολογικές καί κκλησιολογικές ννοιες· διά γνωστο λόγο καί ατία, ποίος, πιθανόν «γνωστος λόγος», νά γίνεται ρκετά γνώριμος στήν πορεία τς μιλίας, διότι φαίνεται, νά ξεκαθαρίζει λοσχερς, μιάς καί συγκεκριμένος Κληρικός, τόν μολογε! μολογε, τι κατάγεται κ τς Πόλης! Πάλιν καλά, πο μολογεί καί κάτι! Μήν χουν παράπονο ο μολογητές Πατέρες καί δελφοί! Καί ρα ς Πολίτης, κ τς Βασιλεύουσας Κωνσταντινουπόλεως καί κοντοχωριανός, συγκεκριμένων κακόδοξων καί αρετικν, Οκουμενιστν πισκόπων, κ το σεπτο γίου Φαναρίου, δύναται ἆρα γε ὁ π. Κ. Σ., νά νερώνει μφανῶς, τό θάνατο καί καμπτο γιοπνευματικό κρασί, τς Φίλης ρθοδοξίας;

-Ποιός το δωσε, ατό τό δικαίωμα;

-Ποιός το δωσε τό δικαίωμα, νά βρίζει,  μέ τό «κκλησιολογικό γάντι», ς Παρασυναγωγή καί ὡς Σχισματικοαιρετικούς, τούς σεπτούς μολογητές καί Σεβασμιώτατους Μητροπολίτες: π.χ. Πειραις, Γόρτυνος, Αιτωλοακαρνανίας, Κυθήρων, Γλυφάδας, Κονίτσης κ.α., καθώς καί πλήθος χαρισματικν, Φωτισμένων Γερόντων, γουμένων, Πνευματικν, Πρωτοπρεσβυτέρων, ρχιμανδριτν, ερομονάχων, σκητν, συχαστν, Μοναχν καί πλν λαϊκν;

ναι χι, νίερως ντίφασις καί ντινομία λκς, νά ποκαλεί ὁ π. Κ.Σ. μμέσως πλήν σαφς, ς Παρασυνάγωγο, θύτη, καί Σχισματικοαιρετικό, τόν οκείο Μητροπολίτη του, τόν Σεβ. τς Γλυφάδας κ. Παύλο;

-Κι ν ννοεί ν λόγ Κληρικός, λα σα σχυρίζεται, με πάσαν σοβαρότητα καί ποιμαντική εθύνη, τότε, γιατί ραγε, δέν προχωρεί νά καταγγείλλει, δημοσίως καί πίσημα, γραπτς, πρός στήν ερά Σύνοδο, τόν Μητροπολίτη του κ.α., γιά παράβαση και καταπάτηση, τν ερν Κανόνων;

- Γέροντας καί Μητροπολίτης, Σεβ. Γλυφάδος κ. Παύλος, χει πόψιν του, τά συγκεκριμένα, νίδεα καί ντιπαραδοσιακά, «κατηχητηκά» φληναφήματα, το πατρός Κωνσταντίνου;

χόμαστε, πῶς σεβαστός γέρων Κληρικός π. Κ.Σ., ὁ ὁποίος ἔχει, ναμφίβολα, ρκετά καλές θέσεις, στά περί τῆς Βιοηθικς καί τῆς  Βιοθεολογίας, τν Μεταμοσχεύσεων κ.λπ., νά ρχίσει σέ κάποια φάση, νά κατηχεί σοβαρότερα, τό Λογικό ποίμνιό του, ξαιρέτως δε, γιά τήν Παναίρεση το συγκρητιστικο Οκουμενισμο, τν ντως παρασυναγωγή καί σχισματικοαιρετική «κουστωδία», ποία μεταβάλλει, τό Χριστεπώνυμο ρθόδοξο πλήρωμα(Κληρικούς καί λαϊκούς) σε, ντως σχισματικούς, λέω τς διεστραμένης καί κακοδόξου κκλησιολογίας· τούς μεταποιεί, αναντιλέκτως,  ν ξελίξει καί έν δυνάμει, ντως αρετικούς!

ταν βέβαια, ποφασίσει νά σκήσει, γραπτς, καί προφορικς, μαθήματα ρθόδοξης(;) «κκλησιολογίας», στόν Σεβ. Γλυφάδας κ. Παύλο, το συνιστούμεν υικς, νά ρχίσει τά ν λόγ μαθήματα, πρώτιστα καί κατεπειγόντως, ες τούς κοντοχωριανούς του, πισκόπους,  ες τήν Πόλιν!

Το Παναγιώτη Π. Νούνη*

(*πόφοιτος Θεολογν το ΑΠΘ· ρευνητής τν Θρησκειν, καθς καί τς Πατερικς Συμβολικς Θεολογίας τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας)



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Πρωτ. Κων/ίνου Στρατηγόπουλου, μιλία: «Ορθοδοξία ανόθευτη με κανονικά όπλα», https://www.youtube.com/watch?v=vBTpmyBhIRE&list=PLGpiVC2ERVWiFMGXYm1tcI2Jfpo08G7T1&index=31

[2] νέα κκλησιολογία το Οκουμενικο Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, http://www.theodromia.gr/a9455a79.el.aspx#

[3] Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών, Απρίλιος 2009, “ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ” (Κατά το Οκουμενισμο), «Μέχρι των αρχών του 20ου αιώνος η Εκκλησία στα­θερά και αμετάβλητα είχε απορριπτική και καταδικαστι­κή στάση έναντι όλων των αιρέσεων, όπως ακριβώς αυτό διατυπώνεται στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας που διαβάζεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Αναθεματίζονται οι αιρέσεις και οι αιρετικοί, η κάθε μία ξεχωριστά· για να μή μείνει δε καμμία εκτός του αναθέματος, υπάρχει στο τέλος γενικός αναθεματισμός:«" Ολοις τοις αίρετικοίς ανάθεμα». Δυστυχώς αυτή η ενιαία, σταθερή και αταλάντευτη στάση της Εκκλησίας μέχρι των άρχων του 20ού αιώνος άρ­χισε σταδιακά να εγκαταλείπεται, μετά την εγκύκλιο πού εξαπέλυσε τό Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1920 «Πρός τάς απανταχού εκκλησίας του Χριστού», η οποία για πρώτη φορά χαρακτηρίζει επισήμως τις αιρέσεις ως εκκλησίες, που δεν είναι αποξενωμένες από την Εκκλησία, αλλά είναι οικείες και συγγενείς. Συνιστούσε νά «άναζωπυρωθή καί ένισχυθή πρό παντός ή αγάπη μεταξύ τών Εκκλησιών, μή λογιζομένας άλλήλας ώς ξένας καί αλλότριας, άλλ' ώς συγ­γενείς καί οικείας έν Χριστώ καί συγκληρονόμους καί σύσσωμους της επαγγελίας τού Θεού έν Χριστώ17. Άνοιξε πλέον ο δρόμος για να υιοθετηθεί, να διαμορ­φωθεί και να αναπτυχθεί στο χώρο της Ορθοδόξου Εκκλη­σίας η προτεσταντικής κατ' αρχήν επινοήσεως, τώρα δε και παπικής αποδοχής, αίρεση του Οικουμενισμού, αυτή η παναίρεση, που υιοθετεί και νομιμοποιεί όλες τις αιρέ­σεις ως εκκλησίες και προσβάλλει το δόγμα της Μιας, Άγιας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Αναπτύχθηκε πλέον, διδάσκεται και επιβάλλεται από Πα­τριάρχες και επισκόπους νέο δόγμα περί Εκκλησίας, νέα εκκλησιολογία. Σύμφωνα με αυτό καμμία Εκκλησία δεν δικαιούται να διεκδικήσει αποκλειστικά για τον εαυτό της τον χαρακτήρα της καθολικής και αληθινής Εκκλησίας. Κάθε μία είναι ένα κομμάτι, ένα μέρος, όχι ολόκληρη η Εκκλησία. Όλες μαζί αποτελούν την Εκκλησία. Έπεσαν όλα τα όρια που έθεσαν οι Πατέρες· δεν υπάρ­χει οριοθετική γραμμή μεταξύ αιρέσεως και Εκκλησίας, μεταξύ αληθείας και πλάνης. Και οι αιρέσεις είναι εκκλη­σίες, πολλές μάλιστα, όπως η παπική, θεωρούνται τώρα ώς αδελφές εκκλησίες, στις όποιες από κοινού με εμάς ανέθε­σε ο Θεός την φροντίδα για την σωτηρία των ανθρώπων18. Υπάρχει και στις αιρέσεις η Χάρη του Παναγίου Πνεύ­ματος, γι' αυτό και το βάπτισμα τους, όπως και όλα τα άλλα μυστήρια είναι έγκυρα. Όσοι έχουν βαπτισθή, σε οποια­δήποτε αίρεση και αν ανήκουν, είναι μέλη του σώματος του Χρίστου, της Εκκλησίας. Οι άρές και τα αναθέματα των συνόδων δεν ισχύουν και πρέπει να διαγραφούν από τα λειτουργικά βιβλία. Στεγασθήκαμε μέσα στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και ουσιαστικά προδώσαμε -καί μόνο με την ένταξη μας- την εκκλησιολογική μας αυτο­συνειδησία. Αφαιρέσαμε το δόγμα περί της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, το δόγμα «είς Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα»19.» http://www.impantokratoros.gr/B742476A.el.aspx


 [4] Μερικές διευκρινήσεις περί της «Ομολογίας Πίστεως», «Το κείμενο της «Ομολογία Πίστεως κατά τον Οικουμενισμού» συντάχθηκε από άτυπη «Σύναξη Ορθοδόξων κληρικών και μοναχών», ως έκφραση της καλής ανησυχίας και αγωνίας τους για όσα συμβαίνουν στον χώρο του Οικουμενισμού, ο όποιος ορθώς χαρακτηρίσθηκε ως παναίρεση, ως η χειρότερη αίρεση όλων των εποχών. Δεν έχει πολεμικό χαρακτήρα και σχισματικές τάσεις. Όσοι την συνέταξαν και την υπογράφουν, αρχιερείς, λοιποί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί είναι μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, υπαγόμενοι σε κανονικές εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες. Επιδιώκουν με νηφάλιο και θετικό θεολογικό λόγο να επισημάνουν τους κινδύνους από την επί δεκαετίες σταδιακή εξάπλωση και τωρινή εμπέδωση της συγκρητιστικής και καταστροφικής αυτής διδασκαλίας, η όποια αναιρεί το δόγμα της μοναδικής εν τω κόσμω σωτηριώδους αποκαλύψεως και οικονομίας του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού, ως και της εν συνεχεία συνεχίσεως και πραγματώσεως του σωτηριώδους αυτού έργου από την Μία και μοναδική, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, δια του ενεργούντος εν αυτή Αγίου Πνεύματος, και όχι από τις ποικίλες αιρέσεις και πλάνες, τις όποιες διαχρονικά κατεδίκασε η Εκκλησία δια συνόδων και δια της συμφωνίας των Αγίων Πατέρων, με­ταξύ αυτών δε τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό... Η σύνταξη «Ομολογιών Πίστεως» είναι παραδεδομένη και καθιερωμένη πρακτική στην ζωή της Εκκλησίας. Όταν εμφανίζεται νέα αίρεση, που δημιουργεί σύγχυση εις τα της πίστεως, οι ποιμένες κάθε εποχής, επιβεβαιούντες όσα κατά την χειροτονία τους υποσχέθηκαν, προβαίνουν στην σύνταξη ομολογιών, για να περιχαρακώσουν και οριοθετήσουν την δική τους πίστη, ώστε να διακρίνεται από τη πλάνη των αιρετικών, και με τον τρόπο αυτό να προφυλάξουν τούς πιστούς από την λύμη της κακοδοξίας... Η σύνταξη νέων «Ομολογιών Πίστεως» επιβάλλεται και από τον σεβασμό στις αποφάσεις των συνόδων να τηρηθεί απολύτως αναλλοίωτο μέχρι και μιας συλλαβής το «Πιστεύω»· Η εκκλησιαστική γραμματεία είναι γεμάτη από «Εκθέσεις ή Ομολογίες Πίστεως», από τις όποιες ενδεικτικώς υπενθυμίζουμε μερικές: «Βραχεία Έκθεσις Πίστεως» του Μ. Αθανασίου· «Έκθεσις Πίστεως» του Αγίου Επιφανίου· «Ομολογία Πίστεως» του πάπα Γρηγορίου Β'· «Έκθεσις Πίστεως» του Αγίου Ιωάννου Δαμάσκηνου·  «Ομολογία Ορθοδόξου Πίστεως» του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά· «Ομολογία Πίστεως» του Αγίου Μάρκου Ευγενικού· «Ομολογία Πίστεως» του πατριάρχου Γενναδίου Β Σχολαρίου· «Ομολογία Πίστεως» Μητροφάνους Κριτοπούλου, πατριάρχου Αλεξανδρείας· «Ορθόδοξος Ομολο­γία» Πέτρου Μογίλα, μητροπολίτου Κιέβου· «Ομολογία Πίστεως» Δοσιθέου, πατριάρχου Ιεροσολύμων... Η συνοδική λειτουργία κατά την ορθή της έννοια πε­ριλαμβάνει όλα τα μέλη της Εκκλησίας, από τον πρώτο μεταξύ των επικόπων μέχρι τον τελευταίο πιστό. Η άτυπη «Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών», μαζί με το πλήθος των υπογραφόντων λαϊκών, συμμετέχουν κατά χρέος στην διαμόρφωση της εκκλησιαστικής συνειδήσεως για την παναίρεση του Οικουμενισμού και ελπίζουν ότι το σώμα των επισκόπων θα αναλάβει τις ευθύνες του και θα προχωρήσει και στην επίσημη συνοδική καταδίκη του...» http://www.impantokratoros.gr/C692689D.el.aspx#

[5]Πρωτ. Θεοδώρου Ζήση, ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ(ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ), Θεσσαλονίκη 2004, κδόσεις: “Βρυέννιος”, σσ.446.

[6] π. Θ. Ζήση, ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, νθ. νωτ., σελ. 24.

[7] Νίκου Α. Ματσούκα, ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ(κθεση τς ρθόδοξης πίστης σέ ντιπαράθεση μέ τή δυτική χριστιανοσύνη), ΤΟΜΟΣ Β΄, κδόσεις:Π. Πουρναρ, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 354-355.

[8] ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, ΕΠΙΣΤΟΛΗ Α΄ ΙΩΑΝΝΟΥ, 4,1.

[9] γίου Βασιλείου Καισαρείας το Μεγάλου, ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ(Ε.Π.Ε.), Τόμος 1΄, ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ Α΄, 188. ΑΜΦΙΛΟΧΙ ΠΕΡΙ ΚΑΝΟΝΩΝ, σελ. 182-189.

[10] ΠΗΔΑΛΙΟΝ, κδόσεις: ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, 2003, σελ.586-589.

[11] Πρόδρομος Ι. Ακανθοπούλου, ΚΩΔΙΚΑΣ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ(Κείμενο-ρμηνεία-Σχόλια) ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Δ΄ΕΚΔΟΣΗ(Βελτιωμένη), ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 448-453.

[12] Γ. Μπαμπινιώτη, ΜΙΚΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, Β΄ΕΚΔΟΣΗ, ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑΣ, ΑΘΗΝΑ 2009, σελ. 841.


[13] Π. Ι. Ακανθοπούλου, ἔνθ. ἀνωτ., σελ.601, σελ.606.
Δημοσίευση σχολίου