Translate

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ «ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ» ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ;




ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 30η Μαρτίου 2015.

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ «ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ» ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ;

     
ΠΗΓΗ: http://apologitikaa.blogspot.com/2015/03/blog-post_60.html#

     Με λύπη και ανησυχία παρατηρούμε το γεγονός ότι η λεγόμενη «μεταπατερική και μετακανονική θεολογία» προωθείται αλματωδώς στη συνείδηση της Εκκλησίας και δυστυχώς, από Επισκόπους, οι οποίοι οφείλουν να είναι οι Ηρακλείδες της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, να βαδίζουν πάνω στα χνάρια των αγίων Πατέρων μας, να σέβονται και να τηρούν τις υποσχέσεις που έδωσαν κατά τη χειροτονία τους, ότι θα είναι φύλακες της ορθοδόξου πίστεώς μας και των Ιερών Κανόνων χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση.
    Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατη συνέντευξη  Μητροπολίτου, σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, πριν λίγες ημέρες, η οποία δημοσιοποιήθηκε σε διάφορες ιστοσελίδες και ιστολόγια και προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Ήταν πολλά τα θέματα που τέθηκαν στον Σεβασμιώτατο. Ένα από αυτά ήταν το εξής: «Είστε ικανοποιημένος από το αν (οι πιστοί) ερχόμαστε να σας ακούσουμε κι αν είμαστε καλά εκπαιδευμένοι να ακούμε το λόγο της Εκκλησίας;». Ο Σεβασμιώτατος απάντησε ως εξής: «Χρειάζεται ένα υγιές εκκλησιολογικό φρόνιμα, όπως λέμε στην Εκκλησία. Η Εκκλησία έχει την τάξη της, έχει τις αρχές της, κι έχει τους Κανόνες της, έχει την εμπειρία της […].Στην περίπτωση της Εκκλησίας σήμερα, δεν είναι ο λόγος του ανθρώπου, του Επισκόπου, είναι ο λόγος της Εκκλησίας. Αυτό που λέμε εμείς, δεν είναι τίποτε περισσότερο απ’ αυτό που είπε ο Χριστός. Οπότε, έχει να κάμει ο άνθρωπος, όχι με τον άνθρωπο που εκφωνεί τα λόγια της Εκκλησίας, αλλά με τον ίδιο το Χριστό, που διδάσκει με τα στόματα των κληρικών, των Επισκόπων σήμερα».  
    Μέχρις εδώ όλα καλά, υπό την προϋπόθεση, ότι ο Επίσκοπος ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας και δεν κακοδοξεί. Δεν διδάσκει με λόγια αιρετικές θεωρίες, ξένες προς την πίστη και την Παράδοση της Εκκλησίας και δεν προβαίνει σε πράξεις, που ισοδυναμούν με αποδοχή της αιρέσεως και προδοσία της πίστεως. Μόνον τότε ο λόγος του επισκόπου «δεν είναι τίποτε περισσότερο απ’ αυτό που είπε ο Χριστός». Μόνον τότε είναι «εις τύπον και τόπον Χριστού», όταν στη ζωή του ενσαρκώνει και τις αρετές του Χριστού. Και το λέμε αυτό, διότι δυστυχώς στην ιστορία της Εκκλησίας μας έχουμε πλείστα όσα παραδείγματα Επισκόπων, που έπεσαν στην αίρεση και στην πλάνη και παρέσυραν πολλούς στην απώλεια. Τους «επισκόπους» αυτούς καταδίκασε, αναθεμάτισε και απέκοψε  από το σώμα της η Εκκλησία σε Οικουμενικές και τοπικές Συνόδους.
Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος διατυπώνει, κατά την ταπεινή μας γνώμη, δηλώσεις που κάθε άλλο παρά «υγιές εκκλησιολογικό φρόνιμα», κατά τους ισχυρισμούς του, αποδεικνύουν. Δηλώσεις που ανατρέπουν την Κανονική και Συνοδική Παράδοση της Εκκλησίας μας: «Ο Επίσκοπος έχει την ευθύνη της διδασκαλίας της Εκκλησίας και ο Επίσκοπος έχει και το δικαίωμα – το θυμάστε αυτό, το βρίσκουμε στην Εκκλησία πολλές φορές- του “δεσμείν και λύειν”, να δένει και να λύνει μέσα στην Εκκλησία και να ανατρέπει όλους τους Κανόνες, να τους ανατρέπει, τα πάνω κάτω να φέρνει.Κάποιους να τους τηρεί διαφορετικά τελείως απ’ ό, τι είναι καταγεγραμμένοι, κάποιους να μην τους τηρεί καθόλου. Ο Επίσκοπος μπορεί να τα διαχειριστεί αυτά, πότε, όταν είναι να αποβούν προς όφελος πνευματικό των ανθρώπων»! Η εξουσία του «δεσμείν και λύειν», την οποία ο Κύριος έδωσε στους Μαθητές Του και δι’ αυτών στους επισκόπους και ποιμένες της Εκκλησίας, σε καμιά περίπτωση δεν δίδει το δικαίωμα στον επίσκοπο «να ανατρέπει τους [Ιερούς] Κανόνες», και «να φέρνει τα πάνω κάτω». «Κάποιους να τους τηρεί διαφορετικά τελείως απ’ ό ,τι είναι καταγεγραμμένοι, κάποιους να μην τους τηρεί καθόλου», όπως ισχυρίζεται ο Σεβασμιώτατος. Ο επίσκοπος δεν βρίσκεται υπεράνω των Ιερών Κανόνων, αλλά υπόκειται σ’ αυτούς και οφείλει να τους τηρεί όπως «είναι καταγεγραμμένοι» και όχι «διαφορετικά». Εάν ο επίσκοπος βρισκόταν υπεράνω των Ιερών Κανόνων, τότε κατά συνεπή ακολουθία, θα βρισκόταν υπεράνω και των αγίων Πατέρων, που εν αγίω Πνεύματι συνέταξαν τους εν λόγω Ιερούς Κανόνες. Θα βρισκόταν υπεράνω των αγίων Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, οι οποίες θεοπνεύστως εθέσπισαν τους εν λόγω Κανόνες,  οι οποίοι  ως γνωστόν έχουν οικουμενικό και διαχρονικό κύρος. Εάν ισχύουν οι λόγοι του Σεβασμιωτάτου, τότε τι νόημα έχουν οι φρικτές υποσχέσεις, που δίνει ο Επίσκοπος κατά την ώρα της χειροτονίας του, ότι θα είναι θεματοφύλακας των Θείων και Ιερών Κανόνων και όχι «διαχειριστής» των; Στην περίπτωση αυτή σε τι διαφέρει ένας Ορθόδοξος Επίσκοπος από τον αιρεσιάρχη Πάπα, ο οποίος έθεσε τον εαυτό του υπεράνω όλων των Συνόδων ακόμη και των Οικουμενικών, ώστε να μην έχουν καμιά ισχύ, εάν δεν τις επικυρώσει εκείνος;
Η «εξουσία» του «δεσμείν και λύειν», που ο Κύριος έδωσε στους Μαθητές Του (και κατ’ επέκτασιν στους επισκόπους και ποιμένες της Εκκλησίας), την οποία επικαλείται εδώ ο Σεβασμιώτατος, για να στηρίξει τους ισχυρισμούς του, δεν έχει καμιά σχέση με την τήρηση των Ιερών Κανόνων. Έχει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα και λειτουργία μέσα στην Εκκλησία. Συνίσταται στην «εξουσία» της αφέσεως, ή όχι των αμαρτιών των ανθρώπων, η οποία πηγάζει από τον λόγο του Κυρίου «αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται» (Ιω.20,23), όπως επίσης και από τον λόγο του «όσα εάν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν τω ουρανώ, και όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν τω ουρανώ» (Ματθ.18,18). Ασκείται μέσα στο χώρο του μυστηρίου της Μετανοίας και ιεράς Εξομολογήσεως και εντάσσεται στα πλαίσια της ποιμαντικής διακονίας των ποιμένων με στόχο στην σωτηρία των πιστών. Η «εξουσία» αυτή δεν ασκείται αυθαίρετα και κατά το δοκούν, αλλά σύμφωνα με την διδασκαλία του Ευαγγελίου και τους Ιερούς Κανόνες, με προϋπόθεση και κριτήριο την μετάνοια, ή όχι των πιστών. Ο ποιμένας παρέχει την άφεση, εν ονόματι του Χριστού, εκεί όπου υπάρχει μετάνοια, ενώ δεν την παρέχει, όπου υπάρχει αμετανοησία.
  Αναφέρει επίσης πως: «Όποιος πράττει ενάντια στην γνώμη του Επισκόπου, αυτός ο άνθρωπος λατρεύει το διάβολο («Ο πράσσων δίχα της γνώμης του Επισκόπου τω διαβόλω λατρεύει»). Ερωτούμε τον Σεβασμιώτατο: Εκείνος ο Επίσκοπος που δεν υποτάσσεται στους ιερούς Κανόνες, αλλά τους «ανατρέπει» κατά το δοκούν και φέρνει «τα πάνω κάτω», ποιόν λατρεύει;


Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών



ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ: http://apologitikaa.blogspot.com/2015/03/blog-post_60.html#

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Ο ΔΥΣΣΕΒΗΣ κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ΤΗΝ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ «ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ»!

Εύχόμαστε νά λάμψει ἡ ἐν Χριστῷ ἀλήθεια μέ Συνοδική διαγνώμη!

Ο δυσσεβής κ. Ανδρέας Πιτσιλλίδης διακηρύττει την Νεοβαρλααμική αίρεση της «Λειτουργικής ανανέωσης»!
 
Αυτό είναι το κατάντημα της άκριτης και φαυλεπίφαυλης "σάτυρας" των media!Xλευάζουν, όντως, το Φραγκοπαπίστικο "μυστήριο" της "αδελφής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας" των αιρετικών Οικουμενιστών,  εμμέσως πλήν σαφώς όμως, εμπαίζουν οι εικονιζόμενοι, το ορθόδοξο μυστήριο, ενώποιον χιλιάδων τηλεθεατών, οι οποίοι τηλεθεατές, δεν αντιλαμβάνονται τις ποικίλες ομοιότητες και διαφορές των ετερόδοξων θρησκευμάτων, μιάς και χρησιμοποιεί μάλιστα, ο εν λόγω  "σάτυρος" εκ δεξιών, το ιερόν και τίμιον ράσο της Ορθοδοξίας!
Ο "έτερος Καππαδόκης", έστω διά της φαιδρής ηλιθιο-σάτυρας,
ενέσπειρε και πάλιν τις αιρέσεις του, στις συνειδήσεις του λαού, που ζεί εν πλήρει άγνοια...!
Η δυσωδία, δεν υφίσταται μόνον στα οικονομικά και τα πολιτικά κατεστημένα, αλλά και στα τηλεοπτικά κανάλια και πάνελς των
προκατασκευασμένων "Junks-food"!!!
Καλή μας όρεξη!
Διαφορετικά, διαμαρτυρηθείτε και αντιδράστε με δυναμικό τρόπο...!
Εξαρχής να συγχαρούμεν και πάλιν, υιικά, την σεπτή Ιερά Σύνοδο της Κύπρου, που ανέλαβε αρμοδίως, με ειδική τριμελή Συνοδική επιτροπή, να εξετάσει, τις σωρηδόν κακόδοξες εκπομπές και αιρέσεις του κ. Ανδρέα Πιτσιλλίδη, καθότι σε κάθε εκπομπή που ομιλεί, ξεστομίζει δυστυχώς, ανοησίες, καθότι ανευρίσκουμεν πληθώρα ανήκουστων αποκλίσεων και διαστροφών, εις την Ορθόδοξο Πίστην, από τον εν λόγω μεμψίμοιρο θολοσοφιστή!

Η χθεσινή εκπομπή Πέμπτη (26.3.15) της δήθεν «ανοιχτής ΓΡΑΜΜΗΣ», είχε ως θέμα της: «Το ταξίδι της ψυχής μετά τον θάνατο. Μύθος ή πραγματικότητα ότι υπάρχει και περιπλανιέται. Τι σημαίνει μετεμψύχωση;»...!

Οι ανόητες μομφές περί τα «μεμονομένα πρόσωπα που θορυβούν» και τα άστοχα φληναφήματα και οι μπηχτές περί τινών «ακροδεξιών στοιχείων»... για όλους εμάς που προσπαθούμεν να ασκήσουμεν, μίαν λελογισμένη θεολογική κριτική, εξάπαντος, κατά των αιρετικών λεχθέντων του και όχι φυσικά, προς το τίμιο πρόσωπό του του κ. Α.Π., είναι εξώφθαλμα  λογικοφανή και κενοφανή «επιχειρήματα», τα οποία μας αφήνουν παγερά αδιάφορους· διότι εξάπαντος πηγάζουσιν εκ του κακίστου σοφιστικού συμπλέγματος της διανοίας του κ. συναδέλφου, δηλαδή είναι, άνευ ουσίας και σοβαρού περιεχομένου, είναι κατ΄ακρίβειαν ρυπογόνες και πλανερές λογοδιάρροιες, οι οποίες έχουσιν πρωταρχικό στόχο και σκοπό, να πλήξουσιν ανεπιτυχώς, την Δαβιδική σφενδόνη μας, δηλ. την έναρθρη και ρωμαλέα διαμαρτυρία μας, πράγμα απολύτως άτοπο και αφελές, εις το υψηλό επίπεδο των θεο-λογικών αντιρρήσεών μας!

Είναι φανερόν λοιπόν στους αναγνώστες μας, ότι εμείς, δεν ομιλούμεν από θέση ισότιμη και θέση ισχύως, καθότι δεν χρησιμοποιούμεν ισάξια και ισότιμα, τα πολυποίκιλα Μ.Μ.Ε., μιάς και για το συγκεκριμένο θέμα μας, ουδέποτε προσκληθήκαμεν, από όποιοδήποτε Μ.Μ.Ε., γιά να αντιπαρατάξουμεν και προφορικώς τα θεο-λογικά και εκκλησιο-λογικά επιχειρήματά μας, εις τα τόσα αθεολόγητα και όσα κακόδοξα νάματα του λογιοτατιστού κυρίου συναδέλφου! Και «φυσικά», είναι φανερό πλέον εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον, εις τον Κυπριακό λαό μας, πώς το μονοπώλειο, των θεολογικών γραμμάτων, φαίνεται ότι το κατέχουν, απόλυτα και μόνον, δύο άνθρωποι, και αυτοί είναι οι κακόδοξοι νεωτεριστές και Νεοβαρλααμιστές θεολόγοι: ο κ. Α. Πιτσιλλίδης και ο κ. Θ. Κυριακού!

Προσθέστε ωστόσο στην φαρέτρα σας φίλοι/ες, ότι η ηγεσία της Παγκυπρίου Ένωσης Ελλήνων Θεολόγων(Π.Ε.Ε.Θ.) έχει προσφέρει στην δημοσιογράφο, κυρία Γεωργία(Γωγώ) Αλεξανδρινού, μία λίστα με καμιά σαρανταριά ορθόδοξους θεολόγους, για να τους αξιοποιήσει η κυρία, αντικειμενικώς και αμερόληπτα, γιά να ακούγεται η γνώμη και η άποψη της Ορθοδόξου Θεολογίας της Εκκλησίας, αντί οι νεοεποχήτικες γνώμες ενός αιρετίζοντα θεολόγου, αλλ΄ως φαίνεται, η κ. δημοσιογραφίνα ποιεί την νύσσαν επί του θέματος...!

Επίσης, θά πρέπει και πάλιν να γίνει γνωστό και το άλλο, για να προβληματίσει σε βάθως, ότι παρόλες τις θεο-λογικά δομημένες, έναρθρες κριτικές μας, οι επιστήμονες της Φραγκοπαπίζουσας και Προτεσταντίζουσας «μετα-πατερικής θεολογίας», δεν φιλοτιμήθησαν στοιχειωδώς, να απαντήσουν γραπτώς, ούτε και σε μία κριτικήν μας...! Νομίζω, πώς ετούτο ειδικά το σημείο, ο κάθε σοβαρός επιστήμων, εις την εκάστοτε επιστήμη του, το αξιολογεί σαφώς αρνητικά, αναλόγως και κριτικώς των περιστάσεων, μιάς και υποδηλώνει βροντερώς, την ισχυράν ανεπάρκειαν εις το γράφειν και το διατυπώνειν ενάρθρως, τις εκάστοτες επιστημονικές θέσεις και γνώμεις των!

Αλήθεια, εάν όντως ήταν καθαροί στην θεολογία των, οι πιό πάνω συγκεκριμένοι κύριοι συνάδελφοι, γιατί δεν μας αποδεικνύουν, την ρωμαλεότητα των και γραπτώς, πέραν από τις προφορικές-τηλεοπτικές-μπαρουφολογίες των;!

Στα θρησκειολογικά σημεία τώρα, περί της μετεμψυχώσεως, ο κ. Πιτσιλλίδης, ολίγον σχετικά, τα πήγε σχεδόν καλά, μιάς και το παπαγαλίζειν ουκ έστιν φιλοσοφείν ή κριτική σκέψη!  

Μήπως όμως, για να γίνει καλώς και ορθοδόξως, το συγκεκριμένο «τηλε-κατηχητικό μάθημα», θα έπρεπε να αναφερθεί τουλάχιστον, τι λένε πρώτιστα οι θεοφόροι Πατέρες, για την ψυχή;!

Μελετούν όμως, οι σημερινοί ορθολογιστές ά-θεο-λόγοι του πτυχίου, τους θεηγόρους αγίους Πατέρες;

Στα περί της παρεμβάσεως τινός τηλεθεατού, προς εγκωμιασμό του προτεσταντόπληκτου «φωταδιστή»  Αδαμάντιου Κοραή να μας επιτρέψετε να σας παραθέσουμεν δύο παρελθοντικά κείμενα, ώστε να τα προβληματίσετε καλύτερον και βαθύτερον:
1. ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΟΡΙΣΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ “ΠΑΚΕΤΟ” ΚΑΙ Ο ΚΟΡΑΗΣ; http://apologitikaa.blogspot.com/2014/10/blog-post_8.html

2. Τόν Κοραησµό νά καταρσθε! http://apologitikaa.blogspot.com/2014/11/blog-post_4.html#

Εδήλωσε ωστόσο και πάλιν, ο κ. Πιτσιλλίδης, ότι με το Ισλάμ: «έχουμε ένα κοινό· τον Μονοθεϊσμό!». Θέλει να μας πεί δηλαδή, ότι ο Θεός των Οθωμανών Ισλαμιστών, ο Αλλάχ, είναι ο ίδιος και ο απαράλακτος με τον Τριαδικό Θεό της Ορθοδόξου Θεολογίας μας;(!!!) Αφού έχουμεν τότε, κοινήν και όμοιαν την θεότητα, αθεολόγητε κύριε συνάδελφε, για ποίο λόγο τότε, επί 400 χρόνια Οθωμανοκρατορίας, εξισλάμιζαν διά της βίας ολάκερα χωριά και πόλεις, ενώ κατέσφαζαν αβέρτα τους αντιστεκόμενους Ρωμιούς Νεομάρτυρες; Να το πάμε μήπως, και στα σημερινά σφαγιαστικά δεδομένα και ανθρωποφάγικα τερτίπια των «μονοθεϊστών» Μουλλάδων, ή δεν σας συμφέρει;

Εξάπαντος, το στρουθοκαμιλίζειν ούκ ανδρός σοφού.

Το Ισλάμ, λατρεύει έναν απρόσωπο θεό εν ονόματι Αλλάχ, καθώς και πιστεύει στα όρια της λατρείας, με φανατίζουσα-φονική μανία στον μετά τον Χριστόν, ψευδοπροφήτη Μωάμεθ! Ο Χριστιανισμός όμως, λατρεύει τον Θεάνθρωπο Χριστό, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, και τιμά τον Βαπτιστή και τον Τίμιο Πρόδρομο ως τον τελευταίο Προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης και τόν πρώτο Προφήτη της Καινής εν Χριστώ εποχής και Διαθήκης! Οι Ισλαμιστές όμως, ως μία μεταγενέστερη αίρεσις του Ιουδαϊσμού και του αιρετικού Αρειανισμού, απορίπτουν την Θεανδρική φύση του Χριστού, καθότι τον αποδέχονται σχετικά, μόνον, ωσάν έναν κακορίζικο και κατώτερο προφήτη του Μωάμεθ, έναν κοινό αμαρτωλό άνθρωπο και απόστολο του θεού-Αλλάχ! Το επουσιώδη θεολογικό ερώτημα μας είναι: Όποιος απαξιώνει, ή και απορίπτει, τον Μονογενή Θεάνθρωπο Χριστό, μπορεί να έχει οντολογική και χαρισματική σχέση, με τον μόνο αληθινό Θεό Πατέρα ή και τον Θεό Άγιο Πνεύμα;

Άρα, ο τυχόν αποστρεφόμενος, την ενσάρκωση του Θεού Λόγου και Υιού του Θεού, του Θεανθρώπου Χριστού δηλαδή, αποστρέφεται και δεν δύναται να σχετιστεί και να γνωρίσει αληθώς και χαρισματικώς, τον μόνο Αληθινό και Τριαδικό Θεό! Έτσι λοιπόν παρ΄όλα αυτά και δι΄αυτά, στέκει ή όχι, το τραγελαφικό διαθρησκειακό συγκρητιστικό επιχείρημα του νεοκήρυκος κ. Α.Π., περί της κοινής «μονοθεϊστικής πίστης»;!

Πόσο χαίρουσιν άραγε, οι «ταρτάριοι δαίμονες» με τη σαχλεπίσαχλη θολο-θεολογία των media?

Στα περί της νεοεποχήτικης αιρέσεως, αλλά και της προ καιρού, διακηρυγμένης αιρέσεως, εκ των ιδίων νεόσοφων συναδέλφων μας, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Κύπρου, πέραν των τόσων άλλων κακοδοξιών που ευρήκαμεν, ας προσθέσει και την παρούσα αίρεση, του νεοεποχήτικου σατανόπνευστου  κινήματος της «Λειτουργικής ανανέωσης»!

Από πού προκύπτει, ότι το εωσφορικό νεοεποχήτικο κίνημα της «Λειτουργικής Αναγέννησης» είναι αίρεση;

Μελετήστε παρακαλούμεν πολύ, διεξοδικώς, την παρούσα εξειδικευμένη ορθόδοξη επιστημονική μελέτη, του Καθηγητού μας, για να καταλάβετε άπαξ και διαπαντώς, ποίος εμπαίζει την ιερά Θεολογία και την Ιερά Παράδοση των Ορθοδόξων Χριστιανών της νήσου Κύπρου: http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=859

Σύμφωνα με τα πιό πάνω, αλλά και με πάσαν την παρελθοντική αντιρρητική επιχειρηματολογία μας, είναι φανερόν, ότι τόσο ο κ. Ανδρέας Πιτσιλλίδης όσο και ο κ. Θεόδωρος Κυριακού, είναι κακόδοξοι επιστήμονες της Θεολογίας, πράγμα που τους καθιστά, εξόχως και άκρως επικίνδυνους, για την σωτηριολογική και αιώνια προοπτική των απλών Πιστών και ενεργών μελών της Εκκλησίας!

Απερίφραστα το δηλώνουμεν και θα το δηλώνουμεν, ότι είναι όντως, αιρετίζοντες θολόσοφοι θεολόγοι, διότι «νέαν κενοτομοντες τεκτονήσαντο πίστην», δηλ. με απλούστερα λόγια εξαπολύουν γυμνή τη κεφαλή, αιρέσεις και κακοδοξίες!!!

Είναι επίσης, Νεοβαρλααμιστές μεμψίμοιροι θεολόγοι, μιάς και ο Βαρλααμισμός, έχει καταδικασθεί ως αίρεση από την Ορθόδοξη Εκκλησία τον 14ο αι. μ.Χ. μιάς και «παραχαράττειν τό τς ληθείας Μυστήριον»!

Ο θεοφόρος και άγιος Πατήρ Ιωάννης ο Δαμασκηνός (*ΕΠΕ, 2, Άπαντα τα έργα, Δογματικά, σελ.6-435) μας ξεκαθαρίζει για τους διαχρονικά κακόδοξους θεολόγους, ότι είναι: «νεοκήρυκες και κενοί θεολόγοι... τς βεβήλου γνώσεως ραστές» οι οποίοι, με «τεθολωμένον νον διδάσκοντες» διότι, «ρευνον τό πς διαστρέψουν τά διάστροφα», καθότι «δικα καί πονηρά τν αρετικν τά στόματα»!

Εξάπαντος, έχουμεν απόλυτη εμπιστοσύνη στους σεπτούς Συνοδικούς, ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση, του αιρετίζοντα συναδέλφου θα πράξουσιν τα δέοντα, διότι το πλήρωμα της Εκκλησίας  σιγοβράζει (όχι οι διάφοροι άσχετοι, όχι οι άθεοι, αλλ΄ ούτε τα ΛΟΑΤ άτομα, που συμμαχούν ανιέρως με τον κ. Πιτσιλλίδη διότι τους χαϊδεύει ά-θεολογικώς και ηλιθίως τ΄αυτάκια των!) και αγανακτεί πολλάκις των ημερών, με το θλιβερό διασυρμό της Φιλοκάλου Ορθοδοξίας μας!

Ο «χρυσοῦς τέττιξ» της Εκκλησίας, ο Απόστολος Παύλος μας υπενθυμίζει εξάλλου, με εξαιρετική σαφήνεια καί με «θεῖον ἐκπυρσευθέντα ἔρωτα»: «προσχετε οὖν αυτος κα παντ τ ποιμνίῳ ν μς τ Πνεμα τ γιον θετο πισκπους, ποιμανειν τν κκλησαν το Κυρου κα Θεο, ν περιεποισατο δι το δου αματος. γ γρ οδα τοτο, τι εσελεσονται μετ τν φιξν μου λκοι βαρες ες μς μ φειδμενοι το ποιμνου· κα ξ μν ατν ναστσονται νδρες λαλοντες διεστραμμνα το ποσπν τος μαθητς πσω ατν. (Πράξεις των Αποστόλων 20, 28-30)»!

Φυσικά, για να καταφανεί, ότι δεν είναι μία απλά γνώμη ή και μία προφητεία, μόνον, του Αποστόλου Παύλου αλλά είναι μία κατ΄εξοχήν Προφητεία και ρηθέν του Κυρίου ημών Θεανθρώπου Χριστού, το οποίο προλέγει πρώτιστα και ο Ίδιος: «Προσέχετε δέ πό τν ψευδοπροφητν, οτινες ρχονται πρός μς ν νδύμασι προβάτων, σωθεν δέ εσι λύκοι ρπαγες. πό τν καρπν ατν πιγνώσεσθε ατούς... πν δένδρον μή ποιον καρπόν καλόν κκόπτεται καί ες πρ βάλλεται. (Κατά Ματθαίον 7,15-19)»!

Ευχόμαστε εκ βάθους καρδίας, η Ιερά Σύνοδος, να εκκόψει και να αποκόψει διαπαντώς, δια της Ιεροκανονικής και Συνοδικής οδού: «πν δένδρον μή ποιον καρπόν καλόν», διαφορετικά, θα θερίσουμεν τις «Πιτσιλλίδιες θύελλες» των «τραγέλαφων μυθοπλασιών» του...!

Ανδρέα μου, τα κροκοδείλια δάκρυα που έχυσες σε δύο ειδικά σημεία, στην εν λόγω «δακρύβρεκτη εκπομπή», είναι φανερόν, ότι πρόκειται γιά δυσώδη στάκτη στα μάτια των εύπιστων και αδαών τηλεθεατών, για να αλλιεύσεις πολλαπλάσιους αφελείς οπαδούς και μελλοντικούς ψηφοφόρους! Διακόνημα όμως, ημών των θεολογούντων, είναι να αλλιεύουμεν ιεραποστολικώς και όχι Αριστοτελικώς, ή και σοφιστικώς, τους ανθρώπους, ίνα γίνουν θερμοί οπαδοί και ζηλωτές του Θεανθρώπου και όχι να τους στρέφουμεν με φαυλεπίφαυλα μεθοδολογήματα και επικοινωνιακά τεχνάσματα, των ανεγκέφαλων μασονοκρατούμενων media, στα δικά μας εμπαθή και τρεπτά πρόσωπα! Εμείς, ποιοί είμαστε;



Εν κατακλείδι, σου ευχόμαστε ακόμα μία φορά, να σε κερδίσει η πολιτική ή και η σάτυρα, μιάς και είσαι άριστος  και στους δύο τομείς, καθότι γνωρίζεις καλώς, δυστυχώς, να εξευτελίζεις, το ιερόν και τίμιο πρόσωπό σου.

Π.Π.Ν.





* Το εν λόγω Πατερικό σύγγραμμα, του μεγίστου Δογματολόγου και αγίου Πατέρα της Εκκλησίας Αγίου Ι. Δαμασκηνού, μιάς και σίγουρα θα το έχει έντονη απορία, ο κ Πιτσιλλίδης,  διότι αρέσκεται ενθουσιωδώς, στα άκριτα όρια του παράλογου θυμού, στα περιτυλίγματα και όχι στην ουσία και στο περιεχόμενο της Ορθοδόξου διδασκαλίας· είναι χρώματος βιολετί, με επίχρυση σφραγίδα την μορφή ενός αγίου και επίχρυσα γράμματα στο εξώφυλλο, ενώ το προμυθεύθηκα προσωπικώς, εκ του εκδοτικού οίκου της ΕΠΕ, εκδόσεις: « Το Βυζάντιον» εις την Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά τα γράφουμεν, για να χαριτολογήσουμεν και ολίγον, με  την περιρέουσα εξάπαντος «βλαμένη ανευλάβεια» του κ. συναδέλφου, ο οποίος αρέσκεται ιδιαιτέρως, να προσβάλλει, να εκθέτει και να υποτιμά, με φαιδρώτατο και ανόητο τρόπο, τους ευστοχότατους παρεμβαίνοντας κυρίους/ές τηλεθεατάς/τριας που του ασκούσιν δριμυτάτην  κριτικήν με απαρασάλευτα και ακλόνητα επιχειρήματα! Εύγε στους έχοντας κριτικήν σκέψην! Συνεχίστε να τον «στριμώχνετε» κριτικά και δημοσίως έμπροσθεν των Μ.Μ.Ε., Πατέρες, μητέρες και αδελφοί/ές μας, μιάς και ο ιερός Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μας εντέλει ανυπερθέτως: «τα δημοσίως λεχθέντα, δημοσίως και να ελέγχονται»! «Στώμεν Καλώς» λοιπόν, διά στόματος των Ασωματών Αρχαγγέλων!!!



 -Η τραγέλαφως στο μεγαλείο της!!!
-Άνθρωποι των media, που αδυνατούσιν να ξεχωρίσουν σε φωτογραφία την Ιερά Σύνοδο της Κύπρου εκ της Ιεράς Συνόδου της Ελλάδος, εμπαίζουσιν με το πιό πάνω "σατυρικό φώτο-βίντεο" την Σύνοδο της Κύπρου, ενώ η συγκεκριμένη φωτογραφία με τους αγίους Συνοδικούς είναι, εκ της Ιεράς Συνόδου εν Ελλάδι!
-Μήπως, θα πρέπει να παρέμβει νομικώς η εν Ελλάδι Ιερά Σύνοδος, για τον ηλίθιο και συκοφαντικό εμπαιγμό Της, εκ των "σατύρων" του τηλεοπτικού σταθμού "ΣΙΓΜΑ";

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ «ΕΟΡΤΙΕΣ ΡΟΥΚΕΤΕΣ»



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ


Εν Πειραιεί τη 23η  Μαρτίου 2015.

ΤΟ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ «ΕΟΡΤΙΕΣ ΡΟΥΚΕΤΕΣ»

Με θλίψη διαπιστώνουμε, ότι τις παραμονές των μεγάλων εορτών της Εκκλησίας μας κάποιοι φροντίζουν να ρίχνουν «πυροτεχνήματα», αστήρικτες, ανιστόρητες, αυθαίρετες και εν πολλοίς παιδαριώδεις και γελοίες θεωρίες, προκειμένου να προσβάλουν την αξιοπιστία των Αγίων Γραφών και την σώζουσα διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Αφορμή για την ανακοίνωσή μας αυτή πήραμε από ένα πρόσφατο δημοσίευμα στην εφημερίδα STAR PRESS 1, με τίτλο: «Ο Ιησούς είχε αδελφό, τον Ιάκωβο», παρουσιάζοντας ως «είδηση βόμβα» μια «ανατρεπτική θεωρία Αμερικανού θεολόγου». Όπως έγραψε: «Η Παναγία δεν ήταν “αέναη παρθένα”, όπως πιστεύει μέχρι σήμερα ο χριστιανικός κόσμος, αφού, σύμφωνα με τον Μπεν Γουιδεράιγκτον, απεβίωσε αφότου είχε γεννήσει και άλλα παιδιά, τα οποία, αναπόφευκτά, θεωρούνται αδέλφια του Ιησού Χριστού». Και συνεχίζει το δημοσίευμα: «Ο καθηγητής Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Κεντάκι των ΗΠΑ και μελετητής της Καινής Διαθήκης ανάβει φωτιές, ισχυριζόμενος ότι “η Καινή Διαθήκη δεν λέει ότι η Μαρία είναι μια αέναη παρθένα. Αναφέρει ότι ήταν παρθένα, όταν συνέλαβε τον Ιησού και αυτό σίγουρα συνεπάγεται ότι μετά τον Ιησού απέκτησε και άλλα παιδιά. Έτσι τα “αδέλφια” και οι “αδελφές” του ήταν πράγματι αδέλφια και αδελφές του”». Προχώρησε μάλιστα ο εν λόγω «θεολόγος» και σε συνέντευξη στο μεγάλο παγκόσμιο τηλεοπτικό δίκτυο CNN, για να μάθει όλος ο κόσμος την καινούργια «ανακάλυψή» του(!), την «ανατρεπτική θεωρία» του, η οποία, ωστόσο είναι γνωστή στους αιρετικούς κύκλους εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια! Περισσότερο επικεντρώνεται στο πρόσωπο του αδελφοθέου Ιακώβου, διότι τον αποκαλεί ρητά ο Απόστολος Παύλος ως «αδελφό του Ιησού» (Γαλ.1,19). Εν προκειμένω ο αιρετικός αμερικανός «θεολόγος», εν μέσω της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και εν όψει της μεγάλης εορτής του Πάσχα, «έριξε» τη δική του «ρουκέτα», με στόχο να σπιλώσει την Εκκλησία του Χριστού και να κλονίσει την πίστη, όσων έχουν «χαλαρή» σχέση με το Χριστό και την Εκκλησία Του.
Πιστεύουμε ότι είναι «χαμένος χρόνος» να ασχολούμαστε με τέτοια θέματα, για τα οποία η αγία μας Εκκλησία έχει δώσει εδώ και πολλούς αιώνες άπαξ διά παντός αυθεντικές απαντήσεις. Εν προκειμένω για μας τους Ορθοδόξους δεν υφίσταται θέμα αειπαρθενίας της Θεοτόκου. Επειδή όμως ο απόστολος μας παραγγέλλει: «έτοιμοι προς απολογίαν παντί τω αιτούντι» (Α΄Πετρ.3,15) και με σκοπό τον επιστηριγμό στην Ορθόδοξη πίστη εκείνων που εύκολα κλονίζονται και επηρεάζονται από την πλάνη της αιρέσεως, θα μπούμε στον κόπο να παραθέσουμε ορισμένες βασικές μαρτυρίες από την αγία Γραφή, που αποδεικνύουν και κατοχυρώνουν την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας σχετικά με το αειπάρθενο της Θεοτόκου. Η αμφισβήτηση της αειπαρθενίας της Θεοτόκου αποτέλεσε μια κακόδοξη διδασκαλία, που εμφανίστηκε ήδη από τους αποστολικούς χρόνους (Κήρυνθος κ.α.). Κατά τους νεώτερους χρόνους επανεμφανίζεται μέσα στους κόλπους του Προτεστανισμού τον 16ον αιώνα και από τον 19ον αιώνα μεταξύ των μαρτύρων του Ιεχωβά. Τα κυριότερα χωρία από την αγία Γραφή που προβάλλουν οι δύο τελευταίες νεώτερες αιρέσεις (Προτεσταντισμός-Χιλιασμός) είναι τα εξής: «Και ουκ εγίνωσκεν αυτήν έως ου έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν» (Ματθ. 1,25).  «Ουχ ούτός εστιν ο του τέκτονος υιός; ουχί η μήτηρ αυτού λέγεται Μαριάμ και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; και αι αδελφαί αυτού ουχί πάσαι προς ημάς εισι; πόθεν ουν τούτω ταύτα πάντα;» (Ματθ.13,55-56). Από την φράση «τον πρωτότοκον» συμπεραίνουν, ότι η Παναγία μετά τον Ιησού γέννησε και άλλα τέκνα. Ωστόσο «πρωτότοκος» λέγεται ο πρώτος γεννώμενος, ο διανοίγων μήτραν, (βλ. Εξοδ.13,2,12-13), ασχέτως αν ακολουθούν, ή όχι άλλα τέκνα. Ο Χριστός λέγεται «πρωτότοκος» όχι μόνον ως Υιός της Παρθένου, αλλά και ως Υιός του Θεού (βλ. Κολ.1,15. Εβρ.1,6). Από το ότι ο Υιός του Θεού λέγεται «πρωτότοκος», μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι ο Θεός Πατήρ έχει και δευτερότοκον Υιόν; Όχι βεβαίως. Επίσης από την φράση «έως ου έτεκε» συμπεραίνουν, ότι μετά την γέννηση του Χριστού η Παναγία είχε συζυγικές σχέσεις με τον Ιωσήφ. Εδώ ο ευαγγελιστής ενδιαφέρεται, να μας πληροφορήσει ότι ο Χριστός είναι καρπός τελείας αγνότητος και αποτέλεσμα της επελεύσεως του αγίου Πνεύματος στην Θεοτόκο και όχι καρπός συζυγικής σχέσεως με τον Ιωσήφ, χωρίς (ο ευαγγελιστής) να εξετάζει το τι έγινε μετά την γέννηση του Χριστού. Μ’ ένα τέτοιο τρόπο εκφράζεται πολλές φορές η αγία Γραφή. Για παράδειγμα: «και ιδού εγώ μεθ  υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28,20). Από τη φράση αυτή μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι ο Χριστός μετά την συντέλεια του κόσμου θα παύσει να είναι μαζί με τους εκλεκτούς του; Όχι βέβαια.
Επίσης ούτε από τα χωρία της Γραφής όπου γίνεται λόγος περί «αδελφών» του Ιησού μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι αυτοί οι «αδελφοί» είναι τέκνα της Παναγίας και ομομήτριοι αδελφοί του Ιησού, όπως αυτό φαίνεται από τις παράκάτω βιβλικές μαρτυρίες: «Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον, πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;» (Λουκ.1,34). Αφού η παρθένος ήταν «μεμνηστευμένη» με τον Ιωσήφ, εφ’ όσον επρόκειτο να ζήσει συζυγικώς μαζί του δεν θα έπρεπε να έχει απορία και να ρωτά πώς θα αποκτούσε υιόν. Θα αποκτούσε υιόν με τον Ιωσήφ. Τώρα όμως ερωτά, πράγμα το οποίο σημαίνει, ότι η Παναγία εγνώριζε, ότι ο Ιωσήφ δεν προοριζόταν να γίνει σύζυγός της αλλά μόνον προστάτης της. Με το  ερώτημά της προς τον άγγελο είναι σαν να του έλεγε: «έχω μεν άνδρα, αλλά αφού δεν έχω συζυγικές σχέσεις μαζί του, ούτε πρόκειται να έχω ποτέ στο μέλλον, πώς θα γεννήσω υιόν;».
Επίσης: «Ανέβη δε και Ιωσήφ από της Γαλιλαίας εκ πόλεως Ναζαρέτ εις την Ιουδαίαν εις πόλιν Δαυΐδ, ήτις καλείται Βηθλεέμ, δια το είναι αυτόν εξ οίκου και πατριάς Δαυΐδ, απογράψασθαι συν Μαριάμ τη μεμνηστευμένη αυτώ γυναικί, ούση εγκύω» (Λουκ.2,5). Η περίοδος της μνηστείας την εποχή εκείνη έληγε, την ημέρα που ο άνδρας παρελάμβανε την γυναίκα του στο σπίτι του. Εν προκειμένω η Παναγία εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ως  «μεμνηστευμένη» παρ όλο που είχε ήδη συγκατοικήσει με τον Ιωσήφ. Άρα και μετά την συγκατοίκηση δεν είχε συζυγικές σχέσεις με τον Ιωσήφ.
Επίσης: «Εγερθείς παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φεύγε εις Αίγυπτον» (Ματθ.2,13). Δεν λέγει το «παιδίον σου και την γυναίκα σου», αλλά «το παιδίον και την μητέρα αυτού». Προ της γεννήσεως του Χριστού ο ευαγγελιστής ονομάζει τον Ιωσήφ «άνδρα» της Μαρίας (Ματθ.1,16), την δε Μαρία ως «γυναίκα» του Ιωσήφ (Ματθ.1,20,24.Λουκ.2,5), παρ’ όλο που δεν είχαν συζυγικές σχέσεις μεταξύ τους, όπως είδαμε προηγουμένως. Μετά όμως την γέννηση, ουδέποτε αναφέρονται έτσι, αλλά η Μαρία αναφέρεται πάντοτε ως «μήτηρ» του Ιησού. Εάν λοιπόν δεν υπήρχε σαρκική συνάφεια καθ’ όν χρόνον ο Ιωσήφ ονομάζεται «ανήρ» της Μαρίας και η Μαρία ως «γυνή» του Ιωσήφ, πως μπορούσε να υπάρχει συνάφεια κατόπιν, όταν ουδέποτε ονομάζονται έτσι, αλλά η Μαρία αναφέρεται πάντοτε ως «μήτηρ» του Ιησού; Σε μία μόνο περίπτωση η Παναγία ονομάζει τον Ιωσήφ πατέρα του Ιησού, αλλά αμέσως ο Ιησούς την διορθώνει: «Και προς αυτόν η μήτηρ αυτού είπε τέκνον, τι εποίησας ημίν ούτως; ιδού ο πατήρ σου καγώ οδυνώμενοι εζητούμέν σε και είπε προς αυτούς, τι ότι εζητείτέ με; ουκ ήδειτε ότι εν τοις του πατρός μου δει είναί με;» (Λουκ.2,48-49). «Γιατί με αναζητούσατε; Δεν γνωρίζετε, ότι εγώ πρέπει να βρίσκομαι στο σπίτι του Πατέρα μου;» Σαν να έλεγε στην μητέρα του: Ο αληθινός Πατέρας μου δεν είναι ο Ιωσήφ, αλλ’ ο ουράνιος Πατέρας, του οποίου οίκος είναι ο ναός του Σολομώντος.
Επίσης: «Τελευτήσαντος δε του Ηρώδου ιδού άγγελος Κυρίου κατ  όναρ φαίνεται τω Ιωσήφ εν Αιγύπτω λέγων• εγερθείς παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και πορεύου εις γην Ισραήλ• τεθνήκασι γαρ οι ζητούντες την ψυχήν του παιδίου. ο δε εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και ήλθεν εις γην Ισραήλ» (Ματθ. 2,19-21). Δεν λέγει «παράλαβε το παιδίον και την γυναίκα σου», αλλά «παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού». Τρείς μετέβησαν στην Αίγυπτο, ο Ιωσήφ με την μητέρα και το παιδίον. Τρείς και επέστρεψαν από την Αίγυπτο. Τέταρτος, δηλαδή άλλο τέκνο της Παναγίας, δεν φαίνεται. Άρα ούτε και κατά τον χρόνον της παραμονής της Θεοτόκου με τον Ιωσήφ στην Αίγυπτο, (που μπορεί να ήταν περίπου δύο χρόνια), είχε ο Ιωσήφ συζυγικές σχέσεις με την Παναγία.
Επίσης «Ιησούς ουν ιδών την μητέρα και τον μαθητήν παρεστώτα ον ηγάπα, λέγει τη μητρί αυτού• γύναι, ίδε ο υιός σου. είτα λέγει τω μαθητή• ιδού η μήτηρ σου. και απ  εκείνης της ώρας έλαβεν ο μαθητής αυτήν εις τα ίδια» (Ιω.19,26-27). Εάν η Παναγία είχε και άλλα τέκνα, γιατί ο Ιησούς δεν ανέθεσε την φροντίδα για την προστασία της, όπως θα ήταν εύλογο και αυτονόητο σε κάποιο από τα παιδιά της, αλλά στον Ιωάννη; Είναι επίσης άξιο προσοχής, ότι εδώ ο Ιησούς με την φράση «ίδε ο υιός σου»,(«ο υιός» με άρθρο), υποδεικνύει τον Ιωάννη ως τον μοναδικό μελλοντικό υιό της. Εάν η Παναγία είχε αποκτήσει και άλλα τέκνα  ο Ιησούς δεν θα εκφραζόταν έτσι, αλλά θα έλεγε: «ίδε έναν ακόμη από τους υιούς σου».
Επίσης: «Ιούδας, Ιησού Χριστού δούλος, αδελφός δε Ιακώβου …» (Ιουδ.1). Ο Ιούδας ενώ από τους ευαγγελιστές εμφανίζεται ως αδελφός του Ιησού (Ματθ.13,55. Μαρκ.6,3), εδώ στην επιστολή του, αυτοσυσταίνεται όχι ως αδελφός του Ιησού, αλλά ως αδελφός του Ιακώβου, του δε Ιησού ως δούλος. Το ίδιο επίσης και ο αδελφόθεος Ιάκωβος στην Καθολική επιστολή του ονομάζει τον εαυτό του δούλο του Ιησού Χριστού: «Ιάκωβος, Θεού και Κυρίου Ιησού Χριστού δούλος» (Ιακ.1,1).
Από τις παραπάνω γραφικές μαρτυρίες αποδεικνύεται ξεκάθαρα, ότι οι λεγόμενοι «αδελφοί» του Ιησού δεν ήταν τέκνα της Παναγίας και ομομήτριοι αδελφοί του Ιησού, αλλά ήσαν μάλλον τέκνα του Ιωσήφ από προηγούμενη γυναίκα του, τα οποία κατοικούσαν στο σπίτι του Ιωσήφ στη Ναζαρέτ (Ματθ.13.55-57). Κατ’ άλλους ήσαν εξαδέλφια, τα οποία οι Εβραίοι ονόμαζαν «αδέλφια».
Αναφέρουμε επίσης σχετικά με το θέμα αυτό και την καταπληκτική προφητεία του προφήτου Ιεζεκιήλ: «και επέστρεψέ με κατά την οδόν της πύλης των αγίων της εξωτέρας της βλεπούσης κατά ανατολάς, και αύτη ήν κεκλεισμένη. Και είπε Κύριος προς με, η πύλη αύτη κεκλεισμένη έσται, ουκ  ανοιχθήσεται, και ουδείς μη διέλθη δι’ αυτής, ότι Κύριος ο Θεός Ισραήλ εισελεύσεται δι’ αυτής, και έσται κεκλεισμένη» (Ιεζ.44,1-2). Όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες η «κατά ανατολάς» πύλη, για την οποία ομιλεί εδώ ο προφήτης, η οποία θα παραμείνει κλειστή και κανένας άλλος δεν πρόκειται να περάσει μέσα από αυτήν, παρά μόνον ο Θεός, είναι η Παναγία.
 Το υπέρλογο και μοναδικό στην ιστορία της ανθρωπότητος γεγονός της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου συγκλόνισε, όπως ήταν φυσικό και επόμενο,  την αγνή Κόρη της Ναζαρέτ, η οποία πλέον ζούσε για να υπηρετεί το έργο της Θείας Οικονομίας. Το πάναγνο σώμα της έμεινε για πάντα αγνό και άμωμο, πέρα από κάθε πάθος και ενστικτώδη λειτουργία. Η διαδικασία γέννησης, υποτάχτηκε μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, δυστυχώς, στο πάθος και την ενστικτώδη λειτουργία της φύσεως. Αλλά η Θεοτόκος είχε καθαριστεί κατά τον Ευαγγελισμό της, από τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, από το πανάγιο Πνεύμα και άρα η ίδια ήταν απηλλαγμένη από πτωτικά πάθη και ενστικτώδεις παρορμήσεις και γι’ αυτό παρέμεινε αγνή και αειπάρθενος. Πως ήταν δυνατόν η αγία γαστέρα της, η οποία φιλοξένησε τον πανάγιο Θεό, να φιλοξενήσει πτωτικούς ανθρώπους, μολυσμένους από το προπατορικό αμάρτημα; Πως ήταν δυνατόν να κυοφορήσει στα σπλάχνα της, αυτή, που ήταν καθαρισμένη από τους ρύπους της αμαρτίας και τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, φορείς του προπατορικού αμαρτήματος; Εάν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήταν η ανωτέρα μεταξύ όλων των γυναικών και όλων των αγίων, αλλά θα ήταν κατωτέρα μεταξύ πολλών αγίων γυναικών, οι οποίες εφύλαξαν ισοβίως παρθενία.
Μνημονεύουμε τέλος την Γ΄ εν Εφέσω Οικουμενική Σύνοδο (431), η οποία εδογμάτισε, εν Αγίω Πνεύματι, ότι η κατά σάρκα Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, υπήρξε Θεοτόκος και αειπάρθενος. Προ τόκου, εν τόκω και μετά τόκον, παρέμεινε παρθένος. Στον όρο της Συνόδου αυτής μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: «Συνεκάλεσεν ημάς ενταύθα η αγία και Θεοτόκος Παρθένος Μαρία, το αμόλυντον της παρθενείας κειμήλιον, ο λογικός του δευτέρου Αδάμ παράδεισος…» (Πηδάλιον αγίου Νικοδήμου σελ. 170).
Περαίνοντας, καλούμε τους πιστούς μας να κωφεύουν σε τέτοιου είδους δημοσιεύματα και βλακώδεις θεωρίες, όπως η παρά πάνω και να συνεχίσουν τον πνευματικό τους αγώνα αυτή την ιερή περίοδο, έχοντας τη βεβαιότητα πως το ανέσπερο Φως της Αναστάσεως έχει τη δύναμη να σβήνει και να εκμηδενίζει τα «βεγγαλικά» των αιρετικών και των χριστιανομάχων, αφήνοντας πίσω τους μαύρο καπνό, στάχτες και δυσωδία!


Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών