Translate

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ: ΠΕΡΙ Η´ KAI Θ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ





ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ
ΠΕΡΙ Η´ KAI Θ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ 


Ἡ ἄτυπη «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» διερμηνεύοντας καὶ ὅλους τοὺς πονοῦντας καὶ ἀνησυχοῦντας διὰ τὴν αὐθεντικὴ καὶ ἀνό­θευτη τῶν ἱερῶν δογμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας ἀκεραιότητα, αἰ­σθανόμεθα τὴν ἀνάγκη νὰ ἐκφράσουμε τὰ θερμὰ συγχαρητήριά μας, τὸν ἱερὸ ἐνθουσιασμό μας, καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη μας γιὰ τήν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἱερὰ πρωτοβουλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ νὰ ἀναδείξει εἰς τὴν δέουσα περιωπὴ τῆς σειρᾶς τῶν Οἰκουμενικῶν Συνό­δων τὶς Ὀγδόη καὶ Ἐνάτη Οικουμενικές Συνόδους. Τὶς εἰσήγαγε ἤδη εἰς τὴν ζῶσα λατρευτικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας τόσο μὲ εἰδικὲς ἱερὲς Ἀκολου­θίες ὅσο καὶ ὁρίζοντας ἡμερομηνίες τακτές γιὰ τὸν κατ’ ἔτος ἑορτασμό τους ὡς τοπικὴ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἀρχικῶς, ἑορτή.
Ἐπίσης συγχαίρουμε τὸν Σεβασμιώτατο Πειραιῶς, γιὰ τὴν ἐξόχως χρή­σιμη καὶ ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ἀναμενόμενη ἔκδοση δοκίμων ἱερῶν Ἀκολου­θιῶν τῶν δύο συνόδων, τὶς ὁποῖες ἐξέδωσε εἰς ἰδιαιτέρως καλαίσθητα τεύχη, συνοδευόμενα μὲ θεολογικώτατη προσωπική ἐγκύκλιο-εἰσαγωγή. Προσέτι παρέθεσε καὶ τὶς ἔγκριτες εἰσηγήσεις τοῦ Σεβασμιωτά­του Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου, θεολογικωτάτου πατρός, γιὰ τὴν Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 879-880, ὡς καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μη­τροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἱερεμίου, ἐπιφανοῦς καθηγη­τοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, γιὰ τὴν Ἐνάτη Οἰ­κουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 1351, οἱ ὁποῖες ἐπρόκειτο νὰ ἀναγνωσθοῦν εἰς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ὡστόσο πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι μὲ θλίψη καὶ ἔκπληξη πληροφορη­θήκαμε ὅτι οἱ ἐξαιρετικὲς αὐτὲς εἰσηγήσεις δὲν καρποφόρησαν ἐπὶ συνοδι­κοῦ ἐπιπέδου, ὅπως γράφει τὸ Ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πει­ραιῶς μὲ ἡμερομηνία 16.12.2013: «Εἶναι ἐγνωσμένον τοῖς πᾶσιν, ὅτι ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Συνοδικῆς περιόδου 2010-2011 ἐψήφισεν ὡς θέματα τῆς τα­κτικῆς συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὴν ὑπο­βολὴν προτάσεων πρὸς τὴν Γραμματείαν τῆς μέλλουσας νὰ συνέλθῃ Πανορ­θοδόξου Συνόδου διὰ τὴν τυπικὴν ἀναγνώρισιν τῶν Οἰκουμενικῆς περιωπῆς Η΄ καὶ Θ΄ Συνόδων τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκ­κλησίας, τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθουσῶν κατὰ τὰ ἔτη 879-880 καὶ 1341-1351 μ.Χ., ὄντως Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καὶ ὅτι κατὰ πρόδηλον παράβα­σιν τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐφαλκιδεύθη ἡ συγκεκριμένη διαδικασία καὶ ἐτέθη ες τὰς περιωνύμους καλένδας της».
Τοιουτοτρόπως ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας μας ἔχασε μία μοναδικὴ εὐκαιρία, νὰ δηλώσει τὴν συνοδικὴ ὀρθόδοξη δυναμική της, γιὰ νὰ μὴν δυσαρεστήσει τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, τὸν Πάπα, τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ τοὺς οἰκουμενιστές, ἐνῶ μὲ τὴν ἐνέργειά της αὐτὴ προσέβαλε τὴν μνή­μη τῶν Μεγάλων Ἁγίων Πατέρων μας Ἱεροῦ Φωτίου καὶ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, οἱ ὁποῖοι πρωταγωνίστησαν στὶς δύο συνόδους. Ἡ πλειοψηφία τῶν Ἱεραρχῶν μας, παραπέμποντας τὸ θέμα αὐτὸ εἰς τὰς ἑλληνικὰς καλέν­δας, ἔδειξε ἀσυνέπεια καὶ πρὸς τὸν ἑαυτό της, διότι ἡ ἰδία Σύνοδος εἶχε ἀνα­θέσει εἰς τοὺς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας Ναυπάκτου καὶ Γόρ­τυνος κ.κ. Ἱερόθεο καί Ἱερεμία νὰ παρουσιάσουν τὶς περὶ Ὀγδόης καὶ Ἐνά­της Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἰσηγήσεις τους, οἱ ὁποῖες συνιστοῦν πατερικὲς ὁμολογίες, καθ’ ὅλα ἔγκυρες καὶ ἄψογες ἱστορικοθεολογικὲς μελέτες.
Οἱ ὡς ἄνω ἐπαινετὲς ἐνέργειες τοῦ Σε­βα­σμιωτάτου κ. Σεραφείμ, ἀνοί­γουν τὸν δρόμο στὴν ἐπέκταση τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν δύο Οἰκουμενικῶν Συνό­δων καὶ σὲ ὅλη τὴν Πατρίδα μας, ἀκόμη καὶ σὲ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Χῶρες. Εἶναι δὲ γνωστό, ὅτι στὴν παράδοσή μας ἡ λατρεία, ὡς καρδιὰ τοῦ ὀρθο­δόξου πληρώματος, ἔχει τὴν δύναμη νὰ καταξιώνει στὴν πράξη ὀρθόδοξες ἀποφάσεις καὶ ὁμολογίες, ἐξουδετερώνοντας ὅλες τὶς φοβικὲς ἐναντιώσεις.
Ἡ ἐμπνευσμένη πρωτοβουλία τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ἐνέχει ἐξαιρετικῶς μεγάλη σημασία καὶ σπουδαιότητα σήμερα, τὸν καιρὸ τῆς Παγκοσμιοποιήσεως καὶ τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων, κατά τόν ὁποῖο οἱ παγκοσμιοκράτες τῆς Νέας Ἐποχῆς ἀναδεικνύουν καὶ προωθοῦν τὸν Πάπα ὡς τὸν θρησκευτικὸ πλανητάρχη, διότι οἱ Ὀγδόη καὶ Ἐνάτη Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἀκριβῶς καταγγέλλουν καὶ καταδικάζουν τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Πάπα, τὸ ἐξουσιαστικὸ πρωτεῖο «του» καὶ τὸ ἑωσφορικὸ ἀλάθητό «του» ὡς αἵρεση καὶ παναίρεση. Γιὰ ὅσους ἐκ τῶν ἀδελφῶν μας ἀγνοοῦν τήν σημα­σία τῶν ἐν λόγῳ συνόδων σημειώνουμε τά ἑξῆς:
Ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τοῦ 879-880, μὲ κορυφαῖο πατέρα τὸν Μέγα καὶ Ἱερὸ Φώτιο μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ θεοπνεύ­στων  ἁγίων Πατέρωνεἶναι οἰκουμενική, διότι ὅπως λέγει ὁ Σεβ. Ναυπά­κτου κ. Ἱερόθεος, «ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἔχει ὅλα τὰ στοιχεῖα νὰ χαρακτηρισθῆ οἰκουμενική»: (α) άσχολεῖται «μὲ τὸν καθορισμὸ δογματικῶν θεμάτων, ὅπως τὸ τριαδικό, τὸ χριστολογικὸ καὶ τὰ συναφῆ μὲ αὐτὰ δόγματα», (β) συνεκλήθη «ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα», ὅπως ὅλες οἱ προηγούμενες Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, (γ) «συμμετέχουν ὅλες οἱ Τοπικὲς Ἐκκλησίες». Καὶ ἐπιλέγει ὁ Σεβασμιώτα­τος: «Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἔχει ὅλα τὰ στοιχεῖα νὰ χαρα­κτηρισθῆ οἰκουμενική. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔτσι χαρακτηρίσθηκε ἀπὸ πολλοὺς Πατέ­ρας καὶ διδασκάλους, ὅπως τὸν Θεόδωρο Βαλσαμῶνα, τὸν Νεῖλο Θεσσαλονί­κης, τὸν Νικόλαο Καβάσιλα, τὸν Νεῖλο Ρόδου, τὸν Μακάριο Ἀγκύρας, τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν Θεσσαλονίκης, τὸν ἅγιο Μᾶρκο Ἐφέσου τὸν Εὐγενικό, τὸν Ἰωσὴφ Βρυέννιο, τὸν Γεννάδιο Σχολάριο, τὸν Δοσίθεο Ἱεροσολύμων, τὸν Κωνσταντῖνο Οἰκονόμου κ.λπ. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς νεωτέρους, ὅπως τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο καὶ πολλοὺς ἄλλους». Ὡς ὀγδόη Οἰκουμε­νικὴ Σύνοδος χαρακτηρίζεται καὶ ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀ­νατολῆς τοῦ 1848 (ἄρθρο 5, παρ. 11). Ἡ ἐν λόγῳ Σύνοδος ἀνακή­ρυξε τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδο τοῦ 787 (περὶ τῆς τιμητικῆς προσκυ­νήσεως τῶν Ἁγίων Εἰκόνων) ὡς ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. 
Ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ὅπως σημειώνει ὁ Σεβ. ἅγιος Ναυπάκτου, ἡ Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος «ἀσχολήθηκε μὲ δύο σοβαρὰ θέματα, ἤτοι τὸ filioque καὶ τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα», τὰ ὁποῖα καὶ κατεδίκασε. «Πρόκειται γιὰ δύο θέματα τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν καὶ σήμερα τὴν Ἐκκλησία μας στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους. Τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα εἶχε ἐκδηλωθεῖ ἀπὸ τοὺς προηγουμένους Πάπες, ἐνῶ τὸ filioque εἶχε εἰσαχθῆ ἀπὸ τοὺς Φράγκους μὲ τὴν ἀντίδραση καὶ τοῦ Πάπα Ρώμης ἕως τὸ 1009, ἐνῶ τὸ ἔτος αὐτὸ εἰσήχθη στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης. Τὰ δύο αὐτὰ σοβαρὰ θεολογικὰ ζητήματα εἶναι δόγματα τῶν Λατίνων καὶ γιὰ μᾶς εἶναι αἱρέσεις...». Ὁ τονισμὸς καὶ ἡ ἀπαίτηση τοῦ πρωτείου ἐξου­σίας ἐκ μέρους τῶν παπῶν στὶς ἡμέρες μας καὶ ἡ ἀκολουθήσασα πλάνη τοῦ ἀλαθήτου ἀποτελοῦν κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς πτώση παρόμοια μὲ τὴν τοῦ Ἑωσφόρου. Τὴν ἴδια πλάνη διαφαίνεται νὰ διακινδυνεύουν σήμερα καὶ οἱ ἐν τῇ Νέα Ρώμῃ θεολογοῦντες, ζηλώσαντες ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς γῆς.
Ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τοῦ 1341-1351, εἶναι ὡσαύτως οἰκουμενική γιατί, ὅπως λέγει ὁ Σεβ. Γόρτυνος κ. Ἰερεμίας, «(α) εἶχε ὡς ἀντικείμενο ἕνα σπουδαῖο θέμα, στὸ ὁποῖο συγκεφαλαιώνεται ὅλη ἡ ὀρθόδοξη θεολογία καὶ πνευματικότητα καὶ στὸ ὁποῖο θέμα συγκρούονται δύο παραδόσεις, ἡ ὀρθόδοξη καὶ ἡ φραγκολεβαντίνικη. (β) ... ἀσχολήθηκε μὲ σοβαρὸ δογματικὸ θέμα, τὸ ὁποῖο εἶναι συνέχεια τῶν θεμάτων ποὺ ἀπασχόλη­σαν τὴν ἀρχαία Ἐκκλησία. Τὸν 4ο αἰ. οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀντιμετώπισαν τὴν αἵρε­ση τοῦ Ἀρείου, ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι κτίσμα. Καὶ ἡ Σύνο­δος τοῦ 1351 στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶμε, ἀντιμετώπισε τὴν αἵρεση τοῦ Βαρλαάμ, ποὺ ἔλεγε ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ εἶναι κτιστή... (γ) ... ἀποδέχθηκε τὶς ἀποφάσεις τῶν προηγουμένων Συνόδων, διότι τεκμηρίωσε ὅλη τὴν διδασκαλία ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας..., διότι στὸ «Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας», ποὺ ἐκφράζει τὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὴν νίκη καὶ τὸν θρίαμβο τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ Πατέρες πρόσθεσαν καὶ τὰ «κατὰ Βαρλαὰμ καὶ Ἀκινδύνου κεφάλαια» τῆς Συνόδου αὐτῆς. (δ) ...ἀνέπτυξε τὴν διδασκαλία της ὁ θεούμενος πατὴρ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Πραγμα­τικὰ τὴν αὐθεντία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως καὶ τῶν ἄλλων Συνόδων, προσδίδουν κυρίως οἱ θεούμενοι καὶ θεοφόροι ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι τὴν συγκροτοῦν».
Ἡ ἁγία Ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀπεφάνθη περί: (α) Τῆς διακρίσεως μεταξύ θείας οὐσίας καί θείας ἐνεργείας, οἱ ὁποῖες διαφέρουν μεταξύ τους εἰς τὸ ὅτι ἡ μέν θεία ἐνέργεια μετέχεται καί διαμερίζεται στούς ἀξίους πι­στούς, ἐνῶ ἡ θεία οὐσία εἶναι ἀμέθεκτος καί ἀμέριστος καί ἀνώνυμος, δη­λαδή ἐντελῶς ὑπερώνυμος καί ἀκατάληπτος. (β) Περὶ τῆς θείας ἐνεργείας ὅτι εἶναι ἄκτιστη καὶ ὅτι αὐτὸ οὐδεμία σύνθεση προκαλεῖ στόν Θεό. (δ) Περὶ τῆς θείας καί ἀκτίστου ἐνεργείας ὅτι ὀνομάζεται ἀπό τούς ἁγίους καί Θεό­της. (ε) Περὶ τῆς θείας οὐσίας καί τῆς θείας φυσικῆς ἐνεργείας ὅτι εἶναι ἀ­χώριστες. στ) Περὶ τοῦ Φωτὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ὅτι εἶναι ἄκτιστο.
Ἐν συνόψει, ἡ Ἐνάτη Οἰκουμενική Σύνοδος (1341-1351) ἀπέκρουσε θριαμβευτικά τίς αἱρετικές δοξασίες τοῦ οὐνιτίζοντος φιλοσόφου Βαρλαάμ τοῦ Καλαβροῦ (καί τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ Ἀκινδύνου καί Νικηφόρου Γρηγορᾶ), ὁ ὁποῖος διεκήρυττε ὅτι μέ τόν φιλοσοφικό στοχασμό προχωρεῖ ἡ διάνοια στήν θεογνωσία καί στήν ἀνάπτυξη τῶν δογμάτων, καί ὄχι μέ τήν νοερά προσευχή καί τόν ἡσυχασμὸ ἐν πνεύματι ταπεινώσεως καί μετα­νοίας, πού ἦταν ἡ βάση τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τῶν ὁμοφρόνων του νηπτικῶν συνασκητῶν. Ὁ κυριώτερος σκοπός τοῦ ἡσυχασμοῦ εἶναι ἡ μυστική ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ἡ θέωση, διά τῆς προσευχῆς, τῆς νηστείας, τῆς μετανοίας καί τῆς θείας χάριτος. Ὁ ἁρμο­διώτερος τρόπος τοῦ ζῆν, γιά τήν πραγμάτωση τοῦ ὑψηλοῦ αὐτοῦ προορι­σμοῦ εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς ἡσυχίας. Ἐπειδή μέ τόν ἡσυχαστικό βίο ὁ ἄνθρω­πος διατελεῖ ἐν «διηνεκεῖ κοινωνίᾳ πρός τόν Θεό διά τῆς ἀδιαλείπτου προσευ­χῆς, καθαίρων ἑαυτόν τῶν παθῶν». Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο προσευχόμενος ὁ ἡσυχαστής ἀφικνεῖται εἰς τήν ἀνωτέραν βαθμίδα τῆς ἡσυχίας, ποὺ εἶναι ἡ θεωρία, καὶ ἡ ὁποία συνεπάγεται τήν θεία ἔλλαμψη, τήν θέα τοῦ ἀκτίστου Φωτός. Τό Φῶς αὐτό φανερώνεται καί μεταδίδεται παρά τοῦ ἀϊδίου Θεοῦ τοῖς ἀξίοις, τῇ συνεργίᾳ πάντοτε τῆς θείας Χάριτος.
Ὁ χριστοφόρος πατήρ Γρηγόριος Παλαμᾶς ὑπεράσπισε ἐν Συνόδῳ τό βίωμα τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων ὡς τήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, συμπλήρωσε δέ καί ὁλοκλήρωσε τήν διδασκαλία περί ἡσυχασμοῦ τοῦ ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Σι­να­ΐ­τη (1255/56-1337). Ἡ  διδασκαλία του περί Ἀκτίστου Φωτός καί Ἡσυχασμοῦ«ἀνυψώθηκε εἰς δόγμα».
Ἐν κατακλεῖδι, εὐελπιστοῦμε ὅτι ὁ σπόρος πού ἔσπειρε ὁ Σεβασμιώτα­τος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ θά καρποφορήσει ἑκατονταπλα­σίονα καρπόν καί σέ προσεχῆ Σύνοδο οἱ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν ἄλλων ὁμοδόξων λαῶν —τῇ ἐπιπνοίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος— θά προχωρήσουν καὶ στήν συνοδικὴ ἀναγνώριση τῶν Ὀγδόης καί Ἐνάτης Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διότι διαφορετικὰ θὰ κοπεῖ ἡ ἀδιάλει­πτος συνέχεια καὶ ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας καὶ δογματικῆς, ὁδη­γώντας σὲ βαθὺ καὶ ἀγεφύρωτο σχίσμα  μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, δηλαδὴ μεταξὺ ἡμῶν καὶ τοῦ Χρι­στοῦ, ὅπως συνέβη στοὺς Παπικοὺς καὶ πάσης φύσεως ἄλλους αἱρετικούς. Ἡ ἀναγνώριση δὲ τῶν Ὀγδόης καὶ Ἐνάτης ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων δέον νά συμπεριληφθεῖ ὡς τὸ κύριο καὶ καίριο καὶ προεξάρχον θέμα τῆς ὅποιας μελλούσης νὰ συνέλθει Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου.
Διότι ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση —καὶ πανορθοδόξως γίνεται ἀποδεκτό— ἔχει ἀποδεχθεῖ ὅτι ἡ Ὀγδόη καὶ Ἐνάτη Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι διαφορο­ποιοῦν ριζικὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν πατερικὴ συνέχειά της ἀπὸ τὸν «χριστιανισμό» τῆς Δύσεως.
Ἡ ὑπὸ τῶν οἰκουμενιστῶν τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν μετ’ αὐτῶν ὁμοφρο­νούντων μεθοδευομένη μέλλουσα νὰ συνέλθει Πανορθόδοξος Σύνοδος τὸ 2016, ὅπως μὲ σαφήνεια διαζωγραφεῖται ἐκ τῶν προσυνοδικῶν πανορθοδό­ξων διασκέψεων αὐτῆς —τῶν ὁποίων τὰ θέματα, τὰ κείμενα καὶ τὰ πορί­σματα τηροῦνται καὶ διαφυλάσσονται ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ, ὅπως ἄλ­λωστε συμβαίνει μὲ ὅλους τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους μετὰ τῶν παπικῶν κ.ἄ. αἱρετικῶν, δηλαδὴ χωρὶς ἐπισταμένη ἐνημέρωση τῶν συνόδων καὶ πληρωμάτων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησίων, ἄνευ συνοδικῆς διαγνώμης, δίχως κἂν διατύπωση συνοδικῶν προτάσεων— φοβούμεθα ὅτι ἀπεργάζεται τὴν ἀποδοχὴ τῶν αἱρέσεων τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ ὡς αὐθεντικῶν ἐκκλησιῶν! Ἐὰν ὄντως ἔτσι, ὅπως διαφαίνεται, ἐξελιχθοῦν τὰ ἐκκλησια­στικά μας πράγματα, τότε εὐχόμεθα νὰ μὴ συνέλθει ποτέ!
Ἐὰν ὅμως συνέλθει Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἔστω καὶ χωρὶς αὐτὸ τὸν σκοπό, ἀλλὰ δὲν ἀναγνωρίσει τὶς Ὀγδόη καὶ Ἐνάτη Οἰκουμενικὲς Συνόδους ὡς οἰκουμενικές, τότε θὰ εἶναι μία Οἰκουμενιστικὴ Σύνοδος. Θὰ εἶναι μία ψευδοσύνοδος, ὅπως ἡ σύνοδος τῆς Φεράρας-Φλωρεντίας, ποὺ ἐπιβλήθηκε ἀπὸ κάποιους φιλοπαπικοὺς τῆς Ἀνατολῆς καὶ τοὺς παπικοὺς τῆς Δύσεως, ὅπως καὶ σήμερα ἐπιχειρεῖται νὰ συμβεῖ. Ἀλλὰ ὅπως τότε ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύ­ματι ἀντίδραση καὶ ἀντίσταση ἐλαχίστων κορυφῶν τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας, προεξάρχοντος τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, μὲ τὴ συμμετοχὴ καὶ στήριξη τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, κατάφεραν νὰ ἀπορριφθεῖ καὶ νὰ χαρακτηρισθεῖ ψευδοσύνοδος ἡ αἱρετικὴ καὶ ληστρικὴ σύνοδος τῶν Φεράρας-Φλωρεντίας, ἔτσι καὶ σήμερα ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὡς ἡ διαχρο­νικὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας θὰ ἀντιδράσει καὶ θὰ ἀντισταθεῖ.
Ἐπιθυμία ὅλων μας πρέπει νὰ εἶναι ἡ συνάντησή μας στὴν ἑνότητα τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων ὅλων τῶν αἰώνων. Σὲ κάθε ἄλλη περίπτωση ἡ ὅποιας μορφῆς «ἕνωση», θὰ εἶναι ψευδοένωση, ποὺ θὰ καταστρέφει καὶ θὰ διαστρέφει καὶ θὰ ἀκυρώνει κάθε εἰλικρινὴ προσπά­θεια πρὸς τὴν ἐν τῇ Ἀληθείᾳ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ σωτηρία μας. Ἀμήν.

Γιά τή Σύναξη Κληρικῶν καί Μοναχῶν
Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου
Προηγούμενος Ἱ. Μ. Μεγ. Μετεώρου

Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος
Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου, Ἀμαρούσιον Ἀττικῆς

Ἀρχιμ. Γρηγόριος Χατζηνικολάου
Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίας Τριάδος, Ἄνω Γατζέας Βόλου

Γέρων Εὐστράτιος Ἱερομόναχος
Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας Ἁγ. Ὄρους

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός
Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

ΠΗΓΗ:http://impantokratoros.gr/AB28A263.el.aspx

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Νεο-Αθεϊσμός: Η σύγχρονη θρησκεία χωρίς Θεό με σκοπό την μαζοποίηση του ανθρώπου


Νεο-Αθεϊσμός: Η σύγχρονη θρησκεία χωρίς Θεό με σκοπό την μαζοποίηση του ανθρώπου


Αφότου ξέπεσε από την τιμητική και μακάρια θέση του στα τάγματα των αγγελικών δυνάμεων, έθεσε ως στόχο του να πλήξει τη Θεότητα πιστεύοντας, μέσα στην εγωιστική του σκοτοδίνη, ότι μπορεί να καταστρέψει το Θεό καινά πάρει τη θέση Του!
Όμως διαπίστωσε ενωρίς ότι είναι αδύνατον να αγγίξει η εχθρότητά του ευθέως τη Θεότητα και γι” αυτό στράφηκε κατά των θείων δημιουργημάτων και ιδιαιτέρως του ανθρώπου, ο οποίος αποτελεί την κορωνίδα της κτίσεως. Επιθυμεί σφόδρα να αποκόψει τον άνθρωπο από την κοινωνία του με το Θεό, ώστε να τον προσδέσει στη δίκη του επιρροή, και τελικά να τον καταστρέψει. Πιστεύει πως η καταστροφή του ανθρώπου σημαίνει καίριο πλήγμα για τον ίδιο το Θεό.
Διαβάζοντας με προσοχή το ιερό βιβλίο της Γενέσεως παρατηρούμε ότι η προσπάθεια του διαβόλου, προκείμενου να παρασύρει τους πρωτοπλάστους στην πτώση, επικεντρώνεται στη μείωση της απολυτότητας του Θεού. Αυτό είναι το πρώτο βήμα του φαινομένου της αθεΐας στην ανθρώπινη ιστορία. Από τη στιγμή που οι πρωτόπλαστοι πείστηκαν για την σχετικότητα του Θεού και τη δυνατότητά τους να γίνουν από μονοί τους θεοί, άρχισε και η αμφισβήτησή Του, η οποία στο διάβα των αιώνων πήρε τη μορφή της ολοκληρωτικής άρνησής Του.
Είναι αλήθεια πως στην αρχαιότητα και ως τα τέλη του μεσαίωνα η ολοκληρωτική άρνηση του Θεού ήταν σπάνιο φαινόμενο. Αθεΐα σήμαινε κυρίως την άρνηση παραδεδομένων θρησκευτικών πεποιθήσεων. Οι διαβόητες δίκες περί αθεΐας στην αρχαία Ελλάδα αφορούσαν κατά κύριο λόγο την άρνηση των σοφών και επιστημόνων να λατρέψουν τις άθλιες «θεότητες» των πόλεων. Οι ειδωλολάτρες χαρακτήριζαν τους πρώτους Χριστιανούς ως «άθεους», διότι δεν λάτρευαν τους «θεούς» του παγανισμού. Ο παρανοϊκός Ιουλιανός(361-363), ονόμαζε τους Χριστιανούς «άθεους», διότι απέρριπταν τον παγανισμό, τον οποίο ήθελε να νεκραναστήσει και να επιβάλει στην αυτοκρατορία.
Ολοκληρωτική άρνηση της ύπαρξης του Θεού συναντάμε στη δυτική Ευρώπη στα χρόνια του λεγόμενου «διαφωτισμού». Υπερφίαλοι φιλόσοφοι, έχοντας υπόψη τους την προβολή ενός αντίχριστου Χριστιανισμού και την εικόνα ενός αντίθεου Θεού, από τον παπισμό και το γνήσιο τέκνο του τον προτεσταντισμό, διατύπωσαν τη θεωρία της απουσίας του Θεού. Η ευρωπαϊκή διανόηση και πρακτική ως τα σήμερα είναι στρατευμένη να καταρρίψει την πίστη στο Θεό. Όμως τα αποτελέσματα αυτής της γιγαντιαίας προσπάθειας εδώ και τριακόσια χρόνια, δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Οι άνθρωποι αδιαφορώντας για τα κηρύγματα του αθεϊσμού, συνεχίζουν να πιστεύουν στο Θεό και να θρησκεύουν.
Οι ποτάμιοι των αιμάτων στο όνομα της αθεϊστικής ιδεολογίας δε στάθηκαν ικανοί να Ξεριζώσουν την πίστη στο Θεό από τις καρδιές των ανθρώπων, ιδιαίτερα στον εικοστό αιώνα με τη μαρξιστική ιδεολογία. Η αποτυχία των αθεϊστών υπήρξε οικτρή. Στις μαρτυρικές χώρες των πρώην κομμουνιστικών καθεστώτων, όπου διαδραματίζονταν ένας ανελέητος διωγμός κάθε θρησκευτικής δραστηριότητας, τώρα έχουμε θρίαμβο της θρησκευτικότητας! Είναι μια ανέλπιστη έκπληξη! Αυτό που πέτυχαν είναι να αποτελεί όνειδος το να δηλώνει κάποιος σήμερα μαρξιστής!
Με την κατάρρευση του μαρξισμού, ο αθεϊσμός εκφράζεται πλέον με τον αστισμό. Κατάλαβαν οι απανταχού της γης αθεϊστές ότι με τη βία δε μπορούν να πραγματοποιήσουν το σκοπό τους, και το χειρότερο διαπίστωσαν ότι η βία φέρνει αντίθετα αποτελέσματα! Έτσι τα τελευταία χρονιά μας προέκυψε μια νέα μορφή αθεϊσμού, την οποία οι ειδικοί χαρακτηρίζουν ως «Νέοαθεϊσμό». Παγκόσμιοι ηγέτες του, οι διαβόητοι εκπεφρασμένοι αθεϊστές: Richard Dawkins, Cristopher Hitchens, Sam Harris, V. Stenger κ.ά.
Επί της ουσίας δεν άλλαξε τίποτε, οι στόχοι του διαχρονικού αθεϊσμού παραμένουν οι ίδιοι, ήτοι το γκρέμισμα της πίστεως στο Θεό! Εκείνο που άλλαξε είναι η τακτική. Αποφάσισαν να αποβάλουν τον απροκάλυπτο φονταμενταλισμό και να ενδυθούν την προβιά του «πολιτισμένου», του «διαλλακτικού», του «αυθεντικού επιστήμονα».
Σήμερα οι αθεϊστές είναι «διανοούμενοι» και λιγότερο πολιτικοί. Χρήσιμα εργαλεία τους. τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης και ιδιαίτερα το διαδίκτυο. Χιλιάδες ιστοσελίδες με αθεϊστικό περιεχόμενο βομβαρδίζουν τους επισκέπτες τους, προβάλλοντας τα δήθεν κακά της θρησκείας και τα δήθεν καλά του αθεϊσμού. Οι στρατευμένοι αθεϊστές, δίκην ιεραποστόλου, επιχειρούν να «απαλλάξουν την ανθρωπότητα από την ασφυκτική μέγγενη της θρησκείας», να «ελευθερώσουν τον σύγχρονο άνθρωπο από την καταπιεστική πίστη στον ανύπαρκτο Θεό, με σκοπό να τον οδηγήσουν στην πρόοδο και την ευημερία, την οποία του στερεί η θρησκευτική πίστη», «να καταλάβουν οι άνθρωποι πως η μόνη λύση των προβλημάτων τους και η ευτυχία τους εξαρτάται αποκλειστικά από την επιστήμη, από την οποία τους αποξενώνει η θρησκεία», κλπ. Μεγαλοστομίες, χωρίς ουσία και περιεχόμενο! Συνθήματα χιλιοειπωμένα, από την εποχή του «διαφωτισμού», τα οποία δεν πείθουν κανέναν σοβαρό άνθρωπο.
Προσφιλής τους μέθοδος, η παραποίηση και η παραχάραξη της ιστορίας. Μια δοκιμασμένη μέθοδος από τις ομάδες του σύγχρονου αποκρυφιστικού πλέγματος της «Νέας Εποχής» και ιδιαίτερα του νεοπαγανισμού. Όσοι γνωρίζουμε ιστορία μένουμε έκθαμβοι μπροστά στο εύρος της ιστορικής παραχάραξης. Κάνουν επίσης φρικτή παραποίηση και εκμετάλλευση των επιστημονικών δεδομένων. Έχοντας ως «ευαγγέλιο» τους τις νεοδαρβινικές θεωρίες και επιλέγοντας με δεξιοτεχνία όσες επιστημονικές θεωρίες και πορίσματα τους εξυπηρετούν, προσπαθούν να στηρίξουν τις αλλοπρόσαλλες δοξασίες τους.
Πριν λίγο καιρό, όταν ανακοινώθηκε από τους αστρονόμους ότι ανακαλύφτηκε κάποιος πλανήτης σε κάποιο άστρο του γαλαξία μας, που ίσως μοιάζει με τη γη μας, έσπευσαν οι στρατευμένοι του αθεϊσμού να διακηρύξουν πως «εδώ τελειώνει το παραμύθι του Θεού»! Τελευταία κυκλοφόρησε το βιβλίο του αθεϊστή συγγραφέα Richard Dawkins με τον πομπώδη τίτλο: «Η Περί Θεού Αυταπάτη», όπου επιχειρείται με άθλια σοφίσματα, χυδαία ιστορική παραχάραξη και παραποίηση επιστημονικών δεδομένων, να παρουσιασθεί η πίστη στο Θεό ως γελοιότητα και αυταπάτη. Μελετώντας όμως το βιβλίο ενός αληθινού επιστήμονα του Alistair McGrath, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με τίτλο: «Η Αυταπάτη του Dawkins», (απάντηση στον ως άνω αθεϊστή συγγραφέα), αποδεικνύονται πανηγυρικά η ρηχότητα, η γελοιότητα και τα απατηλά επιχειρήματά του! Στο κατάπτυστο βιβλίο του ο θρασύς παραχαράκτης Richard Dawkins ζητά να του παρατεθεί έστω και ένα έγκλημα του αθεϊσμού. Ο McGrath του παραθέτει τα εκατομμύρια εγκλήματα, όπως αυτά της Γαλλικής Επανάστασης και των μαρξιστικών καθεστώτω, καταδεικνύοντας τον αθεϊσμό ως διαχρονική δολοφονική συμμορία!
Άλλη πρόσφορη τακτική του νεοαθεϊσμού είναι η κοινωνική οργάνωση. Αθεϊστές σε όλο τον κόσμο ιδρύουν οργανώσεις και ενώσεις αθέων για τον καλλίτερο συντονισμό της δράσης τους, καταθέτοντας σ” αυτές τις απόψεις τους και τον οβολό τους για τη διάδοση των αθεϊστικών αρχών και την ενδυνάμωση της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας. Στην Αγγλία το αθεϊστικό ρεύμα έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Κατόρθωσαν οι αθεϊστικές οργανώσεις και αγόρασαν διαφημιστικό χώρο στα μέσα μαζικής μεταφοράς (λεωφορεία), όπου αναρτούν αφίσες με αθεϊστικά συνθήματα, όπως «Πιθανότατα δεν υπάρχει θεός, απολαύστε τη ζωή σας»! Το ίδιο και στις ΗΠΑ, όπου αγόρασαν διαφημιστικό χώρο στο μέτρο της Νέας Υόρκης, αναρτώντας αθεϊστικά μηνύματα, με τα οποία βομβαρδίζονται εκατομμύρια επιβάτες την ημέρα.
Έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπέιλορ, το 2006, έδειξε ότι περισσότεροι από 15.000.000 άθεοι στις ΗΠΑ δηλώνουν στρατευμένοι στο άρμα του αθεϊσμού. Διοργανώνουν επίσης πληθώρα διεθνών συνεδρίων, κυρίως σε πανεπιστήμια, στα οποία βγάζουν επιστημοφανή πορίσματα, ότι δήθεν υπάρχει απόλυτη διάσταση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, ότι η πίστη στο Θεό είναι ανασταλτικός παράγων της προόδου, κλπ. Άλλη δραστηριότητα των αθεϊστικών οργανώσεων είναι η παρότρυνση πολιτών να αποκηρύξουν το χριστιανικό βάπτισμα και την όποια θρησκευτική τους ιδιότητα, επισήμως στις κρατικές αρχές.
Στη χώρα μας έχει οργανωθεί παρόμοιο κίνημα απαλοιφής του βαπτίσματος από τα δημοτολόγια των Δήμων, την ίδια στιγμή που και οι νεοπαγανιστές κάνουν μυστικές τελετές «εξαγνισμού από το μίασμα του χριστιανικού βαπτίσματος»! Είναι άραγε σύμπτωση αυτό; Φρονούμε πως όχι! Μέσα από τις απειράριθμες αθεϊστικές ιστοσελίδες προβάλλονται «ομολογίες» «πρώην πιστών», οι οποίοι «αποχαιρετούν τη θρησκευτική τους πίστη», με γελοία, παιδαριώδη, χιλιοειπωμένα επιχειρήματα, πανομοιότυπα σε κάθε περίπτωση, αντιγραμμένα κυριολεκτικά με καρμπόν!
Δεν είναι υπερβολή να χαρακτηρίσουμε τον νέο αθεϊσμό ως μια «νέα θρησκεία χωρίς θεό», διότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά της θρησκείας, ήτοι: μεταφυσική πίστη στην ανυπαρξία τον Θεού, πνευματικούς ηγέτες, δόγματα, φανατισμό, ιεραποστολικό ζήλο, οργάνωση και στράτευση οπαδών, φόνταμενταλισμό, μεσσιανισμό, κλπ. Αυτό το πιστεύουν και το δηλώνουν και οι ίδιοι οι άθεοι. Ο ελληνικής καταγωγής αθεϊστής λέκτορας στο πανεπιστήμιο της Μελβούρνης Θωμάς Πατάκης δήλωσε: «Αρχίσαμε να κάνουμε θεσμούς, όπως μια θρησκεία, έχουμε ιερείς, αποστόλους και οπαδούς»! Διαθέτει η σύγχρονη αθεϊστική θρησκεία ακόμα και «μάρτυρες», όπως ο Taslima Nasreen, αντιφρονών από το Μπαγκλαντές, ο οποίος έγινε στόχος από τους μουσουλμάνους για την αθεϊστική του δράση! Ένας από τους ηγέτες του παγκοσμίου νεοαθεϊσμού ο Sam Harris, δίκην γνησίου θρησκευτικού προφήτη, «προφήτεψε» πως «αν ο σύγχρονος άνθρωπος δεν απαρνηθεί τη θρησκευτική του πίστη, θα επέλθουν τεράστιες φυσικές καταστροφές» (www.kathimerini.gr)! Μάλιστα!
Φρονούμε ότι η πολεμική κατά των θρησκευόμενων και ιδιαίτερα κατά των πιστών χριστιανών, έχει μπει σε νέα επικίνδυνη φάση. Ο αντίδικος διάβολος δίνει την ύστατη και δυναμικότερη μάχη του κατά του Θεού στους έσχατους χρόνους που ζούμε. Η άθεη θρησκεία του νεοαθεϊσμού είναι ένα από τα απειράριθμα δολοφονικά πλοκάμια του σύγχρονου παγκοσμίου «πνευματικού» τέρατος της «Νέας Εποχής», ο οποίος εξυπηρετεί πλήρως το εφιαλτικό όραμα της ανατριχιαστικής πανθρησκείας, της οποίας «θεός» θα είναι ο Εωσφόρος, ο προσφιλής «θεός» των νεοεποχιτών.
Το γκρέμισμα του αληθινού Θεού, που οραματίζονται και επιδιώκουν οι αθεϊστές, δε θα σημάνει την απουσία Του, αλλά την αντικατάστασή Του από τον αρχέκακο επαναστάτη, ο οποίος επιβουλεύεται το θρόνο της μεγαλοσύνης Του! Αυταπατώνται οικτρά όσοι από τους θλιβερούς οπαδούς του αθεϊσμού πιστεύουν σε μια απόλυτα άθεη μελλοντική κοινωνία, διότι στη θέση του Θεού θα θρονιαστεί εξάπαντος ο διάβολος, αυτόν που λατρεύουν και προωθούν οι σκοτεινοί ηγήτορες της «Νέας Εποχής» και της «Νέας Τάξεως Πραγμάτων», οι ιθύνοντες νόες των αθεϊστών!
Εμείς, ως πιστοί χριστιανοί, οφείλουμε να μένουμε αμετακίνητοι «τη άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει» (Ιουδ. 3) και αλήθεια, η οποία μας αποκαλύφτηκε από τον σαρκωμένο Θεό μας, τον Ιησού Χριστό. Οφείλουμε επίσης να μιμούμαστε τους αθεϊστές στο ζήλο και την ορμητικότητα τους, για την προάσπιση της πίστης μας στον αληθινό Θεό. Επιβάλλεται να ορθώνουμε επαρκή λόγο απέναντι στην αθεϊστική ρηχή επιχειρηματολογία, ξεσκεπάζοντας την αλλόκοτη άθεη νεοεποχίτικη θρησκεία του αθεϊσμού, φανερώνοντας τους ολέθριους στόχους της. Ας συνειδητοποιήσουμε πως οι πονηροί καιροί, στους οποίους ζούμε, δεν επιτρέπουν εφησυχασμούς!
Του Λάμπρου Σκόντζου
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΣ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2011, ΤΕΥΧΟΣ 65

ΓΙΑΤΙ ΩΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ ΛΟΙΔΟΡΕΙΤΑΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟTA ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ;



ΓΙΑΤΙ ΩΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ ΛΟΙΔΟΡΕΙΤΑΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ TA ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ;

Του   Βασίλειου Χαραλάμπους,  θεολόγου
__________________
Αν περιέλθει κανείς τους διαδικτυακούς ιστότοπους, των ‘’φανατικών υποσττηρικτών’’, των αυτοκαλουμένων ‘’φιλοβατοπαιδινών’’, με λύπη του θα διαπιστώσει ότι  αποδίδεται στον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου, βαριά συκοφαντία εις βάρος του μακαριστού π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού. Γιατί ως συκοφάντης λοιδορείται ο Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Χρυσόστομος ο Β΄;  Δεν είναι φρόνιμο από μέρους μου να ασχοληθώ με το θέμα της καταγγελίας, αλλά για τα περί συκοφαντίας.  Τα περί συκοφαντίας, είναι εντελώς ανυπόστατα.

Που ενυπάρχει η συκοφαντία;  Στη διαδιδόμενη και καλούμενη, ανώνυμη καταγγελία;  Ισχυρίζονται πως η καταγγελία ήταν ανώνυμη.  Για ποια  ανώνυμη καταγγελία μιλούν;   Η καταγγελία (και δεν ήταν μόνο μία)  ήταν επώνυμη, αλλά για τους ευνόητους λόγους και εξαιτίας της φύσεως της καταγγελίας, δεν ήταν καθόλου φρόνιμη η δημοσιοποίηση του ονόματος. 

Ας ρωτήσουν τους «οικείους» τους.  Η καταγγελία ήταν επώνυμη και από καθηγήτρια μάλιστα Γυμνασίου.  Απλά για λόγους ευνόητους, δεν ήταν φρόνιμο να δημοσιοποιηθεί το όνομα της.  Η μη δημοσιοποίηση του ονόματος, δεν συνεπάγεται ότι είναι και ανώνυμη.  Για την ακρίβεια η καταγγελία δεν ήταν μόνο μια.  Επώνυμες λοιπόν ήταν οι καταγγελίες, αλλά δεν θα υπεισέλθομε, ούτε στο περιεχόμενο των καταγγελιών, ούτε ποιος ήταν ο μετέπειτα χειρισμός τους.   Ο σκοπός του κειμένου δεν είναι δικαιϊκός, αλλά  απλά για να πάψουν οι «φανατικοί υποστηρικτές» να λοιδορούν ως συκοφάντη τον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου.

Δίδεται η εντύπωση ότι ο τότε Μητροπολίτης Πάφου, ήταν  ο ιθύνων νους μιας καλά οργανωμένης συκοφαντίας.  Αν ήταν έτσι όπως λανθασμένα διαδίδουν, θα προέβαινε τελικώς στη χειροθεσία του π. Ιωσήφ σε Ηγούμενο;  Συγκεκριμένα την παραμονή της Σταυροπροσκυνήσεως, ημέρα Σάββατο ο τότε Μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος (νυν Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος ο Β), προσήλθε στη Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού της Μίνθης, για την εις διάκονο χειροτονία  του μακαριστού π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού.  Η χειροτονία ουδέποτε πραγματοποιήθηκε, καθότι προσέκρουσε στην «άκρα ταπείνωση» του π. Ιωσήφ, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε τότε αδελφός της Μονής, αν και είχαν ετοιμαστεί τα της χειροτονίας. 

Κι όμως αυτός που συκοφάντης λοιδορείται, δεν αρκέστηκε σε τούτο, παρόλο που  παράπονα εγίνοντο.  Ο Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Χρυσόστομος ο Β΄,  ο λοιδορούμενος από τους φανατικούς οπαδούς ως συκοφάντης, τον χειροθέτησε Ηγούμενο, στη Μονή του Τιμίου Σταυρού της Μίνθης, παρά τις υπάρχουσες καταγγελίες.  Πού η συκοφαντία και  η κακότητα που του καταλογίζουν;  Αυτός ο Αρχιεπίσκοπος καλείται από τους οπαδούς συκοφάντης;   Να υποθέσομε ότι τα αναφερόμενα περί συκοφαντίας στο προ-υμνολόγημα (το γνωστό τραγούδι για τον π. Ιωσήφ Βατοπαιδινό), δεν αφορούν τον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου;  

Πολλοί θα χαρακτηρίσουν την κειμενική τούτη αναφορά, ως παρελθοντολογία.   Θα ίσχυε τούτο εμφανέστατα και θα καταδείκνυε και νοσηρή μάλιστα εμπάθεια, αν η πληθύς των διαδικυακών ιστότοπων των ΄΄φανατικών υποστηρικτών’’, των αυτοκαλουμένων ‘’φιλοβατοπαιδινών’’,  δεν αναφερόταν σε συκοφαντία από μέρους του νυν Αρχιεπισκόπου της Κύπρου, σχετικά με την φυγή-εκδίωξη του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, από τη Μονή του Τιμίου Σταυρού της Μίνθης.  Γιατί αναφέρονται σε συκοφαντία;  Δημιουργείται η εντύπωση σε πλήθος ανθρώπων, που καθημερινά επισκέπτονται τους διαδικτυακούς αυτούς ιστότοπους, ότι ο Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Χρυσόστομος ο Β΄, είναι συκοφάντης.

Η ποιμαντική επιλογή της ανοχής και της σιωπής, για ενότητα στην Εκκλησία της Κύπρου, από μέρους του νυν Αρχιεπισκόπου της Κύπρου, όσο και ο μη περαιτέρω σκανδαλισμός του Ορθοδόξου λαού της Κύπρου, ας μη γίνεται αντικείμενο απαράδεκτης εκμετάλλευσης από μέρους των «φανατικών υποστηρικτών».

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ  Η θεματολογία του κειμένου δεν έχει σχέση με το αν ήταν ή δεν ήταν αληθής η επώνυμη καταγγελία.  Για τούτο οι «ιδιοτελώς κείμενοι», ας μη καταφύγουν σε δικαιϊκές συζητήσεις.  Το κείμενο γράφηκε αποκλειστικά για να αναλογιστούν οι ιεροκατήγοροι «φανατικοί υποστηρικτές», το απαράδεκτο του καταλογισμού συκοφαντικών ενεργειών στον νυν Αρχιεπίσκοπο Κύπρου.

H EΛΛΑΔΑ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΛΕΗ «ΟΧΙ» ΜΕΤΑ ΤΟ 1940;



H EΛΛΑΔΑ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΛΕΗ «ΟΧΙ» ΜΕΤΑ ΤΟ 1940;

Θρηνητική ἑορτή κατήντησε ἐδῶ καί χρόνια ἡ  ἀντιστασιακή καί ἔνδοξη ἐπέτειος τοῦ Ἔθνους μας τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ἐναντίον τοῦ Ἄξονος Παπισμοῦ - Σιωνισμοῦ μέ προκάλυμμα τή Γερμανία, ἐξ αἰτίας τῆς τωρινῆς καταστάσεως τῆς Πατρίδος μας.
Φέτος, μάλιστα, χρειάζεται νά προστεθῆ στόν θρῆνο «κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς», γιατί ἡ Ἑλλάς «κλαίουσα τά τέκνα της οὔκ ἤθελε παρακληθῆναι», ἀφοῦ δέν ἔχει πλέον ὑπερασπιστάς οὔτε τῆς Πίστεώς της  οὔτε τῆς Πατρίδος της! 
Ο ὀδυρμός δέν οφείλεται μόνο στό ὅτι οἱ συνθῆκες τοῦ σήμερα   –ρετουσαρισμένες, βέβαια, μέ τό μακιγιάζ τῆς ἐποχῆς– εἶναι ἀπόλυτα ταιριαστές μέ τίς συνθῆκες τοῦ τότε  –συνθῆκες κατάμαυρες, ἐκκλησιαστικῶς καί πολιτειακῶς– ἀλλά στό ὅτι σήμερα ἀπουσιάζει, σχεδόν παντελῶς, ἀπό τόν λαό μας ἡ ἀντιστασιακή του δύναμη καί ἀπό τόν πολιτικό χῶρο δέν βρίσκεται οὔτε ἕνας μέ τήν πίστη καί τήν ψυχή τοῦ Μεταξᾶ, γιά νά φανερώση ξανά στό Ἐσωτερικό καί στό Ἐξωτερικό τήν εἰδοποιό διαφορά τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς, πού ἔκανε τήν Ἑλλάδα νά μήν πεθαίνη, ἀκόμη καί ὅταν τά ἔθνη τήν καταδίκαζαν καί τήν ὁδηγοῦσαν σέ μυρίους θανάτους.
Τήν Ἑλληνική ψυχή, μέχρι χθές, δέν μποροῦσε νά τήν ἀπειλήση κανείς ἐπίγειος φόβος, γιατί ἦταν συνυφασμένη μέ τόν ἀθάνατο Χριστό καί γι’ αὐτό εἶχε καί ἀπόλυτη βεβαιότητα γιά τήν ἀθανασία της.
Σήμερα τά πράγματα ἔχουν ἀλλάξει. Τά Μνημόνια τοῦ 1940, πού εἶχε τό σθένος νά ἀρνηθῆ ὁ Μεταξᾶς –καθώς μέ ἀδιάσειστα στοιχεῖα ἀποδεικνύει ἡ μακαριστή κόρη του Λουκία, πνευματικό τέκνο τοῦ μεγάλου ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου– τά ὑπέγραψαν καί τά ὑπογράφουν μέ μεγάλη προθυμία οἱ σημερινοί πολιτικοί μας ἄρχοντες καί σπεύδουν νά πουλήσουν τόν Χριστό γιά νά λάβουν χρυσό!
Οἱ ἴδιοι Ἄξονες Βατικανό – Ντοῦτσε τότε, Βατικανό μέ ἀπάτριδα Πάπα καί αἰχμή τοῦ δόρατός του τήν Γερμανίδα Μέρκελ σήμερα, ζητοῦν τά πάντα ἀπό τήν χώρα μας γιά νά μᾶς κόψουν χάρτινα νομίσματα, σάν νά εἴμαστε ἐμεῖς ἀνίκανοι νά κόψουμε τά δικά μας χαρτονομίσματα, ὅπως κάναμε πάντοτε, τότε πού δέν εἴχαμε κανέναν ἀνάγκη.
Τότε, τό ’40 πού δέν ὑποκύψαμε καί εἴπαμε ΟΧΙ, μᾶς ἀπείλησαν μέ πόλεμο, ἀλλά τότε πιστεύαμε στόν Χριστό καί στήν Παναγία μας καί ὄχι μόνο στό ὅτι εἴμαστε μικρή Χώρα καί γι’ αὐτό πρέπει νά λέμε ΝΑΙ!  Ὁ Σταυρός πού προσευχήθηκε τό βράδυ ἐκεῖνο τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1940  ὁ Μεταξᾶς γιά νά εἰπῆ τό ΟΧΙ, σώζεται μέχρι σήμερα σέ ἕνα πολύ πνευματικό Μοναστήρι. Καί τότε, τό ’40, ἀνέλαβε πάλι τόν ἀγῶνα ἡ Παναγία μας ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγός καί ἐνεφανίσθη πολλές φορές καί σέ πολλούς! Οἱ μάρτυρες τῶν γεγονότων αὐτῶν ζοῦν μέχρι τίς μέρες μας.
Τώρα, ὅμως, τά δεδομένα ἔχουν ἀλλάξει. Οὔτε πολιτικοί μέ τό σθένος καί τήν Πίστη τοῦ ’40 βρίσκονται στήν Ἑλληνική Βουλή, οὔτε εἶναι σίγουρο πώς ἄν σέ ἕνα ἐνδεχόμενο πόλεμο ἐμφανισθῆ ἡ Παναγία μας, οἱ στρατιῶτες μας θά τήν ἀναγνωρίσουν! Τόσο πολύ ἔχουμε ἀλλοτριωθεῖ, πού γίναμε ἀγνώριστοι καί στούς ἴδιους μας τούς ἑαυτούς!
Σήμερα, λοιπόν, μέ αὐτό μας τό κατάντημα, ἔχει γίνει πιά χειροπιαστή ἡ εὐθύνη ὅλων τῶν ἐκκλησιαστικῶν προσώπων καί ἰδιαιτέρως τῶν τιτλούχων τῆς Ἐκκλησίας. «Ὕπνος βαρύς στά μάτια μας ἁπλώνεται ὁλοένα» ἐνῶ τά πάντα σείονται καί χάνεται ἡ Ψυχή τῆς ψυχῆς μας. Οἱ πολιτικοί ἀσελγοῦν στό ἦθος τοῦ λαοῦ μας μέ τόν διαβόητο Ἀντιρατσιστικό ἄνομο νόμο τους καί οἱ ἐκκλησιαστικοί Φύλακες τῆς Πίστεως δέν βρίσκουν σ’ αὐτόν κανένα ψεγάδι καί τόν συνυπογράφουν ἄλλοι μετά κρότου καί ἄλλοι μετά σιωπῆς! Κάποια ξεπετάγματα ἀπ’ τό βαρύ ὕπνο Ἐπισκόπων – Ποιμένων μεγιστοποιοῦν τήν εὐθύνη τους, ἀφοῦ οἱ ὀργισμένες ἐξάρσεις δέν ὁδηγοῦν πουθενά πέρα ἀπό τή δημιουργία ἐντυπώσεων σέ ἀφελεῖς.
      Ἀλήθεια, πῶς πιστεύουν ὅτι θά ἀποτιναχθῆ ἡ πολιτική κατάντια τῆς Βουλῆς, ὅσοι κατά καιρούς παρωτρύνουν  τά νειᾶτα νά ἐξεγερθοῦν καί νά ἐπαναστατήσουν στό κατεστημένο; Μέ ἐπανάσταση ὅπλων ἤ μέ δικτατορία; Μέ ποιά δύναμη τά παιδιά θά παλέψουν τό Ὑπουργεῖο Παιδείας, τό ὁποῖο –μέ κόλπα πού θά ζήλευε καί ὁ διάβολος– κατώρθωσε νά θεωρεῖται τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὡς προσβολή τῆς συνειδήσεως τῶν βαπτισμένων μαθητῶν γιά νά ἐπιτύχουν τήν ἀπαλλαγή τους; Πῶς θά εἰποῦν ΟΧΙ τά παιδιά στήν πολύπλευρη στυγνή δικτατορία,  ὅταν οἱ ἴδιοι οἱ Ἱεράρχες τρέμουν καί χάνουν τά λόγια τους μπροστά στούς πολιτικούς; Μέ ἀρχιερατικούς ἐξορκισμούς τοῦ κακοῦ καί ἐθνικές κορῶνες μπορεῖ νά ὑπάρξη ἀλλαγή, ἄν ἡ Ἐκκλησία δέν ἐκθρέψη πολιτικούς μέ τό ἀνόθευτο πνεῦμα Της, γιά νά ἀναλάβουν τή διακυβέρνηση τῆς Πατρίδος μας καί νά ἀναστήσουν τήν Ἑλληνική ψυχή; 
Εἶναι ὥρα νά διερωτηθοῦν οἱ Ἱεράρχες μας –μόνοι μόνῳ Θεῷ- ἄν εἶναι ἀποφασισμένοι νά μετανοήσουν ἔμπρακτα γιά τήν μέχρι σήμερα ποιμαντική τους, γιατί ἡ μετάνοια –ὅπως πολλάκις ἐτόνισε ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας– εἶναι ἡ ἀρχή γιά τήν λύση τῶν προβλημάτων μας; Νά διερωτηθοῦν ἄν θέλουν, τελικά, πνευματικούς ἀνθρώπους γιά πολιτικούς ἤ ἄν βολεύονται στήν ἄσκηση τοῦ λειτουργήματός τους μέ τούς ἀμοραλιστές πολιτικούς. Νά διερωτηθοῦν, ἀρκετοί Ἱεράρχες μας, τό γιατί ἔχουν στό περιβάλλον τους καί στίς ἐκκλησιαστικές Ὑπηρεσίες ἀνθρώπους κάθε ἄλλο παρά εὐλαβεῖς καί ἀποφεύγουν, σάν μολυσμένους, ἀνθρώπους μέ ἦθος καί μεμαρτυρημένη εὐσέβεια; Πόσα, ἄραγε, εὐσεβῆ παιδιά ἱερέων ἤ ἐκκλησιαστικῶν ἐθελοντῶν βρίσκουν ἐργασία σέ ἐκκλησιαστικούς ὀργανισμούς;
Ὁ λαός μας βγάζει συμπεράσματα. Ὅταν βλέπη Ἱεράρχες νά εὐνοοῦν διαπλεκομένους ἀνθρώπους καί ἀσχέτους μέ τήν πνευματική ζωή, παραδίδοντάς τους ἐκκλησιαστικές Ὑπηρεσίες ὑψίστης σημασίας καί ἐκκλησιαστική Διαχείριση, τότε ἀβίαστα συμπεραίνει ὅτι οἱ Ἱεράρχες αὐτοί ἐπιλέγουν, ἐνισχύουν καί συντάσσονται ἀπολύτως μόνο μέ πολιτικούς τῆς ἴδιας ποιότητος.
Ὁ λαός συμπεραίνει, ὅτι οἱ πολιτικοί πού ἔχουμε τήν τελευταία 50ετία δέν προέκυψαν τυχαῖα ἀλλά εἶναι ἀποτέλεσμα συνεργίας καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως! 
Δέν εἶναι δικές μας συκοφαντίες αὐτά πού γράφουμε γιά τήν κατάσταση τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. Τά ἔχει ἀπό τό 1975 καταγγείλει δημοσίως στό βιβλίο του «Τό δρᾶμα ἑνός Ἀρχιεπισκόπου» ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ὁ Α΄. Μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἡ κακοδαιμονία τῆς Πατρίδος μας ὀφείλεται κυρίως στήν ἐκλογή ἀναξίων ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν δημιουργήσει ἕνα «ἐκκλησιαστικό κατεστημένο» ἀνάλογο μέ τῶν πολιτικῶν: Γράφει ἐπί λέξει: «Αὐτό τό κατεστημένο ἔχει τά ἑξῆς χαρακτηριστικά:  1) μίαν ἐλευθεριότητα περί τά γενετήσια, πού φθάνει ὄχι μόνον μέχρι τοῦ νά τήν ἀνέχεται, ἀλλά καί τοῦ νά ὑποθάλπῃ ἀκόμη τάς σεξουαλικάς διαστροφάς, 2) τήν διά παντός ἐπιδίωξιν ἀποκτήσεως ὑλικῶν ἀγαθῶν καί ἀπολαύσεων, ἀκόμη καί διά διαρπαγῆς τῆς ἱερᾶς περιουσίας τῆς Ἐκκλησίας, 3) ἕνα ἄκρατον δεσποτισμόν, πού ἐκράτει καί κρατεῖ τούς ὑπολοίπους κληρικούς εἰς τήν θέσιν τῶν μουζίκων καί 4) τήν δημιουργίαν καί διατήρησιν ἑνός στενοῦ κύκλου προσώπων, πού ἐφρόντιζαν καί ἀκόμη καί σήμερα φροντίζουν μέ κάθε μέσον νά μήν διαφύγῃ ἀπό τάς χεῖρας των ἡ διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπί τοῦ τελευταίου τούτου θά μοῦ ἐπιτραπῇ νά ἀναφέρω μίαν συνομιλίαν μου μέ κάποιον μακαρίτην τώρα Μητροπολίτην. Ἡ συνομιλία αὐτή πρέπει νά εἶχε γίνει περί τό 1940, ἤτοι πρό 35 ἐτῶν, μοῦ εἶχεν ὅμως κάμει τόσην ἐντύπωσιν, ὥστε τήν ἐνθυμοῦμαι σάν νά ἔγινε χθές. Καίτοι ἤμουν ἀκόμη νεοχειροτόνητος, ἀλλά ἐπειδή ἤμουν ἀρκετά μεστωμένος εἰς τήν ἡλικίαν, δέν ἐδίσταζα νά ἐκφράζω πρός τούς πάντας ἀπολύτως ἐλευθέρως τάς σκέψεις καί γνώμας μου. Συνεζήτουν, λοιπόν, μέ τόν μακαρίτην διά τήν ἀνάγκην νά ἐκλέγωνται ὡς ἐπίσκοποι οἱ κληρικοί ἐκεῖνοι, πού διέθεταν πρό παντός ἦθος, ἀλλά καί πραγματικήν μόρφωσιν καί ἀποδεδειγμένας ἱκανότητας καί εἶχαν ἤδη ἐργασθῆ εὐεργετικῶς ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ συζήτησίς μας εἶχε γίνει εἰς τό Γραφεῖον μου ἐντός τοῦ κτιρίου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅπου τότε ὑπηρέτουν ὡς Γραμματεύς καί τήν συνεχίζαμεν ἀκόμη, καθ’ ἥν ὥραν ὁ μακαρίτης ἔφευγε. Κατέβαινε τήν σκάλαν καί ἐστραμμένος πρός ἐμέ, πού εὑρισκόμην εἰς τό ἐπάνω πλατύσκαλον μοῦ εἶπε μέ τήν διακρίνουσαν αὐτόν ἐλευθεροστομίαν τά ἑξῆς, πού δέν μπορῶ νά τά λησμονήσω: «Βρέ Ἱερώνυμε, ἄκου νά σοῦ πῶ· ἐμεῖς θά κάνουμε δεσποτάδες κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν δική μας. Θά εἶναι σάρξ ἐκ τῆς σαρκός μας καί ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστῶν μας. Κατάλαβες;» Κατάλαβα ... τό «ἐκκλησιαστικό κατεστημένο» εἶχε τήν ἀξίωσιν νά διαιωνίσῃ τήν μονοκρατορίαν του.»!   (ὅ. ἀ. σελ. 134-135)

Ἡ εὐθύνη εἶναι τεράστια. Μᾶς βαρύνει ὅλους. Πρῶτα τούς Ἐπισκόπους καί κατόπιν ἐμᾶς τούς Πρεσβυτέρους πού κρατᾶμε τό στόμα μας κλειστό!
Εἴμαστε τό συνέδριο τῶν Ἐπισκόπων μας. Εἴτε τό θέλουν εἴτε ὄχι! Δέν εἴμαστε ὑπάλληλοι! Καί ὀφείλουμε μέ ἀφορμή τήν ἐθνική μας ἐπέτειο νά εἰποῦμε τό δικό μας πνευματικό ΟΧΙ! Νά εἰποῦμε μέ κάθε σεβασμό πρός τήν Ἱεραρχία μας ὅτι πρέπει νά πείση τόν λαό μας ὅτι ἀγαπᾶ τήν Ἀλήθεια καί ὄχι μόνο λόγια ἀληθείας. Νά πείση τόν λαό μας ὅτι  μάχεται τό σαθρό «κατεστημένο», πού περιέγραψε ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος.
Μιά Ἱεραρχία, ὅμως, πού δέν θά προσπαθήσει οὔτε τό αὐτονόητο: νά ἐπιβάλη τά ἔντυπα ψηφοδέλτια στίς ἀρχιεπισκοπικές καί ἐπισκοπικές ἐκλογές ἀλλά θα ἐξακολουθήση  στόν 21ο αἰῶνα τή χειρόγραφη ψηφοφορία(!), γιά νά ἐλέγχονται ποιοί Ἱεράρχες ψήφισαν ποιόν, σαφῶς δέν θά μπορέση  νά πείση τόν λαό, οὔτε θα μπορέση νά τοῦ προσφέρη αὐτό πού πραγματικά χρειάζεται, ἰδίως σ’ αὐτές τίς ἐξαιρετικά δύσκολες μέρες!
Ἀπό τό ΟΧΙ τοῦ 1940 μέχρι σήμερα δέν ἔχει ἀκουσθῆ ἄλλο ΟΧΙ τόσο ἠχηρό, ἀποτελεσματικό καί σωτήριο γιά τήν ὑπόσταση τοῦ Γένους μας. Εἶναι εὐχή ἐγκάρδια ὅλων μας καί ἱκετευτική πρός τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί Παναγία μας τό ΟΧΙ αὐτό νά μήν εἶναι καί τό τελευταῖο!


Πρωτ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

Ὀρθόδοξος Τύπος Ἀρ. Φύλλου 2042


24 Ὀκτωβρίου 2014

ΟΥΔΕΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΕΛΕΤΙΟ ΜΕΤΑΞΑΚΗ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ



ΟΥΔΕΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΕΛΕΤΙΟ ΜΕΤΑΞΑΚΗ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Του   Βασίλειου Χαραλάμπουςθεολόγου
__________________
Με αφορμή το συμπόσιο που πραγματοποιήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2014, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Αγίου Γεωργίου Κοντού στη Λάρνακα και συνδιοργανωτές την Ιερά Μητρόπολη Κιτίου, το Δήμο Λάρνακας και το Πανεπιστήμιο Κύπρου, με θέμα «Μελέτιος Μεταξάκης : Πτυχές της ζωής και της δράσης μιας μεγάλης εκκλησιαστικής προσωπικότητας», θα ήθελα να προσθέσω ένα μικρό σχολιασμό  για τις υπερβολές που  το σημάδεψαν.  Υπερβολές που το εκκοσμικευμένο φρόνημα υποβάλλει, όσο αφορά την τιμή εκκλησιαστικών ανδρών, για τους οποίους  αγνοούνται οι αναφορές, στις σοβαρές εκπτώσεις τους σε θέματα Ορθοδοξίας.

Χωρίς να θέλω να μειώσω τους εισηγητές του Συνεδρίου, θα πρέπει να παρατηρήσω ότι και μόνη η πληθύς των λογίων που συμμετείχαν στο Συνέδριο, καταδεικνύουν ότι το θεματολόγιο ως επί το πλείστο θα αναμετρούσε το πλήθος των έργων, που ο τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης επετέλεσε.  Ευκόλως μπορεί κάποιος να παραθέσει την πληθύν των έργων του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιου Μεταξάκη,  φτάνει απλά να καταφύγει στις βιβλιοθήκες και το μόνο που απομένει είναι η  συρραφή -  συγγραφή της εισηγήσεως του. 

Είναι πολύ εύκολο να επιλέγει κανείς να ομιλεί για τέτοιους Εκκλησιαστικούς άνδρες, προσμετρώντας, την πληθύν των έργων που έχουν επιτελέσει.  Πολύ εύκολα επιστρατεύει  τις επιστημονικές και άλλες γνώσεις του και καταφεύγει πρωτίστως στη συρραφή και ακολούθως στη συγγραφή της εισήγησης σου.  Το δύσκολο αλλά και επαινετό είναι να αναφερθεί σε αυτό που κατ’ εξοχή χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο της Εκκλησίας, δηλαδή στην αγιότητα του.  Εις τους Ιεράρχες της Εκκλησίας μας και δη σε έναν Οικουμενικό Πατριάρχη, το πρώτιστο είναι αν Ορθοδόξως  και Πατροπαροδότως έχει πολιτευτεί.

Το πρώτιστον του Εκκλησιαστικού ανδρός καταδεικνύεται στη Λειτουργική αναφορά «τον ορθοτομούντα το λόγον της σης αληθείας».  Ουδεμία αναφορά στο αν ορθοδόξως και πατροπαραδότως πολιτεύτηκε ο μ. Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης,  με συνεπακόλουθες ιστορικές μαρτυρίες. 

Το δύσκολο λοιπόν είναι να αρθρώσει κανείς λόγο αλήθειας.  Όμως πρέπει να παραδεχθούμε ότι ούτε και σ’ αυτό θα αντιμετωπίσει δυσκολία, καθότι είναι πολύ εύκολο να ανακαλύψει κάποιος τις εκπτώσεις στα θέματα Ορθοδοξίας από τον εν λόγω Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιο Μεταξάκη.

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Ο ΑΡΛΕΚΙΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ ΤΟΥ



ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΡΑΔΙΟΣΤΑΘΜΟΙ, Η

 “ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ” ΚΑΤΑ ΤΗΣ

ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ,

 Ο ΑΡΛΕΚΙΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ 

ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ ΤΟΥ


Μόλις προχθές (22/10) την Τετάρτη, δυστυχώς, είχα ακούσει στον ραδιοσταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού, μία εκπομπή του Δημήτριου Κοσμόπουλου, την λεγόμενη «πρώτη εκπομπή», στην οποία έλαβε μέρος ο κ. Χρήστος Γιανναράς και στην συνέχεια ολοκλήρωσε με παρέμβαση του, ο π. Αντώνιος Πινάκουλας! Η εκπομπή, καθότι το έλεγξα διαδικτυακά, δεν αναμεταδιδόταν απευθείας, απο τον ραδιοσταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλ΄όπως φάνηκε ήταν μία καθιερωμένη επανάληψη, στις οποίες, μας έχει συνηθίσει πλέον, ο ραδιοσταθμός της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού! Μία μικρή παρατηρησούλα, προς τους αδελφούς και πατέρες, του ευλογημένου ραδιοσταθμού της Ι. Μ. Λεμεσού: Λόγω του ότι μας βάζετε, τρεις φορές την μέρα (τις ώρες 15:00, 22:00, και 05:00) ομιλίες του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Αθανασίου, θα μπορούσατε μήπως, να σταματήσει ο καθημερινός αέναος κύκλος, των αβάσταχτα κουραστικών, ελέω επαναλήψεως, ίδιων και ίδιων, ομιλιών του; Θα μπορούσε, λόγου χάρη, να αναμεταδίδει ο εκκλησιαστικός ραδιοσταθμός, τις μόλις πρόσφατα καθιερωμένες ομιλίες του αγίου Λεμεσού;

Άσχετα, εάν το  σιισιίνισμαν(χαχάνισμα!) και ησιισσιινίστρα(χαχανίστρα!) έγινε σύνηθες φαινόμενο και ψωμοτύρι, στις ομιλίες του σεβασμιωτάτου, ενώ με προβληματίζει σε βάθος συγκριτικά, εάν υπήρξεν, ομοιούσια κατάσταση, σε διαχρονικά κηρύγματα και ομιλίες, γνωστών και επιφανών σύγχρονων και παλαιών, αγίων Πατέρων(;!) Φυσικά, είναι τόσο χαρισματικά και χαριτωμένα, διασκεδαστικός, που το μόνον σίγουρο της υπόθεσης είναι, ότι δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος ακροατής του, να πάθει κατάθλιψη,  καθώς ακούει, τις αξιόλογες ομιλίες του...!

Παρόλ΄αυτά και δι΄αυτά, θα μπορούσε, λόγου χάρη, ο εκκλησιαστικός ραδιοσταθμός της Λεμεσού, να αναμεταδίδει τις ομιλίες, τα κηρύγματα και τις αναλύσεις της εκκλησιαστικής επικαιρότητας τόσο του σεβαστού ομότιμου καθηγητή πατρός Θεοδώρου Ζήση, όσο ακόμη και τις ομιλίες τουπατρός Νικολάου Μανώλη; Απορώ, καιρό τώρα, γιατί άραγε δεν γίνεται αυτό, μια και οι συγκεκριμένοι, σεβαστοί ομολογητές πατέρες μας, είναι το πλέον ισχυρό, εκκλησιολογικό ανάχωμα, κατά της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού(;!) Καθώς απορώ, εύλογα, γιατί ο σεβασμιώτατοςάγιος Λεμεσού κ. Αθανάσιος, οι κληρικοί και μοναχοί του, καθώς και οι Βατοπαιδινοί πατέρες και αδελφοί μας,  δεν υπέγραψαν, την “Ομολογία Πίστεως” κατά του Οικουμενισμού(;;;)![1]
Μήπως ακόμα, οι Βατοπαιδινοί πατέρες είναι διχασμένοι για το θέμα; Και πότε θα αποφασίσουν άραγε, να ξεκαθαρίσουν την στάση τους, στο εν λόγω θέμα Πίστεως;

Εντοπίσατε άγιοι πατέρες, κάποιο θεολογικό ή εκκλησιολογικό  σφάλμα στο κείμενο της “Ομολογίας” ή, μήπως υιοθετείτε τα κουραφέξαλα, και τις αρλούμπες του Νεονικολαΐτη κ. Χρήστου Γιανναρά;
Εάν, εντοπίσατε κάποιο θεολογικό σφάλμα, πατέρες και αδελφοί, δεν θα έπρεπε να μας το πληροφορήσετε και να αναλύσετε ενάρθρως;Διαφορετικά, δεν θα έπρεπε, να μας δώσετεεύλογες εξηγήσεις, για την μή σύνταξη σας και μή υπογραφή σας, μαζί με τους χιλιάδες υπογράψαντες, Κληρικούς, Μοναχούς και λαϊκούς, την “Ομολογίας Πίστεως”(;!!!).

Για να γίνω όμως, πιό αντικειμενικός, θα πρέπει να σας ομολογήσω, ότι υπάρχει πλουραλισμός καιπολυφωνία ομιλιών και ομιλητών, στον τοπικό ραδιοσταθμό της Ι. Μ. Λεμεσού και αυτό μας ικανοποιεί τα μέγιστα ως “φανατικούς” ακροατές του, ενώ θα πρέπει να σημειώσουμε, πώς λαμβάνουμε εξαιρετικά μαθήματα, ιδιαίτερα στα περί της Παλαιάς Διαθήκης, από τις διαλέξεις του καθηγητού και Μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ιερεμίακαι του Αρχιμανδρίτη Νικόλαου Σιδερά!
Εύγε στις φιλότιμες προσπάθειες των αδελφών και πατέρων μας!

Εκείνο που με ενόχλησε έντονα, και με ενέμπνευσε να συγγράψω το παρόν σχόλιο αγαπητοί μου αναγνώστες, είναι η αποτρόπαια και αντιχριστιανική στάση και έκφραση τουΑρχιοικουμενιστή κ. Γιανναρά στην εν λόγω εκπομπή, με το να αποκαλέσει την “Ομολογία Πίστεως” κατά της παναιρέσεως τουπαμπροτεσταντικού Οικουμενισμού (άκουσον, άκουσον!) ως «καραγκιοζιλίκια» με έμμεση πλήνξεκάθαρη εωσφορίζουσα μομφή, ότι οι σεβαστοί Πατέρες που συνέταξαν το εν λόγω εκκλησιολογικό και θεολογικό κείμενο καθώς και οι χιλιάδες των κληρικών, γερόντων, μοναχών και μοναζουσών, λαϊκών, είναι, σύμφωνα με την Νεονικολαϊτίστικη-αιρετίζουσα νοοτροπία του κυρίου Γιανναρά, «Καραγκιόζηδες»!!! Και, όλα αυτά, δυστυχώς, να αναμεταδίδονται άκριτα και αβασάνιστα, απο τον ραδιοσταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού! Χωρίς να ξεχνάμε βεβαίως, ούτε που προλάβαμεν ακόμα να συνέλθουμε, απο το σκανδαλισμό, των πρόσφατων οικουμενιστικών διακηρύξεων του σεβασμιωτάτου Λεμεσού κ. Αθανασίου, που εξέφρασε, [2] παράδοξα κακοδόξως, στην Γερμανία...! Ωστόσο, προσθέστε στην φαρέτρα σας, ότι τα εκφρασμένα «καραγκιοζιλίκια» του μεταπατερικού Γιανναρά, τα άφησε ασχολίαστα ο δημοσιογράφος κ. Κοσμόπουλος, αλλά και ο κληρικός που παρενέβη και συμφωνούσε σε όλα με τον Γανναρά!

Η απορία μου είναι: Κανέναν απο τους δύο δεν ενόχλησε η διαβολική στάση του κ. Γ.;

Τουλάχιστον, ο ένας ήταν ο εκφωνητής και παρουσιαστής, ο δε άλλος, που είναι κοτζάμ κληρικός και πολυγραφότατος συγγραφέας θεολογών; Οι δε άλλοι, πατέρες και αδελφοί του ραδιοσταθμού της Ι. Μ. Λ., που αναμετάδωσαν την συγκεκριμένη, προχθεσινή εκπομπή των 11:00 μέχρι της 12:00, μια και δεν ήταν απευθείας μετάδοση εκ του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, δεν την ακρώστηκαν(άκουσαν-πρόσεξαν) γιά να την εξετάσουνε θεολογικά, προτού να διασύρει δημοσίως, με απίστευτο αντιχριστιανικό μένος η αλούππα(πανούργο και ύπουλο πρόσωπο) ο καθηγητήςΓιανναράς, τους πνευματικούς πατέρες μας, τους δασκάλους και αδελφούς μας, τους συντάξαντας και υπογράψαντας, την περίφημη «Ομολογία Πίστεως»;

Εικάζω τζαί βάζω τον καλύττερο λογισμό, ότι αλλώπως(πιθανόν) ουδείς την εξέτασεν, τζαί ουδείς την ξαναάκουσεν, τζιείντην(εκείνην) ανόητην τζαί καραγκιοζιλίστικην εκπομπήν, άμπα(μήπως) τζαί λόγω φόρτου διακονίας στον ραδιοσταθμό!... Διότι εάν συμβαίνει το αντίθετο(!), πράγμα απίστευτο, θα μας στεναχωρήσει τζαί κατασκανδαλίσει τα μέγιστα!

Ο κ. Γιανναράς, εισηγήθηκε (τρομάρα του!) να συγκληθεί Μείζων Οικουμενική Σύνοδος..., για τα ηλεκτρονικά καντήλια και τα μεγάφωνα των ιερών ναών...! Και απορούμεν και πάλιν: Ακόμα υπάρχουσιν σοβαροί καθηγητές, κληρικοί και λαϊκοί θεολογούντες, που λαμβάνουν, αυτό το άθλιο υποκείμενο, σοβαρά υπόψιν;

Πιό συγκεκριμένα, εισηγείται να συνέλθει Ιερά Σύνοδος για να ξεκαθαρίσει: τα περί του «Λειτουργικού χώρου», τα γνωστά και μη υποφερτά πλέον, «καραγκιοζιλίκια» (και εδώ χρησιμοποίησε την ίδια φράση!) που παρατηρούμε άπαντες, στους Ιερούς ναούς μας. Σε αυτό το σημείο να συμφωνήσουμε μαζί με τον κ. καθηγητή, αλλά τότε, ο ρόλος του εκάστοτε Μητροπολίτη, Επισκόπου, και εφημέριου εκάστου ναού, ποιός είναι, κύριε αρλουμπολόγε καθηγητά;

Μήπως, ο ρόλος των κληρικών και των επιτρόπων, δεν είναι να εφαρμόζουσιν και να αποκαθιστούσιν την τάξη, εντός του ιερού ναού;

Ποιά η ανάγκη και η χρησιμότητα των κυρίων επιτρόπων τότε; 

Να υποκαθιστούν τις γλάστρες και τα διακοσμητικά μπιμπελό εντός του Ιερού ναού και να υποκρίνονται ανόητα τους παράγοντες; Ή, μήπως για να κατσιαρίζουσιν(θορυβούν) ανίερα, στο μέτρημα και την συλλογή των ευρώ-κερμάτων; Χρειάζεται μία, “Μείζων” Οικουμενική Σύνοδος, για να συσταρίσει και να συγυρίσει, την χαoτική αταξία, και για να επανέλθει η τάξις και η ησυχία στα των ιερών ναών; Αυτό κι΄αν είναι κατάντημα...! Χρειαζόμαστε μήπως, μία “Θεοφόρο” Ιερά Σύνοδο, για να μας πεί, ότι τα ηλεκτρικά λαμπιόνια και διάφορα φωτορρυθμικά καντήλια είναι τεχνολογικός νεωτερισμός και εκκλησιαστική εκκοσμίκευσις, όταν δεν χρησιμοποιούνται με φειδώ και διακριτικότητα;
Ωστόσο, πρόσθεσε ο εν λόγω φονταμενταλιστής του Οικουμενισμού, κ. Γιανναράς, ότι θα πρέπει να αποκατασταθεί και πάλιν απο Πανορθόδοξο Σύνοδο, το θέμα της «ατομικής-ιδιωτικής και συλλογικής-ομαδικής σωτηρίας» την οποία στην πορεία του λόγου του, αποκάλεσε ως αίρεση και διαστροφή, τον ατομοκεντρισμό και την ατομοκρατία! Το συγκεκριμένο το αφήνω ασχολίαστο για περαιτέρω προσωπική εμβάθυνση, μελέτη, και βάσανο, ασχέτως εαν το αναλύει άριστα, στην αιρετική σφηκοφωλιά, της μεταπατερικής κακόδοξης «θεολογικής ακαδημίας»του Βόλου![3]
Αυτό που με έχει σκανδαλίσει σας το ανέφερα πιό πάνω…, και το εύλογο, λογικότατο ερώτημα, που έρχεται σε συνάρτηση με όσα προανέφερα, είναι:

Πού κολλάνε τα δήθεν «καταγκιοζιλίκια» των συνταξάντων και υπογραψάντων την «Ομολογία Πίστεως», με τις πιό πάνω αρλουμπολογίες του θεολογοσοφιστή Γιανναρά;

Θέλει, μήπως να μας πεί, ο εν λόγω καθηγητής, ότι οι διαμαρτυρόμενοι κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού: Κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, εμπίπτουν, μέσα στην «αίρεση της ατομοκρατίας» και της «ιδιωτικής σωτηρίας»;Και αλήθεια να έχει το πράγμα, η πραγματικότητα και μόνο, της συλλογής των υπογραφών ανά την Ορθόδοξη Οικουμένη, τον διαψεύδει, πανηγυρικώ τω τρόπω! Άραγε όμως, τις δικές του αιρέσεις και κακοδοξίες, ο κ. Γιανναράς, δεν τις έχει πληροφορηθεί ακόμα;

Μήπως, ο κ. Γιανναράς με αυτά τα εωσφορικά παράδοξα,  και κακόδοξα αντιησυχαστικά, ανόητα λογίδια του, εμπίπτει, στους γνησίους σημερινούς οπαδούς, του αναθεματισμένου Ουνίτη, και Αιρεσιάρχη κακογέρου, Βαρλαάμ του Καλαβρού;

Μια έρευνα στην πλούσια εκκλησιο-χώρα βιβλιογραφία και στον κυβερνο-χώρο, θα πείσει τον κάθε καλοπροαίρετο αναγνώστη μας, και θα συνειδητοποιήσετε άπαντες, των «θεοστυγῶν αἱρέσεων» του συγκεκριμένου ανδρός αλλά και τι  κουμάσι είναι, ο αχάπαρος αιρετικός, κ. καθηγητής Χρήστος Γιανναράς! Εν κατακλείδει, εάν θα πρέπει να συνέλθει κύριε Γιανναρά μου, μία Μείζων Ιερά και Θεοφόρος Σύνοδος, θα πρέπει να λύσει μείζονα εκκλησιολογικά και θεολογικά θέματα πρώτιστα και μετά να ασχοληθεί τα περι«φωτορρυθμικών καραγκιοζιλίκιων»!

Μείζονα εκκλησιολογικά και θεολογικά θέματα, λόγου χάρη, είναι ή όχι, τα δικά σας κακόδοξα και αιρετικά καραγκιοζιλίκια, τα οποία προωθείτε και προπαγανδίζετε φιλοσοφικά στοχαζόμενος, όπως:

α΄. Την αιρετική μεταπατερική (άνευ και υπεράνω των Θεοφόρων Πατέρων!) θεοσκοτία!

β΄. Την αρχαιοτάτη αίρεση του Νικολαϊτισμού!

γ΄. Την διόρθωση των Αγίων Πατέρων (λ.χ. του αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου κ.α.) και Ιερών Συγγραμμάτων(λ.χ. Ιερών Κανόνων του Πηδαλίου)!

δ΄. Την αίρεση του Νεο-βαρλααμισμού και της«Λειτουργικής αναγέννησης»!

ε΄.  Την προώθηση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού!

Τι έστι μείζον και τί έλαττον, καθώς παρουσιάζουμε τα πιό πάνω θεολογικά πράγματα, συγκριτικά, με τα φληναφήματα του καθηγητού;
Μήπως, αξιότιμε κ. καθηγητά, οι Θεοφόρες Άγιες Συνόδοι, δεν συνέρχονταν, κινδυνεούσης της πίστεως, να εξετάσουν, να δικάσουν και να συγυρίσουν δεόντως, με παιδαγωγικούς αφορισμούς και καθαιρέσεις, τους ομοφρόνους σαςκακοδόξους, διαχρονικά αιρετικούς, τους οποίουςαντιπροσωπεύετε εσείς σήμερα, επάξια;
Μήπως, εν τέλει, μία μέλλουσα Θεοφώτιστη Ιερά Σύνοδος, θα πρέπει να αφορίσει εσάς και τοΚΑΙΡΟΣκοπικό, άκρως επικίνδυνο θεολογικά, Οικουμενιστικό και παναιρετικό συνάφι σας, στο οποίο κάνετε εσείς συγκεκριμένα, “γερές πλάτες”, ως γνήσιους Ιούδες Ισκαριώτες της Πίστεώς μας;

Ας μην αναφέρουμε, ότι ισόκυρη και καταδικαστική γραμμή, στον ευλογημένο και επερχόμενο δίκαιο αφορισμό σας, θα πρέπει να ακολουθηθεί και για τα όσα κακόδοξα γραφόμενα σας, τουτέστιν, τα καραγκιοζιλίκια των συγγραμμάτων σας!

Ευχόμαστε πρώτα ο Θεός, μόλις θα κληθείτε προς απολογία απο Ιερό Συνοδικό δικαστήριο, να μετανοήσετε εγκαίρως και πραγματικώς, ίνα μην έχετε την τραγική κατάληξη του αναθεματισμένου Αρείου!

Υπάρχει όμως, ουδεμία ανάγκη, να φτάσουν τα πράγματα σε Συνοδικά δικαστήρια και τελεσίδικες καταδίκες και στον απαραίτητο  αφορισμό σας;

Ιδού η με-τά-νοια, ιδού και το πήδημα, εντός της!




ΕΡΩΤΗΣΗ:

Μήπως θεωρείτε, κ. αιρετίζοντα Γιανναρά και εσείς οι λοιποί, φανατικοί οπαδίσκοι του δυσεβέστατου ανδρός, όταν οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες μας, συνέτασσαν  “Ομολογίες Πίστεως”, ήταν και αυτές, συγκριτικά, ομοούσια καραγκιοζιλίκια;

Πιό συγκεκριμένα, όταν οι Θεοφόροι Άγιοι Πατέρες μας [4]: Μέγας Αθανάσιος, Επιφάνιος Κύπρου, πάπας Γρηγόριος Β΄, Ιωάννης Δαμασκηνός, Γρηγόριος Παλαμάς, Γεννάδιος Β’ ο Σχολάριος, Μάρκος Ευγενικός, καθώς και πλήθος άλλων, συνέτασσαν “Ομολογίες Πίστεως” τότε,  κατά την Νεογραικυλίστικη και Γιανναρέϊκη σατανική λογική, αυτά όλα είναι και ήταν, “καραγκιοζιλίκια”(!!!), καθώς και οι Άγιοι Πατέρες μας (πρεσβεύσατε υπέρ εμού του τρισαθλίου, που τολμώ ο δείλαιoς, να εκφραστώ έτσι!), είναι “καραγκιόζηδες”;
Αυτά τα αντιχριστιανικά και ηλίθια διδάγματα, δεν μας διδάσκει, συχνά-πυκνά,
 ο κύρ-Καραγκιοζο-Γιανναράς;

Εμείς επιλέγουμε πάντως , να είμαστε «επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσιν» και επόμενοι, μάλιστα, των Ορθοδόξων “Καραγκιόζηδων” [5]  (επιτρέψτε μου τον νεολογισμό, αλλά έχει επιστημονική βάση ο όρος, την Ρωμανίδεια λογική!), αντί να είμαστε, υπέρμαχοι και επόμενοι, τοις Αιρετικοίς και Κακοδόξοις Αρλεκίνοις και Καραγκιόζεσι!

Να τον χαίρεστε(!) οι οπαδίσκοι του, τον κακόδοξο Αρλεκίνο και Καραγκιόζη σας!!!





Με απόλυτο σεβασμό προς το τίμιο πρόσωπό σας και μεγίστη ασέβεια προς τα άτιμα καραγκιοζιλίκια σας ο

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ






Σημειώσεις:

[1] Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών,  “ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ” (Κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού)Απρίλιος 2009,http://www.impantokratoros.gr/B742476A.el.aspx

[2] “ΕΙΔΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΛΕΧΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ, ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ!”
http://theanthropinigonimopiisi.blogspot.com/2014/09/blog-post.html


[3] http://www.youtube.com/watch?v=AtDLpY7coc8

[4] Μερικές διευκρινήσεις περί της «Ομολογίας Πίστεως», http://www.impantokratoros.gr/C692689D.el.aspx


[5]  Πρωτ. Ιωάννου Ρωμανίδου, ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ-ΡΩΜΑΝΙΑ-ΡΟΥΜΕΛΗ, Εκδόσεις: Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 2002, Τρίτη έκδοση, σελ. 11.