Translate

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Τί θέση ἔχουν σὲ μιὰ Ὀρθόδοξη Θεολογικὴ Σχολὴ οἱ Ἰσλαμικὲς Σπουδὲς ποὺ θέλουν νὰ διδάξουν Καθηγητὲς Ὀρθοδόξου Θεολογίας;



Μ φορμ τς ντονότατες ντιδράσεις γι τν δρυση Τμήματος σλαμικν Σπουδν στ Τμμα Θεολογίας τς Θεολογικς Σχολς το ΑΠΘ κούσθηκαν ποικίλες γνμες κα πόψεις π πανεπιστημιακος δασκάλους. σοι ποστήριξαν τν δρυση νς τέτοιου Τμήματος, πο φησε ναυδο τ πλήρωμα τς ρθοδόξου κκλησίας κα τ λύπησε βαθύτατα, πικαλέσθηκαν διάφορες δικαιολογίες. Μεταξ ατν διατυπώθηκε κα κόλουθη ποψη π τν Πρόεδρο το Τμήματος κ. Χρυσόστομο Σταμούλη: «Τ Πανεπιστήμιο » επε, παντώντας στν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. νθιμο, «δν εναι τμμα τς κκλησίας, λλ εναι λεύθερο, δημόσιο κπαιδευτικ δρυμα κα λειτουργε μ βάση τς καδημαϊκς νάγκες» (φημ. «Δημοκρατία» 12-3-2014, σελ. 22). πάντηση ατ προξενε ελογη πορία κα γενν μελαγχολικς σκέψεις γι τν πορεία τν ρθοδόξων Σπουδν στν ρθόδοξη λλάδα. Βεβαίως τ Πανεπιστήμιο δν εναι τμμα τς κκλησίας. Εναι τυπικ κα διοικητικ νεξάρτητο δρυμα. λλ Θεολογικ Σχολ διαφέρει οσιαστικ π τς λλες Πανεπιστημιακς Σχολές. Ο λλες Σχολές, πως ρθ γράφει είμνηστος καθηγητς Παν. Τρεμπέλας1, δημιουργήθηκαν κα συντηρονται γι ρισμένους πρακτικος σκοπούς, ο ποοι δν μπορον ν πραγματοποιηθον χωρς πιστημονικ ρευνα. Μεταξ μως τν Σχολν ατν Θεολογικ κατέχει διαίτερη κα ατοτελ θέση. Διότι τ ργο της δν ποβλέπει, πως π.χ. τ ργο τς πιστήμης το δικαίου, στν ργάνωση το κοινωνικο βίου· πως τ ργο τς ατρικς στ συντήρηση τς γείας τν πολιτν. Τ ργο τς Θεολογικς Σχολς πηρετε τν κκλησία το Χριστο, ποία ς θεοδρυτος ατοτελς πνευματικς ργανισμς φίσταται μέσα στν πολιτεία παράλληλα μ ατήν. δ Θεολογία δι τς πιστημονικς ναπτύξεως τς περφυσικς θείας ποκαλύψεως ποτελε τ συμπλήρωμα τν λλων πιστημν μ τ ν κφέρει τν τελευταο περ τν ντων λόγο. τσι κανοποιε τς ψιστες παιτήσεις το νθρωπίνου πνεύματος κα θεραπεύει τς νάγκες κα τος πόθους το λογικο νθρώπου. πίσης πρέπει ν μ λησμονομε τι κοιτίδα τς Θεολογίας, ποία δικαιοται ν ποκαλεται «πιστήμη πιστημν», εναι κκλησία. Ατ δωσε κα δίνει ζω στ Θεολογία. Λόγ λοιπν τς καταγωγς ατς τς Θεολογίας πάρχει διαρκς κα σταθερ σχέση μοιβαιότητας μεταξ κκλησίας κα Θεολογίας, κατ τν ποία Θεολογία π τ να μέρος πιδρ εεργετικ στν κκλησία διαφωτίζοντας κα καταυγάζοντας τν περ Χριστιανισμο συνείδησή της, κα π τ λλο δν μένει ξένη π τν πιρροή, τς περιπέτειες κα γενικς τν κάστοτε κατάσταση τς κκλησίας. Δηλαδ κκλησία κα Θεολογία πιδρον μοιβαα μία π τς λλης. Εναι περιττ ν τονισθε τι δν μπορε νας ρθολογιστς στεγνς πιστήμων ν εναι καθηγητς σ μι ρθόδοξη Θεολογικ Σχολή, πράγμα δυστυχς χι σπάνιο σήμερα! Γι’ ατ κα παρουσία λλοτρίου φρονήματος στς Θεολογικές μας Σχολές. Ο Πατέρες σαν κατεξοχν πιστοί. Δν σκέφθηκαν ποτ πως «ο σοφο το αἰῶνος τούτου» κα δν ξέφρασαν προσωπικές τους γνμες. δωσαν τ μαρτυρία τς «καθολικς» κα ποστολικς πίστεως λόκληρης τς κκλησίας. Σταθερ δ ξίωμά τους ταν: «πρξις θεωρίας πίβασις». ρισμο τς Θεολογίας τι ατ εναι πιστημονικ γνώση το Χριστιανισμο τν ληθειν του σύνολο πιστημονικν γνώσεων κα τεχνικν κανόνων διοικήσεως, πο νήκουν στν Χριστιανισμό, κα λλα παρόμοια, μεταβάλλουν τν ερ πιστήμη τς Θεολογίας σ φηρημένη θεωρία περ Χριστιανισμο· σ σκηση πολυμάθειας, ποία π ρισμένες περιστάσεις μπορε ν ναπτυχθε ν παραχθε κα π να μ Χριστιανό. μως κανένας ρθολογιστς πιστος δν μπορε π.χ. ν κατανοήσει, πολ περισσότερο ν ναπτύξει, τ περ τς γίας Τριάδος δόγμα, τ περ δύο φύσεων κα νς προσώπου το Θεανθρώπου Κυρίου κ.τ.. Κατ συνέπεια τ Πανεπιστήμιο δν εναι μν τμμα τς κκλησίας, λλ ο διδάσκαλοι τς Θεολογικς Σχολς του δν μπορον ν θεολογον πλς καδημαϊκ κα ριστοτελικ γνοώντας τν κκλησία νεξάρτητα π τν κκλησία. χουν χρέος «πόμενοι τος γίοις πατράσι» ν «μελωδον ν μέσ τς κκλησίας μέλος ναρμόνιον θεολογίας», ς κφραστς κα φύλακες τν ποστολικν Παραδόσεων, κα ν δηγον χι μόνο τος σπουδαστές τους, λλ κα τ μέλη τς κκλησίας στν ξ ποκαλύψεως λήθεια. Θεολογικ Σχολ το ΑΠΘ, πως κα κάθε ρθόδοξη Θεολογικ Σχολή, γι ν εναι συνεπς πρς τν αυτό της, πρέπει ν εναι πρωτίστως ποστολικ κα Πατερική, πως κριβς κα κκλησία. Ν μαρτυρε, ν διδάσκει, ν μεταλαμπαδεύει τν ξ ποκαλύψεως λήθεια κα τν γία κα πλούσια μπειρία τς Μις, γίας, Καθολικς κα ποστολικς κκλησίας το Σωτρος Χριστο. Ν καταρτίζει θεολόγους χι «χειροτονητούς, ος ρκε τ θελσαι μόνον πρς τ εναι σοφος»2, δηλαδ θεολόγους ατοχειροτόνητους, ο ποοι μόνο πειδ θέλουν ν εναι σοφοί, νομίζουν κα τι εναι, λλ θεολόγους ο ποοι δν θ παύουν «πάσχοντες θέωσιν », κατ τν γιο Μάξιμο τν μολογητή. Θεολόγους, ο ποοι θ «νεργον ς νδρες κκλησιαστικοί (ριγένης), γι λογαριασμ κα ν νόματι τς κκλησίας, (θεολόγους) σχολιαστς τς πίστεώς της, πιστος τηρητς τς Παραδόσεώς της, μάρτυρες τς ληθείας κα τς πίστεως», κατ τν είμνηστο μεγάλο θεολόγο πρωθιερέα Καθηγητ π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ. εσεβς λας τούτης τς Χώρας, πο δεινοπάθησε σο κανένας λλος κα κόμη συνεχίζει ν δεινοπαθε στν Κύπρο π τ ντίχριστο σλάμ, διερωτται: Τί θέση χουν σ μι ρθόδοξη Θεολογικ Σχολ ο σλαμικς Σπουδς πο θέλουν ν διδάξουν Καθηγητς ρθοδόξου Θεολογίας; Μήπως δν ξέρουμε τι τ σλμ δν θεωρε τν Χριστ Υἱὸ το Θεο λλ ναν πλ προφήτη κατώτερο το νθρώπου Μωάμεθ, το ποίου βίος ταν διαβλητός; Μήπως δν ξέρουμε τι γία Γραφ εναι θεόπνευστη, τ δ Κοράνιο βιβλίο καθαρ νθρώπινο μ ντιφατικ περιεχόμενο κα κυρίως χθρικ πρς τος Χριστιανος κα γενικς πάντα μ μουσουλμάνο; Τ βιβλίο ατ διδάσκει τι ο μουσουλμάνοι πρέπει ν τρομοκρατον μς τος κάφρους (Σούρα 8, 12), ν κπληρώνουν τ ερ καθκον τους σκοτώνοντάς μας (Σούρα 9, 5), ν μν χουν φίλους μς τος κάφρους (Σούρα 5, 51), ν μ δείχνουν ποτ λεος στος Χριστιανος κα τος βραίους, πειδ εμαστε τ πι σιχαμερ πλάσματα (Σούρα 98, 6)3. Μήπως δν ξέρουμε τι βασιλεία το Θεο κερδίζεται μόνο μ τ χάρη το Τριαδικο Θεο κα τν προσωπικ γώνα κα χι φονεύοντας πίστους, πως διδάσκει τ Κοράνιο (Σούρα 9, 11); Μήπως γνοομε τι μόνος ληθινς Θες εναι αώνιος Τριαδικς Θες τς ρθοδοξίας, προσωπικς Θες πο μς χαρίζει τν «κατ χάριν θέωσιν», κα χι πρόσωπος λλχ το σλάμ; Σ καιρος χι πλς χαλεπούς, λλ παγχάλεπους, ς γαπήσουμε περισσότερο τν ρθόδοξη πίστη μας. Θ κριθομε π τν Δικαιοκρίτη Κύριό μας κα γι τν τυχν πάθειά μας κα τν μέλειά μας. ς ναλογισθομε λοιπν λοι τς εθύνες μας νώπιον το Θεο κα τν Πατέρων μας.


1. Βλ. Παν. Ν. Τρεμπέλα,
γκυκλοπαιδεία τς Θεολογίας, κδ. « Σωτήρ», 20005, σελ. 142-145.

2. Γρ. Θεολόγου, Λόγ. 20ός, Περ
δόγματος κα καταστάσεως πισκόπων, PG 35, 1065A.

3. Σημειώνουμε
τι ραβικ λέξη «κάφρος» (καφίρ), ποτελε τν πι προσβλητικ χαρακτηρισμ τς «ερς» γλώσσας το σλάμ.