Translate

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

ΟΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΜΑΣ «ΦΙΛΟΤΙΜΟ»



Ἔτσι µαθαίναµε οἱ Ἕλληνες τήν Ἱστορία!

ΟΙ  ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
ΚΑΙ  ΤΟ  ΧΑΜΕΝΟ  ΜΑΣ  «ΦΙΛΟΤΙΜΟ»

ἀνασκαφή τοῦ τάφου τῆς Ἀµφίπολης εἶναι ἕνα θέµα πού κρατᾶ τό δηµόσιο ἐνδιαφέρον γιά περισσότερο ἀπό δύο µῆνες καί πολύ καλά κάνει, γιατί εἶναι πράγµατι µιά σπουδαιότατη ἀρχαιολογική ἀνακάλυψη. Ὁ νεκρός-µυστήριο συζητεῖται ἀδιακρίτως ἀπό εἰδικούς καί µή, ἁρµόδιους καί ἀναρµόδιους, σχετικούς καί ἀνίδεους, λές καί ἡ ὕπαρξή του –τήν ὁποία µέχρι τό καλοκαίρι ἀγνοούσαµε– ἔχει ζωτική σηµασία γιά µᾶς. Ἰδίως αὐτό τό «εἶναι ὁ µέγας Ἀλέξανδρος καί ἄρα ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι Ἑλληνική», πού ἀκούγεται ἀπό ἐπίσηµα καί ἀνεπίσηµα χείλη µέ τήν πρώτη εὐκαιρία, εἶναι τό ἀποκορύφωµα –συγχωρεῖστε µου– τῆς ἀσχετοσύνης καί τῆς κουταµάρας! Εἶναι ἡ ἀνόητη ὁµολογία ὅτι κι ἐµεῖς οἱ ἴδιοι ἀµφιβάλλουµε γιά τήν Ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας καί χρειαζόµαστε ἀποδείξεις γιά νά ἡσυχάσουµε καί νά πιστέψουµε! Λές κι ὁ τόπος τῆς ταφῆς του εἶναι αὐτός πού προσδιορίζει αὐτόν τόν ἄνθρωπο, τό βασιλιά καί στρατηλάτη, πού εἶναι ὁ δυσκολότερος ἄνθρωπος νά προσδιοριστεῖ, ἀκριβῶς γιατί ἦταν µεγάλος, ἀκριβῶς γιατί ἦταν παγκόσµιος, ἀκριβῶς γιατί ἦταν γεννηµένος Μακεδόνας, ἀλλά µεγαλύτερος καί ἀπό τή γενιά του καί ἀπό τήν ἐποχή του καί ἀπό τόν κόσµο του. Κι ἐµεῖς πασχίζουµε νά τόν ἐγκλωβίσουµε στή µικρονοϊκή µας προπαγάνδα γιά νά ἀποδείξουµε τά αὐταπόδεικτα!
Κι ὡστόσο, τό ἐνδιαφέρον καί ὁ καηµός µας ἐξαντλεῖται στόν ἕνα νεκρό, ἐνῶ ἀγνοοῦµε τούς χιλιάδες νεκρούς πού τάφηκαν ἀργότερα στή γῆ τῆς Μακεδονίας, στή γῆ πού, µπορεῖ νά µή γεννήθηκαν, ἀλλά πέθαναν, πάνω σ’ αὐτήν καί γι’ αὐτήν, χωρίς νά χρειάζονται ἱστορικές θεωρίες καί ἀποδείξεις γιά τήν Ἑλληνικότητά της.
Ἀπό τόν Ἰούλιο πού µᾶς πέρασε, ὅταν στή Βρετανία καί στή Γαλλία ξεκίνησαν οἱ τελετές τῆς ἐπετείου τῶν ἑκατό χρόνων ἀπό τήν κήρυξη τοῦ Α΄ Παγκοσµίου πολέµου, ἦταν ἐντυπωσιακή ἡ συνειδητή λήθη τῆς ἐπετείου αὐτῆς στή χώρα µας. Λές κι αὐτός ὁ πόλεµος δέν εἶχε σχέση µέ µᾶς, δέν µᾶς ἄγγιξε, δέν µᾶς ἐπηρέασε, δέν διαµόρφωσε τό σύγχρονο πρόσωπό µας. Λές καί οἱ νεκροί µας δέν µᾶς καλοῦν ἀπό τούς τάφους τους νά δικαιώσουµε τό θάνατό τους, νά µήν ἀφήσουµε τή θυσία τους νά πάει χαµένη, λές καί δέν πέθαναν αὐτοί γιά νά ζήσουµε ἐµεῖς. Καί λησµονοῦµε αὐτούς πού πότισαν µέ τό αἷµα τους τά πάτρια χώµατα.
Τήν ἴδια στιγµή, βλέπουµε ἄλλα ἔθνη νά τιµοῦν τούς νεκρούς τους, ἄν καί δέν πολέµησαν στήν πατρίδα τους καί γιά τήν πατρίδα τους. Τά σώµατα τῶν Βρετανῶν νεκρῶν τοῦ Πρώτου πολέµου, τάφηκαν µακριά ἀπό τή γῆ τους καί τό αἷµα τους πότισε τά λειβάδια τῆς Γαλλίας, ὅπως λέει κι ἕνας ποιητής τους, µιλῶντας γιά τά κόκκινα λειβάδια, ἐκεῖ ὅπου τό αἷµα καί οἱ ἀνθισµένες παπαροῦνες γίνονταν ἕνα.
Ἡ δική τους πατρίδα δέν τούς ξέχασε ὅµως, ὅπως δέν τούς ξέχασαν καί οἱ δικοί τους ἄνθρωποι καί οἱ συγγενεῖς τους. Καί, ἀπό τήν ἐπέτειο τῆς ἔναρξης τοῦ πολέµου, στήν τάφρο τοῦ Πύργο τοῦ Λονδίνου, ἄρχισαν νά «φυτεύονται» κεραµικές παπαροῦνες, µία γιά κάθε νεκρό τοῦ πρώτου πολέµου καί θά φυτεύονται µέχρι τίς 11 Νοεµβρίου πού εἶναι ἡ ἐπέτειος τῆς ἀνακωχῆς καί µέχρι νά φτάσουν στόν ἀκριβῆ ἀριθµό τῶν νεκρῶν Βρετανῶν, 888.246!
Χιλιάδες ἄνθρωποι ἀπό ὅλο τόν κόσµο ἀγοράζουν ἀπό τό ἐπίσηµο site αὐτές τίς παπαροῦνες, µία γιά κάθε χαµένη ζωή, ἐνῶ 25.000 ἐθελοντές διηρηµένοι σέ 24ωρες βάρδιες, ‘‘φυτεύουν’’ ἀπό 15.000 παπαροῦνες τή µέρα, ἀφοῦ τίς συναρµολογήσουν, γιατί τό ἐργοστάσιο πού τίς κα­τα­σκευ­άζει τίς στέλνει συσκευασµένες ἀνά πέντε πέταλα –πού ἀποτελοῦν τό κάθε λουλούδι– καί ξεχωριστά τή σιδερένια «καρδιά», πάνω στήν ὁποία τοποθετεῖται ἡ λεπτή σιδερένια βέργα πού τή στερεώνει στό ἔδαφος. Τό κάθε λουλούδι εἶναι φτιαγµένο ἕνα-ἕνα πέταλλο στό χέρι καί κανένα δέν εἶναι ὅµοιο µέ τά ἄλλα! Τό κάθε ἕνα κοστίζει µόλις 25 λίρες, ἀπό τίς ὁποῖες οἱ 9 θά δοθοῦν σέ φιλανθρωπίες, δηλαδή σέ συλλόγους συµπαραστάσεως οἰκογενειῶν στρατιωτῶν πού ἔπεσαν στό καθῆκον.
Ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἐργαστηρίου πού τίς κατασκευάζει –ἕνα µικρό, οἰκογενειακό ἐργαστήριο– ἔχασε δύο ἀπό τά δάχτυλά του ἐξαιτίας τῆς βιασύνης του νά προλάβει τίς παραδόσεις, ἐνῶ τό κόστος ἴσα πού καλύπτει τά ἔξοδά του, ἐπειδή χρειάστηκε νά προσλάβει πολύ περισσότερο προσωπικό γιά νά ἀνταπεξέλθει στό βάρος τῆς ἐργασίας αὐτῆς. Δέν τόν πειράζει ὅµως, εἶπε, γιατί καί ἡ δική του οἰκογένεια ἔχει χάσει δύο ἀνθρώπους της σ’ αὐτό τόν πόλεµο.
Ἔτσι, ἀπό τά παράθυρα τοῦ Πύργου τοῦ Λονδίνου, ξεχύνεται ἄλλη µιά κόκκινη «θάλασσα», ὄχι αἵµατος, ἀλλά µνήµης! Ὄχι θανάτου, ἀλλά τιµῆς καί σεβασµοῦ! Ὅλους αὐτούς τούς µῆνες, οἱ οἰκογένειες στέλνουν στό ἐξουσιοδοτηµένο site τά ὀνόµατα τῶν νεκρῶν τους καί, κάθε σούρουπο, πρίν δύσει ὁ ἥλιος, σέ µιά εἰδική τελετή, ἕνας διαφορετικός ἄνθρωπος, διαβάζει ἕνα ποίηµα καί µετά, πρίν ἠχήσει ἡ τελευταία σάλπιγγα,  ἀκολουθεῖ τό προσκλητήριο 180 ὀνοµάτων κάθε µέρα, τό προσκλητήριο ἑνός ἔθνους πού ἀγαπάει τόν ἑαυτό του, ἀγαπάει καί τιµάει καί εὐχαριστεῖ τούς νεκρούς του!
Κάθε µέρα, πλῆθος ἀνθρώπων παρακολουθεῖ αὐτή τήν τελετή, ὅπως πλῆθος ἀνθρώπων ἐπισκέπτεται τήν κόκκινη τάφρο τοῦ Πύργου. Καί, ἀπό τήν ἑπόµενη τῆς 11ης Νοεµβρίου, οἱ ἐθελοντές, θά συσκευάζουν µία-µία παπαρούνα καί θά τήν στέλνουν στόν ἄνθρωπο πού τήν ἀγόρασε, σέ ὅποιο µέρος τοῦ κόσµου κι ἄν βρίσκεται!
Ἐµεῖς οἱ Ἕλληνες, καυχιόµαστε ὅτι ἔχουµε στή γλῶσσα µας µιά λέξη πού δέν τήν ἔχει κανένας ἄλλος λαός καί πού δέν µεταφράζεται σέ καµµιά ἄλλη γλῶσσα. Τή λέξη «φιλότιµο»! Δέν θά ’πρεπε, λοιπόν, τό παράδειγµα τῶν Βρετανῶν νά ‘‘ξυπνήσει’’ τό κοιµισµένο µας φιλότιµο καί νά µᾶς πα­ρα­κινήσει, ἄν ὄχι νά µιµηθοῦµε ἕνα τέτοιο τεράστιο ἔργο, τοὐλάχιστο νά ἐνεργοποιήσει τή µνήµη µας καί τήν ἀγάπη µας γιά τούς δικούς µας νε­κρούς; Ἀντί γι’ αὐτό, τό σπίτι ὅπου ἄφησε τήν τελευταία του πνοή ὁ Παῦλος Μελᾶς, καταρρέει ξεχασµένο στή Μακεδονία πού περιµένει τόν τάφο τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου γιά νά ἐπιβεβαιώσει τήν Ἑλληνικότητά της!...
Καί, τό ἀκόµα χειρότερο: πληροφορήθηκα ἀπό ἕναν ἄνθρωπο –ὁ ὁποῖος δέν µποροῦσε νά συνέλθει ἀπ’ τήν ἔκπληξή του– ὅτι πρόσφατα, σέ κεντρικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν καί σέ µεγάλη γιορτή, ἄκουσε ἀπό χείλη Ἐπισκόπου, τήν προτροπή «νά µή διαβάζουµε Ἱστορία, νά µήν ἀσχολούµεθα µέ τή Γλῶσσα, νά µήν ἀσχολούµεθα µέ τά πολιτικά πράγµατα»!!!! Δηλαδή, ἡ Γλωσσολογία, οἱ Πολιτικές ἐπιστῆµες καί ἡ Ἱστορική ἐπιστήµη, εἶναι ἐπιστῆµες «ἀφορισµένες» κατά τή γνώµη του, κι ὅσοι τίς σπούδασαν ἤ τίς σπουδάζουν, θά πρέπει νά ἀναθεωρήσουν σοβαρά τήν καριέρα τους!
Κι ἀναρωτιέµαι: ὑπῆρξε ἐκκλησίασµα πού καθόταν καί ἄκουγε ἀδια­µαρτύρητα αὐτά τά λόγια; Δέν βρέθηκε κανείς νά τόν πλησιάσει –µέ ὅλο τό  σεβασµό στό ἀξίωµά του, ἔστω κι ἄν ὁ ἴδιος δέν τό σέβεται καί δέν τό τιµᾶ– νά τοῦ µιλήσει –ἐκτός τῶν ἄλλων– γιά τόν πιό πρόσφατο συνεπίσκοπό του, τόν  ἅγ. Χρυσόστοµο Σµύρνης, ὁ ὁποῖος µαρτύρησε γιατί µιλοῦσε γιά τήν Ἱστορία καί τή Γλῶσσα τοῦ λαοῦ του καί γιατί ἀντιστάθηκε στά πολιτικά πράγµατα τοῦ καιροῦ του; Ἀνέχθηκαν Ἕλληνες Ἐπίσκοπο νά τούς λέει νά µή µαθαίνουν τήν ἱστορία τους; Δηλαδή, νά τούς λέει νά ἀρνηθοῦν τόν ἑαυτό τους; Γιατί οἱ Ἕλληνες πού ξέρω ἐγώ, δέν ἔµαθαν στά θρανία τήν ἱστορία τους, ἀπό καθηγητές καί «σοφούς», ἀλλά τήν ἔµαθαν ἀπό τούς γονεῖς τους, ἀπό τούς παπποῦδες καί τίς γιαγιάδες τους, πού εἶδαν τό αἷµα νά χύνεται µπροστά τους, πού ἔζησαν µέσα στό φόβο καί στίς στερήσεις καί, πού, µαζί µέ τή γνώση τῆς ἱστορίας, περνοῦσαν στά παιδιά καί στά ἐγ­γόνια τους ἕνα κοµµάτι τῆς ψυχῆς τους!
Ἔτσι ἔµαθα κι ἐγώ τήν Ἱστορία!  Ἔτσι τήν ἀγάπησα! Ἀπό ἕνα λεβέντη παπποῦ πού εἶχα τήν εὐτυχία νά εἶναι νονός µου καί πού πολέµησε στή Μικρά Ἀσία, δεκαοχτώ χρόνων παιδί καί πού µοῦ  ἔµαθε πῶς ἦταν ἡ φριχτή πορεία στό Σαγγάριο ποταµό καί τί θά πεῖ νά βλέπεις τούς ἀδερφούς καί συµπολεµιστές σου νά ξεψυχοῦν στά χέρια σου! Ἀπό αὐτόν ἔµαθα νά ἀγα­πάω καί νά τιµῶ τούς νεκρούς µου. Κι ἀπό ἕνα πατέρα πού γνώρισε τή φρίκη τοῦ πολέµου στήν Ἀλβανία καί µοῦ τήν περιέγραφε, ὅταν µοῦ διηγόταν τήν εἰκόνα ἑνός πληγωµένου ἀλόγου, πάνω στή µάχη, πού ἔτρεχε τρελλαµένο ἀπό τόν πόνο καί τό φόβο, σκοντάφτοντας πάνω στά ἔντερά του πού ἔβγαιναν ἀπ’ τήν ἀνοιχτή του κοιλιά!
Ἔτσι µαθαίνουµε οἱ Ἕλληνες τήν Ἱστορία. Ἀπό ἀνθρώπους πού ἦταν ἡ Ἱστορία. Αὐτούς θά φιµώσει, ὁ Ἐπίσκοπος; Ἐµᾶς θά φιµώσει; Νά µήν ποῦµε ὅ,τι διδαχτήκαµε στά παιδιά καί στά παιδιά τῶν παιδιῶν µας; Μέ ποιό δικαίωµα; Ποιός τοῦ ἔδωσε αὐτή τήν ἐξουσία; Ἐπειδή τό ἐκ­κλη­σίασµα δεσµεύεται ἀπό τήν εὐπρέπεια καί ἀπό τό σεβασµό στήν Ἱερωσύνη καί δέν µπορεῖ νά ἀντιδράσει; Ἤ ἐπειδή νοµίζουµε ὅτι χάθηκε καί ξεχάστηκε τό πρότυπο τοῦ ἐπισκόπου, ἔτσι ὅπως τό ὥρισε στό πρόσωπό του ὁ Μέγας Βασίλειος, καί ἄρα, ὁ καθένας εἶναι ἀνεξέλεγκτος νά λέει καί νά κάνει ὅ,τι θέλει;
Εἶναι δυνατόν, νά βρίσκει κανείς ὁµόψυχους σέ ξένα ἔθνη καί στό δικό του ἔθνος νά µήν ὑπάρχει παρηγοριά οὔτε καί ἀπό αὐτούς πού ὑποτίθεται ὅτι εἶναι οἱ «παρακλήτορες» τῆς ψυχῆς του; Ἐπιτέλους πιά! «Αἰδώς, Ἀργεῖοι!»


Γιά σχόλια: ninetta1.blogspot.com


                               Νινέττα Βολουδάκη
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους147

 Νοέμβριος 2014