Translate

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΟΥΣ ΧΩΡΑΦΙΑ ΔΩΡΙΖΟΝΤΕΣ! ΓΙΑΤΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΑΛΛΟΙΩΝΕΙ ΟΥΣΙΩΔΩΣ ΤΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ;



ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΟΥΣ ΧΩΡΑΦΙΑ 

ΔΩΡΙΖΟΝΤΕΣ! 


ΓΙΑΤΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ 

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΑΛΛΟΙΩΝΕΙ ΟΥΣΙΩΔΩΣ ΤΗ 

ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ 

ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ;

Ἀναφέρει τά ἑξής, τό ἐν λόγῳ Φαναριώτικο ἱστολόγιο [1], τό ὁποῖο φροντίζει, νά προπαγανδίζει ἀόκνως τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

"Στη συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρεται διεξοδικά και τονίζει την ιδιαίτερη σημασία που θα έχει η πρώτη ορθόδοξη μονήστην Αυστρία, η οποία θα ανεγερθεί σε έκταση στο Σανκτ Αντρέ του αυστριακού ομόσπονδου κρατιδίου Μπούργκενλαντ, που παραχωρήθηκε - δωρήθηκε από την αυστριακή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας."

Μιᾶς καί ὁ αἱρετικός Παπισμός, μᾶς "δώρισε" τήν ἔκταση καί τό χωραφάκι, γιά τήν ἀνέγερση, τῆς πρῶτης Ὀρθόδοξης Μονῆς, ἄραγε ποιό θά εἶναι τό "ἀντάλλαγμα";

Μήπως τό ἀνίερο ἀντίδωρο θά εἶναι ἡ μνημόνευση τοῦ Ἀντιχρίστου Πάπα, τῆς «ἀδελφής» πρεσβυτέρας Ρώμης;

Τί σόϊ, Ὀρθόδοξη Μονή θά εἶναι μνημονεύουσα, τόν Ἀντίχριστο καί «Ἀλάθητο» τῆς Ρῶμης;

Θά εἶναι ἱερά Μονή, ἤ ἀνίερος Φραγκομονή;

Ἐπίσης, προβληματίζομαι ἐντόνως, ἐάν ὄντως, ἔχειἐκκλησιολογική θεμελίωση, δογματολογική βάση καί ἱεροκανονική ὑπόσταση, στό κατά πόσον ἀληθεύει: ὅτι ἡ Μία Ἁγία Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μας, εἶναι πράγματι, «διαιρεμένη καί ὑπό σχίσμα», καί «χρήζει ἐπανένωσης», μιᾶς καί αὐτά ἐξέφρασε ὁ ἅγιος Προκαθήμενος καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης μας:
"Σε σχέση με το Σχίσμα του 1054, ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως η αποκατάσταση της διάσπασης της και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας..." (!!!)

Τῶρα, πού τά προβληματίζω καί διαβάζω καλύτερα, τά ἴδια καί ἀπαράλλακτα βιολιά δέν ἐξέφραζε καί ὁ λυκοποιμένας Μητροπολίτης τῆς Μεσσηνίας;

Καί τί ἀπαντήσεις ἔλαβε ὁ ἄξιος καθαιρέσεως διά θεολογικῶν, ἐπιστημονικῶν καί δογματολογικῶν ἐπιστολῶν [2]  καί ὑπό  τίνος λογίου, καί εἰδικοῦ καθηγητοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Δογματικῆς;

Δέν εἶναι ἄραγε, βλάσφημος κακοδοξία καίνοσογόνα αἵρεσις, νά κηρύττουσιν, οἱ πάσης φύσεως ποιμένες καί θεολόγοι μας, ὅτι ἡ ἀδιαίρετος Ὀρθοδοξοπατερική Ἐκκλησία μας, εἶναι, δῆθεν, σέ σχίσμα καί διαιρεμένη;

Γιατί ἄραγε δέν ἐκφράζει τήν ἀλήθεια ὁ ἅγιος Πατριάρχης μας;

Ἀληθεύουσιν τά πολλάκις εὔστοχα  θεολογικᾶ δημοσιεύματα καί μελετήματα, ὅτι ὁ Πατριάρχης μας εἶναι Ἀρχιοικουμενιστής;

Μήπως τελικά, ὁ Πατριάρχης μας, εἶναι αἱρετικός καί λυκοποιμένας τοῦ Βοσπόρου;

Ἐάν δέν εἶναι  δηλαδή, ὁ ἅγιος Οἰκουμενικός, αἰρετικός, τότε γιατί διαστρέφει καί ἀλλοιώνει, οὐσιωδῶς, τήν ἀπαραχάρακτη δογματική ἀλήθεια καί διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας;

Ἀσφαλέστατα καί ἐννοῶ ἐκκλησιολογικῶς τήν ἔννοια, ὅτι εἶναι αἱρετικός, μάλιστα τό εἶδος τοῦ αἱρετικοῦ, πρό Συνοδικῆς διαγνώμης καί καταδίκης!  Ἄρα, θά πρέπει ἔτσι, ἀπαραιτήτως, νά ξεκαθαρίσει τό θέμα καί, ἤ νά καθαιρεθεῖ ἄμεσα, ἐάν φυσικά ἐμμένει στίς κακοδοξίες του (μαζί μέ τούς ὁμόφρόνες του!) γιά νά μήν προχωρήσει ἄλλο, ἡλοιμική νόσος τῆς παναιρέσεως τοῦ Ἑωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤ νά μετανοήσει.

Σύμφωνα λοιπόν μέ τίς προσωπικές μας ἔρευνες, οἱ αἱρετικοί Οἰκουμενιστές, δηλαδή τά κοπέλια καί φερέφωνα τοῦ Πάπα, καί οἱ «πράσινοι» λυκάνθρωποι τοῦ σατανικοῦ Οἰκολογισμοῦ καί πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θά πρέπει ἀπαρεγκλίτως, νά καθαιρεθοῦσιν καί νά καταδικασθοῦσιν(καί οἱ αἱρετικοί, λαϊκοί θολό-θεολογοῦντες καθηγητάδες τοῦ γραφεῖου νά ἁφορισθοῦσιν!) ὑπό μίας μελλοντικῆς Θεοφόρας, Πανορθοδόξου καί Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου, στήν ὁποία ἀδιαμφισβήτητα -ἵνα μή ἀποκληθῇ ὡς Ληστρική Σύνοδος- θά πρέπει α΄.) νά συμμετέχουσιν, ἐνεργῶς καί δυναμικῶς, σύγχρονοι, φωτισμένοι καί Θεοφόροι Καθηγητάδες, τῆς ἐρήμου καί τῶν πόλεων, Πνευματικοί Πατέρες καί β΄.) νά ἐπικυρώσουσιν, νά αναγνωρίσουσιν, ἐπισήμως καί τελεσιδίκως Συνοδικά, τήν Η’ καί Θ΄ ὡς ἁγίες Οἰκουμενικές Θεοφόρες Συνόδους!

Ἐκτός, καί ἄν νομίζουσιν, μερικοί, ἠλιθίως καί ἀστόχως, ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα ἔπαψε(;) νά ἐνεργεῖ(!), ἤ νά φωτίζει, ἤ καί νά θεώνει, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ του Θεανθρώπου;

Π. Π. Ν.



ΣΗΜΕΙΩΣΗ:


[2] Επιστολή: “Απάντηση του καθηγητή Δημήτριου Τσελεγγίδη στο Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Σαββάτο”, http://www.impantokratoros.gr/tselegidis_apanthsh_messhnias.el.aspx#
« (...) Τώρα, ὡς πρός τό ἐκκλησιολογικό ἐρώτημα –ἄν δηλαδή ἡ Ἐκκλησία, μετά τό σχίσμα τοῦ 1054 εἶναι ΜΙΑ καί ἀδιαίρετη ἤ διηρημένη– ἔχω νά καταθέσω ἀπεριφράστως τά ἑξῆς:

Στό Σύμβολο τῆς Πίστεως ὁμολογοῦμε, ὅτι πιστεύουμε «εἰς μίαν, ... Ἐκκλησίαν». Ἀπό τήν διατύπωση αὐτή τοῦ Συμβόλου προκύπτει ὅτι ἡ ἑνότητα, ὡς θεμελιώδης ἰδιότητα τοῦ ἑνός, στήν προκειμένη περίπτω­ση ὡς ἡ ἰδιότητα τῆς ΜΙΑΣ Ἐκκλησίας, εἶναι τό ἀσφαλές δεδομένο τῆς πίστεώς μας. Στή συνείδηση τοῦ σώματος  τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἑνότητά της εἶναι δεδομένο ὀντολογικό, ἀπολύτως καί ἀμετακλήτως διασφαλισμένο ἀπό τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τόν Χριστό, διά τη  συνεχοῦς παρουσίας τοῦ Παρακλήτου Πνεύματός του σ’ αυτήν, ἤδη ἀπό τήν Πεντηκοστή. Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς δογματική ἀλήθεια, ἐκφράζει τόσο τήν αὐ­τοσυνειδησία της ὅσο καί τήν ἁγιοπνευματική ἐμπειρία της. Ἄν ὅμως ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ, κατά τό Σύμβο­λο τῆς Πίστεως, τότε, μέ τήν συνεπῆ ἐκκλησιολογική ἔννοια καί κατά κυριολεξία, δέν μποροῦν νά ὑπάρ­χουν ἑτερόδοξες ἐκκλησίες, ἀλλά οὔτε μητέρες, ἀδελφές, θυγατέρες καί ἐγγονές ἐκκλησίες. Ἡ ΜΙΑ καί μό­νη – ἀδιαίρετη πάντοτε – Ἐκκλησία γεννᾶ μυστηριακῶς «δι’ ὕδατος καί Πνεύματος» τά μέλη της, δέν γεννᾶ ἄλλες ἐκκλησίες. Οἱ κατά τόπους (Ὀρθόδοξες) Ἐκκλησίες ἀποτελοῦν φανέρωση, ἐν τόπῳ καί χρόνῳ, τῆς ΜΙΑΣ καί μόνης Ἐκκλησίας (βλ. ἐνδεικτικῶς, Α΄ Κορ.1, 2). Οὔτε βέβαια μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νά εἶναι ταυτό­χρονα ΜΙΑ καί διῃρημένη. Γιατί ἡ διαίρεση σημαίνει κατάτμηση ἑνός ὅλου σέ δύο ἤ περισσότερα μέρη (βλ. Λεξικό Γ. Μπαμπινιώτη). Κατά συνέπεια, ἡ θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας ὡς διῃρημένης, σήμερα, ἀντίκειται σαφῶς στή ρητή διατύπωση τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, πρᾶγμα πού συνεπάγεται, κατά τά Πρακτικά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καθαίρεση καί ἀφορισμό, κατά περίπτωση, σ’ ὅποιον ἐμμένει στή θεώρηση αὐ­τή (...)».
Δημοσίευση σχολίου