Translate

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Η αλλοίωση των Ελλήνων μέσω μιάς σύντομης ιστορικο-πολιτικής αναδρομής.





 Οι Ευρωεκλογές 2014 ανήκουν στο παρελθόν αλλά αυτό που παραμένει πάντα ζωντανό και επίκαιρο είναι τα αποτελέσματα που προέκυψαν από αυτές, τα οποία με τρόπο τραγικά αγέρωχο στέκονται σαν τεράστιοι ογκόλιθοι στην μέση μιάς πνευματικής ξεραΐλας για να μας θυμίζουν τις ανομίες μας και τον λανθασμένο μας πνευματικό προσανατολισμό.

Το 1974 ο Ελληνικός λαός βγήκε από μιαν εφτάχρονη περίοδο δικτατορικής διακυβερνήσεως και διψούσε για δημοκρατία, όχι μόνον γιατί την είχε στερηθεί για επτά χρόνια αλλά κυρίως γιατί την είχε στερηθεί από την Γερμανική κατοχή του 1940-1943 και δώθε. Απλώς η δικτατορία στο θέμα αυτό ήταν αυτό που ξεχείλισε το ποτήρι.
Οι μικρότεροι στην ηλικία, επειδή δεν έζησαν αυτές τις εποχές, νομίζω ότι θα ωφεληθούν από αυτά που θα γράψω. Οι μεγαλύτεροι θα με δικαιώσουν.
Άς γνωρίζετε δε ότι τα γραφόμενα δεν είναι προϊόν μόνον ιστορικών γνώσεων αλλά προσωπικών κυρίως βιωμάτων. Η ηλικία μου άλλωστε μου το επιτρέπει.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος, την Άνοιξη του 1944, οι πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες είχαν ως αποτέλεσμα τον εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949.
Μήν εκπλαγήτε ότι τα τραγικά από πάσης απόψεως αποτελέσματα αυτού του αδελφοκτόνου πολέμου τα βιώνουμε ως σήμερα!
Και παρακάτω θα το αποδείξω αυτό.
Ο Ελληνικός λαός διχάστηκε στα δύο: οι μισοί με τους αριστερούς (κομμουνιστές) που είχαν την στήριξη της Ρωσίας και οι άλλοι με τους δεξιούς που εστηρίζοντο από τους Δυτικούς συμμάχους (Άγγλους και Αμερικανούς).
Αυτό βέβαια, μας θυμίζει την μετά τον Καποδίστρια υπάρχουσα παθογένεια του πολιτικού συστήματος της χώρας αναφορικώς προς τα πολιτικά κόμματα και την δουλική εξάρτησή τους από ξένα πρότυπα (κόμμα Αγγλικό, κόμμα Ρωσικό κ.λ.π.).

Οικογένειες διελύθησαν γιατί ο ένας ήταν με τους μέν και ο άλλος με τους δε. Βαθύτατο μίσος χώριζε τους ανθρώπους σε όλες τις φάσεις της κοινωνικής τους ζωής. Εγκλήματα πολλά και φρικτά διεπράχθησαν υπ’ αμφοτέρων των πλευρών εν ονόματι της πολιτικής ιδεολογίας. Οι κομμουνιστές, ως εκ της ιδεολογίας τους, πολέμησαν την θρησκεία και οι Δεξιοί αυτοανακηρύχθηκαν προστάτες των αξιών «Πατρίς-Θρησκεία–Οικογένεια».

Μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου και την επικράτηση των Δεξιών πολιτικών δυνάμεων, δεν επήλθε γαλήνη στον τόπο, διότι οι «νικητές» δεξιοί κατεδίωκαν με κάθε μέσον τους αριστερούς στον πολιτικό αλλά και τον κοινωνικό βίο.
Με τον περίφημο νόμο 509/1947 το ΚΚΕ χαρακτηρίστηκε ως εγκληματική οργάνωση (οποιαδήποτε ομοιότης με σημερινές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική..)
Το ηγετικό στέλεχός του Νίκος Μπελογιάννης βάσει αυτού του νόμου εκτελέσθηκε ως κατάσκοπος!
 Άρχισαν να λειτουργούν τα ξερονήσια και κατά χιλιάδες απεστέλλοντο εκεί οι πολιτικοί κρατούμενοι ως «μιάσματα» της κοινωνίας. Η Μακρόνησος και η Γυάρος είναι δυό παραδείγματα.  Τουλάχιστον τρείς άνθρωποι από το συγγενικό μου περιβάλλον πέρασαν μεγάλο μέρος της ζωής τους ως πολιτικοί εξόριστοι.Ο πατέρας μου από τρίχα γλύτωσε τον θάνατο!

Η τρομοκρατία της Δεξιάς ήταν παρούσα παντού στην καθημερινή ζωή. Τα καφενεία (ειδικώς στην επαρχία)ήταν χωρισμένα σε δεξιά και...δημοκρατικά. Η αστυνομία δεν κυνηγούσε τους κλέφτες αλλά τους «κομμουνιστάς». Ο χαφιεδισμός ήταν το επικερδέστερο επάγγελμα.Άν σ’ έβλεπαν να διαβάζης κάποια άλλη εφημερίδα εκτός από «Ακρόπολις» ή «Απογευματινή» ή «Βραδυνή», σούφτιαχναν φάκελλο στην ασφάλεια ως «κομμουνιστού».
Για να μπορέση η Δεξιά παράταξη να κρατηθή στην εξουσία έφτιαχνε εκλογικούς νόμους που νόθευαν την βούληση του λαού, και έτσι ενώ η πραγματική δύναμή της δεν ξεπερνούσε ποτέ το 25-30%,πάντα κατάφερνε να έχη την εξουσία, και με την μηχανορραφική υποστήριξη του Παλατιού.
Αυτή η αισχρότης βέβαια εξακολουθεί μέχρι και σήμερα αφού ούτε και ο σοσια-ληστής Ανδρέας Παπανδρέου το άλλαξε (γλυκειά η εξουσία βλέπεις...).

Η Ελληνική κοινωνία, καθημαγμένη από τον εμφύλιο πόλεμο, τραυματισμένη πνευματικά και ψυχικά, διχασμένη τραγικά, πορευόταν έναν γολγοθά! Επειδή το ΚΚΕ ήταν παράνομο, οι αριστεροί εξεφράζοντο πολιτικώς είτε δια κομμάτων κεντρώων είτε της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) ενώ οι δεξιοί δια της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις) του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Όλες λοιπόν αυτές οι τραυματικές διχαστικές εμπειρίες είχαν ως αποτέλεσμα την περιχαράκωση των ανθρώπωνμέσα σε κατασκευασμένες ιδεοληψίες που έγιναν ταυτόσημες με το είναι του ολόκληρο. Οι άνθρωποι ήσαν πλέον χωρισμένοι σε δεξιούς, κεντρώους αριστερούς.
Διάλειμμα σ’ αυτήν τηνκατάσταση υπήρξε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 με τοδικτατορικό καθεστώς το οποίο δια των όπλων επέβαλλε. Λέγω δε διάλειμμα διότιόλοι είχαν να αντιμετωπίσουν τον ίδιο εχθρό (άν και πλείστοι όσοι δεξιοί ωφελήθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς).
Το 1974 λοιπόν μετά τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου έπεσε η Χούντα και ήλθε η μεταπολίτευση.
Ω, αυτή η μεταπολίτευση!Τι ωραία λέξις! (sic!)
 Κυριάρχησε στον πολιτικό λόγο για τις επόμενες τρείς δεκαετίες και έγινε το σημείον αναφοράς στα πολιτικά πράγματατου τόπου!
Ο λαός διψασμένος για δημοκρατία και ελευθερία, με μειωμένες πνευματικές αντιστάσεις, άρχισε να  καταπίνη αμάσητα ό,τι λαμπερό και θελκτικό του προσέφεραν οι δημαγωγοί λαοπλάνοι. Μέγιστος όλων αυτών ανεδείχθη ο Ανδρέας Παπανδρέου ο οποίος συσπείρωσε περί αυτόν (ΠΑΣΟΚ) την πλειονότητα των αντιδεξιών πολιτικών δυνάμεων. Όταν το 1981 πήρε την εξουσία, άρχισε και ο νέος μεγάλος γολγοθάς του Ελληνικού λαού ο οποίος μεθυσμένος από την γλυκειά ζάλη των πάσης φύσεως παροχών, χόρευε αμέριμνα στο σαλόνι του πλοίου πού λεγόταν Ελλάς την ώρα που αυτό κατευθυνόταν στα βράχια της πνευματικής και οικονομικής χρεωκοπίας.
Το ΚΚΕ, το οποίο εν τω μεταξύ είχε νομιμοποιηθή, παρουσίαζε έναν πολιτικό λόγο όπως τον ξέρουμε σήμερα, τίποτε δεν έχει αλλάξει από τότε.

Τότε ήταν που άρχισε να αλλοιώνεται το πνεύμα των Ελλήνων.Η πίστις, η παιδεία, τα εθνικά ιδεώδη, η γλώσσα, οι ηθικές αξίες, τα πάντα άρχισαν να ξεθεμελιώνονται σιγά-σιγά και μεθοδικά.
Η «ήσσων προσπάθεια» έγινε το ζητούμενο και το «δικαίωμα» αντικατέστησε την «υποχρέωση». Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» εξοβέλισαν τα «δικαιώματα του Θεού».
Στα σχολεία καθιερώθηκαντα «δεκαπενταμελή» και η λαίλαψ του κομματισμού άρχισε να αλώνη τα πνεύματα και τις ψυχές των ανωρίμων εφήβων.
Η δημόσια συμπεριφορά των πολιτικών προσώπων αλλά ό βίος τους εν γένει, υπήρξε παράδειγμα προς αποφυγήν μάλλον παρά προς μίμησιν. Η απουσία ενός ηγέτη που θα ενέπνεε τον λαό προς το καλό, με την εν γένει βιοτή του, ήταν αισθητή.
Ο συνδικαλισμός σε όλα τα επαγγέλματα αλλά κυρίως στον δημόσιο τομέα, εισήγαγε νέα ήθη και όλοι ζητούσαν να εργάζονται λιγώτερο (εί δυνατόν και καθόλου) και να αμοίβονται περισσότερο.
Στρατιές ολόκληρες ανθρώπων έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι με ρουσφέτια, προκειμένου να σιτίζονται στο πρυτανείο ακόπως. Εκ του μή όντος εδημιουργούντο από την Κυβέρνηση υπηρεσίες και Οργανισμοί για να μπορέσουν να τοποθετήσουν εκεί τους κομματικούς κηφήνες.
Όλες αυτά όμως συνεπάγοντο έξοδα, και επειδή τα ταμεία του κράτους δεν επαρκούσαν, άρχισε ο φρενήρης δανεισμός οθενδήποτε αυτός ήτο εφικτός.

Η αντιπολίτευση, στην προσπάθειά της να πάρη την εξουσία πλειοδοτούσε σε λαϊκισμό επι παντός του επιστητού. Γινόταν κυριολεκτικώς ένας ανταγωνισμός ποιός θα υποσχεθή και ποιός θα δώση τα πιό πολλά!
Στις κομματικές προεκλογικές (και όχι μόνον) συγκεντρώσεις τα αφιονισμένα πλήθη με ιαχές Ρωμαϊκές επευημούσαν τον μεγάλο τους αρχηγό, και αυτός πάντα έμπειρος δημαγωγός ήξερε να τους χειραγωγή. Στις συγκεντρώσεις όλοι κρατούσαν και από μία κομματική σημαία (σιγά μη κρατούσαν της Ελλάδος...) και καθώς τις κουνούσαν πέρα δώθε οι τηλεοπτικές οθόνες γέμιζαν κομματικούς ποταμούς μπλέ, πράσινους,κόκκινους.
Οι αθρόες εισαγωγές καταναλωτικών αγαθών και η εγγενής ελλατωματική τάση μεγαλομανίας του Έλληνος (ένδειξη κακής κατά Χριστόν πνευματικής καταστάσεως) ο οποίος θέλει να φαντάζη καλύτερος από τον γείτονά του, είχαν αρνητικές επιδράσεις στην εγχώρια παραγωγή ενώ παράλληλα ηύξαναν το δημόσιο χρέος.
Στον αγροτικό τομέα άρχισαν να δίνωνται επιδοτήσεις στα παραγόμενα προϊόντα κατ’ αρχάς και ενσυνεχεία γαι το ξερίζωμα των δένδρων. Το δόλωμα απεδείχθη έξυπνο. Σήμερα γίνονται εισαγωγές αγροτικών προϊόντων τα οποία κάποτε παρήγε η Ελλάς και σταοποία ήταν αυτάρκης.

Σε όλο αυτό το πολιτικό σκηνικό που σας περιέγραψα, η Εκκλησία έλαμπε δια της απουσίας της. Ενώ η πνευματική κατρακύλα της κοινωνίας είχε αρχίσει να συντελήται, η ποιμαντική φωνή της απουσίαζε εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που όμως επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Σε αυτό είχε συντελέσει τα μέγιστα και η χρυσωμένη καραμέλλα που είχε δώσει η κοσμική εξουσία στην Εκκλησία να πιπιλάη : «Η Εκκλησία δεν ασχολείται με την πολιτική»! Καί έτσι έμεινε το πεδίο ελεύθερο για να αλωνίζουν οι βαρείς λύκοι.

Ήταν λοιπόν μαθηματικώς βέβαιον και προδιαγεγραμμένον ότι τόσον η πνευματική όσον και η οικονομική κατάρρευση της Ελλάδος θα επήρχετο. Αυτό που με ακρίβεια δεν ήταν δυνατόν να προσδιοριστή ήταν ο ακριβής χρόνος. Ενθυμούμαι από το 1982 τον κ. Γιάννη Μαρίνο στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (άλλά και άλλους εγκρίτους οικονομολόγους και δημοσιογράφους) να γράφουν πύρινα άρθρα για το ζήτημα αυτό.
Κανείς όμως από αυτούς που έπρεπε δεν τον άκουγε. Ήσαν όλοι παραδομένοι στην νιρβάνα της μεταπολιτευτικής καλοπέρασης. Φάγωμεν και πίωμεν αύριον γάρ αποθνήσκομεν!
Ο άκρατος καταναλωτισμός, η αχαλίνωτη ηδονοθηρία, η αποφυγή του κόπου γενικώς (ακόμη θυμάμαι, στο δημοτικό, να κρέμεται στον τοίχο μεταξύ άλλων το «τα αγαθά κόποις κτώνται»), η ραστώνη, η προσκόλλησή στα υλικά αγαθά, ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της Ελληνικής κοινωνίας.
Έψαχνες να βρής έναντεχνίτη ή κάποιον εργάτη αλλά πού; Όλοι είχαν γίνει δημόσιοι υπάλληλοι!
Το τελειωτικό χτύπημα ήλθε με τους λαθρομετανάστες οι οποίοι άρχισαν να εισρέουν στην χώρα και κάλυψαν το κενό της ζήτησης που υπήρχε για εργατικά χέρια. Αυτό όμως έμελλε να εξελιχθή σε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της πατρίδος μας σήμερα, αφού ταε κατομμύρια αυτών των ούτως ή άλλως δυστυχισμένων υπάρξεων, και μάλιστα μουσουλμάνων, απειλουν πλέον ευθέως την πληθυσμιακή σύνθεση της Ελληνικής κοινωνίας αλλά και την πολιτισμική μας ταυτότητα!
Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν πολλοί οι οποίοι έχοντες μειωμένα εθνικά αντανακλαστικά δεν αντιλαμβάνονται τοότι είναι μη διαχειρίσιμος κίνδυνος!

Φθάνοντας λοιπόν στα τελευταία χρόνια της μεγάλης κρίσεως και προσπαθώντας να κάνουμε έναναπολογισμό για το «τις πταίει» ώστε να καταλήξουμε στο «δια ταύτα»,
διαπιστώνουμε ότι αυτό που βιώνουμε σήμερα ως οικονομική κρίση δεν είναι η ...ασθένεια αυτή καθ' εαυτή αλλά ο πυρετός της (το σύμπτωμα δηλαδή).
Η πραγματική ασθένεια είναι η βαθειά πνευματική κρίση που διέρχεται η Ελληνική κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες ως αποτέλεσμα της απομάκρυνσης από τις πατροπαράδοτες αξίες της.

Στην πολιτική παράταξη ΚΟΙΝΩΝΙΑ, πόθος και σκοπός μας είναι η επιστροφή τηςπολιτικής στην τροχιά της Ρωμηοσύνης, στην πορεία που ακολουθήθηκε από συστάσεως της Βασιλεύουσας των Πόλεων μέχρι και τον Μάρτυρα Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.
Πιστεύουμε ότι οι όποιες εγχώριες ή διεθνείς πολιτικές που προτείνονται ως λύσεις στο σημερινό αδιέξοδο είναι μετέωρες, έωλες, άχρηστες και αναποτελεσματικές, γιατί δεν αγγίζουν την ουσία της τραγικής καταστάσεως που επικρατεί στην πατρίδα μας, αλλά και παγκοσμίως, αφού η αιτία της πολιτικής κακοδαιμονίας είναι η διαμόρφωση των ελληνικών κομμάτων της Βουλής από ξένα Κέντρα, γνωστά και άγνωστα και η χειραγώγησή τους από τα Κέντρα αυτά άμεση και συνεχής.

Η αντιπροσωπευτική  δημοκρατία που έχουμε στην Ελλάδα,κληρονομημένη περισσότερο από την Ρωμαϊκή res publica, παρά από την Αθηναϊκή δημοκρατία, δεν είναι παρά μία ολιγαρχία που αναζητεί νομιμότητα σε μια αμφιλεγομένη λαϊκή στήριξη!

Εμείς σήμερα έχουμε"άρχοντας κατά τας καρδίας ημών"!
Καθημερινώς καιπαντοιοτρόπως αποδεικνύεται η σαπίλα και η διαφθορά του πολιτικού συστήματος! Η διαπλοκή δε της Δικαστικής με τήν Νομοθετική αλλά και εκτελεστική Εξουσία κάνουν την κατάσταση ακόμη πιο ζοφερή. Το πολίτευμα της χώρας έχει μετατραπεί σε μία ιδιότυπη κοινοβουλευτική δικτατορία!

Η κρίση λοιπόν είναιπρωτίστως πνευματική! Οι Έλληνες έχουν λανθασμένο πνευματικό προσανατολισμό και αντί για τον Χριστό είναι στραμμένοι προς τον Μαμμωνά με ό,τι αυτό συνεπάγεται.Δεν τους ενδιαφέρει η αθάνατη ψυχή τους, την έχουν διαγράψει. Ξέχασαν τον Θεό και μαζί με Αυτόν τους πατέρες τους που έχυσαν ποταμούς αιμάτων για να ποτιστή το δέντρο της λευτεριάς που λυμαινόμαστε σήμερα.

Η πνευματική αυτή κρίση έχει αλώσει πρώτα τον κλήρο και πρωτίστως τους αρχιερείς οι οποίοι δεν ποιμαίνουν το λαό ορθά. Ολίγοι εξ αυτών αποτελούν φωτεινή εξαίρεση. Οι υπόλοιποι συναγελάζονται με την εξουσία και έχουν καταντήσει δημόσιοι υπάλληλοι, την ώρα που το ποίμνιο πάει κατά κρημνών.

Προ των εκλογών έγιναν πολλά ανακατέματα της τράπουλας αλλά κατ’ ουσίαν τα χαρτιά είναι τα ίδια σημαδεμένα!
Άνθρωποι που έχουν μάλιστα τεράστιες ευθύνες για το κατάντημα της χώρας, μετακινήθηκαν σε νεοφανείς πολιτικούς σχηματισμούς και έτσι αναβαπτίσθηκαν στην ηλιθιότητα των τετυφλωμένων πνευματικώς οπαδών τους και ψηφίστηκαν από αυτούς. Κατά το κοινώς λεγόμενον «’Αλλαξε ο Μανωλιός. Έβαλε τα ρούχα του αλλιώς!».
Πώς αλλιώς μπορεί κανείςνα ερμηνεύση τα ποσοστά που πήραν:
α) ΣΥΡΙΖΑ                    26,58 %
γ) Η Ελιά                         8,02 %
δ) Το Ποτάμι                   6,60 %

Αλλά και πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύση το ποσοστό που πήρε Η Νέα Δημοκρατία  (22,71 %) ; Ένα κόμμα το οποία φέρει βαρύτατες ευθύνες για τήν ουσιαστική προδοσία που έχει διαπράξει εις βάρος της χώρας σε πολλά επίπεδα αλλά και γιατί πρωτοστατεί στην ψήφιση νόμων που είναι ευθέως αντίθετοι στον νόμο του Θεού!
Δέχομαι ότι ένα ποσοστό 5%  λόγω οικονομικών συμφερόντων προφανώς έχει λόγους να την ψηφίζει, αλλά το υπόλοιπο δεν μπορεί να δικαιολογηθή.

Ερμηνεύεται όμως για όλους τους ανωτέρω πολιτικούς σχηματισμούς: ανατρέξατε σ’ αυτά που έγραφα στην αρχή για τις πληγές του εμφυλίου πολέμου και την περιχαράκωση των Ελλήνων σε πολιτικές ιδεοληψίες. Εκεί ευρίσκεται η απάντηση! Και επειδή η πνευματική (;) ζωή των ονομαζομένων Χριστιανών Ορθοδόξων είναι αποκομμένη από την πολιτική, δηλαδή την καθημερινή. δεν μπορούν να απαγγιστρωθούν από αυτήν την όντως πολύ σοβαρή πνευματική ασθένεια.

Η ευθύνη των πνευματικών ποιμένων της Εκκλησίας για το κατάντημα αυτό είναι τεράστια! Όχι μόνον δεν καθοδηγούν τους πιστούς στο να ψηφίζουν πιστούς και ευσεβείς Χριστιανούς αλλά είτε αδιαφορούν παντελώς καλυπτόμενοι πίσω από το αθεολόγητο επιχείρημα «η Εκκλησία δεν ασχολείται με την πολιτική» είτε ακόμη χειρότερα στηρίζουν με τις ενέργειές τους τους Χριστομάχους αυτού του διεφθαρμένου και σεσηπότος πολιτικού συστήματος αμέσως ή εμμέσως.
Τρία  παραδείγματα: α) Ο Άνθιμος Θεσσαλονίκης έχει δημοσίως και εμετικώς πλέξει με κολακευτικά λόγια το εγκώμιο του Σαμαρά (χωρίςκ.) β) Πρόσφατα, ρασοφόροι του Αγίου Όρους υπεδέχθησαν μετα βαΐων και κλάδων το προαναφερθέν πρόσωπο με τρόπο που έδειχνε ότι είχαν πλήρη άγνοια με ποιόν Θεομπαίχτη και υβριστή του Θεού έχουν να κάνουν.Προσωπικώς πιστεύω ότι γνώριζαν αλλά η πνευματική τους αλλοίωση δεν τους επέτρεψε να το συνειδητοποιήσουν. γ)Ολίγον προ των Ευρωεκλογών ο γνωστός Χριστέμπορος (ως απεδείχθη) Χολέβας λαβών την ευλογίαν του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου του Αλάλου (έτσι θα τον καταγράψη η Ιστορία), συνετάχθη με τις δυνάμεις του σκότους ως υποψήφιος Ευρωβουλευτής με την Νέα Δημοκρατία. Η κίνησή του αυτή δεν ανταμοίφθηκε μεν διότι δεν εξελέγη,πλήν όμως ο νεοφανείς ούτος προβατόσχημος λύκος απέσπασε 19000 ψήφους από κάπου αλλού!

Θεωρώ αδιανόητο, υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες η πολιτική παράταξη ΚΟΙΝΩΝΙΑ έχοντας ως πρόταγμα την Ορθοδοξία , με το ήθος και την ποιότητα του πολιτικού λόγου πού αρθρώνει να παίρνη 0,60 % ! Δεχόμενοι ότι είχαμε δυσκολία επικοινωνίας με τον κόσμο γιατί ακριβώς τα συστημικά μέσα δεν μας προβάλλουν, έστω και έτσι, πάλι δεν δικαιολογείται.

Ερμηνεύεται όμως:
α) οι Χριστιανοί δεν ψηφίζουν Χριστιανούς!

β) Οι ‘Ελληνες παραδομένοι στην υλιστική ευμάρεια (ως προσφάτως) δεν αξιολογούν ορθά τον πολιτικό λόγο που αναφέρεται σε πατροπαράδοτες κοινωνικές και εθνικές αξίες.

γ) Αντιθέτως ψηφίζουν και εκλέγουν είτε πρόσωπα που απλώς προβάλλονται συνεχώς, είναι δηλαδή αναγνωρίσιμα (ηθοποιοί, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, δημοσιογράφοι, πρόσωπα της τηλοψίας, ωραίες γυναίκες) είτε πρόσωπα που είναι στον αντίποδα των μέχρι πρό τινος παραδεδεγμένων κοινωνικών αξιών. Και ως παράδειγμα αναφέρω τους εκλεγέντες δημάρχους των Αθηνών, του Μαραθώνος, του Βόλου και της Θεσσαλονίκης.

δ) Είναι περιχαρακωμένοι σε κομματικές ιδεοληψίες κατα τα προαναφερθέντα.

Επομένως έχουμε να κάνουμε με σοβαρή πνευματική αλλοίωση που έρχεται από το παρελθον όπως περιγράφεται σ΄αυτό το άρθρο αλλά εκδηλώνεται τώρα με τρόπο δραματικό αλλά πολύ καθαρό.
Η Ελληνική κοινωνία διέρχεται μία βαθυτάτη πνευματική κρίση σε όλα τα επίπεδα!



Τι πρέπει να γίνη

Οι άλτες για να πάρουν φόρα τους έχετε δεί τι κάνουν; Στην αρχή πάνε προς τα πίσω, και μετά τρέχουν προς τα εμπρός. Έτσι πρέπει να κάνουμε και εμείς. Να γυρίσουμε πίσω στην αστείρευτη πηγή των αξιών και των εθνικών μας παραδόσεών μας κι από κεί να βγάλουμε τ’ ασημοστόλιστα τζιβαϊρικά να τα ξεσκονίσουμε, εμείς «οι προοδευτικοί» πού τα χλευάσαμε όλα αυτά τα χρόνια, και να τα φορέσουμε για να ξαναμπούμε στον χορό της ζωής.Γιατί τώρα δεν ζούμε, νομίζουμε ότι ζούμε όντες νεκροί τη αμαρτία.
Πρώτα πρώτα να βάλουμε μπροστάρη στην ζωή μας τον Χριστό.Από πίσω εμείς αίροντες τον σταυρόν ημών βέβαιοι όντες ότι μετά την σταύρωση έρχεται η ανάσταση.
Ύστερα να ξαναδιαβάσουμε Ιστορία, την αρχαία, την Βυζαντινή, των νεωτέρων χρόνων και ειδικά για το 1821.
Να βάλουμε στην ψυχή μας τις παρακαταθήκες των προγόνων μας:
«’Οταν πιάσαμε τ’ άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ πατρίδος»,
Μέσα σε μιά φράση του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη περικλείεται η πεμπτουσία και η νοηματοδότηση της ζωής μας ως Ορθοδόξων Ελλήνων.
Να διαβάσουμε τα συναξάρια των τόσων Νεομαρτύρων της πίστεως μας και να παραδειγματισθούμε από αυτούς.
Να ξεχάσουμε την λέξη δικαίωμα και να θυμόμαστε την λέξη χρέος και να λέμε «εγώ έχω χρέος να δουλέψω για την πατρίδα»!
Να μετανοήσουμε και να πολεμήσουμε εναντίον του μεγαλυτέρου μας εχθρού, του ιδίου μας του εαυτού.
Να γίνουμε πραγματικοί Ορθόδοξοι Έλληνες εν Ορθοπραξία διάγοντες!

Συνέλληνες πατριώτες ξυπνήστε από τον λήθαργο που σας έχουν επιβάλλει τα κομματικά επιτελεία (και απαθώς έχετε αποδεχθεί) και αναλάβετε τις ευθύνες σας έναντι της πατρίδος!
Πρίν είναι πολύ αργά!
Έστω και την τελευταία στιγμή, σηκωθήτε. και με την μάχαιρα του πνεύματος κατατροπώστε τον εχθρό!

Νύν υπέρ πάντων αγών!



Βασίλειος Λιάκος