Translate

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ !


                               μασονική προώθηση το Οκουμενισμο
                                                                                                                      (6ον)
                                                                                                    το Μοναχο Σεραφείμ



Καθηγητής Harvey σημειώνει εσαγωγικς: «Ατές ο ντιπαραθέσεις χουν περιελιχθε ς πί τό πλεστον περί τό εδος το θρησκευτικο καί κοινωνικο φιλελευθερισμο πού θελε Ροκφέλλερ νά κπροσωπον ο κκλησίες. πό τίς κολλεγιακές του μέρες στό Πανεπιστήμιο Μπράουν, συλλογιζόταν γιά τά θέματα ατά. Χειρόγραφες σημειώσεις γιά μιά μιλία πού κανε στόν πανεπιστημιακό χρο τς ΧΑΝ τό 1894, χάραξαν μιά διάκριση μεταξύ τς οσίας το Χριστιανισμο καί τν φρονημάτων πού πλ παιτονταν γιά τή συμμετοχή σέ διάφορες σέκτες. Χριστιανός εναι Χριστιανός νεξαρτήτως σέ ποιά κκλησία νήκει”, πέμενε. “Σέ μς ρμόζει νά κολουθήσουμε στά χνη Του, νά κάνουμε τό καλό στόν κόσμο καί τήν νθρωπότητα, βοηθώντας τούς δυνάμους καί καταπιεσμένους” καί περ ασπιζόμενοι τό δίκαιο καί διεξοδικς, νά κληρονομήσουμε τήν αώνια ζωή πού χει προετοιμασθε γιά μς· καί ατό μπορομε νά τό κάνουμε μόνον πακούοντας τίς κατευθύνσεις πού Ατός χει δώσει»[46]. «[...]
Ροκφέλλερ πό πολλά χρόνια πρίν ποστήριζε τόν πρακτικό Χριστιανισμό ς τό κλειδί γιά ρμονικές σχέσεις μεταξύ καπιταλιστν καί ργατν. Κατευθυνόταν σέ ατή τήν προσέγγιση πό τόν Μακένζυ Κίνγκ, πού ταν βιομηχανικός του σύμβουλος καί σύντομα θά γινόταν πρωθυπουργός το Καναδ καί πό τόν ιβι Λ, πού ταν εδικός στίς δημόσιες σχέσεις γιά τόν πατέρα του καί ατόν» [47].
Τζόν Ροκφέλλερ Νεώτερος νέλαβε, μέ παρότρυνση το Μόττ, νά βοηθήσει οκονομικς τήν «Παγκόσμια Διεκκλησιαστική Κίνηση», μία διομολογιακή ργάνωση το προτεσταντισμο μέ κοινωνικούς σκοπούς, που Τζόν Μόττ ταν Πρόεδρος[48]. Τό ψος τς οκονομικς βοηθείας γιά τά οκουμενιστικά ράματα το Ροκφέλλερ ταν τεράστιο:
«Γιά νά τό δηλώσουμε ν συντομί, λήθεια εναι τι νθουσιασμός το Ροκφέλλερ γιά τήν Παγκόσμια Διεκκλησιαστική Κίνηση, χι μόνο τόν δήγησε νά ζητήσει πό τόν πατέρα του νά τήν χρηματοδοτήσει μέ 50 ως 100 κατομμύρια δολλάρια, λλά νωρίτερα τόν εχε δηγήσει στό νά γγυηθε στήν τράπεζά του τόν δανεισμό νός κατομμυρίου δολλαρίων πέραν τν σφαλιστικν καλύψεων τν μολογιν πού συμμετεχαν» [49].
Τζόν Ροκφέλλερ Νεώτερος πίσης χι μόνον πέτρεψε τή μείωση το προϋπολογισμο τς Κινήσεως, λλά καί πιβεβαίωσε τόν καπιταλιστικό προσανατολισμό της, ς παράγοντα οκονομικς σταθερότητος[50].
«Τό δρυμα θά συνένωνε ερωμένους τν συμμετεχουσν κκλησιν, σέ να κοινό χρηματοδοτικό ταμεο καί θά νωνε τίς ξωτερικές καί σωτερικές δραστηριότητες τν μολογιν. Στόν πατέρα του ξήγησε: “Δέν νομίζω τι μπορομε νά περεκτιμήσουμε τή σημασία ατς τς Κινήσεως. πως τό βλέπω, χει τήν κανότητα νά χει μιά πολύ πιό κτεταμένη πιρροή πό τήν Κοινωνία τν θνν στήν πίτευξη ερήνης, εδαιμονίας, καλς θελήσεως καί εημερίας μεταξύ τν νθρώπων τς γς”. δ Ροκφέλλερ φθασε τήν πληρότητα το ράματός του γιά μιά σπουδαία θρησκευτική κίνηση πού θά ποκαθιστοσε τήν ρμονία τν τάξεων ντός το παγκοσμίου καπιταλισμο. Θά κανε γιά “τήν προσωπική σχέση στή βιομηχανία” ατό πού εχε κάνει πατέρας του γιά τήν ταιρική ργάνωσή της» [51].
Στά παραπάνω εναι φανερή ντιστοίχιση τς πρώιμης οκουμενιστικς κινήσεως μέ τήν Κοινωνία τν θνν (1919-1943), τήν πρώτη μορφή το ΟΗΕ, μέ κατεύθυνση πρός καθαρς γκόσμιους, κοινωνικούς σκοπούς. ς σημειώσουμε τόν ρο «καλή θέληση» (“goodwill”, εδοκία), να ρο-κλειδί στή μασονική καί νεοεποχίτικη ρολογία (π.χ. στά κείμενα τς Bailey), ποος σήμερα διατρέχει πολλά οκουμενιστικά κείμενα, διαιτέρως τά διαθρησκειακο χαρακτήρα. Harvey συνεχίζει:
«Ατή σύγκρουση συνήθως μεταφράζεται, πως  Παγκόσμια Διεκκλησιαστική Κίνηση, μέ ερες καί γενικούς ρους. στόσο, εχε να συγκεκριμένο θεμέλιο στόν γώνα γιά τόν λεγχο τν μειζόνων μολογιν. γώνας ταν μεταξύ κείνων πού διναν μφαση στόν Χριστιανισμό ς τρόπο προσωπικς σωτηρίας καί κείνων πού τόνιζαν τόν ρόλο του ς τς βάσεως γιά ρμονικές κοινωνικές σχέσεις πού πίστευαν τι εναι οσιώδεις γιά βιομηχανική πρόοδο χωρίς πανάσταση. πρχε πίσης τό κρυφό θέμα τς ντιπροσωπευτικς διακυβερνήσεως ναντίον τς διοικητικς σταθεροποιήσεως. ν Χάρρυ φερε να πολύ ρατό ρόλο σέ ατό τό καλο-δημοσιοποιημένο δρμα,  Ρέημοντ διευκόλυνε μερικές πό τίς πιό κρυφές τεχνικές ρυθμίσεις» [52].
Πράγματι, ταν βραχύβια (1919-1920) «Παγκόσμια Διεκκλησιαστική Κίνηση» ντιμετώπισε νυπέρβλητα οκονομικά προβλήματα καί τελικς διαλύθηκε, Raymon Fosdick ταν ατός πού σωσε τόν Ροκφέλλερ πό τό βάρος τς τραπεζικς, οκονομικς γγυήσεώς του γιά τήν Κίνηση (περίπου 6,5 κ. δολλάρια) [53] καί πέτυχε στό νά διατηρήσει πό τήν κυριαρχία του Ροκφέλλερ, λες τίς ποδομές πό τήν πτωχευμένη Κίνηση πού ργότερα βοήθησαν στή δημιουργία νός νέου σχήματος γιά τήν νωση τν «κκλησιν» [54], δηλαδή το «νστιτούτου Κοινωνικς καί Θρησκευτικς ρευνας» (ISRR, Institute ofSocial andReligiousResearch), μέσ το ποίου Τζόν Ροκφέλλερ Νεώτερος συνέχισε τό οκουμενιστικό πρόγραμμά του στά τη 1921-1934. Μόττ ταν καί σέ ατό Διευθύνων Σύμβουλος[55]. Παρόμοιο πρόγραμμα νοποιήσεως τν «κκλησιν» καί τν εραποστολν ξυπηρετοσε καί «ρευνα γιά τήν ξωτερική εραποστολή τν Λαϊκν» (Laymen’s ForeignMission Inquiry), τν τν 1930-1932, χρηματοδοτημένη πίσης πό τόν Ροκφέλλερ μέσ το ISRR[56].
«Τό βιβλίο “να-σκεπτόμενοι τίς εραποστολές”(1932) το δεαλιστ φιλοσόφου το Χάρβαρντ Γουΐλλιαμ ρνεστ Χκινγκ, πού ταν τελευταία ναφορά τς ρευνας, κανε κκληση γιά τή συνεργασία λων τν θρησκειν ναντίον τν κοσμικν πολιτικν κινημάτων στίς χρες τς σίας. τόμος ποδοκιμάστηκε ς συγκρητιστικός πό τίς περισσότερες μολογίες, συμπεριλαμβανομένης κείνης το Ροκφέλλερ, τν Βορείων Βαπτιστν» [57].
Ροκφέλλερ Νεώτερος ν τ μεταξύ, παρά τήν προϊοσα πογοήτευσή του πό τήν πρόοδο τν σχεδίων του, χρηματοδότησε καί τό γνωστό Διεθνές εραποστολικό Συνέδριο (1921), μέ πρωταγωνιστή καί πάλι τόν Τζόν Μόττ[58].
«Μετά τό 1935 Ροκφέλλερ γκατέλειψε περαιτέρω μεσες προσπάθειες νά νοποιήσει τίς κκλησίες καί τήν κοινωνική τους δράση. χοντας κτίσει τήν κκλησία Riverside στήν Πόλη τς Νέας όρκης στά τέλη τς δεκαετίας το 1920, ς να μνημειδες μοντέλο γιά τοπική κκλησιαστική νότητα καί σάν θνικό μβωνα γιά τόν Χάρρυ μερσον Φόσντικ, νήγειρε τό 1959 τό συνημμένο σέ ατήν Διεκκλησιαστικό Κτίριο, γιά νά στεγάσει τό θνικό Συμβούλιο κκλησιν καί λλους συνεργαζόμενους ργανισμούς σέ ατή τή χώρα. Καί χρηματοδότησε τό Οκουμενικό νστιτοτο στή Γενεύη τς λβετίας, λίγο μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γιά τό Παγκόσμιο Συμβούλιο τν κκλησιν. στόσο, καί μέσα σέ ατούς τούς οκουμενικούς ργανισμούς καί τίς πί μέρους μολογίες τους, συνεχίζεται ντιπαράθεση γιά μφαση στό προσωπικό τό κοινωνικό εαγγέλιο καί γιά τήν συγκεντρωτική ποκεντρωτική διοργάνωση. ρόλος το Ροκφέλλερ σέ ατά τά θέματα χει πί μακρόν συσκιασθε, ες βάρος μις καλύτερης κατανοήσεως τν σχετικν θεμάτων καί τς σχέσεώς τους πρός λλες διαστάσεις τς στορικς διαδικασίας» [59].
Εναι ξιοπρόσεκτος ν προκειμέν χαρακτήρας τόσο τς Riverside Church ς το πρώτου «διομολογιακο» (γιά λες τίς μολογίες) προτεσταντικο ναο, σο καί νίσχυση το θνικο Συμβουλίου κκλησιν (“NationalCouncil of Churches”) πού ποτελε τό πανομοιότυπον το ΠΣΕ στίς ΗΠΑ. χρηματοδότηση τόσο το Διεθνος εραποστολικο Συνεδρίου, σο καί το Οκουμενικο  νστιτούτου το Μποσσέ στή Γενεύη (Bossey Ecumenical Institute), θεμελιωμένου τό 1946, ναδεικνύει περαιτέρω τήν νάμειξη τν Ροκφέλλερ στόν Οκουμενισμό.
Στό πολύ ποκαλυπτικό προαναφερθέν βιβλίο τν δημοσιογράφων Colby καί Dennett ναφέρεται συνδυασμός το χιλιαστικο νδιαφέροντος το Μόττ καί τν πιχειρηματικν προσδοκιν τν Ροκφέλλερ πρός τόν σκοπό τς εραποστολς. Σύνδεσμος τν δύο πρξε Φρέντερικ Γκέητς (Frederick Taylor Gates, 1853-1929), πρεσβύτερος τν Βαπτιστν καί σύμβουλος τν Ροκφέλλερ.


Σημειώσεις:
[46] CH. HΑRVEY, νθ’ νωτ., σελ. 202. «These controversies have revolved largely around the kind of religious and social liberalism Rockefeller wanted the churches to represent. Since his college days at Brown University, he had deliberated on these matters. Handwritten notes for a talk he gave to the campus YMCA in 1894 drew a distin ction between the essence of Christianity and beliefs simply required for membership in various sects. “A Christian is a Christian no matter what church he belongs to,’’ he insisted. “It is for us to follow in His footsteps, to do good to the world and mankind, helping the weak and the oppressed and standing up for the right and at length to inherit the everlasting life which is prepared for us; and this we can do only by obeying the directions He has given”».
[47] Ατόθι, σελ. 200· «The two activities coincided in that Rockefeller for several years had advocated practical Christianity as the key to harmonious relations between capitalists and labor. He was guided in this approach by Mackenzie King, who was his industrial adviser and soon was to become prime minister of Canada, and by Ivy Lee, who was a public relations expert for his father and himself».
[48] Ατόθι, σελ. 199.
[49] Ατόθι, σελ. 198· «Briefly stated, the truth is that Rockefeller’s enthusiasm for the IWM not only led him to ask his father to endow it with 50 to 100 million dollars, but earlier had led him to guarantee its bank borrowing a million dollars beyond the underwritings of the participating denominations».
[50] Ατόθι, σελ. 200..
[51] Ατόθι, σελ. 201. «The foundation would bind ministers of participating churches in a common pension fund and unite the denominations’ foreign and domestic activities. To his father he explained, “I do not think we can overestimate the importance of this Movement. As I see it, it is capable of having a much more far-reaching influence than the League of Nations in bringing about peace, contentment, goodwill and prosperity among the people of the earth”. Here Rockefeller reached the fullness of his vision of a great religious movement that would restore class harmony within global capitalism. He would do for “the personal relation in industry” what his father had done for its corporate organization ».
[52] Ατόθι, σελ. 206· «This conflict is usually interpreted, like the IWM, in broad and general terms. Yet it had a specific foundation in the struggle for control of the major denominations. The struggle was between those who emp hasized Christianity as a mode of personal salvation and those who stressed its role as the basis for the harmonious social relations they believed were essential to industrial progress without revolution. There was also the hidden issue of representative governance versus administrative consolidation. While Harry bore a highly visible role in this wellpublicized drama, Raymond facilitated some of the more covert technical arrangements ».
[53] Ατόθι, σελ. 204.
[54] Ατόθι, σελ. 199· «Yet Rockefeller retained the principal assets of the IWM-its field surveys-as the basis for a new organization he hoped to endow that could replace the IWM for the purpose of unifying the churches».
[55] Ατόθι, σελ. 207.
[56] Ατόθι, σελ. 199.208.
[57] Ατόθι, σελ. 208· «Harvard Idealist philosopher William Ernest Hocking’s Re-Thinking Missions (1932), the Inquiry’s final report, called for the cooperation of all religions against secular political movements in Asian countries. The volume was disavowed as syncretistic by most denominations, including Rockefeller’s own Northern Baptists ».
[58] Ατόθι, σελ. 208· «However, for several years before that, he had redire cted the activities of its staff to serve one last personal attempt on his part to unify the world mission of the churches. He had not kept well informed about the International Missionary Council, which Mott had organized in 1921 to carry on the work of the 1910 Edinburgh Conference, although he had helped to finance it. Yet he used Mott’s 1929 financial appeal for that organization as a springboard for his own Laymen’s Foreign Mission Inquiry».
[59] Ατόθι, σελ. 208· «After 1935 Rockefeller abandoned further direct efforts to unify the churches and their out reach. Having built Riverside Church in New Υork City in the late 1920s as a monumental model of local church unity and as a national pulpit for Harry Emerson Fosdick, he erected the Interchurch Building adjacent to it in 1959 to house the National Council of Churches and other cooperative agencies in this country. And he financed the Ecumenical Institute in Geneva, Switzerland, shortly after World War I1 for the World Council of Churches. Still, even within these ecumenical organizations and their constituent denominations, controversy has continued over the personal or social gospel emphasis and over centralized or decentralized organization. Rockefeller’s role in these matters too long has been obscured, to the detriment of a better understanding of the issues involved and of their relationship to other dimensions of the historical process».

 ΠΗΓΗ: Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 2008, 31 Ιανουαρίου 2014